31 december 2009

Sala we ya nû pîroz be!

Nuha li Stockholmê saet tê duduyan û ez nuh hatim mal.
Piştî xebera çûnê, ji kêfa ez çûm der û min ev xeber bi ”dîzî” pîroz kir.
Nuha serê min hinekî xweş e û dilê min jî ji kêfa geş e, aqûbet li serê hemû kesên ji welatê xwe dûr û weke min be…
Gelî xwendevanan, belkî we ji bîr kiribe, lê ez bînim bîra we, di 30-ê îlona 2007-an da min dest bi vê blogê kir.
Sibe ne dusibe, yanî di sala 2010-an da bloga min dikeve 4 saliya xwe.
Sê sal domandin ne temenekî pir dirêj be jî lê ne pir kin e jî.
Di sala 2007-an da 86, sala 2008-an da 310 û sala 2009-an da jî bêyî bersîvên şirovyên xwendevanan, min tam 343 nivîs nivîsîne.
Yanî îsal, min hema hema her roj nivîsek nivîsî ye.
Roja karê min derketiye min nikanîbûye binivîsim, roja din min du nivîs nivîsîne.
Yanî min bi hemû îmkanên xwe hewil daye ku her şev nivîsekê binivîsim û min ev standart parastiye.
Ez bawer dikm îsal ev nivîsa min ya dawî ye…
Wek hûn jî dizanin sibe(nuha hîn şev e, loma ez dibêjim sibe) serêsalê ye û bi îhtîmaleke mezin ezê nikanibim tiştekî binivîsim.
Bi kêmanî nuha ez wisa texmîn dikim…
Min dixwest bi ketina sala nû ra hin guhertinan di malpera xwe da çê bikim, lê ji destê min nayê.
Min ji xwe ra digot, ezê hin dokuman û dîtinên xwe ji ”avakarê pêşî” ra bişinîm û dîsa alîkariyê jê bixwazim.
Lê min cangiranî kir û heta nuha haya wî negîhandê.
Loma jî ez nuha tu soza guhertinan nadim we, ezê wisa dom bikim, hela ka Xwedê çawa dike…
Lê ez dixwazim hûn dîtin û pêşniyarên xwe di bin vê nîvasa min da binivîsin. Ez dixwazim hinekî li we jî guhdarî bikim, aqil ji we jî bigrim.
Te dî dibêjin dest di ser dest ra, aqil di ser aqil ra.
Her çiqas ez ji aqilê xwe gelkî razî me jî, lê dîsa jî xem nake, çimkî zirara perê zêde û aqilê zêde tuneye.
Ez nuha li ser rê me, ji min ra herdu jî lazim in...
Hûn jî dîtinên, pêşniyar û rexneyên xwe bibêjin.
Gelo ez çi binivîsim?
Qala çi bikim û qala çi nekim?
Tiştên bê dilê we çi ne?
Tiştên bêtir kêfa we jê rat ê çi ne?
Hûn dixwazin kîjan mijar di vir da hebin û kîjan tunebin?
Yanî bi kurtî li ser xebata xwe ya 3 salên borî û ji bo sala pêş, ez dixwazim dîtin û fikrên we jî fêr bibim.
Heger hûn di xwe ra bibînin û dîtin, pêşniyar û rexneyên xwe bigihînin min, ezê gelkê kêfxweş bibim.
Ez sala we ya nû û ya hemû kurdan ji dil û can pîroz dikim û hêvî dikim ku sala 2010-an ji bo gelê me yê bindest û mezlûm bibe sala serkeftinên mezin û dîtina rojên azad û serbixwe.

30 december 2009

Xewna dawî û xebereke xêrê

Berî ku li ser vegera xwe xebereke xêrê bidim we, dixwazim xewna xwe ya şeva çûyî ku ez gelkî tirsandibûm ji we ra bibêjim.
Min dît ez diçim welêt, lê nizanim çima ez li Înglistanê bûm, li otêla nasekî dimam, li bendî wexta birêketinê bûm
Min ji katibê otêlê ra got, ji bo çûna otoboza min waye hîn 3 saet û nîvê min heye, ezê derkevim der, bîstekê ji xwe ra li van deran doş bibim.
Û ez derketim.
Xwedê giravî min navê otelê, kolana lê bû dizanîbû û karta wê jî kiribû bêrîka îşligê xwe.
Yanî qaşo ji alî edresê ve min kerê xwe li singekî baş girêdabû, ez serbest digeriyam.
Piştî bîstek ger, min fêm kir ku ez wenda bûme.
Ez vir da çûm, wê da çûm, min riya otêlê nedît û wexta rabûna otobozê jî hêdî hêdî nêz dibû.
Min xwest texsiyekê rawestînim û bi texsiyê herim, lê ji siûda xerab ra ne navê otêlê û ne jî herêm û kolana lêbû nehat bîra min.
Min destê xwe xist bêrîka îşligê xwe û kartên tê da derxistin, gelek kart bûn, lê ya otêlê tunebû.
Ez matmayî mam, kart min çawa wenda kiribû?
Bi vî şiklî ez mam li çolekê, min nizanîbû ezê berê xwe bi kuda kim û bi kuda herim.
Min bala xwe da saetê wext 2 saet jî nemaye, min xwe pir pêçare his kir, girî ket qiraka min.
Ez bi alî xwe yê çepê da vegeriyam, bi şiklekî bê hedef bîstekê meşiyam, çûm ber înşiatekê.
Wî aliyê înşiatê şiva trênê bû, piştî wê jî kolaneke qelebalix bû, însan diçûn û dihatin.
Min xwest ez derbasî wî alî bim.
Lê rê tunebû, dibê ji nava înşiatê derbas bibûma. Min xwe li nav înşiatê xist, hinekî çûm, ketim odeyekê.
Çend karkir têda dixebitin, dîwarên xênî heta nîvî lêkiribûn, lê avahî hîn neqediyabû.
Riya ez ji nava odeyê derketama tunebû, min berê xwe da paceyekê, min xwest ji pacê xwe bera wî alî bidim.
Lê hespek li ber pacê bû û xwe nedida alî, min xwest wê hinekî wê da tahm bidim, şîhînî pê ket, rê neda min û xwest bi serê xwe li min xe.
Min xwe paşda vekişand. Lê min hew dît hespeke din jî ket hundur û ew jî bi alî min da hat.
Min deng li karkiran kir ku hespên xwe ji min veqetînin, lê kesî guh neda min, her kes bi karê xwe va mijûl bû.
Ji mecbûrî min xwe di orta dîwêr û hespê ra kir û bi pacê da hilperikîm, bi halekî xerab ez derketim ser dîwarê pacê û min xwe holî jêr kir.
Min da ser şiva tirênê, min hew dît ku trên tê, min baz da, lê likumîm, rabûm û min dîsa baz da.
Trên derbas bû, ez ji mirinê filitîm, min xwîdan li xwe sar kir, hinekî bi alî çepê da meşiyam.
Min dît waye munîbûseke xerxote milet lê siwar dibe, ez çûm wir. Min got, ma ev minîbûs bi kîjan alî da dihere?
Rêwiyekî, aliyê çep nîşanî min da, got bi vî alî da dihere.
Min got baş e, ezê jî li siwar bim.
Çimkî min digot otêla min li wî alî ye.
Munîbûs pir nêzî dîwarekî sekinîbû, bi zor min xwe di orta dîwêr û minîbûsê ra kir û çûm li ser kursiya pişt şufêr rûniştim.
Şufêr destê xwe dirêjî min kir, pere xwest. Min destê xwe xist bêrîka xwe ya rastê û hinek pere derxist û dirêjî şufêr kir, lê di dema dirêjkirinê da perê min ket ber şîşa kursiya pişt serê şufêr.
Çermê kursiyê çiriya bû, hesin pê va li ba dibûn. Perê min ket bin hesinekî wek lûleyekê bû, min kişand lê çend heb jê qetqetî bûn.
Yê kêleka min got, tişt nabe, tu yê dûra bi hev ve bizeliqînî.
Munîbûsê ez li derekê danîm. Min li der û dora xwe mêze kir, min nizanîbû ez li ku me û ezê berê xwe bidim kîjan alî?
Wext li min teng dibû, dilê min bi halê min şewitî, ez ketibûm streseke dûrî aqilan.
Min dixwest edresê ji yekî bipirsim, lê minê çi bipirsiya?
Ji ber ku min ne navê otêlê û ne jî edresa wê dizanîbû…
Ez bîstekê weke dînan meşiyam, min dît zilamekî kejê navsale(li dora 40-45 salî)ji hember da tê.
Gava nêzikî min bû, min dît ku waye digrî.
Min di dilê xwe da got, veleh evê digrî miheqeq ew jî weke min yekî bi derd e, hema ezê ji vî alîkariyê bixwazim.
Min ew rawestand û derdê xwe bi kurmancî jê ra got.
Ji min ra got, wele te baş texmîn kiriye, ez jî kurd im.
Min xwest ku ew min bişîne otêla min, lê camêr nizanîbû ewê min bişîne ku û kîjan otêlê?
Min şiklê otêlê û çend dikanên li kêleka wê jê ra qal kir. Got wele ez nizanim, lê li gor tu dibêjî dikane filan der be û ji bo tu herî wira jî dibê em herin filan derê li otobozê siwar bin.
Me bi vî şiklî li hev kir û em ketin rê, em çûn, çûn, hevalê min bi rê da dageriya dikaneke fêkîfiroş, got ji min ra hinek fêkî lazim e.
Dikandar kurd bû, got li van deran kurd pir in.
Min got baş e, bikire ezê perê fêkî bidim.
Rabû kaseyek fêkî kirî, bi taybetî jî tiriyê kirî, tiriyekî pir xweş bû, zer û heb gir bû, dilê min bijiyayê, min çirtimek ji gûşî kir û bir devê xwe ku bixwim.
Lê ji destê min da ket erdê, xwediyê dikanê got, av li pişt te ye bişo. Min ji erdê rakir, şuşt û çend heb jê kir ku tam bikim, lê bi ez xwe hesiyam…
Min dît ku ez di nava nivînan da me, ez li Londonê wenda nebûme û tiştê min dîtiye xewn e.
Kêfa min hat.
Ez rabûm, min çû qedehek av vexwar. Min bala xwe dayê ku xanim jî wa ye şiyar bûye.
Min jê ra got, ez bawer dikim çûna min bû derew, tu yê tenê herî…
Got te dîsa xewn dît?
Min got erê û min xewna xwe jê ra got…
Vê sibehê dema ez li ser xurîniyê rûniştim bîna min teng bû, zulma tirkan ne bes bû ev xewn jî bûbû qembûrê ser zembûr.
Bîstek derbas bû, birayê min Fûad telefon kir, got, ”keko ez dixwazim xebereke xêrê bidim te…”
Min fêm kir mesele çi ye…
Û dûra jî xebera xêrê da min, got abûqatê te nuha telefon kiriye, gotiye mesele temam e, hakim qerara ketina dozê nivîsî ye, Zinar êdî serbest e.
Yanî ji ber ku ez ne rimildar im min xewna xwe şaş tabîr kiribû, diyar ev xewn xeberfêrîka vê mizgînîyê bûye.
Piştî vê xeberê, min telefonî abûqatê xwe Halîl Akil kir û xwest meselê ji devê wî jî bibihîzim.
Wî jî got mesele temam e, roja duşemiya bê(piştî serê salê)ezê qerara dadgehê teslîmî birayê te bikim.
Esas dawe di 4-ê meha borî da dibê biketa, lê li gor agahdariya abûqat, wê rojê heyeta dadgehê nikanîbû biciviya û loma jî hakim doz avêtibû 29-ê adarê.
Ji min ra wisa hatibû gotin û loma jî moralê min gelkî xera bûbû. Ji ber ku necivîna heyetê û taloqkirina 5 mehan ne tiştekî normal bû.
Lê dûra min fêm kir ku dibê meriv baş li meselê bipirse, dibê xwediyê meriv hebe û hinekî jî comerd be.
Yanî bi vî hawî, heger ne derew be mahkûmiya min ya 30 salan êdî qediyaye û piştî serêsalê ez kînga bixwazim ezê kanibim herim welêt.
De tişt nabe, bira avis be, bira bi derengî be…

29 december 2009

Ferqa me û tirkan

Li Enqerê, di bareke li taxa Çankayayê da ji bo ku xortekî kurd straneke bi kurdî got ji alî polîsekî ji hêzên taybet va hat kuştin.
Li gor çapemenî dinivîse, xortekî bi navê Emrah Gezer, birayê wî û çend kesên din li barekê rojbûna hevalekî xwe pîroz dikin.
Di dema sohbet û kêfxweşiyê da Emrah Gezer jî bi kurdî stranekê dibêje. Ev yek maseya kêleka wan aciz dike û êrîşê dibin ser kurdan.
Li ser vê, xwediyê barê dikeve nabênê û grûba tirk derdixe derve. Lê tirk naçin, li ber derî disekinin, dema kurd ji barê derdikevin, ji nava tirkan pûlisê bi navê S.A, bi şeşderba xwe sê derban bera xortê ku bi kurdî strabû Emrah Gezer dide û dikuje.
Ev ne cara pêşî ye ku kurd ji ber gotina straneke kurdî marûzî heqaretan dibin û tên kuştin.
Heta nuha çend carên din jî bûyerên wiha bûne, ji ber straneke kurdî, tirkan êrîş birine ser kurdan û kurd kuştine.
Ev dewleta çete û miletê tirk yê hov û ne însan nikane tehamulî straneke me bike, lê serok û siyasetmedarên me jî bênabên qala biratiya kurd û tirkan dikin.
Aqilê meriv disekine, dewletek û miletek tehamul nake ku tu stranekê bi zimanê xwe bibêjî.
Li tu dera cîhanê wahşeteke wiha nehatiye dîtin.
Lê kurd ji vê zulmê nerehet nabin û xwe ji tirkan dûr naxin, bi vacayî bêtir xwe nêzî tirkan dikin. Di dawiya salên 1980-î da gava hukûmeta Bûlgarîstanê xwest navên bi tirkî li tirkan qedexe bike, tirkan qiyamet rakirin û di nava malbatên tirk-bûlgaran da bi sedan kesî hevûdu berdan.
Piranî jî mêr û jinên tirk, bûlgar berdan û gotin, miletê ku navê me qedexe bike, em êdî nikanin weke mêr û jin bi ferdên vî miletî ra bijîn.
Û ji ber vê sebebê gelek tirk û bûlgar ji hev qetiyan.
Lê yê me, tirkan ne tenê navê me, mêrikan qewmê me, zimanê me, muzîka me, kultura me, welhasil hertiştê me qedexe kirine.
Bira qedexe li wir bimîne, her roj kurdan ji ber kurdbûna wan li vir û li wir lînc dikin, lê li gel vê jî heta nuha min ne dîtiye û ne jî bihîstiye ku kurdekî ji ber van kirinên tirkan îsyan kiribe û dev jina xwe ya tirk berda be.
Ya jî jineke kurd qeherîbe û gotibe, ez vê zilama tirkan hew qebûl dikim û dev ji mêrê xwe yê tirk berda be.
Ev ”berdan” ewê weke protestoyeke manîdar derbasî dîroka kurdan ya siyasî bibûya.
Lê tiştê ez dibêjim xewn e, kurdên bakur bi qasî tirkên bûlgar bi nasnameya xwe ne girêdayî ne, bi qasî wan qedir û qîmetê nadin nasnameya xwe.
Ev jî nîşan dide ku hestên nasnameya kurdbûnê û kurdayetiyê li ba me kurdên bakur pir zeîf e, mirî ye...
Heger kurdan eynî neheqî li tirkan kirbûna nuha yek tirk jî bi kurdekî/kurdekê ra nedijiya...
Çimkî mêrikan "nasyonalîst"in, bi nasnameya xwe ve girêdayî ne.
Esas ji kurdan bêtir, tirk ji ber bêtehamulî û hovîtiya xwe, beşekî kurdan mecbûrî parastina kurdayetiyê dikin.
Heger ji bo stranekê tirk wan nekujin ew ji halê xwe razî ne

Çend şîret...

Dibê tu bizanibî ku ”evîn” jî û îdîalên mezin jî fedekarî û rîskên mezin dixwazin.
Îdîalên mezin, bi fedekariyên biçûk nayên bidestxistin.
Hin îdîal hene, jiyana te dikane têra dêtin û bicîanîna wan neke, lê ev nayê wê maneyê ku îdîala te şaş e.
Sebeb, mezinayiya îdîalê û kiniya jiyana te ye.
Gava tu biserneketî,
gava te wenda kir û ji bo demeke miayen tu negihîştî armanca xwe bêhêvî nebe,
ji bîr neke ku tu tiştekî nuh fêr bûyî, te aliyekî veşartî yê hevalê xwe nas kir.
Dibê tu viya jî weke serkeftinekê qebûl bikî.
Di jiyanê da dibê tu van ”sê qaîdeyan” tu carî ji bîr nekî.
-Di serî da hurmeta li hember şexsê xwe,
dûra hurmeta li hember kesên din
û ya sêyem jî berpirsiyariya li hember kirinên xwe.
Di her biserneketin û têkçûnê da bi qasî yê hember, şertên derî îradeya te, mesûliyeta te jî heye, dibê te hesabê biserneketin û têkçûnê jî bikira û
li gor wê gav biavêta.
Dibê tu bizanibî ku jiyan ne riyeke tepedûz e, gelek xaçerê, gelek kaş û evrazên
wê hene.
Çawa ku her quba kesk ne ziyaret e, her kalê rîsipî ne sofî ye, her hevalê ”salan” jî ne hevalê rastî ye...
Heval jî weke zebeşan e, hemû nayên ”xwarin”, hinek kurmî, hinek kal û hinek jî kelek in…
Heta tu yekî baş bibînî, dibê di gelek şert û mercan da tu wan biceribînî û teqle bikî.
Tu carî tiştê biçûk mezin û tiştê mezin jî biçûk neke,
lê bira hafiza te jî xurt be, ne çêyiyê jî û ne jî xerabiyê ji bîr neke.
Fêrî ”efûkirinê” bibe, lê fêrî jibîrkirinê nebe…
Gav te dît ku te şaşiyek kiriye tavilê rast bike û ji demê ra nehêle.
Şaşiya ku di wexta xwe da neyê rastkirin di dilê hevalê te da dikane bibe kulek bêderman...
Biçûkan mezin û mezinan jî biçûk neke, çimkî ne biçûk mezin dibin û ne jî mezin biçûk dibin...
Her roj bîstekê ji xwe ra di qoziyekê da tikûtenê rûne û têkeve xem û xeyalan, bifikire, weke şirîdê fîlmekî serpêhatî û jiyana xwe bîne berçavê xwe, li hemû dost û hevalên ku di jiyanê da te ew naskirine bifikire, wan li bijêngê xwe, bêbextan, pûlperestan, durûyan, virekan, tirsonekan, netutiştan, rebenan, camêr û ziravpilingan ji hev bigerîne.
Wan yek bi yek tasnîf bike, yên ji bo rojên giran û yên ji bo sohbetên qehwan ji hev biqetîne, wan baş nas bike...
Ji rexneyan netirse, ne li dijî guhertinan be, lê bîr û baweriyên xwe jî neke pênc pere, fena kertal bi her bayî ra hol nebe.
Ked û xebata siyasî wek pera ye ku tu qedrê wê baş nizanibî tu yê zû wenda bikî û bibî dikandarê topavêtî, dost, heval û mişteriyên te yên salan jî hew riya xwe bi te dixin.
Loma jî dibê meriv qedrê perê xwe jî, qedrê xebata xwe jî baş bizanine, li ciyê rehetiyê çarçûr neke...
Heger tu yê bi nan bî, bibe nanê tenûrê, nebe nanê sêlê...
Mêranî û comerdî du meziyetên baş in, hewil bide comerd û cesûr be, ev herdu meziyet dijminên te kêm û dostên te jî zêde dikin...
Loma jî di evîn xwe da comerd û cesûr û di xebata xwe da jî bêperwa, bînfireh û bi îstîkrar be...

27 december 2009

Li Tirkiyê "Qanûn" tenê ji bo kurdan heye...

Parlamenterê AKP-ê yê Xarpêtê(Elezîz)Feyzî Îşbaşaran, bi rê da serxweş hate girtin.
Ji bo ku pufî balona testa alkolê neke û nasnameya xwe nîşan nede, bi pûlisên trafîkê ra ket minaqeşeyeke gelkî ne xweş û ji pûlisan ra gelek gotinên ne xweş kir.
Ji br vê şêla wî ya ne li gora mebûsekî, AKP-ê Feyzî Îşbaşaran bi daxwaza îxracê da heyeta dîsîplînê.
Îşbaşaran fêm kir ku ewê wî îxrac bikin, loma jî berî ku ew were îxrackirin, do wî bi xwe ji AKP-ê îstîfa kir.
Di civîna îstîfa xwe da kaxeta xwe ya îstifayê xwend û dûra jî bi hêrs kaxet derbasî mîkrofona ber xwe kir û got, ”Erdogan tehamulî Baydemîr kir, lê tehamulî min nake.”Mêrik serxweş hatiye girtin, sûcê xwe qebûl nekirye, li pûlisên wezîfedar heqaretê kiriye û ji ber vê yekê jî partiya wî dixwaze wî ceza bike.
Yanî di nabêna bûyera wî û Osman Baydemîr da tu têkiliyek tuneye.
Osman Baydemir bi rê da serxweş nehatiye girtin û heqaret li pûlisên trafîkê nekiriye.
Lê li gel vê jî, ew êrîşî Baydemîr dike.
Ji Erdogan ra dibêje, tu çima tehamulî Osman Baydemir dikî, lê tehamulî min nakî.
Esas wek şexs tu derdekî Îşbaşaran bi Baydemîr ra tuneye, derdê wî bi Baydenirê kurd ra heye, ew êrîşî kurdan dike, derdê wî bi kurdan ra ye.
Li gor wî dema yekî tirk di tafîkê da serxweş were girtin jî dibê neyê girtin, çimkî ew tirk e û li dijî kurda ye.
Li Tarsûsê pûlis davêjin ser taxa romenan. Bi jinekê ra hin madeyên narkotîkayê digrin.
Dixwazin wê bigrin, lê jinik îtîraz dike, dibêje min berdin.
Li hember kamareyên telewîzyonan jinik xwe perçe dike, êrîşê dibe ser pûlisan dibêje, ”çima hûn min digrin, herin Leyla Zanayê bigrin...”Grûbek faşîstên tir êrîşî du xortên kurd dikin, bi kevir û daran li wan dixin, herduyan jî birîndar dikin.
Ew pir in kurd dudu ne.
Pûlis tên, êrîşkarekî faşîst jî digrin.
Yê faşîst îtîraz dike, dibêje ez tirk im, yên terorîst ew in, herin wan bigrin.
Pûlis, yê faşîst berdide û herdu xortên kurd digrin.
Yên marûzî êrîşê bûne kurd in, yên birîndar bûne kurd in, lê yên tên girtin jî ew in.
Ji ber ku ew kurd in...
Kêfa milet tê, milet ji pûlisan ra li çepikan dixe.
Pûlis bêqanûniyê dike, yê êrîşkar û zorba berdide û yê mexdûr digre.
Lê milet dîsa jî jê ra li çepikan dixe.
Çimkî pûlis vê bêqanûniyê ne li hember tirkan, li hember kurdan dike, loma jî milet jê ra li çepikan dixe.
Parlamenterê Xarpêtê Feyzî Îşbaşaran jî dizane û faşîstên tirk jî diznin ku dema meriv li dijî kurdan be, meriv çi bêrêtiyê û bêqanûniyê bike jî ne sûc e û dibê dewlet jî tu carî weke sûc nebîne.
Loma jî li Tirkiyê hemû diz, sextekar, çete, rêbir û qatil ji bo ku neyên girtin û cezakirin li dijî tevgera kurd ya netewî ne û xwe weke dijmin û neyarên kurdan nîşan didin.
Mêrik serxweş tê girtin, ji pûlisan ra dibêje, ji ber ku ez dewletê diparêzim û li dijî kurda me, loma jî dibê hûn min berdin.
Çimkî li ba dilê wî, piştî ku meriv li dijî kurdan be dibê her babet sûc û sextekarî serbest be.
Û bi rastî jî heta nuha li Tirkiyê bi piranî wiha bûye.
”Qanûn” tenê ji bo pelixandina kurdan hatine bikaranîn.
Ma hewqas qatil, çete, bîrên asîtê û rêxistinên weke Ergenekonê ne netîceya vê fikrê û dîtinê ne.
Ji bo ku li dijî kurda ye, ji bo ku ji bo qetilkirina kurdan hatiye çêkirin loma jî dibê li hember qanûnan ne sûc be, kesên di sûc geriyane dibê neyên cezakirin û hwd.
Yanî parlamenterê serxweş jî, qereçiya narkotîkfiroş jî, çeteyên Ergenekonê jî û faşîstên tirk yên krîmînel jî di dijminatiya kurdan da weke hev difirkirin; kesên li dijî kurdan çi sûcî bikin jî divê neyên girtin û cezakirin.
Çimkî li Tirkiyê sûc jî, qanûn û ceza jî tenê ji bo kurdan hene…

26 december 2009

Bêdengiya li hember van êrîşên dewletê piştgiriya bi dijmin ra ye

Çavsorî û terora dewleta tirk ya bi navê ”dadgehkirina” 28 BDP-yî û DTP-yiyên kevn qediya.
Di netîceya vê ”dadgehkirina” ne huqûqî û qomîk da ji 28 berpirsiyar, serok û şarederên kurd, 5 kes hatin berdan û 23 kes jî ji ber sebebên ”alîkarî û piştgiriya bi rêxistina terorê” ra hatin tewqîfkirin.
Dewleta tirk ji bo ku xurtiya xwe nîşanî miletê kurd bide, kelepçe li destê hemû serok û siyasetmedarên kurd xistibû û li ber dadgeha Diyarbekrê xistibû rêzê û her yek jî pûlisek dabû kêlekê.Min nuha bi dîqeteke pir mezin bala xwe da vî rismê zulmê û îspata terora dewleta tirk.
Bêxewî, westiyaneke fîzîkî di ruyê hemûyan da xuya dikir, lê serê yekî jî ne di ber da bû, hemû jî bi şiûr û mexrûrîyeta nûnertiya doza miletekî weke tîreke di çavê dijmin da tîk sekinîbûn, serê hemûyan bilind bû.
Sekin û şêla hemûyan bêtirs û bêperwa xuya dikir…
Meriv di çavê wan da şopa tirsê, poşmaniyê nedidît, hemû jî weke şêr û pilingan bi heybet, tîk û ji xwe bawer rawestiya bûn.

Pişta yekî jî ne xûz bû.
Lê yên ji fediya û ji tirsê serê wan ketibû ber wan pûlisên tirk bûn, hemûyan weke sûcdarên ku bi sûcên xwe zanibin xayin xayin çavên xwe bera erdê dabûn, dizanûbûn ku ew parêzvanên zulmê û sîstemeke neheq in, li welatekî mistemleke ferdê hêzeke îşxalkar in.Tenê ji bo zulmê û terorîzekirina miletekî li wir in, her kes ji wan nefretê dike, herkes dixwaze wan di tasek av da bifetisîne…
Vê dewletê heta nuha gelk carên din jî kelemçe li destê serok û rêvebirên kurdan xistiye, di zindanan da rizandiye û kişandiye ser darên sêpiyê.
Ev nêzî 100 salî ye ku dewleta tirk vê zulmê û çavsoriyê li miletê kurd û serokên wî dike, îşkence dike, dikuje, dixe hefsan û bidarde dike.
Lê heta ku miletê kurd negihîje azadî û serxwebûna xwe ewê tu carî teslîmê tirsê, terorê û zulmê nebe.
Ji ber ku dewleta tirk ji serok, kadir û siyasetmedarên kurd ditirse loma kelemçeyê li destê wan dixe, loma wan digre û dixe hefsê.
Çawa ku heta nuha bi teror û kuştinê dewlet biser neket, bêguman ji nuha û pêva jî ewê biser nekve.
Bi van êrîşan ra kîn û nefreta miletê kurd zêdetir û ezmê wî yê liberxwedanê bilindtir dibe.
Fikrê kêsên girtî çi dibe bila bibe, dibê hemû kurd li dijî vê terora dewletê derkevin û protesto bikin.
Ji bo dewletê DTP, BDT qet ferq nake, ew dijminê me hemû kurda ye û dixwaze kelemçeyê li destê her kesê kerdperwer, bi xîret û bi namûs xe.
Hukûmeta AKP-ê, ji alîkî da bi durûtiyeke mezin dibêje, ew dixwaze rê li ber mesela kurd veke, ji bo vê yekê wezîran dişîne başûr û bi serokên kurdan ra rûdinin, lê li bakur jî kelemçeyê li destê siyasetmedarên kurdan dixin û bi hin îdîayên pelapûçî dixwazin tevgera kurd ya netewî tasfiye bikin.
Dewleta bi rastî jî bixwaze mesela kurd çareser bike, li serok, kadir û siyasetmedarên kurd vê zulmê û neheqiyê nake, kekemçeyan li destê serokên kurdan naxe.
Dibê kurd rojekê hesabê van kelemçeyan ji vê dewletê bipirse...
Dewlet dixwaze yê xurt berê ji bortê rake, ji bo ku bikanibe yê zeîf hêsandtir bipelixîne.
Em vê siyaseta dewleta tirk baş nas dikin.
Dewleta tirk di her serîhildana kurd da ev siyaset meşandiye, bi alîkariya hin eşîran berê serîhildan şikandine û dûra jî berê xwe dane kesên hevalbendên xwe û hesabê wan jî dîtine.
Loma jî kurdên di nava AKP-ê da dibê bi derewên tirkan nexapin û li hember vê êrîşa ser endam û DTP. û BDT-ê bêdeng nemîn.Rojekê were ewê ji vê bêdengiya xwe pir poşman bibin û fedî bikin, lê ew roj jî ewê pir dereng be.

25 december 2009

Kêmaqilê ku xwe biaqil dizane

Ev du roj in haya min baş ji dinyayê tuneye, ez hinekî meşxûl im, lema jî nikanim bûyeran baş taqîb bikim.
Bîsteke din jî ezê herim civîna Komeleya Nivîskaran, ji xwe ra hinekî li helbestê û nivîskarên kurd guhdarî bikim.
Di çapemeniya tirk da do xebereke li ser şairê tirk Îsmet Ozel bala min kişandibû, lê ji ber ku ez li ser rê bûm, min pêra negîhandibû bixwînim û çend rêzan li ser binivîsim.
Nuha min nivîs xwend.
Îsmet Ozel, merivekî pir ne tebitî ye, rojê dikeve boyaxekê.
Berê xwedêgiravî komunîst bûye ku nuha jî hîn di wê îdîayê da ye. Dûra efendî hat hîdayetê û bû dîndar û serdilkê hêzên îslamî.
Lê di van salên dawî da jî efendî îcar bûye him dîndar, him pantirkîst û him jî komunîst.
A vî Îsmet Ozelê heftreng, du roj berê di programa qanala Haberurkê da weke gelek carên din dîsa ji qal û bela peyivîye û xwe baş berda ye.
Lê di vê nabênê da li ser qerekter û felsefeya tirkan çend gotinên xweş û rast jî gotiye.
Mesela gotiye, ”Mistefa Kemal di 1921-ê da gotiye, em ne demokrati in, em ne sosyalîst in. Em dişibin xwe.”
Birastî jî rast e, Mustefa Kemal, mêrik ne tu tişt bû, çi ji bo wî baş bûya dibû ew û ew fikir diparast.
Mustafa Kemal li cîhanê yekem kes e ku partiya kominîst ya sexte danî. Ji bo ku alîkariyê ji Sovyeta wê demê bistîne û rê li ber xurtbûna komunîstan bigre, bi derewan partiyeke komunîst da çêkirin.
Û piştra gava girêka xwe bi pişt xist, him serok û hemû kadirên komunîstan da kuştin û him jî bû neyarê komunîstan yê herî xedar.
Li ser ”tirkbûn û musilmanbûnê” jî Ozel gotiye, ”heger hûn ne misilman bin hûn nikanin bibin tirk. Tirk misilman e. Her misilman ne tirk e, lê her tirk misilman e. Heger însanek eksê vê bibêje nêta wî xerab e.”
Maneya van gotinan jî ew e ku elewiyên tirk ne tirk in. Ji bo ku bikanibin bibin tirk dibê berî hertiştî misilman bin.
Jixwe li gor Ozel, elewî nikanin bibin misilman. Elewiyên li Tirkyê û Kurdistanê hemû jî bermayiyên ”Seferên Xaçparêzan e.”
Piştî ku seferên Xaçparêzan biser neket, hin ewrûpî li wan deran man û ji xwe ra gotin ”elewî”!
Cêmêr hinekî din jî pêda çûye û mesele baş zelal kiriye, gotiye, ”Ji kesê ne tirk ra gawir tê gotin.” Yanî her kesê ne tirk, ne misilman e jî û ji ber vê yekê ”gawir”e jî.
Gawir, yanî ne misilman.
Li gor vê tesbîta Îsmet Ozel ya gelkî wecîz, hemû miletên ne
Tirk, ne misilman in jî.
Ku meriv ji gotinên Îsmet Ozel bawer bike, hemû “gawir” kêmaqil in. Çimkî li gor dîtina wî, “heger bi gawir ra aqil hebûya ewê bibûya misilman.”
Sînorê dînîtiyê û viran tuneye, gava tiştên ji devê însên derdikve guhê însên nebihîze wiha ye.
Xwedê kir ku misilman û tirk yek ji miletên herî perîşan û paşdamayî ne, ne xêra tirkan û misilmanan be hemû “gawir” ewê di nava toz û gemarê da bixeniqin, yên xizmetkariya “gawiran” dikin tirk û misilman in.
Heger hûn û “misilman” hewqasî biaqil” in, çima hûn heroj qefle bi qefle, weke çûkên qefilî xwe davêjin weletakî “gawiran”?
Ozel, heqê elewiyan jî baş daye, gotiye, “elewîtî kevneperestî ye”!
Lê ew jî bi vî aqilê xwe “pêşverû” û medenî ye...
Xwedê hevza meriv ji bêtarên giran bike...

24 december 2009

Hukûmeta AKP-ê terora xwe ya li hember kurdan berfirehtir dike

Hukûmeta AKP-ê, li hember PKK-ê û DTP/BTP-ê siyaseteke pir êrîşkar û dûrî aqlê selîmiyê dide meşandin.
Di bin durûtiya ”hewildanên demokratîk” da dewlet dixwaze bi ço û cop kurdan bêdeng bike û teslîm bigre.
Ji hilbijartinên belediyan û virda ye AKP serkeftina DTP-ê nikane tehamul bike û loma jî virt zirt, baheneyekê dibîne û li dijî kadir, siyasetmedar û serokên belediyên DTP-ê operasyonan dide kirin, bi hezaran însanan nerehet dike, digre û dixe hefsan.
Dîsa vê sibehê xwedêgiravî bi emrê dozgerê Diyarbekrê(dozger mozger vir e, bi emrê hukûmetê ye)li bajarên Sêrtê, Rihayê, Mêrdînê, Batmanê, Colemêrgê, Wanê, Diyarbekirê, Stenbolê, Îzmîrê, Şirnexê, Dêrsimê û gelek navçeyên van bajaran, hêzên pûlis avêtin ser mal û ciyên kar yên gelek endam û şarederên BTP-ê, gelek belediyan, komeleya mafê mirovan, bi sedan kes terorîze kirin û gelek kes girtin bin çavan.
Di operasyonê da kesên weke Hatîp dîcle, serokê belediya Sûrê Abullah Demîrtaş, serokê belediya Batmanê Nejdet Atalay, serokê belediya Sêrtê Selîm Sadak jî di nav da 12 serokên belediyan, li ser hev nêzî 100 kesî girtin bin çavan û operasyon hîn jî berdewam e.
Xwedêgiravî ev operasyon li dijî ”endam û kadirên KCK-ê” ye, yanî dixwwazin vî baskê PKK-ê tasfiye bikin.
Ji xwe her cara ku dixwazin kurdan terorîze bikin û bigrin, tim dest davêjin qulpa PKK-ê û însanan bi vê îthamê digrin.
Herkes dizane ku Hatîp Dîcle, Firat Anli, Selîm Sadak û bi hemû kesên girtine yek jî ne endamê PKK-ê û KCK-ê ye.
Lê di warê fikrî û siyasî da heval û dilsozê vê tevgerê ne û ev jî li gor ”qanûnan” ne sûc e.
Jixwe li gor dewletê her kesê ku doza kurd û Kurdistanê bike ”terorîst” e û dibê ji ortê were rakirin.
Ji bo ku mesela kurd neyê helkirin, dewlet bi riya ”dewleta xwe ya kûr” ya dewletê û ya di nava PKK-ê da van bûyeran bi zanetî derdixe, bi zanetî însanan dikuje û dide kuştin.
Bi zanetî wisa dike, ji bo ku kanibe van operasyonan li dar xe, ji bo kanibbe bi hezaran kurdî terorîze bike, bigre, têxe hefsê û ji siyasetê dûr bixe.
Yanî him di şiklê çalakiyên dawî da(şewitandina, mal, milk, ereb û dikanên xelkê)û him jî di kuştina 7 leşkeran da tiliya dewleta kûr heye, ew, geh bi di bin xêliya xort, dilsoz û mîlatanên PKK-ê da û geh jî di bin xêliya navekî din da van tevliheviyan derdixin û nahêlin kurd rehet bikin.
Ji ber ku ”dewleta kûr” naxwze ev şer raweste, dixwaze dom bike, çimkî kara wan di vê dirêjbûnê da heye.
Bi saya hebûna vî şerî û hebûna PKK-ê ew dikanin vê zulmê li kurdan bikin û rê li ber xurtbûna xebatên legal û demokratîk bigrin.
PKK, nahêle tevgera legal û demokratîk ji bin însîyatîfa wan derkeve û bi rengekî serbixwe xurt bibe.
Û di esasê xwe da dewlet jî viya dixwaze, naxweze DTP ya jî BTP-yeke ne girêdayî PKK-ê hewqasî xurt bibe.
Ji bo ku dewlet tim kanibe tevgera kurd ya netewî, xebta kurdan ya legal û demokratîk basko bike, divê rêxistineke îllegal li pişt be.
Ev siyaseteke dewletê ya pir zinfiqî ye. Lê mixabin PKK viya nabîne û kurdan ya legal û demokratîk serbest bernade.
Netîce, dewlet heta nuha çawa ku bi vê siyaseta êrîşkar, girtin û kuştinê biser neket, ji nuha û pê va jî ewê bisernekeve.
Miletê kurd zû ya dereng, ewê vê dewleta rezîl miheqeq bîne rê hemû mafên xwe yê netewî jê bistîne.

22 december 2009

"Harakîriya" di nava artêşa tirk da berdewam e

Zabit û efserên tirk, ji ber ku weke berê nikanin hukûmetê îdare bikin û bixînin, serokwezîr bidin îstîfakirin, miameleya onbaşiyekî bi serokkomar ra bikin ji qahran her roj ”întîxar” dikin.
Çiqas rast, çiqas derew em nizanin, lê tirk dibêjin ”întîxar”.
Û bi ”întîxara” serpel(ustegmen)Onder Galîp ra, ev zabitê heyşta ye ku xwedêgiravî xwe dikuje.
Ev çawa artêş e?
Dibê sebebekî cidî yê van ”întîxaran” hebe?
Di 12-ê hezîrana 2007-an da li Umraniya Stenbolê di malekê da 27 bombeyên destan, qalibên TNT-ê û gelek funye hatin girtin.
Li ser vê, dozger dest bi lêpirsînê kir.
Piştî lêpirsînê, gelek zabitên teqawit û kesên siwîl hatin girtin û lêpirsîn berfirehtir bû.
Û bi vî rengî ”Doza Ergenekonê” dest pê kir û heta nuha belkî bi sedan zabit, rojnamevan, brokrat û kesên ji meslegên cuda hatin girtin.
Gelek kes hîn di hefsê da ne û doz berdewam e
A ji vê roja ku doza Ergenekonê destpêkiriye û heta îro tam 7 zabitên tirk kuştî hatin dîtin û gotin ku ”întîxar” kirine.
Piştî ”întîxara” mîralay Alî Tatar ya du roj berê, îro jî fermandaraê navçeya Ezînê serpel Onder Galîp di odeya wî da kuştî hate dîtin.
Li gor çapemenî dinivîe, bi dengê şeşderbêra leşker çûne odeya wî û dîtine ku wa ye bi şeşderbê xwe kuştiye.
Tiştekî pir ecêb e, roj tuneye ku zabitek kuştî neyê dîtin.
Lê mişterekiyeke hemû zabitên xwe kuştine heye. Ew jî, ya ji doza Ergenekonê ketine hundur û derketine ya jî navê wan di doza Ergenekonê da derbas dibe. Yanî bi hawakî hemû jî di vê dozê geriyane.
Îcar ciyê meraqê ev e: çima berî doza Ergenekonê di nava artêşê da hewqas întîxar tune bû, lê îro heye?
Û ya din jî, çima kesên xwe dikujin hemû jî di doza Ergenekonê geriyan e.
Çima kesên ji vê meselê bêrî xwe nakujin?
Dibê miheqeq sebebekî van ”întîxaran” hebe!
Helbet hin îdîa hene, dibêjin ”întîxar” ne rrast in, tên kuştin…
Ya jî, ji ber ku carê fêrî darbeyên leşkerî û îdareye dewletê bûne û îro jî nikanin viya bikin, loma jî ji qehran xwe dikujin, dibêjin ”jiyaneke bê darbe” tunebe çêtir e û dawî li jiyana xwe tînin.
Do jî du zabitên rutbebilind bi îdîeya hazirkirina plana kuştina Bulent Arinc hatibûn girtin.
Li gor çapemenî dinivîse, di dema saxîkirina malên wan da hin belge û agahdariyên şexsî yên di heqê da Erdogan û Abullah Gul de ketiye destê hêzên ewlekariyê.
Heta ne zanînên di heqê Erdogan û Gul tenê, di heqê hin wezîr û mebûsan da jî gelek tişt hatine dîtin.
Tê gotin ku krokiya mala Serokê Meclîsê M. Alî şahîn jî di nava van tiştan da bûye.
Nuha heger vana hemû rast bin, maneya xwe ew e ku leşkeran hîn jî dev ji darbeyeke leşkerî bernedane.
Û ewê zû bi zû jî dev jê bernedin.
Ji ber ku piraniya zabitên rutbe bilind li gor qanûnan di sûc geriyane, xwestine hukûmetê bixînin, darbeyekê bikin.
Heger bi rastî jî hukûmet û mahkime herin ser hemû kesên sûcdar û bixwazin wan ceza bikin, dikanin bi hezaran kesên ku di sûc geriyane bigrin û têxin hefsê.
Bi berfirehbûna dozê ra gelek zabit ditirsin ku serî here bigihîje wan jî û ew jî ya weke "şahid" ya jî weke sûcdar derkevin pêşberî dadgehê.
Ev yek gelek kesî ditirsîne û loma jî dibe sebebê ya "întîxarê" û ya jî hevûdu ji ortê rakirinê.
Yanî ji bo ku serî negihîje wî/wan, dibê delîl û şahid ji ortê rabin.
Belkî jî "întîxar" ji ber vê tirsa ji edaletê ye...

21 december 2009

Artêş hustuyê xwe di kêrê dide...

Yaho van leşkeran mirina xwe kirine çavên xwe, rojê yek dudu di ser sûc da tên girtin, lê mêrikan dîsa jî rehet nasekinin.
Geh dixwazin serokkomar Abdullah Gul bikujin, geh dixwazin serokwezîr Erdogan bikujin, geh dixwazin muzeyan bi 300 zarok ve bi hewa xin…
Ji roja doza Ergenekonê dest pê kiriye û virda ye her ev şerê bênabên e.
Yek tê girtin, yekî din derdikeve.
Û bi vî hawî dom dike.
Derket ortê ku do jî du kesan xwestine cîgirê serokwezîr Bulent Arinc li ber mala wî bikujin.
Do êvarî li Anqerê, li nêzî mala Bulent Artinc, pûlisan du kes girtin.
Derket ortê ku kesên hatine girtin yek jê serdar e(bînbaşî ye)û yê din jî albay(mîralay)e û li pey kuştina Bulent Arinc in.
Herdu zabitên hatine girtin nuha li serekerkaniyê wezîfedar in.
Tê gotin ku pûlis roja şemiyê di heqê vê plana suûkastê da îstîxbarat girtiye û li gor vê îstîxbaratê ev herdu zabit girtine bin kontrolê.
Wek tê dîtin mêrikan çuqas tên girtin jî lê dîsa jî dev ji planên darbeyeke leşkerî bernadin.
Tim jî li pey kuştina kesên mezin in, bûyerên ku bikanibe milet bîne xeleyanê û bibe sebebê tevliheviyên mezin
Lê ya baş ew e ku hukûmet meselê sist nagre û tim li pey wan e.
Leşkeran tiştên wiha berê tim bi destên hin qatil, sûtal û faşîstan didan kirin, zabitên rutbebilind tevî bûyerên wiha nedikirin.
Wan tenê plan çêdikirin û emir didan qatilan û qatilan jî emrê wan bicî dianî. Dema dihatin girtin jî ”dewleta kûr” yanî artêşê li pişt wan bû û ew piştî demekê ew xelas dikirin.
Lê diyar e leşker êdî weke berê bi hêsanî nikanin qatilan bibînin, çimkî îhtîmala girtinê li gor berê zêde bûye.
Û dema qatil werin girtin jî xelaskirina wan jî weke berê ne hêsan e.
Êdî forsa leşkeran jî new eke berê ye, bûne kûçikên keriyan, rezîl û riswa bûne, muxtarê gund jî êdî ji generalan natirse.
Qey ewê ji ber vê yekê be ku wek berê kar nikanin bidin xelkê, êdî dixwazin îşê xwe bi destê xwe biqedînin.
Li alî din du roj berê jî dîsa dema yekî dixwest di nexweşxaneyê da generalê teqawit yê girtiyê doza Ergenekonê Levent Ersoz bikuje bi du şeşderban va hate girtin. Ji bo ku ji destê notirvanan xelas bibe 6 derb berda lê dîsa jî xelas nebû û bi alikariya gel hate girtin.
Derket ortê ku ew jî zabit bû ye û di îfadeya xwe da gotiye ”albay” ew şandiye.
Ji ber ku Levent Ersoz, gelek tiştan dizane û hin tişt jî gotine, lê ne hemû, loma jî dixwazin wî ji ortê rakin.
Jixwe ji destpêka doza Ergenekonê û vir da ye ew 6 zabitin ku kuştî tên dîtin. Xwedêgiravî hemûyan jî întîxar kiriye.
Ev bûyer hemû, kuştin, întîxar, teşebusî kuştinê, plana kuştina serokwezîr û cîgirê wî nîşan didin ku artêş ketiye panîkî û loma jî dînîtiyên wiha dike.
Diyar e hîn baş fêm nekirine ku dewra wan qediye, êdî kes ji guh nade wan û ji wan natirse.
Dewra darbeyên leşkerî ji zûda ye derbas bûye, ne Emerîka û ne jî Ewrûpa êdî alîkariya darbeyên leşkerî nakin.
Lê leşker ya naxwazin vê rastiyê bibînin ya jî dibînin lê destên wan ji hukmê berê nabe, naxwazin bibin leşkerên normal.
Bes ewê fêr bibin, mecbûr in fêr bibin, wekî din tu rê li ber wan tuneye.
Û helbet artêş çiqasî ji siyasetê dûr keve ji bo me kurdan hewqasî baş e, bi vê dûrketina wan ra çareseriya mesela kurd jî ewê nêzîktir bibe.
Bi rastî jî AKP-ê, lê bi taybetî jî Erdogan, qûş li leşkeran qetandiye, mesela kurd ne têda, lê wekî din bêtirs diçe ser wan, ji wan natirse.
Loma jî di vî şerê hukûmet û artêşê da dibê kurd tim piştgiriyê bidin hukûmetê û kadirên sivîl.

20 december 2009

Swêregiyan Şivan Perwer jî kirin yê xwe

Şivan Perwer mabû, swêregiyan ew jî kirin swêregî û yê xwe.
Ev çend roj in hemû malperên kurdî li ser danîna peykerê Şivan Perwer xeberekê diweşînin.
Li gor xeberê, serokê belediya Siwêrega qeza Ruhayê Ali Murat Bucak, peykerê hunermendê kurd yê bi nav û deng Şivan Perwer daniye taxeke bajêr û camêr bi yekê jî gelkî kêfxweş bûye.
Bala xwe bidinê, reîsê xelkê çi jîr e, mêrik him merivê deletê yê herî baş e û him jî peykerê Şivan datîne.
Camêr herdu aliyan jî baş îdare dike...
Helal be ji xelkê ra...
Peykerê Şivan Perwer, di bin rêvebiriya serokê belediyê Alî Mûrat Bûcak da ji alî heykeltiraş Abûzer Çalişkan ve hatiye çêkirin.
Bi rastî swêregî mêrikan ji tiştên wiha ra gelkî jêhatî ne, hema li ku yekî meşhûr bibînin ya ji alî bavê, ya ji alî dê, ya ji alî jinê ve, axirê bi riyekê digihînin xwe, dikin swêregî û tavilê peykerê wî diçikînin.
Berê jî peykerên Yilmaz Guney û Şukrî Îzol danîbûn.
Nuha bi rastî jî Şivan Perwer swêregî bûya ev yek mafê wan bû, bira ne yek, bira deh peykerên wî li çarhawêlî Swêregê daniyana.
Lê bi qasî ku ez dizanim Şivan ne swêregî ye, wêranşarî ye.
Ne ku ez çavnebariyê dikim, ya jî dilê min ji swêregiyan ra naxwaze, na, tiştekî wisa tuneye.
Ez tenê li dû rastiyê me...
Ez dixwazim hertişt rast were zanîn, kes tecawizî heqê yê din neke.
Şivan, weke malbat ne bajarî ye, gundî ye û gundê wî jî girêdayî Wêranşarê ye, yanî li ser nufûsa Wêranşarê ye.
Ev jî tê wê maneyê ku ew ne swêregî, lê wêranşarî ye.
Gulîstan jî wisa ye, ew jî ji Wêranşarê ye.
Lê gelek caran min bihîstiye û xwendiye swêregî Gulîstanê jî weke Şivan dikin swêregî.
Û li gel ku malbata Gulîstanê jî li Wêranşarê dima.
Lê dibê ez viya jî bibêjim ku Gulîstan jî û Şivan jî di vê meselê da carnan ”oportunîstiyê” dikin, naxwazin dilê swêregiyan ji xwe bihêlin, loma jî li hember ”swêregîbûna” xwe, xwe kerr dikin, dengê xwe nakin.
Weke hevaltiya bi însanên ”meşhûr” ra, diyar e hemşerîtiya bajarê ”meşhûr” û bi ”nav û deng” jî xweştir e.
Esas Swêreg bajarekî menbea, inbara kesên ”meşhûr” e, bi sedan nivîskar, şair, hunermend, general, profesor û siyasetmedarên pir û pir meşhûr jê derketine.
Loma jî pir ne mihatacê Şivanê me yê wêranşarî ne.
Mesela tirkçiyên weke Prof. Dr. Kamîl Turan, Abdulkadir Karahan û heta serokê MHP-ê Dewlet Bahçelî jî swêregî ye.
Swêregî mêrikan bi rastî jî gelkî jîr in, li xerabên xwe xwedî dernakevin û başên xelkê jî dikin malê xwe.
Çi baş, çi baş...
Gelî swêregiyano, meşhûrên we berê têra we hene, ji kerema xwe ra Şivan Perwer jî nekin malê xwe, bira ew jî ji wêranşariyan ra bimîne.
Ez tiştekî din jî li vir eşkere bikim, mesela herkes wisa dizane ku Mehmet Uzun swêregî ye.
Lê di eslê xwe da ew jî ne swêregî, wêranşarî ye.
Malbata Mehmet Uzun ji Wêranşarê ji eşîra Kûra ye.
Yanî ew kûrî ye.
Lê kalê wan ji ber dijminatiyê ji gundê xwe bar kiriye û çûye li gundekî nêzî Swêregê bicî bûye û bi vî hawî bûne swêregî.
Lê li gel vê jî wêranşarî Mehmet Ûzûn nakin malê xwe û li Wêranşarê peykerê wî danînin.
Yanî swêregî pir pêşda herin, wêranşarî dikanin Mehmet Ûzûn jî ji wan bistînin û wan bê nivîskarê kurdî bihêlin.
Lê li alî din di vê rewşê da helbet sûcê wêranşariyan jî heye, bira serokê belediya Wêranşarê, Leyla xanimê jî berî serokê belediya Swêregê bîr bibira û peykerê Şivan çêkira.
Lê ka ew aqil, ka ew zanîn?
Xwelîleserên wêranşariyan kes li Wêranşarê nedîtin, jinebiyeke ji Cîhanbeyliyê tayinkirî kirin seroka belediya xwe.
Ma çi haya vê jinbiya tayinkirî û emirqûlî dikane ji dîrok û civata Wêranşarê hebe?
Qet…
Loma jî here were Şivanekî wan hebû, ew jî swêregiyan ji wan stend.
Ez di dewsa belediya Wêranşarê da bim ezê jî peykerê Gulîstan û Şivan bi hev ra şêkim, çimkî herdu jî wêranşarî û hêjayî bîranînê ne…
Pêşniyar ji min, bicîanîn ji wêranşariyan.
Lê ez bawer nakim ku tişt ji wêranşariyan derkeve, ji ber ku miletekî ne ji xwe ra ye…

19 december 2009

Min dizanîbû rebenan bindest in

Min bawer nedikir ku parlamenterên DTP-ê bi rastî jî ewê xwediyê gotina xwe bin û ji parlamentoyê îstîfa bikin.
Çimkî ew ne mirovên azad in, îradeya wan di destê Ocalan da ye, ne ew, ancax Oclan dikane biryara îsîfa ya jî mayina wan bide.
A ji ber ku min ev rastî texmîn dikir, di nivîsa xwe ya 12-ê mehê da min gotibû:
-Ji ber ku Ocalan, di hevdîtina xwe ya roja çarşemiyê da ji parêzerên xwe ra gotiye, DTP were girtin jî tişt nabe, ”ne dawiya dinyayê ye, dema were girtin bira micadeleya xwe dewam bikin.”Min ev gotinên Ocalan weke emrekî îstîfanekirinê fêmkiribû û gotibû, ”emrê berdewamiyê hatiye dayin û ewê îtîatî vî emrî bikin.”Derket ortê ku texmîna min ne şaş bûye, birastî jî hemûyan weke berxikan emrê Ocalan bi serên xwe qebûl kirin û biryara xwe ya îstîfayê paşda girtin.
Do, piştî civîna DTP û BDP-ê, dîsa eynî Ahmet Turkî,(meriv şaş dimîne, çawa li ber xwe nakeve) ragihand ku 19 parlamenterên DTP-ê yên di parlamentoyê da îstîfa nakin.
Ahmet Turk got:
”Hin hêzên demokratîk, rewşenbîr, nivîskar û akademîsyenan daxwaza mayîna me di parlamentoyê de kirin. Her wiha roja çarşemê Ocalan jî bi riya parêzerên xwe li ser vê mijarê nêrînên xwe anîn ziman û pêşniyaz kir ku parlamenterên DTP-ê parlamentoyê bi cîh nehêlin û di xebatên xwe yên demokratîk da berdewam bin.”
"Hêzên demokratîk, nivîskar û rewşenbîr" vala ye, ya girîng emrê Ocalan e, li ser emrê Ocalan mecbûr mane ku biryara xwe paşda bigrin.
Rastî ev e.
Dihat zanîn ku Ahmet Turk û hevalên wî ne li ber tu tiştî ne, serokatiya wan jî û mebûsiya wan jî formalîte ye, Ocalan hertişt e.
Vê "çerxkirina" dawî ev rastî baştir raxist ber çavê dewletê û hemû kurdan.
Abdullah Ocalan hertişt e û herkes û hemû dezgehên din jî vala û ne tiştek in...
Û hewqas peyayên mest û mezin, xwedêgiravî serok û mebûs in, lê dîsa jî vê heqareta nedîtî qebûl dikin, ji bin emrê Ocalan dernakvin.
Kesên ku bi serê xwe nikanibin biryarekê bigrin û dema digrin jî roja din li gor emrê şexsekî ku dîlê dijmin e biguherînin, ewê çawa bikanibin pêşengiyê ji tevgereke netewî ya miletê kurd ra bikin?
Partiyeke ku bi milyonan rayên gel girtiye, lê bi serê xwe nikane biryarekê bigre, li gor emirên Ocalan dimeşe.
Ev heqareteke ne li hemû parlamenter û birêvebirên DTP-ê tenê ye, heqaretekek li miletê kurd e jî.
Bi vê zîqzaqa dawî Ahmet Turk û hemû berpirsiyar û parlamenterên DTP-ê nîşan dan ku ew sifir in, pepûk hêsîrên destê Ocalan in.
Rast çewt, biryarek dabûn dibê bicî bianîna.
Erê siyaset ne bi hestan, bi aqil dibe, lê ”aqilekî” ku meriv bike sifir jî dibê meriv qebûl neke.
Bi vê biryara dawî îspat bû ku mebûs û berpirsiyarên DTP-ê ne mirvovên xwedî îrade û azad in, bi serê xwe ew nikanin biryrarekê bidin.
Di nezdê dewletê da ji nuha û pêva di nabêna hebûn û nebûna hemû birêvebirên DTP-ê da êdî tu ferq tuneye.
Ahmet Turk û hemû parlamenterên DTP-ê û nuha jî yên BTP-ê, êdî ne ew kes in ku meriv îtîbarî gotinên wan bike û wan bigre cidiyê.
Ji ber ku ew çi biryarê bigrin û çi sozê bidin jî heta ku Ocalan tesdîq neke vala ye, meriv nikane pê bawer bike.
Ocalan, bi tena serê xwe û him jî di hefsê da, hêzeke weke PKK-ê mezin, bi hezaran gerîla, partiyeke ku bi milyona ray girtiye îdare dike, hemû kiriye êsîrê xwe.
Ew êsîrî dewletê ye, lê PKK, KCK û DTP jî bûne êsîrên wî, dewlet wî, ew jî ji bo şexsê xwe van hêzan bikar tîne.
Berê hêviyeke hebû ku DTP, ji bo çareseriyê kanibe rolekê bilîze, lê bi vê bûyera dawî eşkere bû ku êdî ew jî, PKK jî, gerîla jî, cephe jî ne xwedî îradeyeke serbixwe ne, hertişt Ocalan e, Ocalan çi bibêje, herkes bê lamûcîm emrê wî bicî tîne.
Dema meriv li rewşê dinêre, aqilê meriv disekine, meriv nikane bawer bike.
Belkî jî însanan di saxaxiya pêxemberan da hewqasî îtîatî wan nekirye.
Lê psîkopatekî weke Ocalan, dikane vî hukmî bike û hewqas însan têxe bin emrê xwe.
Ji bo dewletê ev otorîteya Ocalan ya mutleq loto ye, heger dewlet hinekî tawîzê bide şexsê wî û rewşa wî baştir bike, dikane PKK-ê, gerîla û vê hêza mezin û muhteşem tasfiye bike.
Lê a bixêr ku dewlet ji eksa xwe ya em bi terorîstan ra rûnanin danakeve û hemû gerîleyan teslîm nagire.

Wa dîsa bû şev xewa min nayê...

Bîstek berê di înternetê da min li strana xwe ya xemgîniyê, ”Wa dîsa bû şev, xewa min nayê” guhdarî dikir.
Ez heyran û evîndarê vê strana xembar im, cegerê li meriv diperitîne, hinav li meriv tîne xwar…
Min ji qiteyeke wê baş fêm nekir.
Min çend carên din jî lê guhdarî kir, lê her eynî gotina bêmane, ”sevhêrkêm” dihat tekrar kirin.
Min li çend klîpên facebookê yên din jî guhdarî kir, lê di hemûyan da jî eynî gotin, ”sevhêrkêm” dihat dubare kirin.
Li ser vê, ez li teksta stranê geriyam.
Min teksta stranê bi dest xist.
Min dît ku di teksta starnê da jî eynî çewtî heye.
Stran wihaye:

”Wa dîsa bû şev
Xewa min nayê
Van şevên tarî
Dawî lê nayê

Tenahî zor e
Sebra min nayê
Dîlber xeyîdîye
Pêjîn jê nayê

Dimînim şîyar
Di gel xeyalan
Sevhêrkêm* diçin
Tev puç û vala

Dijmêrim derdan
Dirêşim** kulan
Dilber xeyîdîye
Pêjîn jê nayê”

Helbest: Beşîr Mele Newaf
Wek tê dîtin, gotina ”Şevbêrkêm diçin, tev pûç û vala” bi çewtî bûye, ”Sevhêrkêm diçin, tev pûç û vala” û herkesî jî li gor vê çewtiyê sitraye û vê gotina bêmane bala tu kesî nekişandiye.
Kesî negotiye, yaho ev ”Sevhêrkêm” çi ye?
Meriv matmayî dimîne, meriv kurd be û bi kurdî zanibe, çawa dikane fêm neke ku gotina ”Sevhêrkêm diçin” miheqeq Şevbêrkêm diçin e.
Çimkî tu maneyeke gotina ”Sevhêrkêm” tuneye.
Dema yek stranekê distirê divê gotinên wê fêm bike, sitrana ku meriv ji gotinên wê fêm neke dibê meriv nestirê
Lê ji kurdan ra ferq nake, ew ji gotinên stranê fêm bikin, fêm nekin distirên.
Dema fêm nekirin jî dinuhurînin, devê xwe diliviînin fena ku tiştekî dibêjin, lê di esasê xwe da tiştekî nabêjin.
Ji ber ku gotinê baş nizanin, dikin, hiiiim, hiiiim….
Sebebê vê yekê jî nizanîna zimên e, piraniya stranbêjên kurmanc yên ku stranên gelêrî dixwînin şaşiyên wiha dikin.
Heger meriv baş guhdarî bike, merivê di piraniya stranbêjan da şaşiyên wiha bibîne.
Îcar piştî ku stranek bi şaşî ket devê milet, rastkirina wê jî êdî gelkî zahmet e, xwediyê wê jî bibêje heyran hûn şaş dibêjin, min wiha nenivîsî ye pere nakeke, miletê her bi hawa şaş bistirê.
Ez ji vê stranê gelkî hez dikim, bi guhdarîkirina wê ez mest û sersem dibim, kela dilê min ra radibe û ez dixwazim vexwim, vexwim heta ku serxweş dibim….

*Şevbêrkêm**Gotina ”dirêşêm” jî dikane dirêsim be. Ez bixwe tu maneyeke gotina ”dirêşim” nizanim.

17 december 2009

Berfa pêşî û şeveke cihê

Berfa îsal ya pêşî ev 3 roj in qet venekiriye, herder di bin berfa sipîboz da maye.
Hertim pûk e, bahoz û tozan e.
Ev çend sal in Stockholma xopan tu carî berfeke wiha zêde nedîtiye.
Stockholmî hesretiya vê berfê bûn, Xwedê da wan.
Vê sibehê dema min derî vekir, ez matmayî mam, berf çongekê bi ser derî ketibû, heta min xwe gîhand enbarê û kulung(bêra berfê) anî çi bi zorê. Ji ber ku ez berî hemûyan derketim, min rê vekir.
Îro li ciyê kar mijara me berf û problemên trafîqê bû, hinekan qala derengmayina mrtroyê, hinekan qala nehatina otobozê û hinekan jî qala problema wasiteyên xwe dikir.
Lê yê min bixwe tu gelş derneket, otoboza min weke saeetê xebitî û ez sax selîm gîhandim ciyê karê min.
Piştî kar ez çûm civîna nasandina kitêbekê: Ji Qetlîamê Heta Xutmuxtariyetê-riya kurdan ya dirêj ya azadiyê-
Dil dixwest ku navê kitêbê "Ji qetlîaman heta bi serxwebûnê-Riya kurdan ya dirêj -bûya.
Lê ez bawer dikim ku emê wê rojê jî bibînin.
Bi swêdî navê kitêbê wihaye:Fran folkmord til sjalvstyre-kurdernas langa kamp till frîhet-Kitêba wêneyan ya wênegirê norveçî Georg Krîstîansen e.
Krîstîansen, bi wêneyan dîroka liberxwedan, kuştin, mahcirî, enfal û serkeftinên kurdan radixe ber çavan.
Di civînê da bêyî Georg Krîstîansen, dostê kurdan yê bi nav û deng Olof G. Tandberg û Cemal Alemdar jî peyivîn û qala salên 1960-î ya destpêka xebatên xwe û avakirina komîteya kurd kirin.
Celam Alemdar, yek ji kurdên pêşî ye ku di destpêka salên 1960-î da hatiye Swêd û kurd û têkoşîna wan bi gelê swêdî daye nasîn.
Piştî axatinên Tanndberg û Alemdar, wezîrê werziş û lawan yê kevn Teha Berwarî jî qala rewşa Kurdistanê ya îro kir û hin înformasyonên hêja da guhdaran.
Rismên kitibê hemû yên Georg Krîsîansen in û tekstên wê jî ji alî kurdperwerê hêja Cemal Alemdar ve hatiye nivîsîn.
Kitêb, bi swêdî û îngilîz ye.
Şêxmûs Ceylanê hemşeriyê min jî mala wî ava, xwarineke vegetarîsk(ya goştnexuran)ya baş da me mîvanan.
Him kurd û him jî swêdî gelek kes hatibûn, lê swêdî zêdetir bûn. Ji ber ku Georg Krîstîansen fotografçiyekî meşhûr e, loma jî gelek swêdiyên întellektuel û dostên kurdan hatibûn.
Weke hercar helbet bi xêra civînê min gelek dost û heval jî dîtin, me ji alîkî da him xwarina xwe xwar û him jî sohbet germ kir.
Yanî bi dilekî rehet ez dikanim bibêjim ku min îşev şevek ji felekê dizî û baş bîna xwe fire kir.Herşev di mal da, di mal da û li ber vê quzulqurta datayê û bi xwendina nivîsên li ser kurd û tirkan min kezeb li xwe reş kiriye.
Di teşbîhê da xeta tuneye, rewşa min ji ya hefsiyekî zêde ne baştir e; hefsa yê hefsî biçûk e, ya min hinekî jê mezintir e.
Hefsî qet nikane derkeve îzna çarşiyê, ez heftê carekê derdikevim û ew jî hertim eynî cî ye...
Yanî çîroka ”reva pisîkî heta kadînê ye”, ya min jî ew mesele ye.
Lê îşev hinekî cihê bû…
Li gora ku Netkurdê nivîsîye, dewleta tirk ji bo ku li dijî têkoşîna kurdan tê bikoşin ji sala 1993-an û virda ye bêyî cerdevanên resmî, çek daye 23 hezar û 274 kesên din jî.
Piştî êrîşa Kopê ya ser meşvanan û kuştina 2 kesan, derket holê ku qatilê bûyerê Turan Bilen, mensûbekî vê artêşê dewletê ya dizî ye.
Li gor hatiye gotin, ev ”cerdevanên bi dizî” 23 hezar û 274 kes in û hemû jî cerdevanên bi dilê xwe ne, xwedêgiravî bêpere ji dewletê ra xizmetê dikin.
Lê bêperetî jî qet nakeve serê min, hewqas însan bêbere xizmetê nakin, miheqeq dewlet bi hawakî tiştekî dide wan.
Yanî dewletê di sala 1993-an eynî weke cerdevanan çek daye van çete û qatilên veşartî jî.
Lê bi baweriya min ev jimar ewê gelkî zêdetir be. Dibê kurd û çapemeniya kurd biçe ser vê meselê û koka wê derxe.
Hûn dibînin ev dewlet çi dewleteke bêbext û rezîl e, bi yek milyon hêzên çekdar û nizanim çendsed hezar pûlis û qorîciyên resmî nayê serî, 24 hezar kesên din jî ji bo kuştina kurdan çakdar dike.
Axir dibê kurd vê qulpê ji dest xwe bernedin û baş herin ser dewleta kûr. Çimkî dewleta kûr di vir da jî cirmeşût hatiye girtin…