30 september 2008

Min jî salek li dû xwe hîşt

Henek menek, lê dawiya dawî bi “qûnkişkê” be, bi gelek zor û zahmetî be jî min sala xwe temam kir.
Yanî êdî ji çarpiya xelas bûm û baş xerab biser nigan ketim.
Ji bo yekî weke min, “mêrê bi tenê”, liberxwedana salekê ne hindik e.
Par, di 30-ê îlonê da bi nivîsa xwe ya bi navê “Mizgîn li we kurdan, ez jî bûm xwedî BLOG!” min dest bi nivîsandinê kir.
Fena ku meriv çavê xwe bigre û ber de, min hew dît ku sal qediya.
Sal qediya lê ji kîsê min çû, çimkî ez salekê kaltir bûm.
Salek 365 roj e.
Min nuha bala xwe dayê, di van 365 rojan da, min tam 311 meqale nivîsîne. Rojên mayî jî ya ez nexweş bûme ya jî ne li mal bûme. Roja ku ez li mal bûme û min kanîbûye xwe li ser kursiyê biedilînim û çend rêzan binivîsim min tu carî qelpî û zexelî nekir, min tim halê xwe kir hal û kin dirêj tiştek nivîsî.
Min tim hewil da ku xwendevan herroj tiştekî nuh bixwîne.
Piştî salekê ez bi dilşadiyeke mezin dibînim ku erê ne bi hezar û sedhezaran, lê rojê li dora 50-î kesî riya xwe bi feqîrxaneya min dixwe.
Bi ya min ev jî ne hejmareke hindik e. Ji ber ku di malpera min da xeberên rojana tunene, tenê nivîsa min e.
Helbet çawa ku perê zêde serê meriv naşkîne, bêguman xwendevanên zêde jî zirara wan tuneye, hebin baş e, lê rojê 40-50-î serdan jî tê ra min dike. Ji xwe ez merivekî ne tima me, bi tiştê hindik jî têm serî.
Ya din jî kurd dibêjin, xwediyê sebrê Mîrê Misrê. Yanî dibê meriv zû neweste û îstkrarê nîşan bide.
Ji bo ziyareta “hezaran” îstîkrar, bawerî, xet û rengê meriv yê siyasî gelkî girîng e. Dibê xwendevan bizanibe ku meriv li ser çi dînî ye?
Ez hêvî dikim ku heta nuha min reng û rûçikê xwe diyar kiriye.
Belê, dawiya dawî min jî salek li dû xwe hîşt.
Hey kes ji min ra nabêje, ya baş ew e ku dîsa ez pesnê xwe bidim û bibêjim:
Yeksaliya "Bloga Hindik-Rindik" pîroz be û ez hêvî dikim ku ewê gelek salan bibîne.
Amîn...

Li sefaretxaneya Tirkiyê ya Moskovayê bi salan tîcareta jinan hatiye kirin
Li gor ku malpera Netkurdê dinivîse, kanaleke telewîzyona rûs derxistiye ortê ku hin mamûrên seferetxaneya tirk ya li Moskovayê qewadiyê dikin. Yanî jinên rûs ji ser rê da dixînin û ji bo fuhûşê dişînin Tirkiyê.
Di programê de hatiye nîşandan ku mamûrekî sefaretxaneya Tirkiyê bi navê Sarper Yetîş û jinek rûs ya bi navê Olga vî karî organîze dikin. Di programê da hevdîtin, bir û bazara Yetîş û Olgayê jî hatiye nîşandan. Programê nîşan daye ku Yetîş û Olga, li ser şandina jinan û girtina vîzeyan dipeyivin û bazarê dikin. Li gora programê Olga, jinan peyda dike û Yetîş jî ji wan ra vîzeyê distîne. Yetîş, ji bo her jina ku dişîne Tirkîyê 6000 Euro –yî digre.
Piştî min ev xeber xwend, min nikanîbû li ser nenivîsanda.
Dibe ku ev bûyer bi hinekan pir ecêb were, lê bi min qet ecêb nayê. Ji ber ku “dewleta kûr” bi salan e ku li gel karê eroînê vî karî jî dike.
Jixwe heger ne xêra tîcaret û pereyên eroînê û firotina jinan bûya dewleta tirk nikanîbû li hember kurdan hewqas sal şer bike û li ber xwe bide. Fînasmana dewleta tirk ya esasî îcareta eroînî, derbaskirina biyaniyan û firotina jinan e.
Heta nuha çend caran Înterpolê di raporên xwe yên salane da gotiye ku Tirkiye merkeza eroîn û fuhûşê ye.
Çete û faşîstên ku di bûyera Sûsûrlûk, Eregenekon û bûyrên din da hatin girtin hemû jî bi van karan mijûl bûn.
Li Tirkiyê qala 200 milyar pereyê reş tê kirin. Çendakî berê(min jî di nivîseke xwe da qal kiribû)serokê emniyetê yê teqawitê gotibû ku li Dtenbolê fabrîqeya narkotîkê heye û dewlet nagre.
Yanî tîcareta eroînê û jinan karê dewleta tirk e, dewlet vî karî dide kirin. Nexwe karkirekî sefaretxaneyê bi salan nikane vî karî bi serê xwe bike. Dewleta kûr bi vê tîcaretê şerê xwe yê Kurdistanê fînanse dike. Heger ne ev tîcarfeta eroîn û jinan bûya dewleta tirk ji zû da top avêtibû û hatibû rê.

29 september 2008

Cejna we pîroz be!

Xwendevanên hêja û giranbuha, sibe Cejna Remezanê ye, ez Cejna Remezanê ji dil û can li we û li hemû miletê kurd pîroz dikim.
Ez hêvî dikim ku Cejna Remezana îsal ewê ji bo miletê kurd bibe sebeb û wesîleya pêşdabirin û xurtkirina hevkarî û yekîtiya netewî û bidestxistina azadî û serxwebûnê.
Wek tê zanîn, di cejnan da hest û baweriyên însanan yên dînî û netewî, çand, kultur, urf û adetên miletan yên dînî netewî derdikevin pêş, geş dibin û însan bi dilşadiyeke mezin wan dijîn û pîroz dikin.
Di rojên wiha da hest û şiûra însanan ya netewî û miletbûnê geştir û xurttir dibe.
Ez hêvî dikim ku ev hestên netewî, dostanî, hevkarî û biratyê di vê cejnê da li bakurê Kurdistanê di nava kurdan da jî ewê xurttir bibe û kurdên bêtir destên xwe bidin hev, bêtir li ziman û çanda xwe xwedî derkevin û pêş da bibin.
Ez ji kûrayiya dilê xwe hêvî dikim ku tevgera TZPKurdî ya ji bo mafê perwerdeya bi zimanê kurdî ”Edî bes e, ez zimanê xwe dixwazim” li Kurdistanê ewê xurt bibe û şax vede û hin netîceyên konkret bi xwe ra bîne.

Û xebereke xêrê
Ev demeke dirêj e ku Celal Talabanî li Emerîkayê tedawî dibe. Talabanî îro vegeriya Kurdistanê.
Serok Talebanî, li Hewlêrê bi serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî û Tariq Al-Haşimî ra civîneke çapemeniyê li dar xist.
Di vê civînê da Talabanî ragîhand ku serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî ji aliyê Dewletên Yekgirtî yên Emerîkayê ve bi rengekî resmî hatiye vexwandin û ewê di demeke nêzîk da serdana Washingtonê bike.
Xwedê bi xêrê bigerîne. Ez hêvî dikim ku ewê ji bo xêrê be.

28 september 2008

Benîştê cahilan ji lîtirê ye

Rêzan Tovjîn di 22-ê îlonê da di malpera Amîdakurd da bi navê ”Nivîskarên Qeşmer” li ser min û Nefelê nivîsek nivîsî. Herçiqas li ser Nefelê jî çend gotinên girover û bi çend peyvan dijberiya wê ya li hember Ocalan rexne kiribe jî lê berê tîrên xwe yên jahrîn esas bi min da kiriye.
Diyar e qey kulek min bi camêr ra hebûye, xwestiye wiya ji dilê xwe derxe. Heta nuha min nizanîbû ku ji min ra hewqasî kiriye serhev. Min digot qey ”nas” û ”dost” e
Rêzan Tovjîn nivîsa xwe berê di Amîdakurd-ê-da weşand û dû ra jî ji grûba Dîwanxaneyê ra şend.
Ji ber ku ez jî endamê Dîwanxaneyê me, min bi vê riyê bihîst ku egîdê gundê Kermirara ev mêranî li serê min kiriye.
Tovjîn di nama xwe ya ku ji grûba Dîwanxaneyê ra şandiye, wek agahî wiha gotiye:

”Silav,
Zinarxê Xamo bi dehan caran e e-peyaman dişîne, lê cara yekem e ku min lînkek wî tikand, ji bo ku li ser Ocalan bû bala min kişand. Min jî li ser vê helwesta wî goterek nivîsî û di
www.amidakurd.eu de weşand.
Rêzan Tovjîn
23/9- 2008 15:28:03”


Meriv ji van gotinên Tovjîn fêm dike ku ew tu carî neketiya malpera min û nivîsên min nexwendiye. Ev cara pêşîye û ew jî ji bo ku nivîsa min li ser Ocalan bûye efendî ”lînka min tikandiye.”
Lê derewan dike û ruyê xwe ji Xwedê reş dike. Qey ji bo ku min û nivîsên min bêqîmet nîşan bide li gor xwe vê konetiyê û vê riyakariyê dike, dibêje ”ev cara yekem e” ku ew ”lînka min ditikîne.”
Yanî li ba wî ez merivekî hewqasî bêqîmet bûme ku camêr tu carî tenezul nekiriye ku lînka min bitikîne û nivîseke min bixwîne.
Lê helbet rast nabêje, li ciyê rehetiyê, bêyî ku kar û zirara wî tê hebe buhtanan li nefsa xwe dike.
Berî ku ez li ser heqaretên wî yên bêedeb rawestim divê li ser nasîna xwe û Rêzan Tovjîn çend gotinan bibêjim.
Ez bawer dikim ez û Tovjîn ji dema Netkurdê û vir da ye ku em hevûdu xiyabî nas dikin û heta nuha me çend caran jî bi gotina wî bi ”e-peyaman” bi hevra daye û stendiye.
Ez nameyên wî yên berî hebûna ”bloga” xwe didim aliyekî, çimkî ew yên dema Netkurdê ne. Lê 2 nameyên wî(dikanin zêdetir bin jî) yên ji dema ”bloga” min tên bîra min. Ez dixwazim van herdu nameyên wî yên di derbarê biloga xwe da li vir pêşkêşî we xwendevanan bikim, ji bo ku hûn jî bibînin ku îdîeya ”tikandina cara yekem” dereweke çawa bêbinakeye.
Di van herdu nameyên xwe da bira ”tikandina cara yekem” li wir bimîne, di ser da ew dixwaze ji min ra bibe alîkar û melpereke hîn xweşiktir ji min ra çêke.
Nameya wî ya pêşî wihaye:

”Silav mamoste,Ez niha di fîrmayeke kurd a malpersaziyê de dixebitim. Ev fîrma bi piranî ji kurdan re malperên kurdî saz dike. Hemdem.com, Amidakurd.com, Diyar.com.tr, medyaname.com û gelek malperên navdar ji aliyê vê fîrmayê ve hatine amadekirin.Malpera te ne malpereke profesyonel e. Her wisa tu bi vî rengî ji malpera blogspot.com re dixebitî, malpera te çiqasî navdar bibe, malpera blogspot.com ewqasî pereyan qezenc dike. Li şûna wê zinarexamo.com, zinarexamo.org, an jî zinarexamo.net veke. Tescîlkirina navê te tenê 12 dolar e. Heke tu bixwazî fîrmaya Veng Ajans (ku ez lê dixebitim) malpera te saz bike, dê sazkirina malpereke bi rêk û pêk jî 200 Euro bigire. Êdî tê xwediyê malpera xwe bî. Her wisa tê bikaribî navê e-maila xwe jî bikî peyam@zinarexamo.com, tê bikaribî bi vî rengî MSN'a xwe jî vekî. Tê ji reklama Hotmail jî rizgar û xelas bibî.Welhasil û kelam, mirov mîrê mala xwe be çêtir ji mêvaniya dereke.Bimîne di xweşiyê de ya kurd.
Rêzan TovjînAmed
From: retovjin@hotmail.comTo: zinarexamo@hotmail.com Date: Tue, 12 Feb 2008 11:51:48 +0200”

Û ev jî nameya wî ya duyem e:

”Her ku em malpera te ditikînin li ser pişta te û me malpera blogspot.com pere qezenc dike. Ji xwe re zinarexamo.com bikire, qey bila here 10 an jî 15 dolar pere. Ma ne çêtir e heryan. Tu li ser dewlemendên kurd dinivîsî lê di vê navberê de tu ji dewlemendên biyanî re jî kar dikî. Ma ne wisa ye?
Rêzan TovjînAmed
From: retovjin@hotmail.comTo: zinarexamo@hotmail.comSubject: RE:Date: Wed, 2 Apr 2008 16:54:43 +0300”

Wek tê dîtin, dema Tovjîn gotiye wî berê tu carî lînka min netikandiye tenê dereweke bi boçik kiriye. Meriv dibîne ku ew ne carekê lê gelek caran ketiye malpera min û li ser şikil û şemala wê jî xwedî fikir e.
Û dema ji min ra dinivîse jî hurtmetkar û bi edeb e, ji min ra dibêje ”mamoste”, nabêje ”qeşmer” û tolazê Zinarê Xamo”
Diyar e ev hurmet û kibariya wî sexte bûye.
Esas bêyî van herdu nameyên wî, ji xwe di nivîsa xwe da jî dema berdevkiya Ocalan kiriye û ji min ra gotiye, ez ”bi vê porsipîtiya xwe hîn li ser Îbrahîm Tatlises dinivîsim, lê Ocalan di qulika girtîgehê da Modernîteya Kapîtalîzmê nivîsî û haya qeşmernûsan jê tune(…)” xwe daye dest.
Di vê hevokê da diyar dibe ku wî nivîsa min ya li ser Tatlises xwendiye. Çimkî di nivîseke xwe da min Tatlises rexne girtibû. Ew qala wê nivîsa min dike.Yanî berî nivîsa li ser Ocalan ”lînka min tikanidiye” û hin nivîsên min xwendine.
Bêguman qet ne girîng e ku ew berê min nas dike ya na, nivîsên min xwendine ya na, malpera min ziyaret kiriye ya na. Tu ehemiyeteke vê yekê tuneye.
Lê ji ber ku wî li ciyê rehetiyê vir kiriye, ev rastî înkar kiriye ez li ser vê yekê sekinîm û min ev nimûne dan. Nexwe min qet qal nedikir.
Ya din ev nimûne jî nîşan didin ku Tovjîn merivekî çawa ye û xwediyê çi qerekterê ye. Dema hatiye hesabê wî ji min ra gotiye ”mamoste” û dema xwestiye xwe têxe çavê hinekan ji min ra gotiye ”qeşmer” û ”tolaz.”
Wek min got, ez ji zû da ye Rêzan Tovjîn nas dikim û heta nuha me çend caran ji hev ra nivîsîye. Nivîsên wî li ba min hene.
Dema ez fêr bûm ku ew ji Dêrikê ye(ez wer dizanim) û gundî ye kêfa min hat. Ji ber ku piraniya Dêrikiyên li Wêranşarê kurtçî bûn. Loma jî di kurtçîtiya wêranşariyan da par û keda dêrikiyan heye. Ez tim qedir didim vê yekê.
Ev yek. Ya din jî, heta salên 1980-î Dêrik yek ji wan bajarên Kurdistanê bû ku tenê bi kurdî lê dihat peyivîn, axaftina bi tirkî şerm bû, ji meriv ra dikirin serhevde. Yanî Dêrik bajarê ku herî kêm hatibû asîmîlekirin. Kêfa min gelkî ji vê yekê ra jî dihat.
A ji ber van sedeman e ku kêfa min ji Dêrikiyan ra tê.
Lê dibêjin nuha a xerab bi serê wan da jî hatiye û wan jî êdî bi çargaviyê berê xwe dane tirkbûnê. Yanî weke ”mîza devê” ew jî bi paş da diçin. Lê ev mijareke din e.
Tiştekî din jî, dîsa dema ez fêr bûm ku Rêzan Tovjîn di 17 saliya xwe da ketiye hefsê û nêzî 13 salan di zindanên tirkan da maye ez pê êşiyam, dilê min pê şewitî. Vê yekê jî li hember wî tesîreke pozîtîv li hestên min kir.
Ji ber ku ez li hember kesên ku zulm û îşkece dîtine, bi salan di zindanên dijmin da mane tim bi giramî û bi dilşewatî tevgeriyame û heta ji min hatiye min empatî nîşan daye.
A ev tişt hemû bûn sedem ku ez di dilê xwe da qedir bidim Rêzan Tovjîn û nivîsên wî bixwînim.
Helbet min dizanîbû berê ew PKK bûye, ji doza PKK-ê ketiye hefsê û hwd. Lê ji bo min ev yek ne girîng bû. Loma jî min tim ji dil û bi sempatî jê ra digot ”xorto merheba!”
Lê derket ortê ku ew ne merivekî layiqî vê sempatiya min bûye.
Ya rast min qet bawer nedikir ku li ciyê rehetiyê ewê ji min ra bibêje”qeşmer û sûtal” û gelek heqaretên din li min bike.
Diyar e merivekî çeqel û şîrheram e, loma jî hertişt jê tê. Hin însan weke maran e, divê meriv tu carî baweriyê bi wan neyne, ji bo ku marîtiya xwe îspat bikin hertim dikanin bi meriv vedin.
Tovjîn jî merivekî ji vî celebî ye.
Nuha jî ez werim ser meselê û sebebê êrîşa Tovjîn.
Ocalan di hevdîtina xwe ya wê heftê da li ser mesela namûsê û çalakiyên kurdan yên ji bo zimên jî rawestiya bû û ji abûqatên xwe ra gotibû:

”Çaxa ez pênc salî bûm min ji diya xwe ra jî gotibû. Tu nikanî navekî kurdî bidî zarokên xwe, ma namûs ev e? Heger ezê nikanibim zarokê xwe yê ewê were dinê azad mezin bikim, nikanibim navekî kurdî lêkim, ma ezê çi bikim bi vî zarokî?”
Li ser van gotinên Ocalan, min jî gotibû ku:

”Xwedê hevza meriv ji bêtarên giran bike! Zarokekî 5 salî bîra van tiştan bibe û van gotinên fîlozofên mezin ji diya xwe ra bibejê? Tiştekî pir ecêb e!Li hember mûcîzeyeke wiha aqilê meriv disekine, meriv lal dibe…Ez nizanim, gelo tu pêxemberekî di 5 saliya xwe da gotinên hewqas biaqil kirye?Tiştê ez dizanim gotinên Ocalan dûrî aqilan e, lê camêr çi tê ber dev dibêje, loma jî dikane rast be (!)"
Di van gotinên min da ne heqaret û ne jî ”qeşmerî” heye. Min bi rengekî pir cidî gotiye zarokekî 5 salî nikane ferqa navê tirkî û kurdî bizanibe, nikane sebebên vê yekê rexne bike, nikane ji diya xwe ra bibêje ”tu nikanî navê kurdî li zarokên xwe kî”, nikane bibêje ma tu hîn qala kîjan namûsê dikî?
Ez bawer dikim ne ez tenê, her însanê piçek aqil di serî da hebe jî ewê wiha bifikire, bibêje ev yek ne mimkûn e.
Lê ji bo Rêzan Tovjîn her gotina Ocalan bi qasî ayetekê rast e û divê meriv bê teredud jê bawer bike. Kesê jê bawer neke dijminê PKK-ê ye.
Yanî ji bo ku min jî weke mirîdekî ji gotinên Ocalan bawer nekiriye Rêzan Tovjîn efendî rabûye şûrê xwe yê dudev ji kêlên kişandiye û wek Ristemê Zal li ser serê min li ba dike.
Lê ji ber ku merivekî sextekar e, loma rexneya xwe jî bi tahrîfatê destpêkiriye. Diyar e camêr êdî di vî karî da şît bûye.
Navê serrnivîsa min ”Ocalan di 5 saliya xwe da zanîbûye ku kurd bindest in.”
Lê Tovjîn ev sernivîsa min tahrîf kiriye û wiha girtiye nava kevanê ”Ocalan çawa di 5 saliya xwe de bîra kurdî biriye”
Wek tê dîtin tu têkiliyeke sernivîsa min û ya Tovjîn girtiye nava kevanê tuneye. Di sernivîsa xwe da min gotiye, ”Ocalan di 5 saliya xwe da zanîbûye ku kurd bindest in” û min gotiye ku ev yek ne mimkûn e.
Ji bo ku meriv ji van gotinên Ocalan bawer bike divê meriv mirîdekî weke Tovjîn be, tu dîtin û baweriyeke meriv ya şexsî tunebe. Yanî meriv şelafê axayê xwe be, ew çi bibêje, meriv bibêje rast e ez benî!
Tiştê herî balkêş Tovjîn ne tenê ji gotinên Ocalan bawer dike, di ser da camêr ji xwe jî nimûneyeke ji ya Ocalan hîn xweştir daye. Wiha gotiye:

”Ez 4 salî bûm û lawikekî salekê ji min biçûktir li wir(li gundekî Dêrikê. ZX) bi misîn de mîst. Dema gundî pê re xiyidin jî, lawik bi hişkî got: “Huş bin, ez Apocî me.” Neyê bîra Suleymanê nizanim çend salî, tê bîra min ku wê demê ez 4 salî bûm û ew lawik jî 3 salî bû û navê wî jî tê bîra min. Fam kiribû ku li gor rêxistinên din Apocî bêhtir hişk in û li Kermirara bêhtir kesên ne Apocî hene (tevî Suleyman).”
Piştî ku meriv van gotinên Rêzan Tovjîn dixwîne meriv dibêje heftxwezî bi yên Ocalan. Ocalan qenekê gotiye dema ez 5 salî bûm, vî malneketî ev temen daxistiye 4-an.
Û ne ku bûyer tenê tê bîra wî, di ser da malviritî weke psîkologekî dikeve hundurê dil û mejiyê lêwik û dizane ku vî gedê 3 salî ji bo çi ji xelkê ra gotiye ”Huş bin, ez Apocî me”
Li gor Tovjîn, ji ber ku, wî gedê 3 salî zanîbûye ku ”li gor rêxistinên din Apocî bêhtir hişk in û li Kermirara bêhtir kesên ne Apocî hene (tevî Suleyman).”
Û loma jî bi navê ”Apocîtiyê” halan di xwe hildaye û tirs di xelkê firandiye.
Wey agir ne bi mala te lê hema bi van derewên tekeve!
Kurro MÎT-ê tirk wê demê nizanîbû li Kermirara çend kes ”apocî” û çend kes jî ne apocî ne. Ma zarokekî 3 salî çawa dikane bîra van tiştên siyasî bibe? Zarokên 3 salî hîn bi xwe da dirîn û dimîzin, diya wan hîn wan girê dide malneket!
Zarokekî 3 salî dikane hin gotinên mezinan texlît bike û bibêje, lê ne ku wek mezinan bîr dibe û dizane maneya wan çi ye?
Ez çi bibêjim, bayê cahilan tim gurr e û benîştên wan jî ji lîtirê ye.
Ya din û girîngtir, gotinên Ocalan ne bîranîna bûyerekê ye, wî bi diya xwe ra li ser mesela namûsê, li ser bindestiya kurdan şer kiriye, ji diya xwe ra gotiye ”Tu nikanî navekî kurdî bidî zarokên xwe, ma namûs ev e? Heger ezê nikanibim navekî kurdî li zarokê xwe kim ma ezê çi bikim bi vî zarokî?”
Nuha heger meriv ne kêmaqil ya jî mirîd be, merivê çawa ji van gotinan bawer bike? Zarokekî 5 salî çawa dikane bîra vê zilma dewleta tirk bibe û ji diya xwe ra bibêje ”Heger ezê nikanibim navekî kurdî li zarokê xwe kim, ma ezê çi bikim bi wî zarpkî?”
Bêtara ku xwedêgiravî dema tu çarsalî bû tê bîra te, heger em bawer bikin jî tenê bîranîneke, ne analîz û sekneke siyasî ye. Ocalan wek siyasetmedarekî jîr li dijî zulma tirkan û asîmîlasyonê derdikeve, li hember navên tirkî îsyan dike, viya weke bênamûsiyê dibîne û ji diya xwe û kurdan ra dike serhevde, dibêje însanê nikanibe bi zimanê xwe nav li zarokên xwe ke nikane qala namûsê bike.
Gelo mimkûn e ku zarokekî 5 salî bîra van tiştan bibe?
Li gor min ne mimkûn e. Lê ji bo mirîdên wek Tovjîn mimkûn e, Ocalan çi bibêje rast e.
Ji xwe şêx bi xêra mirîdan dibin şêx, heger ne xebat û propagandeya mirîdan be şêx nikanin hewqasî nav û deng bidin û xurt bibin.
Yê şêxan mezin dike bawerî û propagandeya mirîdan e. Mirîdî herçiqasî ne şelafî be jî lê gelkî nêzîkî şelafiyê ye.
Dibêjin di dema osmaniya da şelafî sinetek bûye, wek berberî û terzîtiyê, sinetê hin kesan jî şelafî bûye. Karê wan pesindayina paşa, mîr û begê xwe bûye. Mîr û begê wan çi bigota wan jî digot, tu rast dibêjî ez benî!
Mîrê wan dema bigota, tirşa bacanan xweş e, wan jî tesdîq dikir û digot, rast e, tirşa bacanan pir xweş e û dema bigota na wele ne xweş e, wan jî serê xwe dileqand û digotin tu rast dibêjî, bi rastî jî tirşa bacanan ne xweş e.
Dibêjin carê paşa ji vê tesdîqkirina şelaf aciz bûye û jê ra gotiye:
”Lawo min got tirşa bacanan xweş e, te jî tavilê tesdîq kir û got rast e, pir xweş e, min got ne xweş e, te dîsa tesdîq kir û gotî ne xweş e. Ma çawa dibe?"
Dibêjin şelaf gotiye:
”Paşa, ez ne şelafê bacanan, şelafê te me.
Erê îro di nava civata kurd da şelafî wek ”sinet” tuneye, lê qerekterê gelek kesî dişibe vî ”sinetê” gelkî kevn.


27 september 2008

Hesabê min şaş derket

Heyran li qusûra min nenêrin, min gotibû ku îro ezê li ser nivîsa Rêzan Tovjîn çend gotinên ku wî heq kriye bibêjim lê min pê ra negîhand. Piştî nîvro hîn min dest pê kir û çend rêz nivîsên zarokan telefon kir, gotin em tên. Qorek jî ji xwe do derengê şevê hatibûn.
Diya wan wek hertim ji kêfa rabû pêdarê, got lawê min tê, divê ez xwarineke ku ew jê hez dike jê ra çêkim.
Rabû hema elelecele erebe da destê min û ez li pey xwe kişkişandim dikanê. Me barek tişt kirî û berê we da mal.
Min got, "şîv ewê çi be?"
Got wele "Azad ji pelên pêçayî hez dike, divê ez jê ra çêkim."
Ji mecbûrî em ketin hingedinga pêçana pelan, lehane, dagirtina, pîvaz û firngiyan. Ji mecbûrî divê min jî xwe tevê kira.
Seet li dora 19.00-an xwarin qediya. Zarok hemû hatin. Heta me şîv xwar û dû ra jî ji bo ku li me biferike min çayeke bi namûs çêkir.
Axirê vir da û wê da, şuştina feraxan me hew dît ku seet bûye 22.30.
Piştî wê seetê êdî pê ra gîhandin ne mimkûn bû. Loma jî nivîs ma sibe. Bi xêr sibe, bi bîna fireh ezê binivîsim.
Yanî hesabê min yê do şaş derket.

26 september 2008

Li ser şiroveyên xwendevanan çend gotin

Ev cara pêşî ye ku hewqas şirove li ser nivîseke min tê kirin. Bêguman ev yek min kêfxweş dike.
Li alî din dixwazim çend gotinan jî li ser şiroveyên dost û xwendevanan bibêjim.
Ji bo min ne mimkûn e ku ez yeko yeko bikanibim bersîvên hemû şiroveyên xwendevanan bidim û dîtinên xwe li ser wan bibêjim.
Esas ez ji şêwr û mişêwran gelkî hez dikim heger wexta min hebûya minê bi hemû xwendevanan ra sohbet bikira û dîtinên xwe li ser şiroveyan bigota.
Lê ji alî wextê da ev ne mimkûn e,
Tiştê balkêş, şiroveyên hemû xwendevanan ne li ser nivîsa min û Rêzan Tovjîn, lê li ser Ocalan in, yanî hinekî ji mijarê dûr ketine.
Kesî qala nivîsa min nekiriye. Negotiye hela ka min di nivîsê xwe da çi "qeşmerî" kiriye?
Ocalan gotiye, "Çaxa ez pênc salî bûm min ji diya xwe ra gotibû, tu nikanî navekî kurdî bidî zarokên xwe, ma namûs ev e?"
Min jî gotiye ku zarokekî 5 salî ne mimkûn e ku bîra van tiştan bibe.
Di van gotinên min da ne henek û ne jî heqaret hene.
Lê Rêzan Tovjîn bi uslûbeke bêedeb gelek gotinên ne xweş ji min ra kirine.
Loma jî heger şirove li ser nivîsa min û bersîva wî bin ewê gelkî baştir be. Ezê jî jê feydê bigrim.
Berî hertiştî divê nivîsa min ya bûye mijra êrîşa Rêzan Tovjîn were xwendin û dû ra jî bersîva wî.
Û şirove jî li ser mijarê bin ewê gelkî çêtir be.
Ez naxwazim nivîsa tu kesî derxim, loma jî rica min ji xwendevan ew e ku divê heqaretên şexsî û çêr neyên kirin, fikir werin gotin. Nav û nîçok ne xweş in, divê em hevûdu bi gotinên siyasî rexne bikin.
Bi hêviya ku xwendevan jî bi dîtinên xwe minaqeşeyê dewlemendtir bikin.
Heger eksiyek ya jî tiştekî ne dihesêb da dernekeve sibe ezê bi çend gotinên kurdewarî bersîva Rêzan Tovjîn bidim.

25 september 2008

Meha îlonê meheke pir tahlûkeye

Payiz hat dîsa malik li swêdiyan viritî.
Ji ber ku li Swêd meha îlonê meha herî zêde xelk hevûdu berdide. Di vê mehê da rekora hevduberdanê tê şikandin.
Li ser sebebên ji bo çi vê mehê?, gelek dîtinên cuda hene. Hinek pispor dibêjin, ji ber ku ”havîn qediyaye”, ”mekteb vebûne” û di vê mehê da gelek ”xanî jî vala ne”, loma jî ji vê mehê çêtir wext û seet tuneye.
Mamûrên dahîreyên hevduberdanê dibêjin, di vê mehê da hertim zext û zoreke zêde heye, ji ber miracatên hevduberdanê fersendê nabînin ku serê xwe buxrînin.
Li gor pisporên swêdî, jin û mêrên zivistanê, buharê û havînê baş xerab bi hev ra derbas dikin, lê dema havîn diqede û payiz dest pê dike êdî herdu serî jî baş ji hevûdu da aciz dibin.
Çimkî di meha îlonê da tahtîl diqede, zarok dest bi mektebê dikin û bi vî hawî ji bo hevduberdanê êdî tu asteng namînin.
Hinek pispor çûyina tahtîlê weke reçeteyeke xelaskirina hevduberdanê dibînin. Lê hinek jî belovaciyê wê diparêzin. Dibêjin di tahtîlê da bi şev û roj meriv wer li ber pozê hev e. Loma jî wext û şertên pevçûn û şer gelkî zêde ye.
Lê dema kar ne wiha ye, her kes sibê diçe karê xwe û êvarî tê mal. Ew jî meriv westiyayî ye, piştî şîvê û temaşekirina telewîzyonê wexta meriv ya ku meriv têkeve gewriya hev tuneye.
Û herçî ”qurucandina” nav nivînan e li Swêd tu carî nabe problem. Ji ber ku li Swêd, meriv tu carî nikane hema çawa lê were(rastgele)biniucîne jinikê, ya jî jinik biniucîne mêrik û bibêje, ”hela qe rabe xêra xwe kafirekî bikuje!”
Çimkî ji bo vê yekê jî şemayeke mişterek heye, meriv li gor wê diçe.
Hema çawa dilê meriv bixwaze meriv nikane ”biniucîne” hev…
Loma jî dema kar zemîna pevçûnê pir kêm e.
Lê di tahtîlê da ne wihaye, meriv bi şev û roj wer li ba hev e. Ev yek jîdibe sebebê şer û pevçûnan.
Dema tahtîl diqede ya herdu serî ji hevdu baş aciz bûne, ya jî yekî/yeka nuh ji xwe ra dîtiye, lomajî miracaetên hevdu berdanê zêde dibin.
Lê hinek pispor jî dibêjin ku ji xwe li gor Buroya Îstatîstîkê ya Navendî, li Swêd temenê zewacê yanî wek mêr û jin jiyana bi hev ra(esas li Swêd zewaca wek jin û mêr êdî nemaye, ji dêlî wê va 4-5 şiklên din hene.
Wek hevalê daimî, hevalê yekcarnan, hevalê heftê, hevalê bi dor ûwd) herî dirêj teqrîben 5 sal e.
Piştî 5 salan êdî meriv ji hev têr dibe, dixwaze yekî/yeka din tercûbe bike.
Yanî meriv dikane bibêje ku piştî 5 sal hevaltî meriv xatir ji hev dixwaze.
Û ji bo vê yekê jî meha herî maqûl, meha îlonê ye.
Îcar çima 5 sal lê ne 6 sal, psykolog Bodîl Wennberg xanimê gotiye, piştî 5 salan ”evîn êdî germiyana xwe wenda dike”, yanî wek tenekeyekî kevn zengarî dibe, êdî meriv ”bi berçavka pembe li hev nanêre” û fêm dike ku ew kesê ku meriv pê ra zewiciye ne ew şêr û egîdê ku meriv bi salan xeyal kirye.
Loma jî meriv ji bo azadiyeke bêsînor, bê qeyd û merbend xatir ji hev dixwaze û ji xwe ra li hevalekî nuh digere.
Lê ne ji bo jiyaneke bi hev ra, ji bo ”lihevpirsîna” yekcaran.
Ji ber kul i Swêd hevduberdan gelkî zêdeye, (li gor buroya îstatîstîkê ji her du zewacan yek bi berdan diqede)loma jî pisporiya vî îşî jî wek sektorekê ye, bi dehhezaran pisporên vî karî hene.
Li gor hin pisporan, piştî 5 salan belkî meriv 1-2 zarok aniya dinyayê, aboriya meriv baş bûye, êdî kes ne mihtacî kesî ye.
Loma jî ne hewceye ku meriv xwe bi yekî va girî bide.
Piştî payizê, dema herî xerab ez bawer dikim zivistan e, malxeraban ziviztanê jî pir hevûdu berdidin. Dû ra havîn tê. Esas demsal û meh hemû mane ne û kêla maneyan jî tu carî tije nabe.
Esas demsal û meh hemû mane ne û kêla maneyan jî tu carî tije nabe.
Ez dibêjim belkî têkiliya vê meselê ji demsal û mehan bêtir bi sîstema kapîtalîst, bi pêşketina demokrasiyê, bi îmkan û azadiya aborî û siyasî va heye, van tiştan malbat qedandiye û ewê hîn jî biqedîne.
Sebebên din hemû qal û qîlên vala ne…
Ez meraq dikim, gelo em kurd herî zêde kîjan mehê hevûdu berdidin?
Bi qasî bi ber guhê min ketiye, dibêjin li bakurê Kurdistanê jî di nava kurdan da hevduberdan êdî bûye nîşan û perçeyekî jiyana rewşenbîriyê.
Berê nîşan û îspata siyasetmedarî û rewşwnbîriyê/întellektueliyê devjêberdana ji zimanê kurdî û axaftin û heyraniya zimanê tirkî bû. Lê dibêjin nuha jî hevduberdan lê zêde bûye.
Heta dibêjin di nava kurdan da hevduberdan hewqasî zêde bûye ku, êdî piraniya siyasetmedarên kurd(li Ewrûpa û li Kurdistanê) jî mêrên ”bî” ne, yanî kesên bêjin in. Û siyaseta kurdan jî ketiye destê van mêrên "bî", yanî kesên di mal da mane.
Bi kurdî dema jin bêmêr dimîne meriv dibêje , ”bî, jinbî, jinebî.” Ez nizanim geleo meriv ji bo mêran dikane bibêje çi?
Divê meriv navekî ji bo wan jî bibîne. Çimkî ew jî êdî rastiyeke jiyanê û kategoriyeke gelkî mezin in.
Û li ser demsal û meha ku herî bêtir jin mêran ji mal "diqewitînin" jî lêkolînek were çêkirirn ewê baş e...

24 september 2008

Gelo Rêzan Tovjîn vê şalûziyê ji bo çi dike?

Nivîskarê Amîdakurdê Rêzan Tovjîn, li ser min û Nefelê nivîseke bi navê ”Nivîskarên qeşmer” nivîsîye.
Lê bêtir jî heqaret li şexsê min kiriye.
Yanî nivîs ne rexneye, tenê heqaret û çêr in.
Nivîs di 22-ê mehê da hatiye weşandin. Heta nuha haya min jê tunebû. Ez bîstek berê pê heysiyam û min nivîs xwend.
Rêzan Tovjîn di nivîsa xwe da li hember min pir bêedebî û şîrheramî kiriye, ji ber nivîsa min ya bi navê ” Ocalan di 5 saliya xwe da zanîbûye ku kurd bindest in” ji min ra gotiye ”qeşmer” û ”tolaz.”
Hûn rastiyê dixwazin min qet bawer nedikir ku ev sûtalê kuçan li ciyê rehetiyê, bêyî ku sebebekî cidî hebe ewê hewqas heqaret li min bike.
Lê hin însan dişibin maran, divê meriv tu carî baweriyê pê neyne, hertim dikanin bi meriv vedin.
Di êrîş û uslûba Rêzan ya bêedeb da wer xuya ye ku mêrik ya ji hin derên bilind emir û ferman girtiye ya jî bi vê êrîşê dixwaze xwe têxe çavên xwediyên xwe yên berê.
Ferq nake, herdu jî eynî tişt e.
Heta roja şemiyê ez hinekî meşxûl im, loma jî wexta min tuneye bersîveke ku vî şelafê zirzop heqkiriye bidimê.
Lê di dawiya heftê da ezê hewil bidim ku pê ra bi kurdîyeke fesîh bipeyivim.

Îşev min nêt hebû ku bi çend gotinan qala roja xwe ya îro bikim. Lê Xwedê nehêle, weke hûn dibînin xelk meriv rehet nahêle...

Ji bo xwendina nivîsa Rêzan Tovjîn, lînka jêr bitikînin:
http://www.amidakurd.eu/yazar.php?id=157

23 september 2008

Kurd e lê xulamtiya tirkan pê xweştir e

Gelek rojname û sajtên tirkan do bi pûntoyên qerase manşêt avîtibûn, gotibûn, ”Ji serokeşîr li hember Aydin Dogan îlana sûc” , yanî serokê eşîrekê li Aydin Dogan gilî kir.
Wek tê zanîn, ev demeke li Tirkiyê di çapemaniyê da di nabêna serokê Dogan Holdingê Aydin Dogan û serokwezîrê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan da devjeniyeke(şerê devkî)mezin dom dike.
Herdu alî jî hevûdu bi hîle û xurdan, bi tîcareta perê reş û derewan û gelek tiştên din îtham dikin û gelek gotinên giran ji hev ra dibêjin.
Şerê AKP-ê û grûba Aydin Dogan, li ser bûyera ”Denîz Fenerî”yê dest pê kir. Denîz Fenerî yanî Fenera Deryayê, navê komeleyeke xwedêgiravî xêrxwaziyê ye.
Vê komelê li Tirkiyê û li Ewrûpayê ji bo ”malbatên şehîdan” ji xelkê bi milyaran dolar alîkarî top kiriye. Lê zêdeyî 10 milyar(esas reqema rastîn hîn nayê zanîn) dolarê vê alîkariyê li ortê wenda ye. Îdîa ew e ku ev pere çûye ketiye kasa AKP-ê û Erdogan.
Ji vê bûyerê li Almanyayê 4-5 kes hatin girtin ku hemû jî merivên AKP-ê ne. Ji ber ku pereyekî pir mezin ji Almanya yê bi dizî çûye, dozgerê alman di heqê çend kesan da doz vekir û di dawiya mahkemê da 2-3 kesan ceza xwearin.
Medyaya Aydin Dogan gelkî çû ser vê meselê û loma jî di nabêna AKP-ê û Aydin Holdîngê da şerekî siyasî dest pêkir. Û di dawiya vî şerî da serokwezîr Erdogan û serokê grûba Dogan Holdîngê Aydin Dogan hatin hember hev û minaqeşeyên devkî dest pê kir.
A di van minaqeşeyên devkî da xwedêgiravî Aydin Dogan ji Tayibo ra gotiye:
”Erdogan, hin îthamên bêbingeh ji xwe ra kiriye tebîet, îthamên wiha bi sifetê Serokwezîrê Komara Tirkiyê nakeve.”
A vev gotinên Aydin Dogan, bi Ahmet Kiranê me yê kejî pir û pir ne xweş hatine û ew bi wan gelkî êşiyaye.
Şalûzî ne pera ye, heger bi peran bûye belkî Kiran xwe li ber baranê hewqasî şil nekira û nexwesta "aferîmekê" ji Reco bistîne.
Ahmet Kiranê me yê Kejî, ev gotinên Aydin Dogan, li hember serokwezîr Erdogan wek tehdît û heqaret qebûl kiriye û loma jî ew pir aciz bûye û gotiye ez bi tu hawî nikanim van heqaretan li hember serokwezîrê dewleta tirk Erdogan qebûl bikim.
Li gor Ahmet Kiranê me yê kejî, ev gotinê Aydin Dogan, di eynî wextê da li miletê tirk jî heqareteke mezin e.
Û loma jî rabûye ji Swêregê daye rê çûye li Ruhayê erzûhaleke daye dozger û ji ber van gotinan li Aydin Dogan gilî kiriye.
Li gor medyaya tirk nivîsîye Ahmet Kiran axa ye û serokê 30 hezar kejî ye. Loma jî ev beyana wî gelkî girîng e.
Ahmet kiran, dewreyekê ji partiya Mesût Yilamz (ANAVATAN-ê)wek nûnerê miletê kurd yê ji Ruhayê ketibû meclîsa tirk. Lê nuha ji ber ku esameya ”ANAVATAn-ê nemaaye diyar e camêr li kuçan bêxwedî maye, bi van gotin û giliyê xwe yê şelafwarî(dalkavuk, şelûzî)dixwaze ji xwe ra xwediyekî bi hukum bibîne.
Mixabin hin kurd hene meriv dibêje qey xwe ji xîret, heysîyet û xurûra netewî bi heft qalib sabûn şuştine, dijmin zilmeke nedîtî li miletê wan bike, gav û seetê wan û miletê wan rezîl û riswa bike, bêşeref û bêheysiyet bike, bi ser wan û miletê wan da birrî û bimîze jî ne xema wan e, bi wan wek şîr û şekir tê, ne pê diêşin û ne jî li ber xwe dikevin. Ji bo carekê be jî ne ruyê wan sor dibe û ne jî fedî dikin.
Ez zilm û zora dewleta tirk û hukûmeta Tayibo didim aliyekî. Herkes dizane ku vê dewletê gelek caran heta bi gihê gû jî bi kurdan daye xwarin. Lê dîsa jî namûs di Ahmet Kiranê me hilnayê, dîsa jî li dewletê û li hukûmeta Erdogan gilî nake, wan nade mahkemê.
Ez viya jî bidim aliyekî.
Heger Ahmed Kiranê me hewqasî bi xurûr û bi heysiyet e û wan gotinên Aydin Dogan yên pir normal jî wek "heqaretê" û "virekiya" Erdogan qebûl dike û loma jî pê diêşe, wê demê bi heqaretên ku Erdogan û hevalên wî herroj li miletê kurd û li serokên wan dikin jî divê biêşe, bira ji bo wan heqaretên wan jî piçek namûs tê hilê û wan jî bide mahkimê.
Erdogan, Cemîl Çîçek û Mehmet Alî Şahîn heta nuha gelek caran heqaretên gelkî mezin li hemû serok û mezinên kurdan kirine; ji Mesûd Barzanî Û Celal Talabanî ra gotine ”şerokeşîr”, gotine ”em bi serokên eşîran ra rûnanin.”
Û ne ev tenê, ma ne ev Erdogan û Cemîl Çîçek û Şahîn bûn ku ji bo Mesûd Barzanî û Celal Talabanî gotin, ”vana kesên solalêsin”, em gotinên solalêsan” cidî nagrin.
Heger Ahmet Kiran efendî merivekî hewqasî bi heysiyet û xurûr e û kûpê namûsê ye çima li hember van heqaretên tirkan derneket, çima van heqaretên wan hebekî pozê wî neşewitand û li hember xwe wek heqaretê qebûl nekir?
Qebûl nake, çimkî ew carê fêrî xulamtiya xelkê bûye, toqa bindestî û koletiyê ya di hustuyî wî û miletê wî da qet wî nerehet nake, ew vê wek taceke zêrîn qebûl dike.
Erdoganê ku kes bi rindikî nizane bezê guhê wî ji kuye ketiye ser dilê wî miletê, welatê wî îşxal kirine, nahêlin zarokekî kurd bi navekî kurdî here dibistanê, hefsî nikanin bi dê û bavên xwe ra bi kurdî bipeyivin, nahêlin kurdên ji ber zilma wan reviyane li serê çiyan jî rehet bikin, herro li vir û li wir serên wan jêdikin û pê rismên "xatirayê" dikşînin, axir ev zilm hemû wî naêşîne û tu carî li hember şexsê xwe wek heqaretê qebûl nake.
Xwedêgiravî kurd e, lê zilm û heqareta li miletê wî û li serokên miletê wî dibe nabîne û tu carî jî pê nerehet nake.
Di teşbîhê da xeta tuneye, dibêjin, seyê me ye lê li ber deriyê xelkê direye.
Ji ber ku wihaye, loma jî ji qewmê xwed bêtir, li xwediyê xwe xwedî derdikeve ji bo wan "namûs" tê dilive(!)
A ji ber ku li ber deriyê xelkê ye, loma jî zilm û heqareta li milet û li serokên miletê wî dibe pê tade nayê, vê yekê li hember xwe weke heqaretekê qebûl nake. Lê dema dor tê xwediyê wî, ji ber ku nanê xwe ji wir dixwe, ji ber ku li ber deriyê wan e, loma jî ”namûs” tê hiltê, li hember xediyê xwe rexneyeke herî biçûk jî wek heqareteke xwe qebûl dike.
Hêviya Ahmet Kiranê me ew e ku piştî vê şalûziyê belkî Recoyê gurcî destê xwe li piştê xe û jê ra bibêje, "eferim..." û belkî li ber derî ciyekî jî bidê...

22 september 2008

Gur li ku mir?

Dema tiştekî ne mimkûn û dûr î aqilan ku meriv tu carî napê birast digere, meriv dibêje ”gur lik u mir?”
Vê êvarê dema min dît ku Netkurdê nivîsa min ya li ser semînera(binêre nivîsa min ya do, Îro jî wiha derbas bû) Mûrad Ciwan weşandiye, min ji xwe ra got:
-Gur lik u mir?
Dema min nivîs dixwend, xwnim li salonê bû, min jê ra got:
-Xanim, ma tu dikanî du sê dengan bilîrînî?
Keniya got:
-Tu zanî, ne dengê min heye û ne jî ez nizanim bilîrînim.
Min israr kir, min got, tu bi qedrê Xwedê dikî tu yê çend dengan bilîrînî. Hema te çuqasî kanîbû.
Li ser vê israra min got:
-Xêr e, kî zewicî ye?
Îcar dora ken ya min bû, min got wele kes nezewicî ye, lê Netkurdê îro nivîseke min weşandiye.
Ez sohbeta xwe û xanimê li vir dibirim û vedigerim ser mesela min û Netkurdê.
Dibe ku gelek kes nizanibin, lê dema Netkurd ava bû, ez jî yek ji avakarên wê bûm. Ez bawer dikim min zêdeyî salekê tê da nivîsî.
Yanî pir hindik keda min jî hinekî tê heye.
Lê dû ra li ser hin prensîban û ”populerkirina” hin kesan me li hev nekir, em cihê fikirîn û min dev ji Netkurdê berda.
Hevalan ji bo mayina min gelkî israr kirin lê min qebûl nekir.
Piştî demekê, Xwedê ji min ra li hev anî û ez jî bûm xwediyê malpereke biçûk. Erê malpera min ”blog” e, wek Netkurdê, Avesta, Rizgarî û gelek malperên rastîn ne bi hêl û mêl be, yanî wek dikana Beko kîlok şekir û du qalib sabûn be jî axir ji serê min zêde ye, têra min dike.
Ez di "bloga" xwe da xwe wek li mala xwe serbest û azad his dikim.
Ji roja ku ez ji Netkurdê veqetiyame û vir da ye çend caran wezna wê hat û min ya bi henek ya jî bi rexneyî qala Netkurdê kir.
Lê tu carî ne di dereceya berberî û dijminatiyê da. Rexneyên min yên li hember Netkurdê tu carî nebû "şûjina dijmin", tim wek "derziyeke dostan" bû.
Bi kêmasî min tim bi wî çavî lê nêrî û wisa didît.
Lê helbet ev nêta min bû û min li ba xwe wiha hesab dikir. Diyar e veqetandin û rexneyên min ji bal hevalan va wiha nehatine fêmkirin.
Loma jî qey heta nuha hevalan ez ne wek ”xizm” lê wek ”hasimê” xwe didîtim. Qey ewê ji ber wê yekê be, heta nuha ne bi başî û ne jî bi xerabî, fena ku ez tunebim yek carê jî qala malpera min nekirin.
Min bi xwe Netkurd tim wek "xizmê" xwe dîtiye û ez nuha jî wiha dibînim.
Esas ev ”ambargo” jî di eslê xwe da li dijî dîtin û prensîbên Netkurdê ye. Netkurd, divê li hember kesên li ”dijî” xwe jî bînfireh û bi tolerans be.
Û di ser da jî li hember blogek wek ya min, ku êdî kerr û lal jî bi min hesiyaye û gelek malperan jî qala min kiriye.
Lê Netkurd ev cara pêşî ye qala malpera min dike û nivîseke min diweşîne.
Lê ez dîsa jî xwe aciz nakim. Ji ber ku însan yekcarna dikanin hevûdu çewtê fêm bikin.
Loma jî ez sipasî Netkurdê dikim ku bi derengî be jî ev ”ambargo” ji ser min rakir.
Xanimê nelîrand, lê ez çend dengan dilîrînim!
Esas ji şans û siûda xerab ra heta nuha tu carî minasebetek çênebû yanî ”wezna wê” nehat ku ez çend gotinên xweş di heqê Netkurdê da bibêjim.
Nîhayet, roja yekşemiyê ew wext û seet hat û ez çûm semînera heval Mûrad Ciwan û min di nivîsa xwe ya do da bi çend gotinan be jî lê îcar bi ”başî” qala semînera wî û Mûrad Ciwan kir.
Wek dibêjin, dest dest dişo, dest vedigere rû dişo.
A ev nivîs bû sebeb ku Netkurdê "Ambargoy" li ser min rakir û em lihevhatina me.
Xwedê bi xêrê bigerîne, destpêkeke baş e.
Heyran heger min zanîbûya ew nivîs ewê tesîreke hewqas baş bihêle û heta bibe sebebê weşandinê, ezê hinekî din jî li ser rawestiyama, minê hinekî din jî ”şayik” bikira. Ji ber ku minê nivîseke din(Meriv dijminê xwe nas neke wiha ye)binivîsanda bi rastî jî min nivîs kin birî û qala gelek tiştan nekir. Di esasê xwe da min dixwest ez qala hin tiştên din jî bikim.
Ji ber ku pir dereng bû, min pê ra negîhand, min got tişt nabe, ezê sibe jî li ser wan çend gotinan bibêjim.
Wek tê zanîn sefîrê Swêd yê Stenbolê Îngmar Karlsson li ser kurdan û Kurdistanê û dewletên ku Kurdistan îşxal kirine kitêbek nivîsîye.
Li Swêd çend kurd û swêdiyan rexne li kitêbê girtin û gotin Karlsson bi çavê tirkan nêzî mesela kurd bûye û di heqê kurdan, rêxistin û serokên wan da gelek tiştên ne rast gotiye.
Di viya da tu anormaliyek tuneye. Dema yek li ser kurdan û Kurdistanê kitêbekê binivîse, mafê kurdan e ku dîtinên xwe li ser kitêbê bibêjin.
Hinek kurd dikanin kitêb baş bibînin û wek Mustafa Can û Nalîn Pekgulê li hember kurdan şûrkêşiya Karlsson bikin.
Ev mafê wan e.
Lê mafê hin kurdan jî heye ku kitêbê rexne bikin.
Heta nuha tiştê xortên kurdan li Swêd kirine ev e, ev mafê xwe yên demokratîk bikaranîne.
Do Mûrad Ciwan jî di semînera xwe da bi kurdî ev yek kir. Kitîbe Karlsson di warê zanistî, dîrokî faktayan da pûç kir, diyar kir ew di tespît û analîzên xwe da ne objktîv e, gelek tişt ya bi zanetî ya qal nekiriye ya jî tahrîf kiriye.
Welhasil camêr dostekî tirkan e û ev jî mafê wî ye.
Lê mafê me ye jî ku em bibêjin ew dostê tirkan e û li gor menfeeata wan nêzî mesela kurd dibe.
Di civînê da hin kesan rola ”rîsipîtiyê”, ”aqilmendiyê” dan xwe û rabûn li kurdan dest bi şîretan kirin. Gotin, efendim dibê em Karlsson nekin ”dijminê” xwe, em xelkê ji xwe nexeyidînin, em dostan ji xwe ra çêkin û nizanim em çi bikin û çi bikin…
Ne cî bû ku meriv minaqeşe bikira, loma jî ez nuha li vir dibêjim.
Heyran, kesî şeşderb nedaye destê xwe û êrîşî Îngamar Karlsson nekiriye, kesî neçûye riya wî nebirîye.
Tenê çend xortên kurd di hin rojnameyên sweêdî û di malperên xwe da kitêb rexne kirine, dîtinên xwe li ser gotine.
Ne şert e ev dîtin û rexne hemû rast bin. Ji xwe ne mimkûn e jî ku hemû rast bin. Lê mafê wan e ku bibêjin.
Loma jî ne hewceye ku hinek bi çavên hamî haman, xwediyê aqil û faman li xwe binêrin û kurdan dawetî ”sukûnetê” bikin, şîretan li kurdan bikin.
Bi ya min gelkî baş e ku xortên me li Swêd hewqasî aktîv in û dikanin beşdarî minaqwşeyeke wiha bibin.
Waye dîsa saet tê donzdan, divê ez rabim, ne xwe sibe li ciyê kar ezê di xew ra herim.
Tiştê min dixwest bigota ev bûn. Lê ji ber ku min pir bi lez û bez gotin loma jî dikane hin kêmasî û qusûr jî hebin. Min wext nedît ku kontrol jî bikim.
Ê ji xwe li gor dibêjin kêmasî di Qurana Kerîm da jî heye.

21 september 2008

Meriv dijminê xwe nas neke wiha ye

Do di çapemeniya kurdan da xebereke gelkî balkêş hebû. Li gor xeberê, Belediya Wanê ya AKP-ê, navên Yaşar Kemal û Ehmedê Xanî ji ser tabêleyên du parkan rakiriye, lê li alî din navê wezîrê perwerdeyê Huseyîn Çelîkê AKP-yî daye parkeke nuh.
Serokê belediya Wanê yê AKP-î Burhan Yenîgun, berî nuha bi demekê li hember mixalefeta encumenên DTP-ê parkên ku navên Yaşar Kemal û Ehmedê Xanî bûn guherandiye, lê li alî din navê wezîrê xwe li parkeke nuh kirye.
A ferqa AKP-ê û DTP-ê ev e.
Gelek kurdî di dema hilbijartinên belediyan da ji bo ku DTP qezenc neke ji destê wan çi dihat qet texsîr nekirin, heta ji wan dihat li dijî DTP-ê dipeyivîn û digotin, evê AKP-yî sed qatî ji yê DTP-ê çêtir e. DTP-ê nizanim Wan xera kirye, tiştekî çênakin û gelek rexneyên din.
Ne ji bo Wanê tenê, ji bo hemû bajarên Kurdistanê şêla hin kesan wiha bû û ev yek jî digotin.
Hema ferq li ber çava ye, DTP-ê navê Ehmedê Xanî daye parkê, yê AKP-yî mêrik xera dike, ji dêlî wê va navê yekî xayinê miletê xwe lêdike.
Û xwedêgiravî Huseyîn Çelîk merivekî musulman e û ji Wanê ye. Heger bi qasî serê derziyê jî hestên îslamiyetê û kurdayetiyê pê ra hebûye navê Ehmedê Xanî nedida xerakirin. Diyar e mêrik û serokê belediyê tam dijminên kurdan e.
Ew kurdên ku li dijî DTP-ê zimanê wan hirenekê dirêj bûn û dixwestin AKP qezenc bike ya jî digotin qet ferq nake divê îro fedî bikin û xwe eşkere rexne bikin.
Tiştê serokê belediya Wanê yê AKP-yî kiriye tiştê herî normal e, mêrik endamê partiyeke dijminê miletê kurd e, divê îcraatên wî jî li gor vê dijminatiya partiya wî be.
Dema navê Ehmedê Xanî raneke ne normal e, divê rake.
Divê ev bûyer û yên weke wê ji bo wan kurdên ku di hilbijartinên berê da tu ferq nedixistin nabêna DTP-ê û AKP-ê bibe ibret û careke din nekevin şaşiyeke wiha.
Baş xerab, divê kurd rayên xwe nedin partiyên tirk, bidin kurdan û partiyên wan. DTP nebe bira partiyeke din be, lê divê partiya kurdan be.
Ya girîng ev e.

Îro jî wiha derbas bû

Ji rojan îro li Stockholmê dinya gelkî xweş bû. Ev çend hefte ne hîn weke tiberikê be jî tîrêjên rojê bi serê me nebûye.
Vê sibehê dema ez ji xew rabûm û li hewşê çavên min bi tîrêjên rojê ketin gelkî kêfa min hat. Min got, weleh fersend ev fersend e, ez û xanimê emê îro weke mirîşkan xwe li ber hinîşkên dîwaran bidin ber rojê û li ber vê roja payizê xwe baş biqimirînin.
Lê wek gelek caran, dîsa hesabê mal û bajêr li hev derneket, nebû qismet ku ez xwe hema nîv seetê jî xwe bidim ber rojê, ji bo ku hestiyên me hinekî germ bibin.
Yanî ez li mal nemam, vê roja xweş çûm semînera Mûrad Ciwan ya li ser kitêba Ingmar Karlsson ku bi swêdî navê wê ”Kurdistan: landet som icke ar” (Kurdistan: welatê ku tuneye)
Hinek kurdan di destpêkê da li gor rengên berga kitêbê(rengên kesk, sor û zer) û navê Kurdistanê, gelkî pesnê kitêbê dan û ji wan wetnê ew kitêbeke gelkî baş e û navê wê jî ”Kurdistan” e.
Erê navê kitêbê bi gotina ”Kurdistanê” dest pê dikir, lê nav ne Kurdistan bû, navê temam, ”Kurdistan: welatê ku tuneye” bû.
Diyar e biraderê ku xebera kitêbê hazir kiribû ji kêfa çavên wî tenê navê Kurdistanê dîtibû lê ”welatê ku tuneye” ji ber çavên wî reviyabû.
Lê dû ra hêdî hêdî milet pê hay bû.
Wek kurd dibêjin, ”li bejnê nêrî bi zêran kirî, laçik rakir qartikê gurrî.”
Min berê jî bi kurtî qala Îngmar Karlsson, kitêba wî û vê bûyerê kiribû. Loma jî naxazim careke din dubare bikim.
Di destpêkê da Rizgarî û Netkurd jî di nav da, hin malperên kurdan xebera ”Zarathustra News” weke xebereke gelkî hêja weşandin û bûn sebebên hin şaşfêmkirinan.
Lê îro Mûrad Ciwan di semînera xwe da ev şaşî rast kir û ji gelek alî da lawazî, kêmasî, şaşî û falsîfîkasyonên Karlsson yên dîrokî, siyasî û faktayî û siyasî raxist ber çavên guhdaran.
Û di dawiya axaftina xwe da jî got ku:
-Dema meriv ji alî ilmî, dîrokî, zimanî û metodîk va li kitêbê binêre, kitêbeke bêqîmet e û divê meriv bavîje çopê.
Mûrad Ciwan, kitêb baş xwendibû û xwe baş hazir kiribû. Û gelek analîzên baş jî kirin.
Ne tenê tiştên ku Îngmar Karlsson ji ber dilnexwazî û ecemîtiya xwe li dijî kurdan bi rengekî xeşîm gotibû, tiştên ku di nava rêzan da veşartî hîştibû û eşkere negotibû jî Mûrad, hemû eşkere kirin û nêta wî ya rastîn ya ku bi vê kitêba xwe dixwaze tesîra kurdên dîasporayê kêm bike û li Swêd îmajeke baş ji Tirkiyê ra peyda bike raxist ber çavên guhdaran.
Lê ji alî metoda axaftinê ve hinek kêmasî kirin. Bi qasî ku xuya bû, heger li gor notên xwe û sîstema kitêbê biçûya ewê gelkî baştir bûya. Axaftin hinekî bêsîstem û tevlihev bû.
Lê li gel vê jî hemû guhdar ji guhdarîkirinê memnûn man.
Û meriv dikane bibêje ku semînreke bi qalîte û bi feyde bû. Erê roj ji destê min çû, lê ji bin da bê feyde jî neçû.
Derket ortê ku Îngmar Karlsson merivekî pir ne cidî ye, wî ji vir û ji wir gelek ”întîhal” kirine, yanî ji xelkê gelek tişt dizî ye. Fredrîk Malm, ev beşên ”întîhalan” bi qopyeyên wan ra di bloga xwe da weşand. Mûrad Ciwan di axaftina xwe da qala van ”întîhalên” Karlsson nekir.
Lê di beşên pirsan da min ev yek jê pirsî û wî jî bersîv da, got rast e, him di vê kitêbê da û him jî di kitêbeke din da (sala 2004-an)eynî tişt kiriye.
Yanî ev ne cara pêşî ye ku Karlsson vî karî dike.
Ya din meriv dikane bi hêsanî bibêje ku piştî minaqeşeyên di çapemeniya Swêd da Karlsson pir îtîbar wenda kir, bi uslûb û gotinên xwe mustewa xwe gelkî xist. Bi saya van minaqeşeyan derket ortê ku Îngmar Karlsson merivekî diz, virek, bêexlaq û ne demokrat e.
Êdî li Swêd kes wek brê bi çavê "otorîteyê" li Îngmar Karlsson nanêre.
Ev yek jî berhemeke van minaqeşeyan bû.

20 september 2008

Koka Dogu Perînçek û ”genê” tirk

Du roj berê di çapemeniya tirk da di heqê Dogu Perînçekê ”tarî” da xebereke pir balkêş derket.
Li gorî agahiyên ku rojname û malperên tirk ji kovara CHRONICLE neqil dikin (Arkın Tepeli/ Chronicle Dergisi) Dogu Perînçek bi eslê xwe ne tirk e, êrmenî ye. Bavê kalikê wî berî nuha bi sed û sîh(130) salî dînê xwe guhertiye, bûye musulman û navê xwe jî kiriye Mehemed Sadiq Efendî.
Çi pînc in kuro, gişî bi "Mihemed" dest pê dikin.
Ez bawer dikim kalikê Abullah Gul jî bi "Mihemed" dest bi "muhdedîtiya" xwe kiribû. Û bi Abdullah jî domandine.
Xelk jîr e heyran. Ma qey wek min ewê rabe bike "Zinar"!
Neyse, em vegerin mijara xwe.
Dema min xeber xwend, ez matmayî nemam.
Ji xwe min zanîbû ku Perînçek ne tirk e. Lê min nizanîbû ku xayin êrmenî ye. Ji bo min tiştê nuh tenê ev bû.
Esas dibê min texmîn bikira. Çimkî însanên durre, însanên ku eslê xwe înkar dikin, însanên ku milet û dînê xwe diguherin yanî kesên ”muhtedî” ji herkesî bêtir dibin dijminê kok û qewmê xwe. Evy ek bi piranî wiha ye.
Bavê kalê Perînçek Mehemed Sadiq Efendî, di sala 1850-î da li gundê Abuçeh a girêdayî qeza Kemalîyeya Erzînganê hatiye dinyayê. Tirkan navê Kemaliye yê nuha kirine “Egin” û navê gundê Abuçeh jî kirine “Apçaga”.
Li gor xeberê, Abuçeh di wexta xwe da gundekî êrmenîyan bûye. Di gund da tenê çend malên musulman hebûne. Ku ew bi xwe jî “durre/muhtedî” yanî berê mesîhî bûne lê dû ra dîn guhertine bûne musulman.
Dogu Perînçek, di seranserê jiyana xwe da, dema sosyalîst jî bû û dema bû avakarê Ergenekonê jî tim tirkperestiyek pir tûj kiriye.
Diyar e ji ber ku bi koka xwe zanîbûye loma jî ji bo ku xwe bi dewletê bide qebûlkirin hewcedariya vê tirkperestiyê dîtiye.
Di van salên dawî da Perînçek bi gelek tevger û çalakiyên li dijî êrmeniyan bala bîrûraya giştî kişand ser xwe û tim xwe xist rojevê. Bi taybetî jî beyan û çalakiyên wî yên derbarê înkara qetlîma êrmeniyan da gelek olan dan.
Di belgeyeka sicîlî şerîye de îsbat dibe ku ev peyva “Perînç” ku niha paşnavê Dogu Perînçek e, navê yekî êrmenî bûye. Û Mehmed Sadiq Efendîyê “muhtedî” yanî kalikê Perînçek jî ji vê malbatê ye.
Dogu Perînçek bi qasî ku serokaktiya Dev-Gencê bike demakê sosyalîst bû, lê dû ra bû nîjadperest yanî nasyonalsosyalîst.
Piştî îktîdara AKP-ê bû pêşengê Koalîsyona Sêva-Sor û nuha jî bi îdîeya ku ew yek ji avakarê rêxistina Ergenekonê ye girtî ye.
Lê tiştê balkêş û meriv meraq dike, gelo ji bo çi heta nuha eslê Perînçek eşkere nekirin îro dikin?
Diyar e êdî hewcedariya dewletê pê nema ya. Ya jî di demên wiha tevlihev da ji bo ku “muhtedî” xwe biparêzin û hinekî din jî têxin çavê dewletê hevûdu îfşa dikin, dawên hev davîjin ji ser serên hev da.
Lê esas li Tirkiyê yên wek Perînçek bi milyonan e, piraniya miletê tirk ji kesên “muhtedî” û eslên xwe înkar dikin pêk tê.
Di dema hilbijartina da di heqê kok û eslê Abullah Gul da jî lêkolîneke bi vî rengî hat weşandin. Di wê lêkolînê da jî bi delîl û îspat dihat gotin ku Abdullah Gul jî êrmenî ye. Malbata wî di dema qetlîmê da dîn guhertiye û çûye li Qeyseriyê bicî bûye.
Ma meriv kîjanî bibêje, kîjanî nebêje?
Di hukûmeta AKP-ê da meriv nikane 4-5 tirkan bijmêre, hemû donme, balkanî, kafkasî û kurd in.
Mesela Erdogan Gurcî ye.
Çîçek çerkez e. Û wiha dom dike.
Yanî bi jimarê naqede.
Naqede, çimkî li Tirkiyê tirk di hindikayiyê da ne. Li gor hin lêkolînên ilmî nifûsa tirkan li dora ji %10-15-yî ye.
Ez ji we ra bi vê wesîleyê qala bûyereke çend sal berê bikim.
Berî nuha bi çend salan(ez bawer dikim ewê di sala 1999-an da be)li Tirkiyê bi navê Dr. Oktar Babuna îlanek di rojnameyan da hate belavkirin. Îlanê Tirkiye rakir ser nigan. Li gor îlanê, bi Dr. Oktar Babûna ra nexweşiya Losemîyê(nexweşiyeke xwînpîsbûnê ye)hebû û li ber mirinê bû. Ew li Emerîkayê dijiya. Ji bo ku ji mirinê xelas bibûya dibê di demeke kin da mejiyê hestîyên wî bihata guhertin(îlîk) û ji bo vê yekê jî xwîn lazim bû.
Di îlanê da dihat gotin ewê 10 milyar lîrayê tirkiyê yê wê demê wek diyarî bidin xwediyê xwînê..
Piştî ku îlan di rojnameyan da belav bû Tirkiye li bin guhê hev ket, bi dehhezaran tirk ji bo ku alîkariyê bi Dr. Babûnayê xort ra bikin ketin dorê. Helbet li meydanê 10 milyar jî hebû.
Ji serokerkaniyê bigre heta bi zanîngehan ji bo xelaskirina Dr. Oktar Babûna seferber bûn û kampanyaya xwîndayinê vekirin.
Bi sedhezaran kesî xwîn da. Ji ber ku kapasîteya nexweşxaneyên Tirkiyê têr nekir rabûn nimûne şandin labaratuarên Emerîkayê.
Li gor hate gotin di kampanyayê da ji 160 hezar kesî xwîn hatibû stendin. Ji viya 40 hezar li Tirkiyê mabû, pê banqeyeke mejiyê hestî(îlîk bankasi) ava kirin. Û 120 hezarê mayî jî şandin laboratuarên Emerîkayê.
Piştî şandina 120 hezar nimûneyên xwînê, xwediyê îlan got, “ez baş bûm, êdî hewcedariya min bi xwînê tuneye” û kampanya da rawestandin.
Lê di vê nabênê da xwîna 120 hezar tirkî ketibû destê bijîşk û alimên tibê.
Yanî Xwedê dabû aliman. Wan jî li ser van nimûneyan lêkolînên genetîk kirin û “şîfreyên gena tirk” derxistin holê.
Piştî ku xwîn ket destê alimên emerîkî, faşîstên tirk xwestin nimûne paş da werinşandin lê kesî guh neda wan.
Bi taybetî jî wezîrê tenduristiyê yê wê demê Osman Durmûşê ji MHP-ê gelkî hewil da ku nimûneyan paş da bigre lê hewildanên wî tu netîce neda.
Rojnameyên wê demê nivîsîn, gotin:
-Di dîroka mirovatiyê da ev cara pêşî ye ku li ser xwîna miletekî lêkolîneke wiha berfireh tê çêkirin.
-Vê lêkolînê îmkan daye aliman ku xerîteya “gena tirk” derxin.
-Bi saya vê lêkolînê wan qerekterê tirkan nas kiriye.
Lê ya herî girîng piştî lêkolînên aliman ya li ser 120 hezar xwîna mirovê tirk, derket holê ku li tirkiyê ji %10-15-ê nufûsê koka wan tirk e û ji Asyayyê ne.
Ji %80-î hemwelatiyên Tirkiyê ne tirk in, û tu têkiliya wan bi “gena tirk” ra tuneye.
Yanî kok û eslê wan ne tirk e.
Û dîa derket ortê ku “gena” tirk û kurdan jî ji hev pir û pir dûr û cuda ye. Antropolog Timûçîn Bînder jî ev tez qebûl kir û got, genê kurdan ji tirkan li gor yê faris û yûnan gelkî dûrtir e.
Di sala 2005-anda dîsa ev mesela hat rojevê û alimê emerîkî yê bi navê Dr. Spencer Wells, di roportaja xwe ya bi Yasemîn Çongar ra eynî tişt got. Li gor wî jî li Tirkiyê ancax ji %10-15-ê nufûsê bi koka xwe tirk e, yên din hemû xerîb in, ji miletên din in.
Û Dogu Perînçek jî yek ji van heramzadeyan e.

19 september 2008

Ocalan di 5 saliya xwe da zanîbûye ku kurd bindest in

Serokê PKK-ê Abdullah Ocalan di hevdîtina xwe ya vê heftê da dîsa gelek gotinên ”wecîz” kerem kiriye, dîsa tê ra xwe rast û çep lê daye.
Bira miletê reben li wir bimîne, bawer bikin ez bixwe jî dikim nakim nikanim ji nav derkevim.
Bi gotin û analîzên wî yên muhteşem meriv gêj dibe.
Camêr geh tîr dike, geh rohn dike.
Lê di netîceyê da jî her kesî kerrr û gêj dike, welhasil.
Ocalan, di hevdîtina xwe ya vê heftê da jî careke din ji abûqatên xwe ra gotiye ku “ew ne li pey avakirina dewletekê ye, ew dewletê naxwaze.”
Li ser bextê abûqatan û kesên ku ev xeber belav kirine(tabî meriv nizane ev xeber çuqasî rast e û çuqasî derew e. Ji ber ku hevalên wî red nakin loma em jî wek beyanên wî qebûl dikin)be, dibêjin ku Ocalan li ser mesela avakirina dewleteke kurd wiha gotiye:
-Karekî min bi avakirian dewletê tuneye. Ez jiyana azad, azadiyê, ferdê azad diparêzim. Dewletê bidin min jî ez naxwazim. Heta împaratoriya dinyayê bidin min jî ez naxwazim, ne îşê min e. Ez terefdarê jiyana azad im. Kurdîtiya min ne kurdîtiyeke wisa erzan e. Kûr e. Armanca min ew e ku ez demokrasiyê di kultura dogmatîk ya Rojhilata-Navîn da bihelînim. Karekî min bi dewlwtê ra tuneye.
Ê camêr, madem ku tu dewleteke kurd naxwazî, wê deme ev helahop û hewqas şer û teşxele ji bo çi ye?
Heger tu dewleteke kurd naxwazî û tu karekî te jî bi avakirina dewletê tunye, wê demê çima tu dibî serokê partiyeke ku bi dehhezaran gerîllayên wê hene û xwedêgiravî ji bo avakirina dewleteke kurd bi dehhezaran jî şehîd dane?
Ma te û partiya te hewqas gerîlla anîn ba hev qey ji bo ku li serê çiyan ji xwe ra zirnazîqê bilîzin?
Ma ne destpêkirina vî şerî ji bo avakirina dewleteke kurd bû, çima tu nuha çerx dikî?
Ya din madem tu dewletê naxwazî, wê demê dev ji serokatiya PKK-ê ”rêbertiya gelê kurd” berde.
Rast e em dizanin ku tu dewleteke kurd naxwazî, lê kurd dixwazin, ez dixwazim. Heger bi rastî tu ”li hember” hemû dewlatan î, wê demê qenekê ”bekeya Komara Tirkiyê” jî nexwaze, li dijî wê jî derkeve. Em dibînin ku tu li dijî dewleta tirk dernakevî, tu dibêjî:
-Em girêdayî prensîbên komarê ne, em komarê red nakin. Em dibêjin werin em vê komarê demokratîk bikin. Hewcedariya komarê bi demokratîkbûnê heye. Yan na dewletê hilweşe, ewê îflas bike.
Wek tê dîtin, dema dor tê tirkan, tu dixwazî rê li ber hilweşandina dewleta wan bigrî. Lê ji bo kurdan tu dibêjî dewlet ”pîs” e, heger dewlet ”pîs” e, bira ne ji bo kurdan tenê, bira ji bo tirkan jî ”pîs” be.
Wek hertim, Ocalan di vê hevdîna xwe da jî qala gelek tiştên ”derî aqilan” kirye. Ji wan yek jî gotiye:
-Çaxa ez pênc salî bûm min ji diya xwe ra jî gotibû. Tu nikanî navekî kurdî bidî zarokên xwe, ma namûs ev e? Heger ezê nikanibim zarokê xwe yê ku ewê were dinê azad mezin bikim, nikanibim navekî kurdî lêkim, ezê çi bikim bi vî zarokî?
Xwedê hevza meriv ji bêtarên giran bike!
Zarokekî 5 salî bîra van tiştan bibe û van gotinên fîlozofên mezin ji diya xwe ra bibêje?
Tiştekî pir ecêb e!
Li hember mûcîzeyeke wiha aqilê meriv disekine, meriv lal dibe…
Ez nizanim, gelo tu pêxemberekî di 5 saliya xwe da gotinên hewqas biaqil kirye?
Tiştê ez dizanim gotinên Ocalan dûrî aqilan e, lê camêr çi tê ber dev dibêje, loma jî dikane rast be (!)
Mûcîze û wecîzên ku ez qal bikim pir in, lê taqeta min nema, êşa piştê hêdî hêdî xwe nîşan dide...
Bira îşev jî hewqas be.

18 september 2008

Bersîvên kurdan dewleta tirk xeyalşikestî kir

Dewleta tirk dem dem li ser kurdan ankêtên cûr be cûr dide çêkirin.
Du roj berê di çapemeniya tirk da li ser kurdan dîsa netîceyên anketekê hebû.
Ankêta li ser kurdan, ji alî şîrketeke bi navê ”Ankethane” yê va di nabêna 1-10-ê tebaxê da hatiye çêkirin.
Ev şîrketa lêkolînan ya bi navê ”Ankethane”, şîrketeke nêzî AKP-ê ye û bi îhtîmaleke mezin ev anket jî li ser daxwaza AKP-ê çêkirye.
Diyar e AKP berî hilbijartinên mehelî dixwaze li Kurdistanê û li hin bajarên Tirkiyê yên ku kurd lê pir in hêza DTP-ê bizanibe. Loma jî ev anket daye çêkirin.
Di anketê da pênc pirsên li jêr hatine kirin:
-Li gor we li Tirkiyê pirsa kurd heye?
-Li gor we tirk û kurd du miletên cuda ne?
-Li gor we kurdî zimanekî ji tirkî cudatir e?
-Li gor we kurdî lehçeyek tirkî ye?
-Li gor we DTP partiyeke cudaxwaz e ya na?
Anket li hemû wîlayet û qezayên Kurdistanê yên ku DTP lê xurt û yên ku DTP lê ne xurt e û li 15 wîlayetên Tirkiyê, li ser hev bi 14.243 kesan ra hatiye çêkirin.
Di netîceya anketê da derketiye ortê ku li bajar û navçeyên Kurdistanê yên ku DTP lê xurt e ji %70-yê xelkê gotiye li Tirkiyê mesela kurd heye, kurd miletekî cuda ye, kurdî ne lehçeyeke zimanê tirkî ye, zimanekî çihê ye.
Û li wîlayet û qezayên Kurdistanê yên ku DTP lê ne xurt e jî ne di rêjeya ji %70 da be jî lê nêzî piraniyê dîsa milet li kurdbûn û cêhêtiya zimanê xwe xwedî derketiye, gotiye em mileteî cihê ne û zimanê me jî cihê ye.
Lê li bajarên tirkan piraniyê kurd wek miltekî cihê û zimanê kurdî jî weke zimanekî serbixwe qebûl nekiriye, gotine miletekî bi navê kurd û zimanekî bi navê kurdî tuneye.
Helbet anket jî dijmin daye çêkirin û netîceyên wê jî ew ji me ra dibêjin. Em nizanin ev netîce çiqasî rast in?
Lê meriv dikane texmîn bike ku netîceyên gelkî li dijî îdeolojiya resmî û ji bo kurdan bibin delîl û moralekî baş eşkere nakin.
Yanî beşekî rastiyê, bi qasî ku bê hesabê wan dibêjin. Divê meriv viya texmîn bike.
Ev jî tê wê maneyê ku rastî ji vê rêjeya wan qebûl kiriye gelkî zêdetir e.
Lê heger em reqamên wan webûl bikin jî netîceya anketê meriv xeyalşikestî nake, bi vacayî hêviyeke mezin dide meriv.
Xebat û têkoşîna bi salan, xweîna bi hezaran şehîdî bi avê da neçûye, kurd êdî bi çavê miletekî li xwe dinêrin.
Ez fêm nakim ji bo çi tim dijmin ewê ankêtên wiha çêkin û ji me kurdan ra bibêjin, “kurd wiha difikirin...”
Çima DTP ya jî hin kurdên din ankêtên wiha nadin çêkirin?
Heger ez dixwazin civat û miletê xwe nas bikin, fikir û meylên wan bizanibin divê lêkolînên wiha em bi xwe bikin. Divê lêkolînên wiha ji siyaseta me ra bibin bingeh.
Heta ku em di warê aborî, civakî, sosyal û siyasî da welat û miletê xwe nas nekin, em nikanin siyaseteke li gor rastiya civatê jî bimeşînin.
Loma jî di zûtirên wext da divê DTP jî li Tirkiyê û li Kurdistanê anketeke wiha bide çêkirin û gelê xwe baştir nas bike.
Lê netîceya dijmin qebûl kiriye jî meriv kêfxweş dike.
Çimkî piraniya kurdan gotiye, em kurd in û tirk jî tirik in. A ev qebûlkirin xelasiya Kurdistanê nêzîk dike.

17 september 2008

Rutbeya "Çewalçî" bilind bû, malik li tirkan viritî !

Generalê emerîkî yê bi nav û deng Raymond Odierno, ku li Tirkiyê wek ”Generalê Çewalcî” tê naskirin do bi merasimekê wezîfeya fermandarîya hêzên DYA-ê ya li Îraqê ji Orgeneral David Petraeus wergirt.
Çapemeniya tirk ji vê dewr û teslîmê qet razî ne xuya ye, loma jî xebera serfermandariya Raymond Odierno, bi sernivîsa ”Çewalçî bû qumandarê Îraqê”! dan.
Wek tê zanîn leşkerên emerîkî di 4-ê temûza 2003-an da li Sulêmaniyê 11 tîm û zabitên tirk derdest kirin, destên wan li paş wan girê dan û çewal xistin serê wan.
Û 60 saetî îfadeya wan girtin, dû ra berdan.
Vê bûyerê tesîreke pir mezin li tirkan kiriye, di ser dilê her tirkî da bûye wek janeke zirav û kulek bêderman.
Heta ji br vê yekê ye ku heger tirk pir ne mecbûr bin navê ”çewêl” jî êdî zû bi zû bikar naynin, ji dêlî wê va dibêjin ”Telis.”
Çimkî ”ÇEWAL”, dibe sebebê associationeke(bibîranîneke/çagrişimeke)gelkî ne xweş, dema navê ”çewal” derbas dibe dîmenên zabit û generalên wan yên çewal di serî da tên ber çavên wan.
Loma jî leşkerên tirk û bi taybetî jî zabitên wan ji genreal Raymond Odierno wek cin ditirsin û qet jê hez nakin.
Çimkî bi "çewêl" qudûmê wan şikandiye, her cara ku navê wî derbas dibe çewal tê ber çavên wan.
Tirk ji bûyera "çewêl" Raymond Odierno berpirsiyar dibînin. Çimkî di dema bûyera ”Çewêl” da Raymond Odierno serfermandarê hêzên hevpeyman bû û ev yek bi emir û destûra wî hatibû kirin.
Ev bûyer, bi navê ”Bûyera derbaskirina çewêl/çuval geçîrme olayi”derbasî lîteratura tirkan ya leşkerî û siyasî bûye.
Li ser vê bûyerê gelek nivîs û karîkatorên hêja hatine çêkirin. Heger ez ne şaş bim Mamoste jî di Netkurdê da li ser vê bûyerê karîkatorekî pir xweş çêkir. Çewal di destê general Raymond da ye û dixwaze têxe serê leşkerê tirk. Generalekî tirk jî him bazdide û him jî ji hewla ruhê xwe ji leşkerên xwe ra dibêje:
-Law birevin, çewalçî hat…
Bi qasî ku meriv ji çapemeniya tirk fêm dike bi hilbijartina Raymond Odierno moralê artêşa tirk xera bûye û newêrin zêde serbest hereket bikin.
Ê bi rastî jî mêrikan ne neheq in ku bitirsin, hema kî be jî ewê ji ber çewêl bireve.

Xelk nahêle meriv xweşikî nexweşiya xwe jî bijî

Carê ji min ra xerab çiriya ye.
Derd û kulên dinyayê û bi taybetî jî yê tirk û kurdan nexweşiya meriv jî li meriv dikin jahr û zuqûm û nahêlin meriv du rojan bê teq û req li malika xwe bîna xwe vede.
Êşa piştê li alîkî, derdê van tirkan li alkî…
Dawiya dawî ji qehran êdî min xwe ranegirt, min rabû du hebên Panocod li ser hev xwarin û çû xwe da ber kompîtora xwe ya hustuxwar…
Ev 3 roj in ji ber êşa piştê di nava nivînan da ez xwe rast û çep bor dikim. Ez heban li ber hev dugerînim.
Lê tu dibêjî qey bêxwediyan hemû jî ji bextê min ra bêtesîr bûne, ji sekinandina êşê bêtir min serxweş dikin.
Ez ditirsim carê bikevim dereke xwe seqet bikim.
Çimkî tir ji tirê fedî nake…
Firka piştê ne bes e, seqetiyeke din jî dikanel ê zêde bibe.
Û serxweşî jî tahlûkeye, meriv dikane gotinên tewşo mewşo bike.
Ez nizanim bi min wiha tê ya jî bi rastî jî wiha ye, di nexweşiya min da bûyer jî zêde dibin. Tu dibêjî belkî her kes li bende nexweşiya min e, roja ku ez nexweş dikevim bûyer li ser bûyerê diqewime.
Û hemû jî ji hev girîngtir.
Ez nizanim ez rebenê Xwedê bi vê êşa bêbext qala kîjanê bikim û qala kîjanê nekim?
Ez ji ziyareta serokerkanê Emerîkayê dest pê bikim.
Ev demak bû di nabêna Emerîka û Tirkiyê da bêdengiyek hebû. Do bi serdana serokerkanê Emerîkayê Michael Mullen ya Anqerê dawî li vê bêdengiyê hat.
Serokerkanê Emerîkayê Michael Mullen, di vê serdana xwe da bi serokkomar Abdullah Gul, serokwezîr Tayyip Erdogan û serokerkanê tirkiyê Îlker Başbug ra civiya û dû ra jî civîneke çapemeniyê li dar xist.
Li gor çapemeniya tirk radigihîne Mullen, bi raydarên tirk ra li ser rewşa herêma Kurdistanê, gelşa Kerkûkê, madeya 140-î, gelşa PKK-ê û mesela Gurcîstan û Rûsyayê hevdîtinên girîng kiriye.
Çapemeniya tirk di van hevdîtinên Mullen da balê dikşîne ser tiştekî girîng, dibêjin Mullen bi serokkomar û serokwezîr ra tenê 70 deqîqeyî peyivî, lê bi seroerkan Îlker Başbûg ra 270 deqîqeyî yanî 4 saet û nîvan peyivî ye.
Gelo çima?
Law tirk çi zinya ne, bi zanetî xwe li xamiyê datînin. Fena ku nizanin.
Helbet Mullen wê bi Başbug ra 270 deqîqeyî bipeyive, ji ber ku serokwezîrê rastîn Başbug e.
Herkes dizane ku serokwezîrtiya Erdogan formalîte û şiklî ye û desthilatiya hukûmeta wî jî heta derekê ye.
Îktîdara rastîn leşker in û serokwezîrê esasî jî serokerkan e.
Ji ber ku Emerîka vê rastiyê dizane bi xwediyê îktîdara rastîn ra zêde rûdine û hemû meseleyan bi wî ra minaqeşe dike.
Ji tecrûbeyên salan Emerîkayê baş fêm kiriye ku gotin û biryara dawî li ba leşkeran e, heta ku leşker nebêjin erê, kî çi sozê bide û çi peymanê îmze bike jî vala ye.
Loma jî Emerîka ji dêlî wezîrekî, serokerkanê xwe dişîne, hevdîtinên leşkerî jî û yên siyasî jî bi wî dide kirin.
Jixwe ya herî rast jî ev e. Li Tirkiyê di esasê xwe da rejîmeke leşkerî heye û Emerîka jî li gor vê rastiyê hereket dike.
Hinek dibêjin ji ber ku şer heye loma leşker vî hukmî dikin, heger şer tunebûya leşkeran ewê nikanîbûna ev serdestî li AKP-ê û li hukûmeta Erdogan bikira.
Ev îdîa ne rast e, leşker ne îro tenê, ji roja ku Komara Tirk ya sentetîk ava bûye û vir da ye li ser hukum in û îktîdara rastîn jî tim di destê wan da bûye.
Îktîdarên sivîl, meclîs, serokwezîr û serokkomar hemû jî vala û tenê wek nav hene, ji bo xapandina cîhanê ye.
Tenê Ozal xwest vê serdestiya leşkeran hinekî kêm bike lê ew jî kuştin.
Yanî pirsa Mullen çima bi qasimpaşalî Reco ra kin û bi Başbug ra zêde rûniştiye demogojiyeke vala ye.
Hûn jî dizanin ku erê def di hustuyê Reco da ye lê qolik di destê Başbûg da ye, heta ew lê nede deng ji defê nayê.

15 september 2008

"Erebeya xerxûte" dîsa arîze da

Ez dizanim, bi nivîsên li ser nixweşiyên xwe min serî li we gêj kiriye.
Lê ez qal nekim jî nabe.
Dema bêagahdarî ez rojekê du rojan nenivîsim hûnê meraq bikin, bibêjin gelo çi hat serê vî camêrî?
Ji bo çi îro tiştek nenivîsî?
Ezê dirêj nekim, pir kurt bibêjim.
Vê sibehê ez sipîsaxlem ji malika xwe derketim. Bi bazdan min bi zor xwe gîhand otobêzê.
Ji ber ku ez dereng mabûm, min pê ra negîhand ku qeytana sola xwe girê bidim. Bi lez û bez hema min sola xwe bi ser nigê xwe ve kir û revî revî berê xwe da otobozê.
Şansê min hebû min xwe gîhandê.
Bi helke helk ez li otobozê siwar hatim û min çû xwe bera ser kursiyakê da.
Ji ber ku min qeytana sola xwe girê nedabû, min xwe xwar kir ku sola xwe girê bidim. Çente di himêza min da bû, qey min cî jî baş li xwe xweş nekiribû loma jî dema min xwe xwar kir ku qeytana solê girê bidim, fena ku benek ji pişta min biqete min êşek his kir.
Min guh nedayê û riya xwe domand.
Dema li ciyê kar ji otobozê daketim min dît ku nikanim bimeşim.
Bi halekî xerab min xwe gîhand ciyê kar.
Heta danê nîvro min 2 hebên Voltaren û çar hebên Panofîl xwar lê pere nekir. Seet di 13.30-î da min berê xwe da mal û ketim nava nivînan.
Ev çend sal in pişt ketiye ber min. Dema ez şaş xwe xwar bikim, xwar rûnim ya jî tiştekî çewt rakim firk dikeve pişta min. Swêdî jê ra dibêjin ”ryggskott/lumbago). Salê çend caran tim xwe li min dide der.
Li mal jî min du hebên din xwar lê hîn jî nikanim xwe rast bikim û rehet rûnim. Dibê rojekê du rojan xwe dirêj bikim. Dû ra baş dibe.
Ji bo ku we bê agahdarî nehêlim, min halê xwe kir hal û rabû ev agahdarî ji we ra nivîsî.
Herçî xwarina heban e qet texsîr nakim, lê dîsa jî têr nake.
Ez hêvî dikim ku heta sibe ezê baş bibim û kanibim li ser kursiyê rûnim.
Gu bê strî, erebe bê arize û însan jî bê seqetî, êş û nexweşî nabe.
Ew jî perçeyekî jiyanê ne, meriv tu carî nikane ji bin da xwe ji wan xelas bike.

14 september 2008

Min jî xwe nuh kir

Dawiya dawî ez jî bi ber bayê "xwenuhkirinê" ketim. Min jî îro şikil û şemayekî nuh da "bloga" xwe.

Lê helbet dîsa bi saya serê Nîhat...

Xwendevanên hêja, par di 30-ê meha îlonê da min dest bi ”bloga” xwe kir. Dema min dest pê kir tu plan û haziriyeke min tunebû.

Destpêkirina min wek çûka li kevir keve, şans û tesadufeke mezin bû.

Ez bawer dikim di şeva 30 saliya damezirandina DDKD-ê da bû, bi tesadufî min ji hevalê xwe yê bargiran Nîhatê swêregî ra qala vê xeyala xwe kir.

Roja din min hew dît ku malpera min hazir e.

Min tavilê dest bi nivîsandinê kir.

Dawiya vê mehê yanî di 30-ê îlonê da sala min diqede. Min nuha bala xwe dayê, ji wê rojê û vir da min 294 nivîs nivîsîne û tevî vê jî dibe 295.

Dema min dest pê kir fikrê min ew bû ku ezê yekcarnan binivîsim. Tu nêteke min ku herroj binivîsim tunebû.

Lê piştî ku min dest pê kir, wek siwarê ku mehîna wî serî jê bistîne, min xwe ranegirt, nexweşî û şevên ku ez ne li mal bûme ne tê da min her şev baş xirab tiştek nivîsîye.

Min çawa pê ra gîhandiye ez jî fêm nakim?

Ez bawer dikim ji ber eşq û kêfa hebûna çend xwendevanan e, heger malper nehata xwendin ezê bibûma wek şofêrê otoboza bêrêwî, piştî demekê minê dev jê berda. Lê bi fikrê ku di israr û berdewamiyê da xêr û bereket heye, min dev jê berneda û heta îro anî.

Wek min got, serê vê mehê sala min diqede.

Min got di sala duyem da ez jî xwe hinekî nuh bikim û bi mîzanpajeke(layawteke)nuh derkevim hemberî we.

Di sala duyem da bira çavên we pergaleke xweşik û nazenîntir bibîne. Ev yek heqê we ye jî.

Wek destpêkê, min dîsa berê xwe da Nîhatê bargiran. Li gel ku bikaranîna kompîtorê jê ra hema hema qedexeye jî lê camêr mala wî ava dîsa jî ev rûpela nuh ji min ra çêkir. Bi ya min ne xerab e û ji barê gelkî xweşiktir e.

Lê ez hîn jî di lêgerînekê da me. Do ez rastî malpera Jan Dost hatim. Ew jî gelkî xweşik e. Min jê ra mesajek şand. Ez vê mesaja xwe û lînka wî li jêr diweşînim. Hûn jî dikanin lê temaşe bikin û fikrên xwe bibêjin.

Yek werger û 3 kitêbên min yên din hene, ez dixwazim wan û gelek nivîsên xwe yên berê yên ku min di gelek rojname, kovar û malperên din da weşandine biweşînim.

Di rojên pêş da ezê hewil bidim ku “bloga” xwe hîn jî dewlemendtir bikim, lê ji nuha da nabêjim ev tiştên nuh çi ne?

Dema hûn min taqîb bikin hûnê bibînin.

Du sê mijarên xweş û girîng hebûn min dixwest ez îşev li ser wan rawestim, lê wa ye wext nema, bi xêr şeveke din.

Yanî ji ber nareve, heger meriv diz be şevreş pir in...

Dîtinên we li ser malpera min ya nuh da ewê min kêfxweş bike.

Birayê Jan Dost merheba!
Malpera te bi xêr û xweşe be û ez hêvî dikim ku tu yê tê da gelek berhemên hêja biweşînî û kitêbxaneya kurdî dewlemndtir bikî.
Jan, malpera te gelkî xweşik e, sade ye, ne tevlihev û gelkî jî "pedagojîk" e.
Meriv qet nawestîne.
Hertişt bi rengekî hêsan û pir bi dûzan hatiye bicîkirin.
Dema meriv li tiştekî digere tu carî serî li meriv nagere, meriv hertiştî rehet û zû dibîne.
Tu dibêjî qey meriv li kitêbxaneyeke ewrûpî ye, ji bo dîtina nivîsekê hertişt hatiye hêsakirnin.
Gelo ev malpera şîrîn te çêkiriye ya jî hinekên din?
Heger yekî din çêkiribe gelo buhayê wê çuqas e?
Yanî dema ez jî bixwazim yeka wek ya te bidim çêkirin gelo ewê li ser min bi çuqaî rûne?
Û ya din jî, ez ji teknîka pir tevlihev fêm nakim, gelo bikaranîna wê hêsan e yan zahmet e?
Heger tu bersîvekê bidî min ezê spasdarê te bim.
Bi silavên biratiyê
Zinarê Xamo
Lînka malpera Jan Dost:
http://www.jandost.com/

13 september 2008

Tirkiyê axaftina kurdî li Mîroglu qedexe kir

Tirk çi dikin ji mêrikan ra dimîne. Nuha jî bi biryareke dadgehê axaftina kurdî li Orhan Mîroglu qedexe kirin.

Ji ber ku Orhan Mîroglu yê DTP-î, di propagandeya hilbijartinên par da(2/7-07)bi kurdî peyivî ye, li hin deran bi kurdî xîtabî gel kiriye Dadgeha Mêrsînî ev yek wek sûc qebûl kir û 5 sal qedexeya ”axaftinên siyasî” da Mîroglu.

De îcar were "axaftina siyasî" û "ne siyasî" ji hev derxe û sînorên wê tayin bike?

Yanî Mîroglu, wek siyasetmedarekî 5 salan ewê nikanibe ji hilbijêrên xwe ra qala siyasetê bike û li ser siyasetê bipeyive.

De îcar yekî siyasetmedar çaxa nikanibe li ser siyasetê bipeyive gelo ewê li ser çi bipeyive?

Li Tirkiyê li hember kurdan bi sedan qanûnên nîjadperest hene. Ji van qanûnan yek jî ”Qanûna Azadiya bi Kontrol” e.

Dadgeha Mêrsînê li gor vê ”Qanûna Azadiya bi Qntrol” ceza daye Mîroglu. A li gor vê qanûnê Orhan Mîroglu ewê 5 salan di bin kontrol û taqîbata pûlisan da be, ji bo ku bi kesî ra kurdî nepeyive.

Heger di nava van 5 salan da Mîroglu biryara dadgehê îhlal bike, yanî heger ji emrê dadgehê derkeve û li derekê bi kurdekî tirkînezan ra bi kurdî bipeyive, wê demê dadgeh ewê di celseyeke bi dizî da di heqî wî da hin biryarên nuh bigre û li gor wê cazayê bide wî.

Çimkî dadgehê beşekî biryara xwe eşkere nekiriye, bi bidizî hîştiye. Dema Mîroglu beşê biryarê yê eşkere îhlal bike, yanî bi yekî ra bi kurdî li ser siyasetê bipeyive wê demê dadgeh ewê beşê biryara xwe ya bidizî têxe pratîkê.

Heta nuha min nizanîbû ku li Tirkiye cezayê ”bi dizî” jî heye. Min digot belkî ceza jî wek sûc eşkereye û ew jî li gor qanûnê dibe.

Lê diyar e ji bo kurdan him qanûnên taybetî û him jî cezayên taybetî hene. Qanûnên îro li Tirkiyê li dijî kurdan hene ji qanûnên Afrîqa Başûr ya dema apartheidê jî xerabtir in. Lê dinya wê demê li hember sîstema apartheidê bû, bes îro ne li hember rejîma kemalîst ya rasîst e.

Mîroglu ne dengbêj e û ne jî sebzefiroş e, ew merivekî siyasetmedar e. Û kesê siyasetmedar jî bi siyasetê mijûl e û bi xelkê ra jî bêguman li ser siyasetê dipeyive. Çimkî karê wî siyaset e.

Dema Mîroglu nikanibe bi xelkê ra, bi hilbijêrên xwe ra bi kurdî(bi tirkî serbest e)bipeyive wê demê divê dev ji siyasetê berde.

Esas ev biryara dedgeha tirk li hember miletê kurd e, tirk ji kurdan ra dibêjin divê hûn dev ji zimanê xwe berdin, bi hev ra bi kurdî nepeyivin. Bi tirkî bipeyivin hertişt ji w era serbest e. Mesela siyaset miyaset bahaneye. Nahêlin kurd di dawetan da jî bi kurdî bistirên, nahêlin kurd kanalên muzîkê jî vekin. Yanî ev qedexekirin ne li hember siyasetmedaran tenê, li hember hemû miletê kurd e.

Zulm û hovîtiyeke bi vî rengî li tu dera cîhanê tuneye, lê ji ber ku li kurdan dibe cîhan kerr û lal e. Kes tiştekî nabêje.

Heger qanûneke wiha li welatekî din, li hember miletekî bihata bikaranîn nuha hemû rêxistinên mafê mirovan rabûbûn ser piyan û qiyamet rakiribûn, nuha li cîhanê kampanyayên boykotê hatibûn destpêkirin.

Lê li hember rejîma îslamîst-kemalîst ya rasîst kes dengê xwe nake, kes nabêje hûn çawa dikanin axaftina kurdî li siyasetmedarekî kurd qedexe bikin?

Çima siyasetmedarekî tirk dikane bi tirkî siyasetê bike, çima ewê yekî kurd ewê nikanibe bike?

Dema nikanibe bike navê vê yekê çi ye?

Hemû qanûnên Afrîqa Başûr yên dema apartheidê herkesî nas dikir. Lê hîn kes nizane ku li Tirkiyê li hember kurdan qanûnên wiha rasîst û derî însaniyetê hene, hîn jî Tirkiye wek welatekî cineta turîstan tê zanîn.

Dinya li hember vê rasîzma tirkan bêdeng e ji ber ku ”xwediyên dinyayê” wiha dixwazin û heta ku ew dengê xwe nekin rewş ewê tim wiha be.

Lê li gel vê cotstandardiya cîhanê jî divê Mîroglu vê dozê bibe Dadgeha Mafên Mirovan.

Û hemû siyasetmedarên kurd jî divê bêyî kurdî bi tu zimanekî din nepeyivin. Lê kesê wiha neke, çimkî ji sedî nodê siyasetmedarên kurd bi kurdî nizanin û yên dizanin jî bi piranî hîn negihîştine wê şiûra netewî.

11 september 2008

Îro qedexekirina îsotê jî êdî têr nake

Şikir ji Xwedê ra ku çavên me ev roj jî dît, hemşeriyên(ruhayîyên) min yên îsotçî dawiya dawî gihîştin mirazên xwe.

Yanî bûn xwediyê peykerekî îsotê.

Serokê Belediya Ruhayê Ahmet Eşref Fakibaba, di merasima vekirina peykerê îsotê da gelkî pesn û senayê îsotê daye û gotiye:

”Îsot, sibê, êvarê û suhorê yanî di her wexta me da heye. Em nikanin jiyaneke bê îsot bifikirin.”

Li gor Fakibaba, di warê ilmî da jî êdî îspat bûye ku îsot dermanê hertiştî ye, ji bo siheta însan pir baş e û heger ne derew be malikê li kansêrê jî diviritîne, bi tûjiya xwe hemû hucre-mucreyên kansêrê tarûmar dike.

Xêra Xwedê, hema divê meriv herroj bikşe ber îsotan û ji xwe ra ji kansêr û hemû nexweşî, derd û belayên vê dinyayê xelas bibe.

Yanî divê meriv îsotê bixwe û ji xwe ra ji tixtor û dermanan xelas bibe.

Ma ji viya çêtir çi heye?

Îsot di jiyna ruhayiyan da gelkî girîng e, loma jî bûye sebebê “serîhildaneke” gelkî bi nav û deng.

Dibe ku hemû kurd nizanibin, lê çîroka "serîhildana" ruhayiyan ya li hember fransizan gelkî meşhûr e.

Li gor hin rîwayetên xêrnexwazan, dibêjin sebebê serîhildana ruhayiyan ya li hember îşxala Fransayê ji ber qedexekirna îsotê bûye.

Xwedêgiravî ji br ku rojekê devê generalê fransiz ji îsotê pir şewitîye û loma jî rabûye kirîn û firotina îsotê li bajêr qedexe kirye.

Dema ruhayî sibê ji malên xwe derketine û dîtine ku îsot li ser emrê generalê fransiz li bajêr hatiye qedexekirin dîn bûne û tavilê êrîş birine ser hêzên fransizan.

Wek serokê belediyê Fakibaba jî gotiye, bi belevabûna xebera qedexebûna îsotê ra milet gotiye jiyan bê îsot nabe, jiyaneke bê îstot bira tunebe çêtir e û di 11-ê nîsana 1920-î da ruhayî û swêregiyên me jî bi wan ra bi qiç û pîlên xwe va di pêşengiya Alî Saîpê(Ursavaş) kurdê Kerkûkî da serîhildane û bajar rizgar kirine. Û dû ra jî helbet teslîmî tirkkan kirine.

Peykerê ku ji 3 îsotên sor hatiye çêkirin 3 mîtro dirêj e û her îsotek jî 130 santîm dirêj û 50 santîm jî bi ber e.

Min danîna peykerê îsotê ji hemşeriyê xwe Yaşar ra jî qal. Got hemşeriyên me pir baş kirine, qet nebe ji peykerê "Misto" çêtir e.

Ez qet nefikirîbûm, bi rastî jî rast e. Ji bo ku ji dêlî peykerê Ataturk, peykerê îsotê li Ruhayê bilind kirine ez hemşeriyên xwe yên ruhayî pîroz dikim.

Rîwayet mîwayet, axir hemşeriyên min ji bo îsotê li hember fransizan serî hildane. Kes nikane vê rastiyê înkar bike.

Lê ji bo ku li hember tirkan jî serî hildin, gelo divê meriv çi li wan qedexe yasax bike?

Esas ne ji bo ruhayiyan tenê, meriv dikane vê yekê ji bo hemû kurdan jî bifikire. Ji bo ku kurd li hember dewleta tirk serî hildin, gelo meriv çi li wan qedexe bike?

Zulm, teror, îşkence û qedexekirina kurdî tesîreke zêde li kesî nake. Wek nimûneya îsotê, divê zulm û qedexeyeke pir mezin be…

Li gor baweriya min, heta ku dewleta tirk zimanê tirkî li kurdan qedexe neke kurd tu carî serî hilnadin.

Çare û hêviya serîhildana kurdan tenê ev e, divê dewleta tirk, tirkî li kurdan qedexe bike…

Û bêguman viya jî tu carî nake.

Loma jî serîhildana kurdan jî pir û pir zahmet e…

Pêşniyareke din ya kê hebe bira kerem bike, ezê biweşînim.

Di dîrokê da îro
Di dîroka cîhanê û ya kurdan da îro gelek bûyerên girîng qewimîne. Çend nimûne bi kurtî. Di bîranînê da tu zirar tuneye.
-Meclisa serokayetiya Komara Îraqê do bi biryarekê Enfala kurdan wek jenosîdê webûl kir. Kurdan ji zûda bû ji hukûmeta Îraqê ev daxwaz dikir.

-Anna Lînd, di 11-ê îlona 2003-an da ji alî yekî sirb, bi navê Mijailo Mijailovic ve li Stockholmê hat kuştin. Ana Lin dosteke jineke humanîst û kurdan bû.

-Li başûrê Kurdistanê Şoreşa Îlonê îro(11/9-61) dest pê kir û heta Peymana Cezaîrê(3/6-75)dom kir. Di sala 1975-an da Seddam li Cezaîrê bi Şahê Îranê ra ”Peymana Cezairê” îmze kir û şoreşa kurd şikest. Lê kurd teslîm nebûn û bi têkoşîn û berxwedanên bêhempa hatin nuxteya îro.

-Di 11-ê îlona 2001-ê da çend terorîstên ereb bi çar balafirên ku tevî rêwiyan revandibûn êrîş birin ser World Trade Center û Pentagonê û nêzî 3000 însan kuştin. Ev êrîşa terorîstên ereb rewşa cîhanê guherand. Piştî wê şerê Emerî yê li hember terorê dest pê kir.

-Li Şîliyê genrel Pînochet, îktîdara Allendeyê sosyalîst bi darbeyeke leşkerî xist(11/9-73) û dest danî ser hukum. Pinochet 17 salan li ser hukum ma. Pinochet di sala 2006-an da(10/12-06) di 91 saliya xwe da mir.

Şîlîliyan Pînochet jî di nav da hemû generalên darbecî derxistin henber dadgehê û ceza kirin. Ez bawer dikim li cîhanê dewleta darbecî mahkime nekiriye tenê Tirkiye ye. Kenan Evren hîn li Tirkiyê merivê herî bi qîmet e, û herroj diçin pê dişêwrin.
Sibe jî (12-ê Îlonê)roja darbeya Tirkiyê ye. Tirk pîroz nekin baş e...

09 september 2008

Dereng be jî kurd tên ser hişê xwe

Dereng be jî axirê dawiya dawî siyasetmedar û rewşenbîrên kurd tên ser hişên xwe û riya rast bi ber milet dixin.

Ez hêvî dikim ewê dev ji vê riya xwe ya rast û ji vê biryra xwe ya dîrokî bernedin û bi israr vê têkoşînê bidomînin.

Ez qala kampanyaya perwerdeya bi zimanê kurdî dikim. Tiştê divê bi kêmanî 30 berê bihata kirin îro tê kirin.

Lê derengmayin ji nekirinê çêtir e. Îro ya girîng ew e ku hemû kurd, ji çi fikrê û siyasetê dibbe bila bibe divê piştgiriyê bide vê tevgera netewî, tevê bibe û halanan di pêşeng û berpirsiyaran hilde.

Li gor biryarên hatine girtin û tiştên tên gotin, kampanyaya ji bo perwerdeya bi zimanê Kurdî ji nuha û pê va ewê li seranserê bakurê Kurdistanê belav bibe.

Însiyatîfa bi navê Tevgera Zimanê Kurdî, di nabêna 27-28-ê meha borî da(27-28/8-08) li Diyarbekrê ”Konferansa Zimanê Kurdî” çêkiribû. Di vê konferansê da ji bo perwerdeya bi zimanê kurdî hin biryarên girîng hatin girtin.

Ji van biryarên TZP-ê yek jî ev bû ku di nabêna 10-ê îlon û 1-ê cotmehê da ewê daxuyaniyên çapameniyê bidin, xwepêşandanên ji bo serbestiya zimanê kurdî lidarxin û li kuçe û kolanên bajaran perwerdeya bi zimanê Kurdî bidin. Yanî li kolanan dersa kurdî bidin kurdan.

Di çarçeweya van biryaran da îro li Gewerê, li Slopiyê, li Misircê û li Nisêbînê meş û mîting hatin lidarxistin û milet got, ”Êdî bes e, em perwerdeya bi zimanê xwe dixwazin!”

Bi qasî ku ez dibînim hemû partî, komel, sendîka û dezgehên kurdan yên din piştgiriyê didin vê tevgera netewî.

Û sibe jî mitînga herî mezin ewê li Êlihê(Batmanê) li ber Mala Gel a Mûsa Anter pêk were. Hêvî ew e ku bi sedhezaran kurd subi biherikên Êlihê û hemû bi hev ra doza azadiya zimanê xwe bikin, bi dengekî bilind bibêjin, ”Êdî bes e, em perwerdeya bi zimanê xwe dixwazin!”

Tiştê herî baş, Kurdan ev kampanyaya xwe bi Kurdistanê sînor nekirine, li bajarên Tirkiyê jî meş û mitîngan lidardixin.

Serokê rêxistina DTP-ê yê Navçeya Seyhanê Mehmet Nardan îro di civîna çapemeniyê da wiha gazî li kurdan kir:

”Gerek em bizanibin ku ev şer û ev xebat ji bo zimanê kurdî ye. Ziman tunebe, gel jî tuneye. Ji ber ku ziman zimanê dayikan e. Lazim e em ji îro pê ve herdem bi kurdî biaxivin û tirkî qedexe bikin. Gerek em hertim li zimanê xwe xwedî derkevin. Li Kurdîstana Başûr niha tenê Soranî kirine zimanê fermî. Ev tiştekî çewt e. Ji ber ku zimanê me yê tevahî kurdî ye. Em têkoşîna ji bo ku zimanê kurdî bibe fermî didin. Bila her kes li mala xwe û li derdora xwe xebatên perwerdehiya zimanê kurdî bike.”

Bêguman tiştê Mehmet Nardan gotiyegelkî rast e, divê kurd ne li der û nej î li hundur bi hev ra bi tirkî nepeyivin, çawa her mileteke zimanekekî wî heye û herkes bi zimanê xwe bi hev ra dipeyive divê kurd jî wer bikin.

Heger kurdên bi kurdî dizanin û hîn neheliyane ji nuha û pê va dev ji tirkî bernedin bêguman miletê kurd rûbirûyî wendabûnê ye.

Dema ziman bibe tirkî miletê jî dibe tirk, ev yek pir eşkereye. Bi teoriyên vala divê em xwe nexapînin.

Ma li tirkiyê tenê kurd hene?

Bêguman na. Berê gelek miletên din jî hebûn û ew jî weke kurdan xwedî ziman, çand û huner bûn. Lê piştî ku tirkan ew asîmîle kirin hêdî hêdî ew jî bûn tirk.

Heger siyasetmedarên kurd, rewşenbîr û rîsipiyên kurdan rojekê berî rojekê dev ji tirkiya xwe bernedin pêşeroja me kurdan jî wek ya miletên din e, zû dereng emê jî wek miletên din bibin tirk.

Esas nimûneya herî baş kurd bi xwe ne. Ma îro ji sedî çendê xelkê Xarpêtê(Elezîzê), Erzîncanê, Meletyeyê, Dîlokê(Entabê), Meraşê û Sêwasê xwe kurd dihesibîne?

Di salên 1930-ì da Îsmet Înonî ditirsiya ku Erzîncan bibe paytexta Kurdistanê.
Lê îro gelê van bajarên ku li jor min qala navên wan kir û heta hinekên din jî meriv dikane lê zêde bike, xwe ji tirkan bêtir tirk dihesibînin. Sêwas, Meletî, Xarpêt û Erzîncan îro bûne merkeza faşîstên tirk.

Çima?

Ji ber ku gel asîmîle bûye, dema ziman here meriv gelek hestên din jî wenda dike. Here were di destê kurdan da çend bajar mane, dema Diyarbakir, Hekarî, Mêrdîn, Ruha û Şirnex jî bibin
Xarpêt û Erzîncan wê demê îşê kurdan temam e. Jixwe dewlet jî li bende wê rojê ye. Dibîne ku kurdan hî girîngiya zimên fêm nekirine.


Yanî divê dewleta tirk bibîne ku em asîmîle nabin, em dev ji zimanê xwe bernadin û em nabin tirk. Heta ku dewlet vê îstîkrar û biryardariyê bi siyasetmedar, rewşenbîr û nivîskarên kurdan ra nebîne dev ji siyaseta xwe ya înkar û îmhayê bernade.

Ji bo ku dev jê berde, berê divê siyasetmedar, rewşenbîr, nivîskar axir kesên rêberî û pêşengiya miletê kurd dikin dev ji tirkî berdin, divê êdî kurdan asîmîle nekin.

Heta ku em asîmîlasyonê bi xurtî red nekin dewlet tu mafî nade me. Loma jî sebebê înkar û terora dewletê hinekî jî kurd bixwe ne. Yanî bi asîmîlebûna xwe em vê hêviyê didin dewletê.

Çimkî asîmîlasyona kurdan ya xwe bi xwe ji ya dewletê ne kêmtir e, kesên ku dewlet nikane wan asîmîle bike kesên tirkîaxêv bi kitêb, rojname, malper û axaftinên xwe vî karî dikin. Yanî kurdan fêrî tirkî dikin û kurdî didin jibîrkirin.

Bi hêviya ku siyasetmedar, rewşenbî û nivîskarên kurd êdî li xwe varqilin.

Berdevkê TZPKurdî (Tevgera Ziman û Perwerdeya Kurdî) Qahir Bateyî, li Wanê di civîna çapemeniyê da programa çalakîyên ji bo perwerdeya bi zimanê kurdî eşkere kir.

Li gor biyryaa TZPKurdî, çalakî ewê di bin duruşmeya “Êdî bes e, em perwerdeya bi zimanê xwe dixwazin” da werin domandin.

Programa çalakîyan wiha ye:

Hefteya yekemîn:
Şemzînan, Colemêrg, Wan, Îdir, Qers, Mûş, Varto, Bilîs û Tetwan.

Hefteya dûyemîn;
Qiziltepe, Nusêbîn, Dêrik, Cizîr, Sîlopî, Şirnex, Îdil, Qurtalan, Sêrt, Edene, Mêrsîn, Semsûr û Dîlok.

Hefteya sêyemîn:
Êlih, Beşîrî, Gercûş, Diyarbekir, Bismil, Farqîn, Erxenî û Licê.

Hefta çaremîn:
Ruha, Sirûç, Wêranşar, Ceylanpinar, Hêlwan, Sêwereg, Xelfetî, Dêrsim, Çewlik û Dep.

08 september 2008

Şiroveya "xewnên" min

Xwendevanên hêja, nivîsa min ya do(Xewnên vegerê) li gor xwe olan da, li ser wê çend meyl ji min ra hatin.

Ji van meylan yek jî ji xwarizyekî min(Abdullah Beskî) e. Ez û Beskî em hevûdu nas nakin, ew ne xwarziyê min ê rastî ye, lê me hevdû du bi xal û xwarzîtiyê qebûl kiriye.

A vî xwarziyê min yê hêja jî li ser ”xewnên” min ji min ra nivîseke balkêş şandiye.

Ew di vê nivîsa xwe da ”xewnên” min şirove dike û dibêje ”a bixêr ku min bilêt û pasaport ji bîr kir” û ez di xewnê da neçûm welêt. Heger ez biçûma îşê min gelkî xerab bû, yanî îhtîmal hebû ku min gelkî zûtir xatir ji vê dinya ronak bixwesta.

Lê li gor şiroveyê û ”garantiya” xwarziyê min êdî ne hewceye ez bitirsim, bi xêr û xweşî ezê rojekê vegrim û li Ruhaya bajarê pêxemberan ewê were pêrgî min.

Min ev nivîsa xwarziyê jî şîrîn û balkêş dît loma jî ez wê jî li jêr diweşînim.

Min destûr ji xwarziyê xwe negirt, lê wek xal, min ew heq li ba xwe dît ku bêyî destûra wî nameya wî biweşînim.

"Xalê ZINAR


Min di malpera te da ew xewnên te xwendin. Xwarziyê te însanekî oldar û bawermend e.
Xewnê şevan him xeyal in lê belê him jî îşaretê Xweda nin.


Li gor xwestekên însan û jîyana buhrî cereyan dikin.( wek ku mirov nanê şor bixwe û razê, çawa ku çem û kanîyan di xevna xweda dibîne)
Hinek jî ji jiyana ku dike vere ra dibin îşaret û xeber.


Li belê çaxa ku te paseport negirt û te rêwitî nekir, dilê te sar bu û lê belê keyfa min xweş bû.

Min dua kir min got şukur Yarebbi ku xalo ji hevalên xwe û lawikê xwe neqetîya û neçû.
Şayet tu biçîya mana wê ne baş bû belkî me cardin malpera hindik-rindik nexwanda.


A din jî ez bêjim xewnê şevan gellek bi mana mixalif derdikevin. Tabîra wan bi wî şeklî ye. Yanê te paseport negirt –înşaallah tê bigrî. An jî tu negîhajî balafirê – Tê bigihêjî. Bi wî şeklî cereyan dike.

A din jî tê wê vateyê ku tiştek bê xwedî tuneye . Xwediyê her tiştî Rebbê alemê ye. Rih û canê însan bi wî va girêdayî e. Ew tiştê ku meriv dibîne û alaqedarê pêşeroje ne, wer xuya dike ku jiyana mirov didome. Mirov hîn dike bijî. Tê wê manayê.

Lê belê ku mirov kincê temiz û sipî lixweke û ji heval û hogiran biqete û rêwitiya welatekî
dur bike wer xuya dike ku jiyan pir nadomîne.


Bi silav u rêz û hirmet .

Ji xalê xwe ra temenekî dirîj û bi sihhet dixazim. Rojî û remezana we jî piroz dikim. Bi temenîya hevditina li welêt.

Bimînin di xêr û xweşiyê de."

Nasîna kurdperwerekî

Xwendevanên hêja, do di malpereke tirkî ya bi navê “haksozhaber”ê da ez rastî çend nivîsên kurdekî(Bengîn Botî) oldar û kurdperwerekî gelkî hêja hatim.

Nivîsên wî him bi kurdî û him jî bi tirkî bûn.

Sebebê ku ez çûm wê malperê nivîseke wî ya bi navê “Pêşeroj”ê bû. Min ew nivîs li bayê şîpê û bi zewqeke mezin xwend. Wek dibêjin “tamê da boçikê” min dît ku di nivîsê da cewher û fikreke netewî heye, loma jî min dest bi xwendina çend hebên din jî kir.

Min bala xwe dayê ku yek ji yekê xweştir e. Ez hinekî din bi nivîsan da tima bûm.

Ji ber ku haya me kesên çep ji vê cepha dîndar tuneye loma jî dema di nava dîndaran da ez rastî kesên wiha zana têm ji dil kêfxweş dibim.

Bi taybetî jî şirove û rexneyên li ser nivîsa “Pêşeroj”ê û dû ra jî bersîvên wî gelkî bala min kişand.

Hinekan digotin tu çima bi kurdî dinivîsînî ? û hinekan jî digotin ê te bi kurdî nivîsand jî divê tu tercumeya wê jî pê ra biweşînî.

Ev cara pêşî bû ku min didît li ser nivîsekê hewqas însan beşdarî minaweşeyê bibin.

Di dawiyê da birêz Bengîn Botî, bi zimanê tirkî du bersîvên pir cidî û pir xweş dabû nîjadperestên tirk.

Normal heger pir ne girîng be, ez nivîsên tirkî naxwînim. Lê ji ber ku min minaqeşe cidî dît loma jî do min çend seetên xwe da xwendina wan nivîs, rexne û bersîvan. Bi vê minasebetê min dîtin û mentalîteya dîndarên tirk jî hinekî din nas kir.

Careke din jî min dît ku tu ferq di nabêna rast û çepan, dîndar û sosyalîstên tirk da tuneye, hemû jî dixwzin kurd bihelin, ew jî wek laz, çerkez, aranawit û çeçenan bibin tirk.

Piştî xwendina nivîsan, min ji birêz Bengîn Botî ra meylek şand û ji ber wê şêla wî ya bişexsiyet û kurdperwer ew pîroz kir.

Camêr mala wî ava, îro bersîva min da. Bi destûra wî ez nameya xwe û bersîva wî li vir diweşînim.

Bi hêviya ku kêfa we jî jê ra were.

Kesên bixwazin nivîsên birêz Bengîn Botî bixwînin dikanin vê lînka jêr bitikînin.
(http://www.aksahaber.net/author_article_detail.php?id=6851)

Nameya min
“Merheba !

Birayê Bengîn, îşev di malpera "Haksozhaberê" da ez rastî çend nivîsên te hatim. Heta nuha min tiştekî te nexwendibû.

Esas cara pêşî çendakî berê di malperekê da ez rastî nivîseke te-Pêşeroj"ê hatim. Wê demê wexta min tunebû ez bixwînim, loma jî min nivîs li ba xwe hilanî ji bo ku rojekê bixwînim.


Min îşev xwend û ez pir û pir dilşa bûm. Li ser vê, ez çûm ketim quncikê te û min çend nivîsên te û bi taybetî jî şiroveyên tirkan yên li ser nivîsên te yên bi kurdî bi baldariyeke mezin xwendin.

Rexne, qerf, bêtehamulî û nîjadperstiya wan bi min pir ecêb û xerîb nehat.Ji ber ku ez jî kurd im û ez ne kor im, ne kerr im û ne jî dîn im. Tiştê dewleta tirk herroj tîne serê miletê kurd bi çavên serê xwe dibînim û dibihîzim.

Û dibînim ku miletê tirk jî bi rast û çepê xwe va, bi bawermend û ataîstên xwe va ne li dijî vê zulma ku li miletê kurd dibe.

Ji xwe heger milet li dij bûya dewletê nikanîbû ev zulm bikira.Esas bêhemdî ez ji tiştê ku min dixwest bigota dûr ketim.

Ez dibînim ku tu ne ew kesê ku ez ji te ra qala bidestiya kurdan û zulma li wan dibe bikim.

Ji wê bêtir, şêla te ya kurdperwerî, însanî û exlaqî, bersîvên ku te dane nîjadperst û dîndarên tirk gelkî kêfa min anî.

Ev şêla te ya mêrane û zanîna te ya kûr ez bêhed dilşa kirim û min xwest ku bi çend gotinan be jî te jî ji vê dilşahiya xwe agahdar bikim.

Ez ne merivekî dîndar û bawermend im, lê dema di nava dîndarên miletê xwe da rastî kesên wekî te têm bêguman pir kêfxweş dibim.

Bi hêviya ku di rojên pêş da ez gelek nivîsên te yên gelkî hêja yên bi kurdî bixwînim.

Gelek silavên birayetiyê
Zinarê Xamo
Date: Sun, 7 Sep 2008 16:20:14 -0400”

Bersîva Bengîn Botî
“Ehlen we sehlen birayê Hêja. Ser seran û ser çavan. Ji boyî hişyarîya te û hestên te gelek sipas dikim.

Dîroka me, ya bindestîyê û ya nezanîyê ye. Bi rastî nezanîya me bûye sedema bindestîya me li hemu alîyan.

Kurmê darê ji darê ye.

Di nav rast û çepan de jî, di nav ateist û bawermendan de ji rewşa me bi yek rengî ye.

Sedema vê rewşê jÎ disan em in.

Me ew hemû elimandine vê rewşê.

Me ev barê giran li xwe kiriye.

Divêt ji îro pê ve em hemu bêjin na û daxwaza mafên xwe bikin.

Em dizanin ku li pêşberî daxwazên me kesek ji me re li çepikan nade, kesek me pîroz nake.

Kesek ji van daxwazên me razî nabe.

Lê divêt em hemû di nav van koman de wekî mêra li ber xwe bidin û gavan bi şûn ve neavêjin.

Kesên ku me bi vî rengî qebûl neke jî ew zanin.

Bi sedan rê ji van deran diçin.

Em ne mecbûr in ku vî barî ji vir û pêve li milên xwe bikin.

Divêt em ji hev re bibin alîkar û hevdu di tu cihan de bi tenê nehêlin.

Ne şert e ku em di hemu tiştan de mîna hev bifikirin.

Divêt xelk bibîne ku em bi hevre ne.

Hêvîdarim ku eleqedarîya te û dilsozîya te neyê qutkirin û em disa jî bi hev re bipeyivin.

Bimîne di xêr û xweşîyê de.
Date: Mon, 8 Sep 2008 07:51:04 +0000”

07 september 2008

Xewnên vegerê

Bi nêzîkbûna vegera welêt ra ez xewnên pir tewşo mewşo, xewnên pir ecêb dibînim.
Ez bawer dikim berê jî carê du caran min qal kiribû, salê tê di vê mehê da dawî li 30 sal surgûniya min tê.


Yanî li gor qanûnên Tirkiyê di dawiya îlona sala bê da doza min mirûrîzeman dibe. Bi gotineke din, 30 sal di ser bûyerê ra dibuhure û heger ne derw be ji bo vegera min êdî tu gelş û kelemên huqîqî namînin.

Heger hin astengên nedihesêb da dernekevin piştî 30 salî, bi xêr dawiya salê tê cara pêşî ezê bikanibim herim welatê xwe, erd û ava ez lê hatime dinê, cî û warê ku zaroktî û xortaniya min lê derbas bûye bibînim.

Ez bi şev û roj, gav û seetê vê vegera xwe xeyal dikim.

Ezê kînga vegerim?

Çawa vegerim?

Çawa herim Wêranşarê?

Li Wêranşarê herim ku û kê bibînim?

Ecaba li Wêranşarê kesê min nas bike?

Gelo ezê kesî nas bikim?

Li Kurdistanê ezê herim kîjan bajarî?

Ezê herim kîjan dost û hevalî bibînim?

Gelo ev veger ewê tesîreke çawa li min bike?

Ez serê we neêşînim pirsên wiha di serê min da gav û seetê wek kurmekî li bin guhên hev dikevin.

Qey ewê ji ber van fikar, xem û xeylan be di van rojên dawî da ez gelek xewnên pir ecêb û pir manîdar dibînim.

Ez dixwazim îro jî ji we ra qala du xewnên xwe yên dawî bikim.

Berê xewna pêşî.

Dîsa ez diçûn welêt. Lê ez bi rê da bûn. Ez li bajarekî, li mala hevalekî mîvan bûn. Ez nizanim kîjan bajar bû. Wexta çûyinê hat û divê ez birêketama. Bawila min anîn, min dît ku xanima min û lawikê min yê biçûk Rojen jî li wir in, lê ew bi min ra nedihatin.

Min xwest ez pasaporta xwe ji bawilê derxim lê min nedît. Wext nêzîk dibû û divê min zû xwe bigîhanda balafirxaneyê lê min pasaport nedît.

Li ser vê, min bawil li wir hîşt û min ji hundur baz da. Min dizanîbû ku ez riya balafirxaneyê baş dizanim, min berê çûbû dîtibû.

Lê dîsa jî min rê dernexist.

Bi lez û bez, wek vizikê li kuçe û kolanên bajêr ez vir da û wê da doş dibûm lê min riya balafirxaneyê nedidît.

Li meydaneke mezin ez ji nişka ve rastî Vîldan Tanrikulu hatim. Kêfa min hat, min di dilê xwe da got, wele miheqeq ewê bizanibe, di tiştên wiha da ew şarezaye. Bi helkehelk, min riya balafirxaneyê jê pirsî. Got Zinar, wela balafirxaneya vî bajarî ez jî nizanim li ku ye…

Ez xeyalşikestî bûm.

Dîsa bi bez min riya xwe domand.

Bi rê da min ji çend kesên din jî pirsî, kesî nizanîbû. Tenê yekî îstîqamet nîşanî min da, got wele wir da ye lê ez nizanim meriv çawa dihere wir.

Min riya xwe domand. Lê tim jî dibezim û li seeta xwe jî dinêrim, afir kufur dibim û bi xwe da dixeyidim, dibêjim qaşo min rê baş zanîbû.

Jêvajorî li min daketibû, min tu der nas nedikir, feqet heta ji min dihat dibeziyam, ji bo ku bigihîjim balafirê.

Bi bez min ji kolaneke bi nêrdiwan xwe bera jêr dida, ji nişka ve rê qediya û geliyekî pir kûr derket hember min.

Min hew dît ku wek qertelekî ez li ser kendalekî me û tu nemaye ku ser serî di gelî wer bim.
Min xwe ser piştê paş da avêt, ez hinekî şemitîm, lê min destê xwe avêt ji deviyên dora xwe da û ez di gelî wernebûm.

Hêdî hêdî min xwe paş da kişkişand lê hîn jî di nabêna ketin û neketinê da bûm, tam bi firêqetiyê neketibûm.

Di vê kefteleftê da ez bi xwe hesiyam. Rabûm ser xwe, min çû tasek av vexwar û bîstekê bîna xwe girt. Min li seetê nêrî, seet sisiyê destê sibê bû. Xanim jî şiyar bû. Min xewna xwe jê ra got.

Min got ev çend car in em bi hev ra diherin lê dû ra bi hawakî em ji hev diqetin. Ev ne elameta xêrê ye.

Xewna duyem.

Şeva çarçemiyê dîsa ez diçûm welêt. Lê îcar xanim û zarok ne bi min ra bûn, em çend hevalên din bûn.Yilmaz(Selîm)jî bi me ra bû û em bi hev ra diçûn welêt. Bi şev em dîsa mîvanê hevalekî bûn, ez nizanim kî bû.

Em ji mal derketin bajêr. Wexta me ya çûyinê hîn hebû.

Li bajêr em ji xwe ra digeriyan. Bajar ne Stockholm bû.

Wexta çûyinê hat. Em çûn xeraca otobozan ji bo ku herin balafirxaneyê.

Ez hew pê hay bûm ku min çenteyê xwe yê mil li malê ji bîr kirye. Bilêt û pasaporta min jî li mal maye.

Em li ber otobozê sekinîbûn û li bendî çûyina wê bûn. Dema min dît ku min ne pasaport e û ne jî bilêt e ji hêrsan ez bi hew ketim, min got Yilmaz, zû li erebê suwar be em herin bilêt û pasaporta min bînin.

Yilmaz got, wele min erebe neaniye vir, min erebe li ber malê hîştiye. Çaxa wer got, tamara dilê min qetiya.


Ew hevalê ev 30 sal bûn em bi hev ra li bende vê rojê bûn, dikikira terka min bikira û biçûya.


Em hîn dipeyivîn ku em çi bikin?

Şofêrê otobêzê otoboz xebitand, rêwîyan dest pê kir lê siwar bûn. Min ji alîkî da li otobozê dinêrî û ji alîkî da li der û dora xwe, gelo divê min çi bikira?

Çimkî hevalên min jî dikir li otobê siwar bûna...

Lê berî ku Yilmaz û hevalên din li otobêzê siwar bin û xatir ji min bixwazin ez ji xew holî ser xwe bûm.

Di nava nivînan da bîstekê min bîna xwe girt, xewn giş anî bîra xwe û dû ra jî rabûm çûm mitbaxê. Min rahîşt qelemê û xewna xwe bi kurtî not kir.

Û nuha jî bi vê nivîsê min hûn jî ji van herdu xewnên xwe agahdar kirin.

Ez ne rimildar im, lom jî nizanim maneyên xewnan şirove bikim.

Li ser xewn û maneyên wan gelek dîtin û hîpotez hene, gelek lêkolîn hatine kirin û gelek tiştên dijberî hev hatine gotin.

Lê tirsa min ew e ku ev xewnên min yên li ser vegerê ne elameta xêrê bin. Ev hêvî û xeyala min ya 30 salî biqurmiçe, veger rast negere, hin astengên nuh, yên ne di hesêb da derkevin hember min.

Ji ber hercara ku ez vedigerim, ya ez bilêta xwe ya jî pasaporta xwe jibîr dikim û loma jî ez tim di nîvê rê da dimînim.

Di xewnê da be jî veger tu carî nabe nesîbê min.

Gelo bi rastî jî ezê tu carî nikanibim vegerim?

Gelo xewnên min îşareta vê yekê ye?

Heta ez sax bim, ez vê zulma dewleta tirk tu carî ji bîr nakim...