31 mars 2008

Di nabêna AKP-ê û leşkaran da peymaneke bi dizî heye

Ji rojnameya Akşamê Nagehan ALÇI, li ser bûyera ”Ergenekonê” û hevkariya di nabêna hukûmet û leşkeran da îro bi Ertugrul Kurkçu ra hevpeyvîneke balkêş kiriye.

Kurkçu destpêka vê hevkariyê dibe, digihîne 27-ê nîsana par û wiha dibêje.

-Serokerkan Yaşar Buyukanıt û Tayyip Erdogan piştî e-muxturaya 27-ê nisanê hevdîtinek çêkirin. Di heqê netecîyên vê civînê da ne Erdogan partiya xwe û ne ne jî serokerkan qedemeya xwe agahdar kir. Û ji bîrûraya giştî ra jî jixwe qet tiştek nehat gotin.

Kurkçu dibêje bala xwe bidinê:

-Di nabêna leşker û hukûmetê da êdî polemîk tuneye. Mesela di hilbijartina serokkomariyê da em li bende bûn lê polemîkekek wiha nebû. Di guherîna qanûna esasî ya ji bo turbanê da em li bende bûn, lê dîsa polemîk çênebû.

Li gor Kurkçu, hukûmetê û leşkeran bi taybetî jî di meseleya kurdan, Kurdistana Başûr û terorê da wezîfe li hev parkirine û di vî warî da di nabêna wan da mutabaqatek heye.

Kurkçu mutabaqata di nabêna leşker û hukûmeta AKP-ê da wiha tanzîm dile:

” 1-Artêş û hukûmetê soz dan hev ku ewê ji netîceyên hilbijatinan ra bi hurmet bin û gelşê dernexin.”

”2- Soz dan hev, ewê midaxeleyî kar û barên hev nekin.”

Yanî artêş ewê têkilî karê hukûmetê nebe û hukûmet jî ewê midaxeleyî karê artêşê neke.

Li ser pirsa ”ji bo çi leşker ewê têkevin bin vê mesûliyetê ?”, Kurkçu dibêje, ji ber ku ne li der û ne jî li hundur şertê darbeyeke leşkerî tuneye.

Yanî bi gotineke din artêş mecbûr e ji dêlî şer û pevçûnê, bi rehetî û tenê bi gef û tirsandinê îdare bike. Îdareyeke wiha ne zêde balê dikşîne û ne jî bi xwe ra dijberiyê tîne.

Li gor Kurkcu dîn, pere, û hêza artêşê xwe kirine yek û bi hev ra li serê milet dixin. Berê tenê pere û leşkeran hêzên xwe dikirin yek li hustuy milet suwar dibûn, nuha bi hukûta AKP-ê ra dîn jî kete vê tifaqê.

Esas ji berêda ye ku sermiyandar û leşker dema hewece be dîn û îslamiyetê bikar tînin, lê bi îktîdara AKP-ê ev hevkariya xurttir bû.

Yanî meriv dikane bibêje ku artêş êdî bi çavê zarokê dêmariyê li AKP-ê û îslamiyeta wê nanêre. Hêdî hêdî ew jî kedî dibin, dibin kemelîstên heqîqî.

Di hevpeyvîna xwe da Kurkcu li ser ”Ergenekon”ê jî radiweste û dibêje di operesyona ”Ergenekonê” da jî şopa peymana Dolmabahçeyê heye.

Wek tê zanîn, di 27-ê nîsana 2007-an da Erdogan û Buyukanit li Stenbolê li qesra Dolmabahçeyê hevdîtinek çêkirin. Tê gotin ku di vê hevdîtinê da di nabêna hukûmet artêşê da peymanek bi dizî hatiye îmzekirin û naveroka wê jî tenê çend kes dizanin.

Li gor Kurkçu, leşkeran heta dereceyekê destûr dane vê paqijiyê, yanî girtine hin çeteyên Ergenekonê.

Kurkçu dibêje gotinên Buyukanit, ”kesên sûcadar ewê cezayên xwe bikşînin lê artêş ne rêxistineke sûc e.” di vî warî da delîlekî girîng û berbiçav e.

Yanî Buyukanit bi zimanekî sergirtî dibêje, ”me kî li derî parastina artêşê hîştibe hûn dikanin wan mahkime bikin.

Li gor Kurkçu, zabitên muvazzaf (yanî yên li ser kar)ewê nekevin çarçeweya girtin û mahkimekirinê. Tenê hin zabitên teqawit û helbet ew jî ne her kes, hinên ku êdî ji bo artêşê ne girîng in, a kesên wiha demekê dikanin werin girtin. Ji bo ne şîş û ne jî kebab bişewite û çavê raya giştî were boyax kirin. Çimkî ew jî lazim e.

Li ser pirsa, ”gelo artêş ji bo tiştekî wiha dike?”, Kurkçu dibêje:

-Ez difikirim ku artêş pir memnûn e ku belediyeyên Başûrê Rojhilat(Kurdistana Tirkiyê) di destê AKP-ê da bin. Li gor baweriya artêşê, xurtiya AKP-ê ewê cî li PKK-ê teng bike, ewê qada di tesîra wê da tengtir bike.

Bêguman Kurkçu, di vê tespîta xwe da pir bi heq e. Çimkî di hilbijartinê dawî da hat dîtin ku arêşê li Kurdistanê çuqasî alîkariya AKP-ê kir. Li gelek herêmên Kurdistanê bêyî alîkarî û terora leşkeran ne mimkûn bû ku AKP ji wan deran parlamenteran derxe.

Lê ji bo ku namzêtên DTP-ê qezenc nekin, artêşê hemû îmkan pêşkêşî AKP-ê kir. Û bi saya vê alîkariya artêşê, AKP-ê li gelek herêmên Kurdistanê rayên xwe zêde kirin.

Lê ya girîng êdî eşkere dibe ku leşker û AKP- ne neyarên hev in, esas di bin ra li hev kirine û peyman îmzekirne.

Ertugrul Kurkçu kî ye?
Ertugrul Kurkçu, yek ji serokên xortan yê tevgera 68-an e. Kurkçu 36 sal berê ji qetlîama Kizildereyê(30/3-72) ku Mahir Çayan û 10 hevalên wî bi hovîtiyek mezin hatibûn kuştin, tenê sax filitî. Piştî hat girtin 14 salan hevs raza û nuha jî li Tirkiyê têkoşîna xwe didomîne. Kurkçu nivîskar, weşanger û merivekî bi namûs û dostekî kurdan yê baş e.

30 mars 2008

Erdogan dîsa got "yek milet..."

Ev sê roj in ku ez medyaya tirkî taqîb nakim. Di nava van sê rojên borî da zêde nizanim AKP-ê û Ergenekonciyan çi anîn serê hev.

Îro gava min çavên xwe li hin malper û rojanameyan gerand, min dît ku ev bêbavê Perînçekê maoist û serokê Dev-Genc û tevgera xortan ya salên 1968-î di nava çeteyên Ergenekonê da him gelek wezîfeyên girîng girtiye ser milê xwe û him jî gelkî aktîv bûye.

Li gor rojname dinivîsin, îro dîsa di çarçeveya ”lêpirsîna Ergenekonê” da Sekreterê Partiya Karkiran(IP)Nusret Senem jî di nav da, 3 kesên din jî ji partiya Perînçek hatine girtin. Serokê çapemeniya partiyê Hîkmet Çîçek û nûnerê Kanala Netewî yê Îzmîrê Hayataî Ozcan jî hatine girtin û ew jî şandin ba serokên wan Perînçek.

Li gor hin rojname dinivîsin, di dema lêgerîna di bîneya partiyê (IP) da, di nava hin belgeyan da heta bigihîje plana kuştina Serokerkanê tirk Yaşar Buyukanit jî dîtine. Esas ji bo dewleteke wek Tirkiyê derketina tiştên wiha êdî nabin manşetên rojnameyan jî. Çimkî karê dewleta tirk tim ev bûye. Loma jî kuştina serokerkanê Tirkiyê ji bo kesî ne surprîz e.

Ma serokkomar Ozal û Orgeneral Eşref Bîtlîs nekuştin?

Kê çi bi wan kir?

Qet.

Loma jî li Tirkiyê her tişt mimkûn e. Êdî çete ne tenê leşker, pûlis, faşîst û kesên nîjadperest in, kesên xwedêgiravî wek Perînçek û hevalên wî çep jî di nava çeteyan da pir in û wezîfeyên gelkî girîng girtine ser milên xwe.

Hin rojnamevanên wek Ertugrul Ozkok, bi zanetî dixwazin vê rastiyê belovacî bikin. Ozkok, li ser belgeyên ku di arşîva generalê kevn Velî Kuçuk da hatine dîtin tiştên çewto mewto dibêje û meseleyê bi zanetî şolî dike, wiha dibêje:

”Mesela, lîsteya rojnamevanên ku di mala Velî Kuçuk da hatin dîtin. Di vê lîsteteyê da tune tuneye(yanî her tişt heye). Lê belê lîsteyeke hewqasî bêmantiq e, hewqasî berrdayî ye ku, bira ciddîgirtin li wir bimîne, em ji kenan zikopişt bûn. Ji ber ku, nivîsakarekî ku em wî wek neteweperest dizanin û nivîskarekî ji qelemşorên dîndaran bi hev ra di eynî çeteyê da tên dîtin.”

Ozkok, bi vê nimûneyê ji dêlî ku mezinayî û cidîyeta Ergenekonê raxe ber çavan, bi zanetî bûyerê biçûk û wek tiştekî berradayî nîşan dide.

Heger ne wiha bûya, heger ev rêxistin tenê ya leşeker, ”faşîst û nîjadperestan” bûya, wê demê karê Perînçek û hevalên wî çi di nava wan da heye?

Jixwe kesên heta nuha hatine girtin nîşan dide ku ji gelek aliyan meriv, milîta û ajanên ”Ergenekonê” hebûne.

Bêguman Ozkok jî dizane ku ”Ergenekon” rêxistineke artêşê ye û ji hemû çîn, tebeqe û îdeolojiyan însan tê da hene û her kes jî bi wezîfeyekê radibe.

Hinek qatil in, karê wan kuştin e.

Hinek jî wek Îlhan Selçûk, Emre Kongar û Perînçek di çapemeniyê da amadeyiyên siyasî dikin û milet tînin galayanê, ji leşkeran ra zemîn û şertan xweş dikin.

Yanî bi qasî qatilan, hewcdariya leşkeran bi kesên wek Îlhan Selçûk û Perînçek jî heye.

Çimkî bêyî kesên wek wan, bêyî rojnameyên wek Hurrîyetê şert amade nabin û darbe çênabe. Ji bo leşker tûtikê lêxin û bibêjin lîstika ”demokrasiyê qediya” dibê hin kes di çapemeniyê da milet bîne galayanê û hin kes jî li kuşe û kolanan şer bikin û însanan bikujin.

Erdogan îro dîsa pîlaqa xwe ya şikestî da ser û got, kurd mecbûr in
bibin tirk
Serokwezîrê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan, li bajarê Yalovayê, di kongireya komela jinan da edebiyata xwe ya “can û kezebê”û nîjadperestiya xwe ya li hember kurdan careke din dubare kir û got:

“Me got yek milet, yek al, yek welat, yek dewlet, em bi vî hawî meşiyan. Me milet himêz kir, milet em himêz kirin... Me got 3 xetên me yên sor hene. Em li dijî millîyetçîtiya etnîkî ne. Heftê(70) milyonên ku girêdayî Komara Tirkiyê hemûyên wan canê me û kezeba me, birayên me ne.”

Erdogan pir vekirî dibêje, bi siyaset û îdeolojiya tirk-îslamê ezê we kurdan biqedînim, bikim tirk. Û leşker jî di vê siyasetê da piştgiryê didin wî.

Meriv hêvî dike ku ew kurdên piştgirî dabûn AKP-ê û hêviya tiştekî jê dikiri, êdî vê nêta Erdogan û ya partiya wî bibînin.

29 mars 2008

Ev du roj in çima min nenivîsand?

Ev hefteyeke ez li ser rastkirina/redaktekirina kitêbeke xwe dixebitim. Roja pêncşemiyê min pişt lê şikand. Yanî meriv dikane bibêje ku min qedand.

Ji bo ku bibim teslîmî weşanxaneya APEC-ê bikim ji mecbûrî min ji ciyê kar do îzin girt. Ez saet di 08.30-î da ji mal derketim, min û Hesenê Metê bi rê da hevûdu dît û bi saya rêberiya wî, min xwe gîhand APEC-ê.

Me(min û Hesenê Metê) do saet di 10.00-an da dest bi karê xwe kir. Tiştê ku min li ser kaxetê rast kirbû, Hesen bi wê bîna xwe ya fireh û sebra xwe ya bêsînor û bi hostetiyeke mezin wek meriv nexşan bike, ew tiştên ku min rastkiribûn yek bi yek, di kompîtorê da rast kir. Helbet layouta(raxistina/mîzanpaja)kitêbê jî wî çêkiriye.

Li gor Hesen, karê ew çêdike heta ku mimkûn be dibê bêçewtî û gelkî xweşik be. Herçiqas min gotina ”çewtî dikane di Qurana Pîroz da jî hebe” bi bîrê xist jî pere nekir, li gor wî dibê meriv di karê xwe da zexeliyan neke yanî desrsa xwe baş bixebite.

Loma jî em saet hata yanzdeyê(23.00) şevê li ser xebitîn. Herçiqas min çend caran nêt kir ku wî tenê bihîlim û herim, hin heval ji Almanaya hatibûn, wan bibînim lê min dît ku ne mimkûn e.

Malneket li gor wî, karê ku meriv dest pê kir dibê meriv nîvçe nehêle, biqedîne.

Min jî ji mecbûrî bi ya wî kir û piştî xebateke 12-13 saetan me karê rastkirinê qedand.

Lê min dîsa jî pêxîla xwe ji destê wî xelas nekir, piştî xelasbûna rastkirinê, îcar jî karê amadekirina naveroka kitêbê da min. Nuha ez li ser wê dixebitim.

Heta vira min qala kitêbê kir, lê min negot çi kitêb e û li ser çi ye?

Kitêb, berhevokeke xemîşokên/çîrokên zarokan e. Min hîn navoreka/îndeksa wê dernexistiye, loma jî ez tam nizanim çend hebin, lê ez bawer dikim ewê li dora 125 hebî bin.

Belê, we çewt nexwend, 125 xemîşokên zarokan yên li ser şêr, gur, rûvî û liwarên din.

Ji ber ku çîrok hewqas pir hin, loma jî li ser pêşniyara Hesen, me navê wê kir ”Antolojiya çîrokên zarokan”.

Heger ji şansê min ê xerab ra xîç-mîç nekevin ber diranên makîneyên çapxaneya APEC-ê û makîne xera nebin, heta du hefteyan ”Antolojiya çîrokên zarokan” ewê di destê zarokên kurd da be. Lê helbet ev ne berhemeke tenê ji bo zarokan e, bi qasî zarokan, mezin jî dikanin wê bixwînin û zewqek mezin jê bigrin.

Di sohbeta min û Hesen ya di dema rastkirinê da me ji tîraja hindik û belavnebûna kitêbên kurdî gazin kir. Çimkî zêdeyî 200-330 hebî nayên firotin. Ew jî divê çend sal di ser ra derbas bibin. Helbet ev rewş, rewşeke trajîk e. Miletekî ku nufûsa wî digihîje 30-40 milyon î lê hezar kitêbên kurdî nayên firotin.

Li hember vê rewşa xembar û dilşewat, min keserek kûr kişand û ji Hesen ra got, ez çi bikim, bira perê min hebûya, minê anuha 10.000 nusxe bida çapkirin û belaş li zarokên kurdan belav bikira. Lê ez çi bikim pere bênamûs e, gelek caran dihere dikeve bin emrê merivên çewt.

Ev serê 20 salan e ku min ev çîrok dane hev û ji çapê ra amade kirine. Hey ez tu pereyî ji vê xebata xwe qezenc nakim, ma di ser da ez rabim heqê çapê jî bidim?

Bi rastî ev zulm e, êdî perê meriv tunebe meriv nikane bibe nivîskar jî, ji bo ku tu wek nivîskarekî kurd berhemeke xwe bidî weşandin, dibê perê te yê heqê çapkirinê jî hebe.

Ev serê du salan e ku ji bo weşandina vê ”Antolojiyê” ez li weşanxaneyekê digeriyam. Hema hema ez bi hemû weşanxaneyên kurdî yên bi nav û deng ra peyivîm, lê kesî xwe neda ber weşandinê. Tew hin weşanxaneyên wek Avesta û Perîyê tenezul nekirin bersîvê jî bidin min.

Dawiya dawî, mala APEC-ê ava be, bi tîrêjeke hindik be jî weşandina wê qebûl kir.

Bi hezaran dewlemendên kurd hene ku bi peran dilîzin, otomobîla di bin wan da bi 20-30 hezar Euroyî ye, dikanin di şevekê da bi hezaran Dollarên Emerîkî li kêf û zewqa xwe bidin, lê kes bîr nabe ku rabe mêraniyekê bike û mesrefa çapa kitêbeke zarokan bide ser xwe û belaş diyarî zarokên kurdan bike. Ya jî ji bo tîcaretê bike.

Va ye min çapa pêşî li hev ragirt, de bira dewlemendekî kurd jî rabe mesrefa çapa duduyan bigre ser xwe û wê dîyarî zarokên kurdan bike.

Û bi alîkariyeke wiha jî herkesê sipasdarê wan be, heta û heta civatê qala vê xizmet, xêr û qenciya wan bike.

Li alî din, îro li Kurdistana Federe jî hin dezgeh dikanin kitêbeke wiha bidin weşandin û li zarokên kurdan belab bikin. Wezareta perwerde ya jî ya kultur û rewşenbîriyê dikanin bi karekî wiha rabin û ji gelê xwe ra xizmeteke baş bikin.

Lê ez bawer nakim ku bikin.

Wezareta Rewşenbîriyê ji Ewrûpayê bi dehan û belkî jî bi sedan kesî wek temaşevan dawetî festîwalan dike û bi vî hawî bi milyonan dolar perê vî miletê feqîr davîje çolê, lê ez bawer nakim ku ji bo zarokên kurdan xizmeteke wiha mayinde/baqî bike.

Ne ku ez vî tiştî tenê ji bo kitêba xwe dibêjim. Gelek berhemên din yên hêja hene ku weşandina wan ji bo vî miletî ewê xizmeteke bêhempa û pir baş be. Ji dêlî ku perê vî miletî li bilêt û mesrefên otêlên temaşevanên festîwalan were xerckrin divê alîkarî ji bo tiştên wiha mayinde werin kirin.

Francis Bacon bela sebeb negotiye, pere dişibe zibil, heta ku neyê belavkirin zêde feydeya wî tuneye.

Divê hukûmeta kurd di bikaranîn û belavkirina îmkan û heyînên/derametên vî miletî da pir bi zanîn û bi mesûliyet hereket bike.

Û dibê em ji bîr nekin ku, em çiqasî bikanibin zarokên xwe dilşad û bextewar bikin ewê însanên hewqas baş û paqij ji wan derên.

Bi hêviya ku nuha we fêm kir, ku di van herdu rojên dawî da li Stockholma xopan min tu kêf û zewq neajotiye. Û nuha jî ez li ser çi dixebitim.


26 mars 2008

Çete hukûmetê bi "avabûna dewleta kurd" ditirsînin

Bi gurrbûna şerê di nabêna AKP-ê û Ergenokênê da êdî her her kes ji xwe ditirse, loma jî dixwazin herdu alî jî zêde hevûdu deşîfre nekin û li hev werin.

Çimkî her ku dozger lêkolînê kûrtir dike xerabtir dibe, serî dihere digihîje gelek kesên giregir, gelek sendîka û rêxistinên sivîl, heta gelek kesên nêzî AKP-ê jî.

Loma jî îro gelek rêxistin û sendîkayan wek TOBB, TZOB, TESK, TÜRK-İŞ, HAK-İŞ, TİSK ve KESK-ê bi hev ra daxuyaniyek dan çapemeniyê û xwestin ku herdu alî jî zêde hevdu neêşînin û meseleyê zêde mezin nekin. Di daxuyaniyê da tê gotin, dema lêkolîn were kûrkirin herdu alî jî ewê zirarê bibînin.

Serokê Odeya Tîcaretê ya Anqerê Sînan Aygun, ku bi îhtîmaleke mezin ew jî endamekî Ergenekonê yê girîng e, li ser navê rêxistinên ku daxuyaniya mişterek dabûn peyivî û got, ”Ergenokonê jî bisekinînin û girtina partiyan jî.”

Sînan Aygun bi van gotinên xwe dibêje li hev werin û hevûdu zêde neêşînin. Yanî dev ji eşkerekirin û girtina çeteyan berdin.

Rêxistin û sendîkayên xwediyên beyanê pir hindik ew jî di nava Ergenekonê da ne, loma jî dixwazin şer mezin nebe, ji bo ku serî negihîje wan jî.

Ji qatilên êrîşa Mahkima Bilind Osman Yildirim û Îsmaîl Sagir ku herduyan jî cezayê muebetê xwarine, li ser soza ku ewê cezayê wan kêm bikin, îro ji nuh ve îfade dan dozger Zekeriya Oz û qebûl kirin ku yên bombe dana wan general Welî Kuçuk bûye.

Li gor ku rojnameyên Star û Tarafê dinivîsin, Osman Yildirim gotiye, ”Biryara êrîşa ser rojnameya Cumhûriyetê û ser Mahkima Bilind di civîna ku me li Ataşehîrê bi Welî Kuçuk ra kir hate girtin. Bombeyên me avîtin rojnameya Cumhûriyetê, me ji Welî Kuçuk girt.”

Ji ber delîl û bekgeyên wiha dixwazin wek mesela Sûsûrluk û Şemzînanê ser Ergenekonê jî pûş bikin û veşêrin.

Û ewê bikin jî, çikî di destê artêşê da gelek îmkanên artêşê hene, çapemenî û unîversîteyên Tirkiyê hemû di bin emrê artêşê da na û li gor emrê leşekeran dixebitin. Ji bo ku rojevê biguherin ewê tiştekî din mezin bikin û wê têxin rojava civatê.

Û nimûneya pêşî îro wa ye dest pê kir jî.

Rektora Unîversîteya Bahçeşehîrê û qîza Mahir Kaynakê MÎT-ê meşhûr yên salên 1970-î Prof. Deniz Ulke Aribogan îro wek bavê xwe ”kehannetek” anî zimên û ” Du sal najo li Tirkiyê ewê dewletekeke kurd dekeve ortê.”

Aribogan dibêje:

"Leşeker nuha nikanin tev bilivin. Tirkiye di bin êrîşeke mezin da ye. Tirkiye bawer dike paqijiyek dibe. Li Tirkiyê şerekî di nabêna hêzên layik û ne layik da heye. Tirştekî wiha tuneye. Li Tirkiyê operasyoneke nanvnetewî ya pir mezin heye. Gav bi gav ber bî dewleteke kurd tê çûyin. Heger li hev nekin(qest hukûmet û çeteyên Ergenekonê ye), ev ê pêk were. Divê her kes viya bibîne. Heger sîstem wiha dom bike û şerê di nava dewletê da raneweste, du sal najo ewê dewleteke kurd were avakirin. Her kes vê yekê wek şerekî layik û antî layik dibîne lê tiştekî wiha tuneye. ”

Li gor keça MÎT-ê kevn Prof. Aribogan, ev kaosa ku hatiye meydanê avabûna dewletteke kurd hêsantir dike.

Aribogan gelek şîretên din jî li aliyan dike û dibêje:

”Heger partiya îktîdarê were girtin û doza Ergenekonê dom bike, ewê mesela kurd bi rengekî pir cidî têkeve rojeva Tirkiyê. Ji sebebê herî girîng ku ez viya dibîjim yek jî axaftina Leyla Zana ya herî dawî ye. Leyla got, di sala 2010-an da Abullah Ocalan ewê bi me ra be.”

Diyar e Aribogan xanimê ji bavê xwe gelek tişt fêr bûye û ji karê bavê xwe pir hez kiriye, loma jî daye ser şopa wî.

Bi “çêbîna dewleteke kurd” tirsandina milet ne taktîkeke nuh e, her kes vê taktîka tirsandinê dizane lê dîsa jî pere dike. Di rojên pêş da hîn gelek kesên din jî ewê kehanetên wiha bavêjin ortê û bixwazin milet û AKP-ê pê bitirsînin. Hetta ne ev tenê, pir ne dûr e ku hin prowakasyonên mezin jî bikin, hin bûyeran derxin. Ji ber ku dewleta tirk di karên wiha da pir mahîr e. Dema bixwaze dike. Çimkî xwedî îmkan û eleman e. Ez dikanim bibêjim ku ji sedî nodê medyaya tirkiyê amadeye ku ji bo “dewleta kûr” wek ajan prowakatoran bixebitin. Loma jî em nemrin emê hîn gelek sosiretên din bibînin.

Meriv hêvî dike ku Emerîka careke din destûrê nede tirkan ku êrîşî Kurdistana Federe bikin. Heger bizanibin Emerîka ewê li dij derneke, ewê sibe êrîşê bibin ser kurdan. Ji ber ku nuha ji wan tevlihevî, qerepere û teşxele lazim e. Dixwazin tiştekî derxin û ser bûyere Ergenekonê bigirin. Û bûyera herî bi tesîr î mesela kurd e, avabûna kurdistanê ye. Lê wer xuya ye careke din ewê gelkî zahmet e, loma jî divê li hundur hin tevliheviya derxin.

Diyar e Prof. Denîz Aribogan, li gel karê rektoriyê wek bavê xwe wezîfeyeke wê yê ya din jî heye; ew jî ajanprovakatoriye

25 mars 2008

Dick Cheney moralê tirkan xera kir

Ev çend roj in ku ez li ser hev qala şerê ”çeteyên” dewleta tirk dikim. Bi min wisa hat ku êdî hûn aciz bûn. Loma jî ez îro min nabên dayê.

Min got bes e!

Meriv çuqasî qal dike jî bêxwedî naqede, wek koça binî hilal e., mesele meseleyê vedilke û dirêj dibe.

Ez bala xwe didimê tirk, bi şev û roj, bênabên wer dipeyivin û dipeyivin. Profesor û giregirê civatê bi saetan, her şev hetanî sibehan dipeyivin. Ne rojeke, ne du roj, tu dibêjî qey qibale girtine. Yek davêje ji ber yê din da û mesele dirêj dibe û dirêj dibe. Teoriyê li ser teoriyê çê dikin, lê tu carî naqede.

Ez matmayî dimînim, ev însanên bi rîh û rehman, çawa di xwe ra dibînin, çawa dikanin hetanî sibehan di studyoyên telewîzyonan da rûnin û teoriyên vala, yên komloyan li pey hev çêkin.

Diyar e li studyoyan radikevin û her şev.

Wey mala we nekeve!

Wey Xwedê aqilekî bide we!

Qey bi saetan peyivîn meziyetekî tirkan e bavo! Mêrikan ne diwestin û ne jî xewa wan tê. Û mijara wan jî here were 3 tişt in:

-Ewê çawa kurdan bikin tirk û Kurdistana Federe ji ortê rakin?
-Ewê çawa leşkaran nerm bikin ji bo ku zêde neheqiyê li sivîlan nekin?
-Ewê kînga demokrasî were Tirkiyê?

Hema ew ji we ra bibêjim, heta ku hûn ev miletê tirsonek û rebenên artêşê bin, hûn kortika hustuyê xwe dibînin lê rastgerîna van hersê xeyalên xwe nabînin.

Çawa ku emrê leglegê derbas dibe bi leqleqê, emrê tirkan jî derbas dibe bi leqeleqa vala.

Min got ez du gotinan bibêjim, lê min jî wek tirkan dirêj kir.

Ez dixwazim li ser ziyareta Dick Cheney ya Tirkiyê çend gotinan bibêjim.

Wek tê zanîn, cîgirê serokê Emerîkayê Dick Cheney, piştî ziyareta xwe ya Kurdistana Federede û hevdîtina xwe ya bi serokê Kurdistanê ra do jî li Anqerê mîvanê tirkan bû. Ziyareta Cheney pir bêdeng û sade derbas bû. Tirkan zêde qelebalix nekirin. Mesele çibû pir ne diyar e.

Cheney bi dor, bi serokkomarê Tirkiyê Abdullah Gul, serokwezîr Erdogan û serokerkan Yaşar Buyukanit ra hevdîtin pêk anî û dû ra jî derbasî Stenbolê bû.

Li ser ziyareta Cheney do di çapemeniya tirk da hin xeber û îddîa derketin lê zêde ne konkret bûn. Bes îro bêtir mesele zelal bû ku Cheney ji tirkan ra çi gotiye û çi mesaj daye wan.

Îro baştir diyar bû ku Cheney, di hevdîtinên xwe yên bi berpirsiyarên Tirkan ra gotiye, pêwîst e ku Tirkiye ji bo çareserkirina pirsgirêka PKK-ê bi berpirsiyarên Kurdistanê ra têke têkiliyê û guftûgoyên dîrekt bi hev ra bikin.

Cheney pir vekirî gotiye, ji bo ku gelşa PKK-ê were çareserkirin pêwîstî bi diyalog û hevkariya Anqere, Bexda û Hewlêrê heye, bêyî têkiliyeke wiha mesele çaraser nabe.

Kêfa tirkan ji vê daxwaza Cheney ku divê Anqere bi Hewlerê ra têkeve têkiliyê nehatiye. Ew tenê dixwazin di şerê li hember PKK-ê da Emerîka bê qeyd û şert her babet alîkariyê bide wan.

Di derbarê hevdîtinên Cheney û berpirsiyarên tirkan da Sefîrê Emerîka yê Anqerê Ross Wîlson, îro di Resepsiyona Roja Netewî ya Yûnanan da bersîva pirsên rojnamevanan da û got, ”Cheney ji serokên kurdan di mesela PKK-ê da mesaja danûstendin û hevkariyê ragîhand Tirkiyê”

Di hevdîtinan da Cheney pir vekirî gotiye, di derbarê PKK-ê da ewê înformasyonê ji ser Tirkiyê qut nekin, ewê vê alîkariya xwe bidomîn, lê divê Tirkiye bi serokên kurdan ra jî têkeve têkiliyê.

Wîlson dibêje, Cheney him bi otorîteyên îraqî û him jî bi otorîteyên kurd ra rûniştiye, herdu aliyan jî daxwaza xwe ya hevkariya bi Tirkiyê ra anîne zimên.

Li ser gotina rojnamevanan”ma Cheney ev mesaj ji Tirkiyê ra anî ?” Wîlson got:

”Me hertim piştgiriya diyalogeke wiha kirye. Ev demeke dirêj e ku em piştgiriya viya wiha dikin. Otorîteyên kurd, di mesela PKK-ê da amadene ku hevkariyê bikin. Lê ev ewê çawa be li ser nehat rawestan."

Cheney jî berî here Tirkiyê derbarê ziyareta xwe ya Kurdistana Federe da beyaneke ne li gor dilê tirkan dabû, gotibû:

”Min fersenda çûna Kurdistanê dît. Ev cara pêşîye ku Kurdistanê ziyaret dikim. Li wir min bi serok Barzanî ra wext borand. Min xwest piştî ketina Sddam rewşa herêmê bibînim. Kurd, di pêşdabirana aboriya xwe da pir serkeftî ne. Cara pêşîye ku ew şans peyda dibe ku ez viya wek şexs bibînim. Ev jî beşekî taybet ya gera min bû.”

Dibe ku pêşwaziya tirkan ya ne ji dil ji ber ber van gotinên Cheney bû. Çimkî Cheney di axaftina xwe da çend caran gotina Kurdistanê” bikar tîne. Evy ek. Ya duduya, Cheney di hevdîtinên xwe da jî pir vekirî gotiye ku divê hûn bi hukûmeta Kurdistanê ra têkeviyên têkiliyên dîrekt û resmî.

Qet şik tuneye ku dewleta tirk ji vê şêla Emerîka ewê xwe gelkî aciz bike.

24 mars 2008

Şerê çeteyên dewleta tirk germtir dibe

Di kompîtora Dogu Perînçekê çep û serokê partiya karkiran(IP) da plan û krokiya êrîşa ser Mahkima Bilind hat dîtin.

Di belge û notên ku di operasyona li dijî rêxistina Ergenekonê da ku ketine destên pûlis derdikeve ortê ku Dogu Perînçekê çep û komunîst jî di nava vê rêxistinê da ye. Tê gotin ku belgeyên ketine destên pûlis gelkî girîng in û gelek tiştên heta nuha di tariyê da mabûn ronî dike.

Li gor ku rojnameya Tarafê dinivîse, di kompîtora Dogu Perînçek da plan û krokiyên ku ewê di êrîşa li hember Mahkimeya Bilind da bihata bikaranîn hatine dîtin. Dibêjin heger ev êrîş bihata kirin ewê têxistina hustuyê ”hêzên îslamî” û AKP-ê.

Wek tê zanîn di sala 2006-an da jî mîlîtanekî Ergenekonê (Aslan Alparslan)avêtibû ser Mahkimeye Bilind û yek kuştibû û pênc kes jî birîndar kiribû. Wê demê jî xwestibûn vê bûyerê têxin hustuyê ”îslamîstan” lê ji ber ku qatil hatibû girtin biser neketibûn.

Di krokiya ku di kompîtora Dogu Perînçek da hatiye dîtin, bîneya Mahkima Bilind blok bi blok bi teferaûat hatiye nîşandan. Di nava vê krokiyê da bîneya Serdozgerê Mahkima Bilind Abdurrahman Yalçinkaya yê ku doza girtina AKP-ê amadekiriye jî heye.

Di eynî krokîyê da li ku dera bînayê kamera hene û li ku jî tunene yek bi yek hatine nîşandan.

Bêyî van krokiyan, pûlis gelek notên din yên girîng jî di kompîtora Perînçek da bi dest xistiye. Û sebê ku Îlhan Selçûk û Alemdaroglu hatin berdan, lê Perînçek hat tewqîfkirin bi bidestketina van belgeyn ve tê girêdan.

Li gor texmînên hin rojnamevanên ku bûyerê ji nêz va taqîb dikin, di operasyonê da gelek navên ku bi hawakî girêdana wan bi Ergenekonê ra heye ketiye destê pûlis û dozger. Heta hin rojnamevan dibêjin ku dozger merivê Ergenekonê yê yekem, duyem û sêyem(1, 2, 3) jî dizane. Heta dibêjin serokwezîr Erdogan jî merivê Ergenekonê yê yekem dizane.

Loma jî, heger dozger vê operasyonê hinekî din jî fireh bike, ewê kanibe gelkî dakeve kûr û gelek serî werin firandin. Loma jî ne tenê kesên hatine girtin û binçavkirin, gelek kesên nuha li derva ne jî ketine panîkê û xofeke mezin ketiye dilê wan.

Lê ya girîng ew e ku gelo merivê !yekem û duyem” ewê werin girtin û dadgehkirin. Mesele ev e.

Min di nivîsa xwe ya do da û yên berê da jî gotibû ez bawer nakim ku ev hukûmet biwêribe vî hûtê heftserî ji qulika wî ya tarî bikşîne der û nîşanî gel û cîhanê bide.

Çimkî hukûmet jî û meclîs(DTP ne tê da) jî ji hêzên demokrat pêk nayê û baweriya wan bi demokrasiyek temam û rastîn tuneye. Loma jî ne amadene ku vê dîktatoriya olîgarşîk hilweşînin û demokrasîyeke rastîn bicî bikin. Her partî dixwaze ”dewleta kûr” bela xwe di wan nede û îktîdarê hinekî jî bi wan ra parve bike.

Ma partiyeke wek MHP-ê nîjadperest, wek CHP-ê parêzvanê sîstemeke olîgarşîk û wek AKP-ê fundamentalîst ewê çawa bikanibin û bixwazin ”dewleta kûr” û rejîma wê ya olîgarşîk tasfiye bikin û demokrasiyê bînin Tirkiyê?

Çawa ku zayina qantiran ne mimkûn e, ev yek jî eynî wek wê ne mimkûn e.

Tenê bi zixt û zora Emerîka û Yekîtiya Ewrûpa hin gav dikanin werin avêtin. Û ji xwe tiştên heta nuha hatine kirin jî bi saya zixtên Emerîka û Yekîtiya Ewrûpayê ne. Bêyî alîkarî zordanên derva ne mimkûn e ku li Tirkiyê bi qasî serê derziyê jî pêşketin çêbibe. Çimkî hêz û potansiyela vê tuneye. Li Tirkiyê bê bêyî kurdan, hemû partiyên siyasî yên xwedî hêz naxwazin Tirkiye biguhere û bibe wek welatekî Ewrûpî. Ew vê guhertinê li hember dewleta tirk wek tehdîtek mezin dibûnin, dibêjin bi tiştekî wiha ewê tirkiye perçe bibe, miletê tirk ewê nemîne û wesaîre wesaîre.

Yên guhertin û pêşketinê dixwazin tenê kurd in, lê ew jî hêza wan têr nake ku Tirkiyê biguherin. Berî her tiştî dewlet, bi hemû dezgeyên xwe va û hemû partiyên hene, kurdan wek dijmin dibînin. Mesela Erdogan bi DTP-ê ra napeyive, dibêje gere hûn ji ”PKK-ê ra bibêjin rêxistina terorê û ji Ocalan ra jî bibêjin serokê terorîstan û qatilê zarokan.” Serokwezîrekî xwediyê vê zîhniyetê nikane bibe têkoşerê demokrasî û azadiyê.

Her kes dizane ku xurtbûna rêxistina ”Ergenekonê” û çeteyên din esas bi mesela kurd va girêdayî ye. Dewleta tirk di destpêka salên 1990-î da ji bo şerê li dijî PKK-ê qîma xwe bi hêzên qanûnî neanî, riyên neqanûnî hilbojart.

Dewletê pir vekirî dest pê kir, li hember kurdan metod û hêzên ne meşrû, çete û kesên krîmînel bikar anî. Ji bo ku kanibe van hêzan hertim bikar bîne ew xistin dûzanekê û organîze kirin.

Hizbullah, grûbên faşîst û gelek pûlis û leşkerên teqawit jî bo vê armancê organîze kir û gelek îmkanên mezin dan wan û li dema hewce bû, bi van hêzan kurda dan kuştin.

Û nuha jî ev hêz êdî hewqas mezin bûye ku êdî dixwaze wan jî bikuje, êdî naxwaze îktîdarê jî ji destê xwe berde, ya jî bi AKP-ê ra parve bike. Yanî çeteyên ji bo kurdan hatin bêslî kirin îro li serê wan jî bûne bela û heta wan jî dikujin.

23 mars 2008

Leşker dikin Erdogan jî biqewitînin

Leşkeran nêt li AKP-ê xera kirine, wer xuya ye di demeke kin da ewê wê gorr bikin û Erdoganê pêxwasê Kasimpaşayê jî ji sahneya siyasetê biqewitînin.

Kurdan gotiye, merivê tirsonek nikane bi sîng û berê sipî û boz şa bibe. Li Tirkiyê jî îspat bûye ku merivê ji ber leşkeran daxwe û têleve bin emrê wan hertim mahkûmî qewitandinê ne.

Û îro jî ewê dîsa ew bibe,

Ji serokên darbeya 12-ê Adarê general Mmduh Unluturk ji zabitê teqawit Erol Mutercimler ra gotiye:

”Ergenekon” rêxistineke di ser hukûmet û serokerkaniyê ra ye.”

Li gor vê agahiyê meriv dikane bibêje ku ev rêxistina bi dizî wek partiyeke dewletê dixebite û ji dema avabûna dewleta tirk û vir da ye heye. Tirk ji ber ku jê ditirsin, navê wê kirine ”dewleta kûr.” Ji bo ku bibêjin, "kûr e, em nikanin xwe bigihînin."

Ev "dewleta kûr" dizane ji bo civatê çi xerab e û çi jî baş e. Li Tirkiyê kîjan partî bibe îktîdar jî formalîte ye û hukmê wan sînorkirîye.

Çimkî "partiya dewletê", bi navekî din "dewleta kûr" hertim li ser hukum e û esas ew dewlet û welêt îdara dike.

Kes wê nabîne, lê her kes dizane ku ew heye û wek Ezraîl her gav dikane li ser qefesa siyasetmedar û civata tirk deyne û ruhê wan bistîne.

Ne kes dizane kî endamên vê partiya dewletê ne û ne jî kes dizane ku ew çawa û ji alî kê va tê îdarekirin. Lê her tirk wek navê xwe dizane ku heye.

Her kes dizane ku sîstemek ”dewlera kûr” ya îdarekirinê heye. Heger ne wiha bûya ev serê 60-70 salî ye divê vê partiya dewletê nikanîbûya Tirkiye wiha îdare bikira û çend caran jî dest daniya ser hukim.

Ev parî bi tu hawî naşibe partiyên din e, ne dikeve hilbijartinan û ne jî dibe mixalefet. Lê li gel vê jî tu carî disthilatê ji dest xwe bernade, kî were ser hukum ji bo wê ferq nake, ew her xwediyê îktîdara rastîn e, dîreksiyona dewletê di dest wê da ye.

Li gor ku çapemeniya tirk dinivîse di operasyonan da pûlis di kompîtora hin ”Ergenekonciyan” da nusxeyeke doza girtina AKP-ê bi dest xistine. Û tarîxa nusxeya di kompîrorê da hatiye dîtin rastî du roj berî doza girtin AKP-ê tê.

Wek tê zanîn, doza girtina AKP-ê di 12-ê adarê da hatibû vekirin, lê li gor dibêjin ev belgeya hatiye girtin du roj berî vê tarîxê ye. Maneya xwe ew e ku têkiliyek di nabêna serdozger û kesên hatine girtin da heye, berî vekirina dozê bi hev şêwirîne û fikir û pêşniyarên hev giritine.

Wek tê zanîn, Cemîl çîçek avakarê AKP-ê ye û di nava hukûmetê da jî piştî Erdogan, wek merivê duduyan tê qebûlkirin. Berdevkê hukûmetê ye.

Di heqê partiya wî da doza girtinê hatiye vekirin. Dixwazin siyasetê li 71 endamên partiyê qedexe bikin. Ji serokwezîr bigre, heta bi serokkomar, navê 71 rêvebir û giregirên partiyê yên herî girîng di îdîanemeyê da hene. Lê navê Cemîl Çîçek tuneye. Diyar e dewleta kûr naxwaze dest bide Cemîlo.

Çima?

Gelo dewleta kûr, piştî pakêtkirina Erdogan dike wezîfeyek din bide Cemîl efendî?

Tiştekî wiha pir ne dûr î aqilan e, çimkî her kes dizane ku Çîçek di nava AKP-ê da ajanê dewleta kûr û dijminekî kurdan yê sondxwarî ye.

Heger îhtîmala wezîfeyeke nuh tunebûya divê dewleta kûr merivê partiyê yê duyem ji lîsteyê dernexista û neda aliyekî. Wer xuyaye ”dewleta kûr” naxweze di vî şerî da derb li Çîçek keve û birîndar bibe. Wî ji bo hin kar û wezîfeyên din didin aliyekî.

Ji ber ku Çîçek merivekî emirqûlîye, ajanê ”dewleta kûr” yê di nava AKP-ê da ye loma jî ranabe wek mêran partiya xwe naparêze, nabêje, ”heger vê partiyê sûc kiribe, min jî kiriye, werin min jî bigrin. Xwe kerr dike. Ji ber ku ne bi serê xwe ye, çi wezîfe dabin wî, wiya bicî tîne.

Di dawiyê da meriv dikane bibêje ku ”dewleta kûr” ewê AKP-ê bide girtin û siyasetê jî li Erdogan û gelek kesên din qedexe bike. Belkî hukûmetê jî bixînin û hilbijartinan jî heta çend salan nedin çêkirin.

Ji ber ku yên li hember wan ne tu meriv in, newêrin bajon ser leşkeran. Ji dêlî vê va, ji wan ra dikin pişo pişo, gunê Buyukanit miz didin ji bo ku ji kursiya xwe nebin.

Wezîrê dewletê yê kevn yê dema Ozal, Hasan Celal Guzel, do di programeke telewîzyonê da got, ”Ez emîn im ku AKP ewê were girtin.”

Guzel, mêrik bi vê texmîna xwe jî nesekinî, li ser dengdana Mahkima Bilind jî texmîna xwe got. Guzel îdîa kir ku biryar girtinê ya ewê 9-2, ya jî 8-3 be. Yanî hey jixwe ewê bigrin, lê dizane ku ev biryar ewê bi çend dengan jî were girtin. Ji ber ku yên hev û hevdu nas dikin.

Li gor Guzel, mesele ne tenê girtina AKP-ê ye, di vî warî da ”dewleta kûr” pakêtek amade kiriye. Di vê pakêtê da girtina partiyê heye û heger ev jî nebe darbeyeke leşkerî jî mimkûn e.

Lê ez dibêjim ji ber ku şertên cîhanê êdî rê nade darbeyên leşkerî yên wek berê, ji dêl vê va, ewê bi riya mahkimeyan û bi tirsandinê hukûmetê bixînin û siyasetê li çend kesan qedexe bikin. Plan ev e.

AKP, ev serê sê salan e ku tu gaveke demokratîk navêt, tu guherandineke ku civatê berbî demokrasiyê bibe nekir. Erdogan di dijminatiya bi kurdan ra bi leşker û partiya faşîst MHP-ê ra ket pêşbirkê/pêşbaziyê.

AKP, dema mixaleft bû û di du salên pêşîn yên îktîdara xwe da wek ku bi rastî jî dixwest şertên Yekîtiya Ewrûpayê bicî bînin û ji bo vê yekê jî hin hin gav avêtin. Lê piştî ku cî dan nigên xwe û careke din jî bi rayên hîn zêde hatin ser hukim, tew bi carê da paşê xwe bi YE da kirin, ji leşkeran bêtir êrîş birin ser kurdan.

Erdogan di her fersendê da ji bo ku dilê leşkeran xweş bike û belkî jî bi vî hawî kursiya xwe jî biparêze, bi zimanê nîjadperestekî sondxwarî digot:

”Em dibêjin, yek dewlet, yek milet, yek al, yek welat”, yanî emê mafekî herî biçûk jî nedin kurdan. Divê kurd bibin tirk.

Hemû hewildan û zixtên Emerîka û Yekîtiya Ewrûpayê yên ji bo avîtina hin gavên demokratîk, guherandina hin qanûnên paşverû û nîjadperest, qebûlkrina nasnameya kurdan û hin gavên din, ji bal AKP-ê ve ya hatin redkirin ya jî bi konetiyeke rojhilatî serî li xwe gerandin.

Bi vî hawî êdî Emerîka jî û Yekîtiya Ewrûpayê jî hêviya xwe ji Erdogan û AKP-ê birrîn. Çimkî dîtin ku tirk naxwazin di demek kin da xwe biguherînin û bibin endamê Yekîtiya Ewrûpa.

Ji bo ku tu mafî nedin kurdan û meseleya kurd bi riyeke demokratîk çareser nekin, tirk naxwazin bibin endamê Yekîtiya Ewrûpa. Yanî tiştê Erdogan li hember YE dikir takkiye û xapandin bû.

Û dema ”dewleta kûr” dît ku AKP li der êdî îzole bûye, êdî kes zêde hêviyakê ji Erdogan nake, loma jî îro li hustuyê wî suwar bûn.

Bêguman heger di destpêkê da bi rengekî ciddî û samî gavên demokratîk biavîtana, meseleya kurdan çareser bikirana û neketina bin emrê ”dewleta kûr” îro girtina AKPê ewê hewqasî ne hêsan û mimkûn bûya.

Lê demaokrasî şiklê jiyanekê ye, îdeolojî û felsefeya AKP-ê û meleyan li dijî wê ye. Însanên bi rastî ne lîberal û demokrat bin nikanin demokrasiyê bînin welatekî.

Seîdê Kurdî 48 sal berî nuha çû ser dilovaniya xwe
Seîdî Kurdî(Bedîuzzeman Seîdê Nûrsî) di 23-ê adara sala 1960-î da li Ruhayê li otêla Îpekpalasê çû ser dilovaniya xwe. Piştî darbeya 1960-î generalên nîjadperest laşê Seîdê Kurdî ji gorra wî derxistin û revandin birin. Heta niha jî kes nizane gorra wî li ku ye.
Rahma xwedê lê be .

22 mars 2008

Kurd li ser piya bûn lê daxwaz ne tu daxwz bûn

Newroza îsal li Kurdistana azad, li hemû beş û bajarên Kurdistanê yên din û li Tirkiyê bi rastî jî pir muhteşem bû. Li gor par, li Kurdistana Tirkiyê beşdarî û coşa gel pir zêde û bêemsal bû.

Li gel hemû tedbîr û terora dewleta tirk jî, meriv didît ku gel dîwarê tirsê tepûdûz kiriye û ji gefên dewletê tu paxafan naxwe.

Li hemû bajaran bi girseyî beşdariya jinan meriv bê hed û bêhesab kêfxweş dikir.

Bêguman wek her sal Newroza Diyarbekrê dîsa bi heybet û muhteşem bû, bi sedhezaran kurd bi cil û bergên xwe yên netewî pêl bi pêl diherikîn qada mitîngê. Li hember hin dîmenan, meriv dilzîz dibû û nikanîbû rişma serê hestên xwe ragirta.

Di Newrozên hemû bajarên Kurdistana Tirkiyê da bêyî axaftina Leyla Zana û heta dereceyekê ya Osman Baydemîr, wekî din tu kesî tu daxwazeke netewî ya konkret neanî zimên. Bi kêmanî min nedît. Hemû slogan, afîş, bandrol û axaftin, li ser ”Ocalan” û ji bo Ocalan bû. Yanî dîsa hemû şîar:

”Ocalan Ocalan !”

”Bijî Serok APO!”

”PKK gel e, gel li vir e !”

”Serok Apo, Serok Apo !”

Û tiştên wiha.

Ê yanî çi ?

Bi sedhezaran însanên fedakar û xwedî bawerî bi minasebetê Newrozê, vê roja netewî daketibûn kolanan, dixwestin li dijî dewleta tirk ya zalim û zulumkar biqîrin û daxwazên xwe yên netewî binînin zimên, lê tiştê xistibûn devê milet, here were ”Bijî Serok Apo” bû.

Heyf !

Ez nabêjim bira ji bin da kes nebêje ”Bijî Serok Apo !”, na, bira ev jî were gotin, lê bi qasî wê, dibê kurd daxazên xwe yên netewî derxin pêş. Nîşanî tirkan û cîhanê bidin ku kurd ji dewleta tirk çi dixwazin ?

Tenê li Diyarbekrê Leyla Zana, ji xeta DTP-ê hinekî dûr ket û bi kurdî qala hin daxwazên kurdan yê netewî kir, got çareserî ”Kurdistana demokratîk û otonom.” e

Zana got kurd dixwazin xwe îdare bikin, kurd dixwazin zimanê wan bibe zimanê resmî û yê perwerdeyê, kurd dixwazin bibin xwedî nasname û ev nasname ji alî dewletê va were qebûlkirin.
Osman Baydemîr wek Leyla Zanat iştên pir konkret negot, ji wê bêtir hin gotinên ”ajîtatîv” û grover kir. Lê bi qet nebe wek axaftina Ahmet Turk ne vala û bêmane bû.

Ahmet Turk, tenê bi kincên xwe kurd bû, lê bi axaftin û naveroka wê nizanîbû çi dibêje û ji bo çi dipeyive.

Turk, li wir tunebûya jî dibû, bi kêmasî valayiyek çênedibû.

Mixabin di vê Newrêzê da jî li hin bajarên Kurdistanê dijmin dîsa li hember kurdan teror meşand û xwîna kurdan rijand. Li Wanê, li Sêrtê, li Ruha û li Colemêrgê pûlis êrîş bir ser gel û di van êrîşan da gelek kes birîndar kirin û bi sedan kes jî girtine bin çavan. Tenê li Ruhayê qala 117 girtiyan tê kirin.

Li Qamîşloyê jî pûlisên dewleta Sûriyê, wek par dîsa êrîş bir ser kurdan û 3 kurd qetil kirin.

Beşdariya Fatma Ocalan xanim bû sebeba îzdîhameke mezin
Li gor ku çapemenî dinivîsîne, xwenga Abdullah Ocalan Fatma Ocalan xanimê mohra xwe li Newroza Ruhayê ya îsal xistiye.

Fatma xanim bi gelek parêzvanên xwe ra çûye qada mitingê ji bo ku Newroza xwe bi gel ra pîroz bike.

Lê ji ber ku bi hezaran kesî xwestiye bi saya vê fersendê wê tewaf bike û wan destên wê yê bimbarek ramîse, loma jî îzdîhamek mezin çêbûye û tu nemaye ku Fatma xanim di nava milet da were pelixandin. Lê axir bi xêra parêzvanên wê, Fatma xanim ji nav lepên ruhayiyan hatiye rizgarkirin û bi vî hawî jî ji pelixanidin xelas bûye.

Xwedê ruyê ruhayiyan sipî kir ku nebûn sebebê rûreşiyeke mezin. Qenekê hebûna Fatma xanimê bîna gel hinekî fire dike, milet sebra xwe pê tîne.

Li hember welatekî wek Tirkiyê rojnameya Fînancîal Tîmes jî matmayî maye û nizane çi bibêje
Rojnameya Fînancial Tîmes li ser doza girtina AKPê û şerê di nabêna çeteyên dewleta tirk da nivîsek dûr û dirêj nivîsîye. Rojname, ”dozê, wek darbeyeke hêzên laîk ku nikanin hilbijartinê qezenc bikin” lê dixwazin bi riyên wiha werin ser hukim bi nav dike û wiha dibêje:

”Welatekî bifikirin ku dadgeh ji nişka ve dixwaze partiyeke ku bi piraniyeke pir mezin hilbijartin qezenc kirye û hukûmeta daniye bigre û siyasetê li serokwezîr û serokkomar qedexe bike. Ev welat Tirkiye ye.”

Feqêrên ewrûpiyan hîn tirk baş nas nekirine, ji wan wetnê dewleta tirk jî wek her dewleteke ewrûpî, bi rastî jî dewlete modern e û ciddî ye. Ji ber ku tirkan nas nakin, loma jî her cara ku sosireteke wan dibînin devên wan hirinekê ji hev dihere û dibêjin:

”Hela hela, ev jî dibe ? !”

Heyran ez bi serê we dikim ku ev hîn nîna ye, tirnîna tirkan hîn li dû ye, tew dema hûn wê bibînin, hûnê hiş berdin hiş !

21 mars 2008

Çeteyên dewleta tirk xwe li hev serqot kirin !

Li Tirkiyê milîtan, kadir û dilsozên dewleta tirk û çeteyên ”Ergenekonê” dîsa bi AKP-ê ra ketin pêxîla hev û îcar xwe baş li hev serqot kirin.

Şer hîn destpêk e û baş ne diyar e ku kî ewê bi ser keve.

Hin derdor dibêjin plana ”dewleta kûr” ew e ku Erdogan, Gul û çeteyên li dora wan ji siyasetê dûr xin û dû ra jî AKP-ê li goristana partiyên siyasî bêkefen gorr bikin.

Lê ji nuha da baş ne diyar e ku ev plana ”dewleta kûr” ewê bi ser keve ya na.

Lê heger bi ser nekeve jî ji ber ku herdu alî bi hev hesiyane, loma jî êdî veger tuneye, ji mecbûrî ewê çend derbên baş dawşînin hev û hevdu kel û kût bikin.

Gelo kîjan alî ewê ji vî şerî saxlem derkeve û kîjan alî ewê kût û birîndar bibe, bêguman girêdayî ku kî derba mirinê li kê xe.

Û yê di lêxistina derba mirinê da dudiliyê bike ewê têk biçe. Di vir da AKP zeîf xuya ye, çimkî tecrûbeyên heta nuha nîşan dane ku AKP tirsoneke û newêre berê xwe bide "kûçikên gurxenêq" yanî artêşê. Ji wê bêtir çend xîç û kuçên xilikan davêje ji cewrikên "dewleta kûr" da û dixwaze bi vî hawî xwedêgiravî "dewleta kûr" bitirsîne.

Lê leşker ji halan û derbên wiha natirsin.

Wek me got, herçiqas hukûmeta AKP-ê di vê operasyona dawî da derbeke baş li ”Ergenekonê" xistibe jî têr nake. Derbên wiha sist, dikane wek marê birîndar ”dewleta kûr” bêtir biazirîne.

Meriv li mêr(mar) xist, dibê bikuje, dema meriv nekuje, birîndar bihêle pir tahlûkeye, wê demê ew meriv dikuje.

Ev yek wiha ye.

Bêguman AKP bi tercûbeyên xwe viya dizane. Erdogan û Gul êdî baş dizanin ku bi pişo pişo û bi zeytkirinê, bi destûrdana kuştina kurdan artêş qîma xwe nayne, ”dewleta kûr” û çeteyên pê va girêdayî bi van tawîzan tenê nayên serî.

Çimkî ew qebûl nakin ku îqtîdara siyasî(serokwezîr, serokkoma û zanîngeh û gelek dezgehên din) hewqasî ji destên wan derkeve û têkeve destên meleyên wek Erdogan û Gul. Artêş û beşekî kemalîstan vê yekê nikanin qebûl bikin. Bi wan pir zor tê.

Dixwaze bira ew mele ji wan bêtir kemalîst û tirkçî bin. Û jixwe rastî jî wiha ye, AKP ji CHP-ê û MHP-ê kêmtir ne nîjadperest û kemalîst e. Gul ji Buyukanit kêmtir ne nîjadperst û tirkçî ye. Lê ev yek têr nake. Ji ber ku ev grûba elît ya leşker û sivîlan bêyî xwe îktîdarê layiqî tu kesî nabînin, dixwazin ew tim zabit bin û yên din jî emirberên(emirqûlîyên) wan bin.

Ji ber ku AKP bi tecrûbeyên vê rastiyê dizane, loma jî di çarçovaya lêpirsîna doza çeteyên ”Erdgenekonê” da îro derbeke din dawşand hin çeteyên ”dewleta kûr” û ”Ergenekonê”.

Di operasyona îro da Îlhan Selçûkê rojnamevan, serokê Partiya Karker (IP) Dogu Perînçek, hevalê wî Ferît Îlsewer û rektorê berê yê Zanîngeha Stenbolê Kemal Alemdaroglu jî di nav da, 7 kesên din hatin girtin.

Bêguman ev operasyon ewê "dewleta kûr" wek mozên sor bêtir biazirîne. Ji ber ku îcar dar hinekî zêde radan kuliqa wan.

Meriv hêvî dike ku wek bûyera Şemzînanê di nîvê rê da dev ji wan bernedin. Ez bi xwe zêde ne optîmîst im, lê jiyana wan(Erdoga/Gul ûçend kesên din) ya siyasî jî di tahlûkeyê da ye.

Di operasyona pêşî ya li hember ”Ergenekonê” da navê Dogu Perînçekê komunîst jî hatibû nitirandin û gotibûn dibe ku Perînçek "manîfestoya" Ergenekonê amade kiribe. Li ser van îdîayan Perînçek gotibû:

-Dikanin ji min muteesîr bûbin. Wisa xuya dike. Ez dizanim ku dîtinên min ji nêz ve ji teref leşkeran ve tê taqîbkirin û tê hezkirin. Dikane jê tesîr giritibin. Lê ez nakevim bin emrê rêxistineke wiha.

Perînçek di wê axaftina xwe da ev yek jî gotibû, ”lê hebûna rêxistineke wek dewleta kûr pêwîst e.”

Ez bala xwe didimê di vî şerê çeteyên dewleta tirk da rêvebirên DTP-ê ji her kesî bêtir xwe dirûçikînin û şûrê AKP-ê dikşînin. Erê bira girtina partiyan neparêzin, dema wezna wê hat bira li dij derkevin, lê ne ku ji faşîstên wek Gul, Çîçek û Şahîn ra bibin berdek û abûqat.

Çeteyên "kemalîst û îslamîst" li ser parkirina îktîdarê bi hev ketine û yek dixwaze yê din tasfiye bike ya jî hinekî basko bike.

Ma bi me ketiye em rabin şûrê AKP-ê bikşînin û êrîşê bibin ser yên din. Karekî wiha ne li menfeeta me ye. Çimkî xurtî yekîtiya wan(kîjan dibe bila bibe ferq nake)li zirara me ye. Dema herdu serî jî li hev bin û hevkarî û yekîtiya wan hebe ewê bi hev ra bêtir zulmê li me bikin û bêtir me bipelixînin.

Bi kurtî divê em kurd xwe nekin destiyê kêrê.

Bira dawên hev bavêjin ji ser serên hev da û hevdu deşîfre bikin.

Bira hevdu bixwin.

Bira hevdu kel û kût bikin.

Belkî bi vî hawî, bi saya zeîfiya wan demokrasî were Tirkiyê û kurd jî bigihîjin mafên xwe yên netewî.

20 mars 2008

Artêşa tirk jî Newrozê pîroz dike

Hûn werin li vê pêkenînê û li sosiratê binêrin, artêşa tirk jî îsal ji qehran Newrozê pîroz dike.
Bi xêr em nemrin, em hîn gelek sosiretên giran bibînin.

Seroerkaniya tirk, du afîşên Newrozê çêkirine û di malpera (sîteya)xwe da weşandina.
Li ser afîşekî dareke ketiye kulîlkan heye û li kêleka darê jî ev tekst heye:

”Mizgîniya Buharê Cejna we ya Newrozê pîroz be !”

Û li ser afîşê din jî leşkerek û zarokek bi hev ra du beytikan difirînin. Li ser vî afîşî jî wiha gotine:

” Bi evîn, bi bereket û huzûr cejna we pîroz be!”

Tirk û artêşê wan dîn bûne, ji qehran nizanin çi bikin. Bi tiştên wiha tenê xwe dikin pêkenîn.
Em kurd bi pîrozkirina tirkan aciz nabin, wek gelek miletên din bira ew jî pîroz bikin. Ma ji xwe Newroz na malê bavê me kurdan tenê ye, bêyî me gelek miletên din jî pîroz dikin. Bira tirk jî li wan zêde bibin.

Lê mesele ne ev e, mesele tirk viya ji qerezî me ra, ji nerindîyê dikin, dixwazin bi tiştên wiha madê me ji Newrozê bigerînin, ji bo ku em wê pîroz nekin.
Hemû hesabê wan ev e.

Miletên din pîroz dikin ji ber ku Newroz beşekî kultura wan e û ji serê sedsalan ve ye ku ew jî wek me pîroz dikin. Lê di kultura mahcirên balkanan û lazan da Newroz tuneye. Û tiştên wiha jî bi biryaran û bi zorê nabe, dibê di kultura meriv da hebe, çimkî di prosesên sedsalan da çêdibin û dikevin kultura miletan.

Koçerên moxolan û mahcirên balkanan dilê wan dibije çand û kultura xelkê û jê dibuxudin/didexisin, loma jî mecbûrî texlîtên wiha dibin.

Tirk û îranê nehîştin kurd di Newrozê da jî rehet bikin

Li gor malpera Pûkmedîa dinivîse, balafirên şer yên arteşa tirk bi ser esmanê navçeyên Çoman, Rewandiz û Biradostê firiyane û gelê herêmê xistine nava tirseke mezin.

Ji herêmê çavkaniyekê ji PUKmedia ra ragîhandiye ku îro saet li dor 12:30-an 4 balafirên şer yên Tirkiyê bi ser esmanê navçeyên Dola Baleyan a bi ser qezaya Çoman û navçeyên binara Karox û binara Qendîlê û Ruwandizê ve firiyane.

Dîsa du balafirên tirkan yên jî di ser esmanê navçeya Xakurk û Biradostê ve gelkî ji nizmî firiyane û bi vê yekê jî gelê herêmê tirsandine û terrorîze kirine.

Li alî din Îranê jî îro gelek zozan û gundên nehiya Jarawayê daye ber topan.

Li gor agahiyên rêvebirê nehiya Jarawayê, topbarana Îranê heta piştî nîvro jî dom kiriye. Ji bo parastina mal û canê xwe, gelek gunduyên herêmê gundên xwe terk kirine û koçî herêmên aramtir.

Ev ne cara pêşîye ku dewleta Tirkiyê û Îranê di Newroz û cejnên kurdan yên din da êrîşên wiha tînin ser kurdan û Newrozê li gelê me diherimînin, nahêlin kurd Newroza xwe di nava aramiyê da bi dilşadî pîroz bikin.

Ji ber ku dijminin û dixwazin di her fersendê da dijminatiya xwe nîşan bidin.

Diyar e dilşadiya me ya rojekê jî bi wan zor tê û nikanin tehamulî vê kêfxweşiya me bikin.

Wezîr rastî bi konetî anî zimên
Wezîrê Perwerdeyê Huseyin Çelîkê Wanî,(Huseyîn Çelîk kurd e û ji Wanê ye) di konferansekê da peyivî û nîjadperestiya di dibistanên tirkan da bi numûneyeke bêzirar rexne kir.

Çelîk, li ser sondxwrina ku di dibistanên Tirkiyê yên destpêkê da ku li ser hemû xwendevanên kurd û biyanî bi darê zor tê ferz kirin rawestiya û wiha got:

-Li Qeyseriyê ji min pirsîn , gotin “Hûn çawa dikin mecbûrîyeta sondxwarina biyaniyan rakin?” Zarokekî alman hûn sibehan dixin rêzê. Sonda Xwendevan pê didin gotin. Destpêkê dibêje “ez tirk im”. Heger zarok alman be ev cumle derew e. Cumleya dawî “ez rast im.” Di cumleya pêşî da hûn derewan pê didin gotin. Û di cumleya duduyan da jî “ez rast im” pê didin gotin. Ma em mecbûr in her sibe zarokên xelkê mecbûrî derewkirinê bikin?

Huseyîn Çelîk ji tirsan newêre bibêje, bi gotina “ez tirkim” her sibe em zarokên kurdan mecbûrî derewan dikin. Jê dêlî vê va dibêje zarokekî alman. Lê tişt nabe, hûn bibêjin “alman" jî her kes wek kurd dixwîne û wek kurd fêm dike. Ji ber ku ev sonda nîjadperest ji bo helandina zarokên kurdan hatiye çêkirin.

Bi eşkerebûna rastiyên wiha ra sîstema panturkîst û nîjadperest hêdî hêdî ji hev da dikeve. Ev jî bi tesîra Yekîtiya Erûpayê ye û pêşketineke baş e.

Huseyîn Çelîk rastî bi nimûneyeke bêzirar û bi konetî aniye zimên. Xem nake, di rojên pêş da hinekên jî rabin rastiyê rast bibêjin. Ji ber ku rim êdî di çewêl hilnayê !

Newroza we hemûyan pîroz û bimbarek be!

19 mars 2008

Serdozgerê dixwaze AKP-ê bigre kurd derket !

Tu werî li vê tesadufê û li vê cîlweya dîrok binêre, Serdozgerê Dadgeha Bilind Abdurrehman Yalçinkaya yê ku dixwaze AKP-ê bide girtin, xalis muxlis kurd derket.

Û ne tenê ev, camêr di ser da hemşeriyê Ocalan e jî.

Wey mala Xwedê ava be, axir îsotçiyekî me jî dixwaze karekî baş bike. Bi îhtîmaleke mezin camêr dixwaze tirkan bera hev de.

Li gor xebera malpera îyîbîlgî.com-ê Abdurrahman Yalçinkaya, ji Ruhayê ji gundekî qeza Surûcê ye. Navê gundê wî yê bi tirkî Kara ye. Bi îhtîmaleke mezin gund ewê yê rişwaniyan be. Û navê gund jî bi kurdî dikane ”Reşî” ya jî ”Reşo” û tiştekî wiha be.

Dema rewş wiha be, wê demê tiliya Ocalan jî dikane di vê meseleyê da hebe.

Divê bi rengekî cidî li ser vê îhtîmalê were sekinandin.

Çimkî Ocalan jî wek kemalîstîkî herî baş li dijî îktîdaran meleyan e. Jixwe Ocalan, di her hevdîtina bi abûqatên xwe ra miheqeq meselê tîne ser AKP-ê û malikê li Erdogan û partiya wî diviritîne.

Dibe ku piştî van rexneyên Ocalan, Yalçinkaya yê hemşeriyê wî jê miteesîr bûbe û loma jî ev îddîaname di heqê AKP-ê da hazir kiribe. Ez bi xwe têkiliyeke wiha dûr î aqilan nabînim.

Û heger rast be, ji bo vê yekê rexne jî li birêz Ocalan nagrim. Ji bo min qet ne derd e kî kê digre û dixe hefsê. Çimkî yek ji yekî xerabtir e. Dema dixwestin DTP-ê bigrin, Erdogan bi tinazî û hînî digot, ”mahkimeyên me serbixwe ne, ewê biryara herî rast bidin” ya jî ”erê patî girtin ne rast e, lê welatek bê huqûq jî nabe.”

Divê nuha ew jî zêde nekin qare qar, mahkime ewê biryara herî rast bide(!)

AKP, di hilbijartinên dawî da bi xêra rayên kurdan ji hilbijartinan pir xurt derket û bi serê xwe bû îktîdar.

Lê ez dibêjim pir ne dûr e ku bi destê yekî kurd jî ji ser hukum gundor bibe û were xistin.
Îspat bû ku xulamiya leşkeran îktîdara meriv her tim garantî nake.

Yanî pir ne dûr î aqilan e ku li ser daxwaza artêşê û kemalîstan, birêz Ocalan ji hemşeriyê xwe ev rica kiribe û rica wî jî hatibe qebûlkirin. Çare, divê Erdogan îcar jî here xwe bavêje dexlê Ocalan.

20-ê adarê, roja rizgarbûna gelên Îraqê
Di ser îşxala Emerîka ya Îraqê ra pênc sal der bas bûn.
Wek tê zanîn, şeva 20-ê adara 2003-an hêzên hevpeyman êrîş birin ser Îraqê û şer dest pê kir.
Piştî şer, dîktatoriya Saddam Husên hate hilweşandin û sîstema Beasê tarûmar bû.

Hemû kadirên Saddam yên herî girîng yeko yeko hatin girtin û derketin ber dadgehê. Ji wan hinek hatin îdamkirin û hinek jî hîn girtîne.

Saddam jî di 13-ê çileyê pêşîn da(meha duwanzdehan)li gundekî Tikrîtê hate girtin û di 30-ê çileyê pêşîn da ew jî li Bexdayê hate bi dardekirin.

Bi xistina Saddam, gelên Îraqê û Kurdistanê ji zalimekî wek Saddam xelas bûn. Her çiqas aşîtî, azadî û demokrasî li Îraqê û Kurdistanê bihata bicî kirin. Lê mixabin piştî 5 salan jî ev hedef hîn pir dûr xuya ye. Li Îraqê hîn jî her roj bi dehan, bi sedan însan tên kuştin, aramî, hîn bi temamî bicî nebûbe jî di vî warî da xebat û hewildanên ciddî hene.

Li gor Îraqê, rewşa Kurdistanê gelkî baş e, aramî û îstîkrar heye, teror û kaos tuneye. Kurd azad bûne û demokrasî hêdî hêdî bicî dibe û şax vedide. Kurd li welatê xwe azad in û xwe îdare dikin.

Di bin rejîma Saddam da bêguman tiştekî wiha ne mimkûn bû. Di dîrokê da ev cara pêşî ye ku kabê me nîv mîr tê û em jî li beşekî welatê xwe azad djiîn.
Evy ek mafê me ye jî.

18 mars 2008

Rewşa Tirkiyê ya siyasî wek hewa Swêd e…

Du roj berê, di civîna bîranîna Helebçeyê da Lutfî Baksî mizgîn da min, got ”şirîkê” te yê pinîkêrê yê daimî, (Av.Weysî Zeydanlioglu) hatiye Stockholmê.

Ji bo ku ez xêrhatinekê bidimê û bîstekê pê ra sohbet bikim, ez îro piştî kar çûm çayxaneya meşhûr ya Hecî Saygili. Ji ber ku ez dizanim meskenî wî wira ye.

Dema ez çûm ew ne li wir bû, piştî bîstekê wek min texmîn dikir hat. Em çûn lep û ruyên hev. Piştî hinek henek û sohbet, min bi mane jê ra got:

-Tu ji Anqerê, ji merkeza dewlet û siyasetê tê. Bi qasî xuya dike li ba we dîsa siyaset ji nişka ve germ bûye. Gelo sebebê vî şerê hukûmet kemalîstan çi ye ? Tiştê ez dizanim nabêna hukûmetê û artêşê baş bû. Çima wiha ji nişka ve bi hev ketin?

Şirîkê min keniya û teqrîben wiha got:

"Li Tirkiyê siyaset wek hewa Swêd e. serê sibehê, dema meriv ji xew radibe dinya gelkî xweşe e, roj heye û her tişt normal e. Li ser daran vîçe vîçe çivîkan e û meriv dixwaze hema li derekê xwe bide ber rojê.

Lê piştî nîvro, ji nişka ve hewa xera dibe, ewrekî giran wek konekî reş ji asîmanan xwe bera jêr dide, dinya reş û tarî dibe. Û dû ra jî dibe zîpik, berf û bahoz. Tozanek wiha radibe hey hawar, çav çavan nabîne, dar û ber û însan bi ber bê û tozanê diherin. Meriv dibêje qey axirdewr e.

Lê danê êvarê, ewrên reş û tarî hêdî hêdî belav dibin, berf vedike, ba û bahoz û tozan disekine û dinya dibe wek hilma mîhî, sakin û bê deng. Li hember vê guhertinê meriv matmayî dimîne."

Min got, yanî tu dibêjî rewşa Tirkiyê ya siyasî jî wiha ye, berî nîvro her tişt dikane normal be, lê piştî nîvro bi beyan û yek gotina generalekî rewş dikane were guhertin û her tişt, heta hebûna hukûmetê jî têkeve tahlûkeyê.

Bi rastî jî li Tirkiyê garntiya tu tistî tuneye.

Yanî Çawa ku meriv nikane baweriya xwe bi hewa Swêd bîne, her wisa meriv nikane baweriya xwe bi îstîkrara siyasî ya Tirkiyê jî bîne.

Li Tirkiyê her tişt mimkûn e.

Ma heger her tişt ne mimkûn bûya AKP nedibû îktîdar û yekî wek Erdogan nedibû serokwezîr û Gul jî nedibû serokkomar.

Li welatekî ku Erdogan serokwezîr, Gul serokkomar û kesên wek Baykal û Bahçelî jî mixalefet bin, ma meriv dikane çi hêviyê ji wî welatî bike?

Hemû partî, îktîdar û mixalefet ji hev xerabtir in, hemû jî paşverû, nîjadperest û faşîst in.

Mezuyê hemûyan jî riziyaye û kufukî bûye. Serokekî jî nesîbê xwe ji medenîyeta hemdem û demokrasiyê negirtiye.

Bê guman li welatekî wiha, bira garntiya îstîkrara siyasî li wir bimîne, garantiya jiyana însanan jî tuneye. Meriv dikane li Tirkiyê serokwezîr û serokkomar be, partiya herî mezin û hukûmet be, lê ev yek dîsa jî nabe garantiya jiyana meriv ya siyasî. Meriv hertim dikane bibe qurbanê ”qezayekê” û her tiştê xwe wenda bike.

Çimkî Tirkiye welatekî ne normal e, dewlet sentetîk e û milet jî ekletîk e. Yanî ne dewlet û ne jî milet bi hemdê xwe nekemilîye û nebûye dewlet û milet. Herdu jî bi zor û bi hîleyan hatine çêkirin û bi hev ve hatine zeliqandin.

Lê ji ber ku di proseseke dîrokî da bi hemdê xwe nehatine meydanê loma jî ji mecbûrî zamq bikar anîne. Lê zamqa ku di çêkirina milet û dewletê da bi kar anîn ne baş e, gav û seetê hevûdu ber dide. Loma jî tim bi zor, bi muxtura û darbeyên leşkerî bi hev va dizeliqînin.

Loma jî li welatekî wiha pir ne xerîb e ku partiya li ser hukum bigrin û serokwezîr û serokkomar jî wek du kesên kirmînel bavîjin zîndanê.

Ji ber ku li Tirkiyê milet ji temaşekirina filîmên wiha komîk pir hez dike.

17 mars 2008

Em bi zarokên xwe serbilind in

Ji Ajansa Nûçeyên Firatê(ANF) Halîl Gam, bi Dr. Welat Zeydanlioglu ra li ser kemalîzmê û neteweperestiya tirk û kurdan û gelek meseleyên din yên gelkî girîng hevpeyvîneke delal û hêja kiriye.

Dr. Welat Zeydanlioglu li Zanîngeha Anglie Ruskin ya Cambridgê li ser ”neteweperestiya tirk û kurdan” wek akademisyenekî kurd lêkolînên akademîk dike.

Cara pêşî min navê Welat Zeydanlioglu çend hefte berê bi minsebeta civîneke li ser kurdan bihîst. Ji ber ku paşnavê wî û yê ”şirîkê min ê daimî û ezîz” Weysî Zeydanlioglu wek hev bû, min ev yek meraq kir û bûyer ji hin hevalan pirsî.

Min zanîbû lawekî ”şirîkê” minê hêja li Engilistanê dixwîne, lê min nizanîbû ev ”Welat” ew e ya na?

Hevalan ji min ra gotin ”eynî ew bi xwe ye.”

Bi vê xeberê ez gelkî kêfxweş û dilşa bûm.

Çimkî ew lawê dostekî min yê pir nêz bû.

Bi hebûna Welat, wek ku ez sîleyekê li Buyukanit û Erdogan xim ya jî wek ku Kurdistan Spor golekî bavîje ji Tirkiyê de.

Ji ber ku Welat, bi argument û delîlên ilmî dewleta çete û kemalîst analîz dike û siyaseta wê ya nîjadperest ya înkar û îmhaya kurdan radixe ber çavan.

Îcar dema xwediyê vî karî, lawê heval û dostekî meriv be bêguman bêtir kêfa meriv tê.

Ez û kekê Weysî ji destpêka 1980-î vir da bi hatina me ya Swêd ra hev û du nas dikin. Ji nas kirinê jî wêdatir em ”şirîkên” hev yê nezerê/pinîkêrê û dostên gelkî nêzî hev in. Loma jî min hersê zarokên wî jî nas dikir.

Welat dema hat Swêd ba bavê xwe zarok bû, 12 salî bû. Xortekî enerjîk û hinekî nerehet xwanê bû. Ya rast min tu hêviya ku ewê rojekê bibe akademîsyen nedikir.

Lê bela sebeb negotine, ”ewladên şêxan bê sir nabin, çêlikên maran bê jahr nabin.”

Xortên li Ewrûpayê mezin dibin wek xortên Kurdistanê di xebatên siyasî û komelayetiyê da ne aktîv in. Ev yek di destpêkê da meriv hinekî bêhêvî dike. Loma jî min qet texmîn nedikir ku Welatê bixwîne û rojekê wek akademîsyenekî kurd derkeve hember min.

Ez bala xwe didimê ne Welat tenê, gelek keç û xortên kurd, piştî ku hinekî dema xortaniyê derbas dikin û kamil dibin bêtir xwe nêzî siyasetê û têkoşîna gelê xwe dikin. Ev yek meriv pir kêfxweş dike.

Bê guman pêşketina hemû xortên kurdan kêfa meriv tîne. Lê dema ew zarok, zarokê dost û hevalekî, zarokekî ku meriv ji biçûkatiyê da ew nas kiribe bêtir kêfa meriv tê.

Wek ku meriv darekê bi destê xwe biçîne û di saxiya xwe da fêkiyên wê bixwe.
Hevpeyvîn û gotinên Welat hestekî wiha bi min ra peyda kir.

Dewleta tirk dema bavê ”Welat”an mecbûrî sirgûniyê kirin, hêviya wan ew bû ku êdî ewê ji çend kurdên zana û welatperwer xelas bibin. Û bi vî hawî ewê tevgera kurd ya netewî bê kadir, bê xwedî û bê ronakbîr bihêlin.

Lê wan nizanîbû ku zarokên ”Weysî, Ahmed” û ” Mahmûd” di her warî da ewê sed qatî ji dê û bavên xwe xurttir û bi ehliyettir derkevin hember wan. Zarokên ”Weysî” û ”Zinaran” wek bavên xwe ewê ne bê ziman, bê techîzat û bêyî dîplomayên akademîk bin, bilekis ewê bi ilim û zanînê rapêçayî bin.

Tirkan ev hesab nedikir. Yanî hesabê wan wek gelek caran dîsa çewt derket.

Piştî darbeya leşkerî ya 1980-î dema em derketin Ewrûpa, em siyasetmedar û ronakbîrên miletekî bindest û mezlûm bûn û ji erd heta bi asîman em bi heq bûn, lê vê yekê têr nedikir.

Ji ber ku me ”Cambridge” û ”Sorbonne” neqedandibû, me bi zimanên ewrûpî nizanîbû û em rebenê xwedê ne mirovên akademîsyen bûn. Loma jî me nikanîbû dengê xwe bigîhanda cîhanê. Loma jî me nikanîbû zêde cî li dewleta tirk teng bikira.

Lê îro ne wiha ye. Zarokên me di her warî da ji me zanatir û xurttir in. Hebûna xortên wek Welat, îspata vê yekê ye. Êdî ew dikanin bi rengekî ilmî sebebên bindestiya me nîşanî me bidin, dîroka me bi xwe binivîsin. Û ev yek jî hêviya meriv ya serkeftinê xurttir dike.

Bi hebûna Welat ez gelkî dilşa me. Ez hêvî dikim ku ewê di kar û xebata xwe ya zanistî da tim serkeftî be. Û helbet divê bi vê zanîna xa malikê li tirkan bişewitîne. Di

Welat Zeydanlioglu di sala 1977-an da li qeza Bedlîsê li Tatwanê hatiye dinê û heta 12 saliya xwe li wir jiyaye. Dû ra, di sala 1988-an da hatiye Swêd.
Welat, lîsansa xwe ya li ser dîrok û edebiyatê temam kiriye. Li ser zimanên ewrûpî lîsansa bilind kiriye. Û doktora xwe jî di meha tebaxê da qedandiye.

16 mars 2008

16-ê adarê, roja qirkirina kurdan

Îro, 16 adarê-ê 20-emîn salvegera komkujiya Helebçeyê ye.

Di 16-ê adara 1988-an da bajarê Helebçeyê ji alî balafirên rejîma Saddam Husên ve bi çekên kîmyayî hate bombebarankirin. Di vê bombebarana çekên kîmyayî da bi kêmanî 500 hezar kes bi jahra kîmyayî hatin şehîdkirin û bi hezaran jî birîndar bûn û seqet man.

Bi çekên kîmyayî kuştina 5000 hezar însanî jenosîdeke pir mezin bû ku rejîma Saddam anîbû serê gelê kurd. Tiştê hatibû kirin qirkirina miletekî bû.

Lê pir mixabin ji ber ku yên hatibûn kuştin kurd bûn û miletekî bêxwedî û bêpişt bû, loma jî Neteweyên Yekbûyî û Yekîtiya Ewrûpa di serî da, hemû dewletên cîhanê li hember vê jenosîda mezin xwe kerr û lal kirin û bêdeng man.

Wek ku ne tiştek bihîstibin û ne jî dîtibin.

Qatil xwedî petrol û dewlemend bûn, meqtûl jî mezlûm û bêxwedî bûn.

Loma jî nedihat hesabê cîhanê ku ji qatilan ra bibêjin qatil û wan ceza bikin.

Û ev bêdengîya cîhanê hîn û hîn jî dom dike. Kurd çiqasî dikin gazî û hawar jî pere nake.

Hîn jî Neteweyên Yekbûyî 16-ê adarê, roja komkujiya Helebçeyê wek rojeke jenosîda li hember kurdan qebûl nekiriye û nekiriye rojeke navnetewî.

Wek tê zanîn komkujiya kurdan tenê bi jenosîda Helebçeyê ve ne sînorkirîye, ji destpêka 1980-î bigre heta sala 1990-î di prosesa enfalê da bi kêmanî 182 hezar kurd hatin kuştin û 8 hezar barzanî jî hîn wenda ne.

Yanî tiştê rejîma Saddam aniye serê kurdan ji qetlîama ermeniyan ne kêmtir e. Lê li gel vê jî heta nuha wek jenosîdê nehatiye qebûlkirin. Li cîhanê gelek dewletan qetlîama ermeniyan ya ku ji alî Dewleta Osmanî va hatibû kirin qebûl kiriye, lê dema dor tê kurdan her kes xwe kerr dike.

Ev yek jî bêexlaqî û bêedaletiya rêxistinên navnetewî û cîhanê nîşan dide. Yanî heq û huqûq û edaleta wan jî ne ji bo her kesî ye.

Kurdan ev rastî baş fêm kirin.

Îro li Kurdistana azad û li gelek bajarên beşên Kurdistanê yên din û li gelek bajarên Ewrûpayê kurdan komkujiya Helebçeyê bi çalakiyên cûr be cûr bibîr anîn û dijminê xwînxwar rûreş kirin.

Li alî din hukûmeta Îraqê ya merkezî jî di civîna xwe ya taybet ya îro da biryar da ku ji bilî pêkanîna çend projeyên li bajarê Helebçeya şehîd, divê bi riya Wezareta Derve
daxwazê ji Konseya Ewlekariyê ya Neteweyên Yekbûyî bike ku roja kîmyabarankirina Helebçeyê wek rojeke cîhanî ya jenosîdkirina kurdan û çekên komkujiyê yên kimyayî bê nasîn.

Esas ji bo daxwazeke wiha meriv dikane bibêje ku hukûmeta Îraqê dereng maye, divê heta nuha ev daxwaz ji Neteweyên Yekbûyê kiribûya. Lê li gel vê jî ev biryareke pir baş e û divê kurd di vî warî da zorê bidin hukûmeta merkezî.

Di civînê da cîgirê serokwezîr Berhem Ehmed Salih jî axaftinek kir û xwest ku di warên xizmetguzarî, tenduristî û aborî da xizmeteke zêdetir pêşkeşî Helebçeyê bête kirin. Berham Salih wiha got:

-Kareseta kîmyabarana Helebçeyê yadeke zindî ye û pêwîst e em hewl bidin ji bo ku wê bikin remzeke navdewletî ya jenosîd û kareseta kurdan û Iraqê ji aliyê rejîma diktator ve.

Tu qirkirin ewê nikanibe rê li ber meşa miletê kurd ya ji bo azadî û serxwebûna bigre.

15 mars 2008

Navê "kurdistanê" dîsa bû bela serê kurdekî

Li balafirxaneya Stenbolê kurdekî ji Duhokê ji ber ku li ser pasaporta wî cihê jidayîkbûnêKurdistan hatibû nivîsîn marûzî gelek heqaretên giran û lêdanê bû.

Kurdekî Duhokî bi navê Tahar Abdulrahman, hemwelatiyê Îngilistanê ye, di ser Stenbolê ra diçe Duhokê. Li balafirxaneya Stenbolê ji yekî tirk riya balafira Diyarbekirê dipirse, yanî jê alîkariyê dixwaze.
Li ser vê daxwaza Tahar Abdulrehman, yê tirk dixwaze ku ew bilêt û pasaporta xwe nîşanî wî bide. Û Taharê Duhokî jî ji dilê xwe yê paqij pasaporta di destê xwe da nîşan wî dide.

Dema ku yê tirk navê Kurdistanê li ser pasportê dibîne, dîn dibe û dest pê dike li Tahar Abdulrahman dide. Abdulrahman şaş dimîne, dike hawar û gazî û ji der û dorê alîkariyê dixwaze.

Polîs tavilê tên. Dema pûlis fêm dikin ku ew kurd e û ev jî ne bes e, di pasaporta wî da ciyê jidayikbûnê jî ”Kurdistan” nivîsîye, ew jî li Abdulrahmanê kurd tên xezebê û bi yê tirk ra lê dixin. Wer lêdixin ku dilê xwe lê rehet dikin.

Lê bi vê jî nayên serî, pûlis wî dibin qereqolê û rojekê di bin çavan da dihêlin.

Li gor Tahar gotiye, li qereqolê jî gelek heqaret lê kirine û têr lê dane. Û berî berdanê jî pûlis bi hêrs jê ra gotiye:

”Li vê cîhanê cihekî bi navê Kurdistanê tune ye.”

Dema meriv xeberê dixwîne hişê meriv disekine, xwîna meriv dicemide.

Meriv naxwaze ji çavên xwe bawer bike.

Lê bûyer rast e û ev ne cara pêşî ye ku tirk nemirovî û heqaretên wiha li kurdan dikin.

Çima tirk li ciyê rehetiyê li balafirxaneya Stenbolê li Tahar Abulrahman hatin xezebê?

Ji ber ku ew wek kurd û li welatekî bi navê Kurdistanê hatiye dinyayê.

Ne li gor çend nîjadperest û faşîstên tirk tenê, li gor piraniyeke pir mezin ya miletê tirk jî ev sûcekî pir mezin e!

Meriv çawa dikane wek kurd were dinê û dema mezin bibe jî biwêribe ji xwe ra bibêje KURD ?

Û ev sûcê giran jî ne bes e(yanî wek kurd hatina dinê), di ser da rabe di pasaporta xwe da ciyê jidayikbûna xwe jî KURDISTAN binivîse !

Ma li cîhanê sûcekî ji viya girantir heye?

Dewleta Îranê û Îraqê qebûl dikin ku li welatê wan hin însan dikanin ji dê û bavekî kurd, wek kurd werin dinyayê. Û dera lê hatibin dinyayê jî dikane navê wê Kurdistan be.

Yanî Îran û Îraq navê kurd Kurdistanê sûc nabînin. Li gor wan, meriv dikane wek merivekî kurd û li dereke bi navê Kurdistan were dinê.

Lê tirk qebûl nakin ku yek însan jî li cîhanê wek kurd û li welatekî bi navê Kurdistanê werin dinyayê. Însan ne hemwelatiyê wan û der jî ne welatê wan, Îraq be, Îran be jî ferq nake.

Ew vê yekê wek sûcekî li dijî însaniyetê dibînin.


Ilim/zanistê heta nuha tenê ji bo ferdan qala nexweşiya “paranoya” kiriye. Lê divê ji nuha û pê va meriv qala miletê paranoyak jî bike. Meriv nikane navê nexweşiyeke din li van tevger û reaksiyonên miletê tirk bike.

Lê ya meriv matmayî dihêle gelek kurd hîn jî li ber xwe nakevin û ji tirkan ra dibêjin “bira” û bi wan ra dostî û hevaltiyê dikin.

Dewleta tirk: Me PKK pir tirsand

Heyeta dewleta tirk ya ji bo micadekeya bi terorê ra (Heyeta Bilind ya Micadela bi Terorê ra/TMY) di bin serokatiya Wezîrê Dewletê û Cîgirê Serokwezîr Cemîl Çîçek da civiya û li ser şerê li hemberî PKK-ê nirxandinên pir alî kir.

Di daxuyaniya piştî civînê da piştî gelek meth û sena û pesindanên mêranî û qehremaniyên artêşê, tê gotin ku ”operasyonên hêzên artêşa tirk yên li derî sînor PKK xistiye nava tirs û qutifîneke meizn.”

Li gor beyana Cemîl Çîçek, PKK hewqas tirsiyaye ku êdî ji tirsan newêrin li çiyan bigerin.

Xwedê aqilekî bide we! Lê wiya jî ez jê bawer nakim.

Bêyî Çîçek, wezîrê karê hundur Beşîr Atalay, wezîrê edaletê Mehmet Alî Şahîn, wezîrê aboriyê Kemal Ûnakitan, wezîrê bergiriyê Vejdî Gonul, serokê duyem yê serokerkaniyê Ergîn Saygun, serfermandarê cendirmeyan Orgeneral Işik Koşaner, sekreterê heyeta ewlekariyê Tahsîn Burcuoglu, misteşarê MÎT-ê Emre Taner, serokê giştî yê emnîyetê Oguz Kagan Koksal, nûnerê taybetî yê li dijî terorê Rafet Rafet Akgunay û gelek berpirsiyarên din.

Belê we çewt nexwend, ev giregirên dewletê hemû hatine ba hev û ji bo ku kanibin hîn bêtir zilmê li kurdan bikin, hîn bêtir wan bipelixînin û tevgera wan ya netewî ji ortê rakin plan û program çêkirine.

Û dû ra jî hemû bi hev ra gihîştine wê baweriyê ku artêşa wan ya bêhempa û pir jî qehreman PKK qutufandiye. Û ev yek jî ji bo tetmîn û qurretiyaa heta demekê ewê têra miletê tirk bike.

Ji bo gotina ”Bijî Newroz !” 1 sal 6 meh ceza

Kurdekî ji DTP-ê bi navê Dîlawer Yildiz, di Newroza 2006-an da li qeza Mûşê Melazgirtê bi kurdî gotiye "Bijî Newroz !" Li ser vê gotina "Bijî newroz" di heqê Dilawer Yaldiz da doz hatibû vekirin û doz nuha bi dawî hat. Mahkima Malazgirtê ya Asliye Cezayê bi sebebê ku Dîlawer li dijî Qanûna Partiyên Siyasê hereket kiriye 1 sal û 6 meh cezayê hefsê lê birîn.

Esas meriv dikane vê biryara mahkimeya Melazgirtê wek destpêka vekirina "pakêtê" qebûl bike.

Yanî meriv dikane bibêje ku "ev nîna ye, tirnîna hîn li dû ye", bi xêr di rojên pêş da emê wê jî bibînin.

13 mars 2008

“Hesasiyeta” Erdogan bahaneya înkara kurdan e

Serokwezîrê Tirkiyê Erdogan, piştî bêdengiya du sê rojan nîhayet îro ev bêdengiya xwe xera kir û got ji bo çi wî daxwaza hevdîtina bi DTP-ê ra red kiriye.

Piştî hevdîtina bi Serokê Meclîsê Koksal Toptan û Serokkomar Abdullah Gul ra, li ser navê DTP-ê Ahmet Turk û Aysel Tuglukê ji bo guftûgokirina mesela kurd çend roj berê ji Erdogan randewu xwestibûn. Piştî du roj bêdengî, Erdogan îro sebebê redkirina xwe ji rojnamevanan ra wiha anî zimên:

-Wek hûn dizanin di vî warî da ji serî da hesasiyeteke min heye. Ew hesasiyeta min jî ev e: Min ji wan ra got, heta ku DTP di bin banê parlamentoyê da PKK-ê wek rêxistineke terorîst îlan neke ez wek Serokwezîrê Komara Tirkiyê bi we ra tu hevdîtinan nakim.

Bêguman şertê “terorîst îlankirina PKK-ê” bahaneye û qulpeke nedana mafên kurdan e. Wek min do jî gotibû, tu nêt û projeyeke AKP-ê ya çareserkirina mesela kurd tuneye. Erdogan heta nuha çend caran gotiye, siyaset û dîtina partiya wan ya derbarê mesela kurd da, “yek milet, yek dewlet, yek al, yek ziman û yek welat e”, bêyî vê, tu siyaseteke wan ya din tuneye. Û ev siyaset jî înkar û îmha miletê kurd e.

MHP, CHP û artêş ji bo kurdan çi difikirin, çi plan û projeyên xayinane çê dikin, AKP jî eynî tiştî difikire û eynî siaysetê dimeşîne.

Bi navê vekirina hin “pakêtan” dixwazin him cîhanê û him jî kurdan bixapînin û wextê qezenc bikin. Dewleta tirk wisa bawer dike ku di nabêna 10-20 salan da ewê bikanibin piraniya kurdan asîmîle bikin, bikin tirk. Ji bo vê armancê jî xebatên gelek cidî dikin, bi taybetî li ser zarokên keç û jinan pir radiwestin. Dibêjin heger em keçan asîmîle bikin, wê demê zimanê kurdî ewê nemîne û kurdê doza kurdayetiyê nekin.

Loma jî qet guh nadin daxwazên Yekîtiya Ewrûpa û tu şertên wan bicîh naynin. Esas Yekîtiya Ewrûpa nuha bê qeyd û şert bixwaze Tirkiyê bike endam jî tirkê viya nexwazin. Çimkî naxwazin nuha bibin endam, tenê ji bo xapandin û dirêjkirinê hin tiştên pir biçûk dikin. Hemû mesele ev.

Kongreya Parlamenterên Welatên Ereb
Îro Kongreya Yekîtiya Parlamenterên Ereb ku ev sê roj bûn li Hewlêrê civîna xwe dimeşand, bi derxistina çend biryaran dawî li karên xwe anî. Serokê Herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî di roja dawiyê ya kongereyê da axaftinek kir.

Serok Barzanî got:

” Piştî azadbûna Iraqê ev cara yekê ye bi awayekî wiha fireh şandeyên welatên ereb serdana Kurdistanê dikin.Ev jî asoyeke nû ye bo xurtkirina peywendiyan. Li Hewlêrê sazkirina vê kongreyê, qebûlkirina Iraqa nû û hevgirtina pêkhateyên wê ye.”

Barzanî axaftina xwe wiha domand:

” Di navbera kurd û şîa de qayişkêşî tuneye , xebat û têkoşîna li dijî rejîman heye.Nimûneya wê jî ew e ku di hezîrana 1976-an da Mistefa Barzanî biryar derxist ku pêşmergeyên Kurdistanê li artêşa Iraqê ya wê demê nede. Her weha sala 1991-ê jî leşkerên hêsîr ên artêşa Iraqê ji alî pêşmergeyên Kurdistanê ve bi awayekî baş hatin pêşwazîkirin.”

Serok Barzanî li ser mayina bi Îraqê ra jî got:

”Herêma Kurdistanê bi birayên xwe yên îraqî ra yekîtiya Iraqê hilbijartiye.”

Konferansê ji bo dewletên cîran bangewaziyek belav kir û tê da diyar kir ku divê dest navêjin nav karûbarê Iraqê yên navxweyî. Di belavokê da ji bo pêvajoya siyasî ya Iraqa Federal jî piştgirî hate diyarkirin.

Konferansê di belavoka xwe da rexne li Tirkiye jî girt û got, divê Tirkiye carek din nekeve nav xaka herêma Kurdistanê.

Wek Serok Barzanî jî di axaftina xwe da got, bêguman çêbûna Kongireya Yekîtiya Parlamenterên Ereb li Hewlêrê di warê dîplomasî û siyasî da ji bo kurdan pir girîng e. Gelek baş bû ku kurdan jî qîmeteke li gor vê girîngiyê dan civînê. Qet şik tuneye ku vê civînê statuya Kurdistana Federe xurttir kir.

Bulent Ersoy: ez li pişt gotinên xwe me
Ji ber ku Bulent Ersoy di progaramekê da gotibû, “heger lawekî min hebûya minê neşenda leşkeriyê”, di heqê wî da bi sûcê ku “xelkê ji leşkeriyê sar dike” doz hatibû vekirin. Ersoy ji ber van gotinên xwe îro 1,5-ê îfade da dozger. Piştî îfadedanê, li ser hin pirsên rojnamevanan Ersoy bêyî ku vir da û wê da çivan bide xwe, xanimê bi mêranî got:

“Ez li pişt gotinên xwe me. Min got, ne mirin çareserî.

Xwezî li Tirkiyê siyasetmedarekî tirk bi qasî te cesûr hebûya.

12 mars 2008

"Pakêta" xapandinê

Serokkomarê Tirkiyê Abdullah Gul jî bi wî aqilê xwe yê sivik û devşiliya xwe dixwaze kurdan bixapîne.

Xwedêgiravî xwe bêteref nîşan dide.

Gul, îro berî ku ji bo beşdarbûna civîna Rêxistina Konferansa Îslamê biçe Senegalê li Anqerê li balafirxaneya Esenbogayê di civîneke çapemeniyê da li ser hevdîtina xwe ya do ya bi heyeta DTP-ê ra kiribû rawestiya û wiha got:

Serokkomarê Tirkiyê Abdullah Gul îro berî ku ji bo beşdarbûna civîna Rêxistina Konferansa Îslamê biçe Senegalê li Anqerê li balafirxaneya Esenbogayê di civîneke çapemeniyê da li ser hevdîtina xwe ya do ya bi heyeta DTP-ê ra kiribû rawestiya û wiha got:

”Min guh da endamên DTP-ê û hin tawsiye li wan kir û dîtinên xwe ji wan ra got. Di parlamentoya Tirkiyeyê de grûba DTP-ê heye. Ez serkomarê herkesî me.”
Li ser mesela kurd jî Gul got:

”Pirsa ku hinek jê ra dibêjin pirsa kurd, hinek dibêjin teror û hinek jî dibêjin pirsa rojhilatê başûr, pirsa Tirkiyeyê ye. Ev ne gelşa partiyekê û grûbekê ye. Tenê mixatabekî vê meseleyê tuneye. Li ser vê meselê dîtinên partiyên siyasî hene. Min li dîtinên DTP-ê jî guhdarî kir. Divê herkes piştevaniya çareserkirina vê problemê bike."

Wek tê dîtin Gul, naxwaze DTP-ê ya jî kurdan wek nûner û xwediyê mesela kurd bibîne, ji dêlî wê va dibêje, ”tenê partiyek ne mixatabê vê meselê ye, li ser vê meselê dîtinên hemû partiyan heye” û filan û bîvan. Yanî em kurdan wek mihatab qebîl nakin, DTP jî wek CHP û MHP-ê dikane dîtina xwe bibêje lê nikane bibêje ez nûnerê miletê kurd im.

Wek tê zanîn, di 10-ê mehêda jî heyeteke DTP-ê bi Serokê Meclîsê Koksal Toptan ra jî hevdîtinek kiribû û daxwazên xwe jê ra gotobûn.

Pakêta derew û xapandinê
Ev çend roj in ku di çapemeniya Tirkiyê da qala ”vekirina pakêteke kurdan” tê kirin. Berê hat îddîakirin ku Erdogan ev ”pakêt” hazir kiriye û ewê di 6-ê nîanê da here Diyarbekrê û li wir vê ”pakêta kurdan” veke. Li ser dubarebûna îddîayên bi rengî, him Erdogan û him jî berdevkê hukûmetê Cemîl Çîçek hebûna ”pakêteke” wiha red kirin.

Lê li gor xebera do ya rojnameya ”New York Timesê” Erdogan hebûna vê “pakêtê” teyid kiriye. Li gor rojname dinivîse, “pakêta” Erdogan ya çaraserkirina mesela kurd, avêtina hin gavên aborî ne. Yanî Erdogan gotiye emê li herêmê di nava 5 salan da 12 milyar YTL mesref bikin. Bi van pereyan ewê“barajan û riyan çêkin û mayinên di nabêna wan û Sûrî da paqij bikin.” Û ya herî girîng jî, ewê “kanaleke telewîzyonê ku weşana bi kurdî bike” vekin.

Yanî mesele kurd wek her tim dîsa “rê, fabrîqe û kar e.”
Li ser vê “pakêta” AKP-ê, Serokê Grûba DTP-ê Ahmet Turk îro di civîna grûba partiya xwe de got:

“ Nuha di rojevê de gotegotek heye, dibêjin hikûmet j bo bajarên kurdan haziriya pakêtekê dike. Em pakêtan naxwazin, em çareseriya gelşa xwe dixwazin.Daxwaza me demokrasî ye. Proseseke nû ewê bi destûreke nû mimkûn be. Pakêtên ku heta niha hatin vekirin vala derketin. Ji nava wan 3-5 kîlo makarna û şekir derket.”

Cîgirê Serokê Gruba DTP-ê yê meclîsê Selahattin Demirtaş jî di derbarê “pakêt” û 12 milyarên ku hukûmeta AKP-ê qal dike wiha got:

”Ji bo çareserkirina meselê divê zihnîyet were guhertin, ji pakêtan ev yek dernakeve. Koka meselê çêkirina miletekî bi yek zimanî û yek nîjadê ye. Bi fabrîqeyan, bi weşanên bi kurdî ev mesele çareser nabe.”

Yanî bi kurtî li ser “pakêta” hukûmeta AKP-ê meriv dikane bibêje ku “çû seferê hat kerê berê”, pakêt makêt derew e, xapandin e.

Siyaseta wan do çi bû, îro jî ew e. Ketine tengasiyê, ji der û hundur da zixt li wan tê kirin da ku mafên kurdan yên demokratîk û netewî qebûl bikin.

Lê ew dixwazin van daxwazên miletê kurd yên netewî û xwe îdarekirinê bi “pakêtên derew û xapandinê” wek mesela “rê, fabrîqe û nan” nîşan bidin.

Tirk dixwazin bi kurdî navê ”av û coxrafyayê/erdnîgarîyê” jî li kurdan qedexe bikin.

Parlamenterê DTP-yê yê Muşê Sirri Sakik do li meclîsê di axaftina xwe da wiha got:

"Di dema hilbijartinan da ji ber ku min di mitîngekê da bi kurdî gotiye " Ji min ra tasek av bînin", parlamenterê me yê din Nurî Yaman jî gotiye " bijî", li ser van gotinên me yên bi kurdî fezleke hatiye amadekirin. Yanî çi, ma em nebêjin ”bijî”, em bêjin bimre !"

Sakik, dû ra jî sûcekî hîn mezintir kir û got:

”Li coxrafya kurdan kesê ku bi kurdî nepeyive di siyasetê de nikane pêş da biçe. Ne em tenê, parlamenterên AKP-ê jî di dema hilbijartinan da li herêmê bi kurdî peyivîn. Lê di heqê wan da kes dozê venake. Lê gava mijar DTP be rewş tê guhertin."

Li ser van gotinên Sakik, wezîrê edeletê Mehmet Alî Şahinê nîjadperest û dijminê kurdan yê sondxwarî bersiva Sakik da û wiha got:

"Ne ji ber ku Sakik bi kurdî axiviye, ji ber ku qanûna mitîngan îhlal kiriye loma di heqê wî de fezleke hatiye amadekirin."

Lê Şahin bi vê jî nehat serî, li hember gotina ”coxrafya kurd” jî xwe aciz kir û ev aciziya xwe wiha anî ziman:

”We ev cumle bikar anî. We got “coxrafya kurd”. Ev gotin dikane were maneyên cuda. Ev qada 780 hezar kilometreçargoşe qada dewleta Komara Tirkiyê ye. Em hemû hemwelatiyên Komara Tirkiyê ne. Loma jî tabîrên wiha çewt in.”

“Pakêta” hukûmeta AKP-ê ji bo kurdan di fikire di van gotinên Şahin da veşartîne. Mêrikan hîn tehamulî gotina “bijî”, “av” û "erdnîgariya/coxrafya kurdî" nakin, îcar ewê çawa mafê kurdan yên netewî qebûl bikin. Dibê em xwe nexapînin, tirk hîn nehatine wê nuxteyê ku mesela kurd çareser bikin.


Adar, meha kul û derdan
Meha adarê meheke hewqas bêyom e ku meriv nizane qala kîjan bûyerê û kîjan qetlîamê bike. Ev meha destpêka buharê mixabin ji bo kurdan bûye meheke êş û azar û qetlîman. Di her rojeke wê da miheqeq felaketek hatiye serê kurdan.

Sîûheft(37) salan berî nuha, di 12-ê adara 1971-ê da li Tirkiyê cûntayeke leşkerî bi darbeyekê dest danî ser hukim û darbeyek mezin li tevgera kurd ya demokratîk û netewî xist.

Di dîroka komara tirkiyê da ev cara duyem bû ku artêşê bi darê zorê hukûmeta svîl werdigerand û dest dida ser hukim.

Piştî darbeyê leşkeran berê xwe da kurdan û bi hezaran kurd ya xistin zîndanan ya jî mecbûrî surgûniyê kirin. Hemû rêxistinê kurdan girtin. Gelek kes jî bi darde kirin û kuştin.

Li alî din, rejîma leşkerî di qanûna esasî da jî gelek guherînên li dijî kurdan û demokrasyê kirin.
Tirkiye hîn û hîn jî bi temamî ji wê qanûa esasî ya 12-ê adarê xelas nebûye.

Serîhildana Qamîşlo

Bûyereke din ya gelkî girîng jî, dîsa roja 12-ê adarê (2004)lê îcar li Qamîşloyê leşker, pûlis û nîjadperestên ereb bi hev ra êrîş birin ser kurdan û 22 kurd kuştin. Û dehan jî birîndar kirin. Kurdên Sûrî, çaremîn salvegera vê serîhildanê bi coşeke mezin bibîr anîn û qetlîama dewleta Sûrî protesto kirin. Îro li seranserê Kurdistana Sûrî, kurd li ser piya bûn û ev qetlîama rejîma Sûrî protesto dikirin.

Civîna Parlamentoya ereban

Civîna parlamenterên ereb ya ku do li paytexta Kurdistanê li Hewlêrê dest pê kir, bûyereke gelkî girîng e û divê kurd pê gelkî kêfxweş bin. Ev cara pêşîye ku parlamenterên 19 welatên ereb bi hev ra tên Kurdistanê û civîneke wiha girîng li paytexta wê saz dikin. Ne tenê sembolîk, di warê siaysî da jî ev civîna parlamenterên welatên ereb qebûlkirin û naskirina statuya Kurdistana Federeye.

11 mars 2008

Mazûbaniya tirkan

Serokkomarê Tirkiyê bi mazûbaniya xwe ya li hember serokkomarê Îraqê Talebanî nîşan da ku ew ne camêr e û ne layiqî wî meqamî ye.

Rojnamevanê tirk Cengîz Çandar, di nivîsa xwe ya îro da qala nemirovî, bêexlaqî û bêhurmetiya ku tirkan nîşanî serokkomarê Iraqê Celal Talebanî daye dike û dibêje ”xwarineke berbat” bû.

Çandar menuya Koşka Çankayayê bi kurtî wiha rêz dike:

”Di menuyê da pelê pêçayî, borega bi penêr, goştê biraştî yê tevlihev, seleta demsalê, şîranîya tevlihev û çay û qahwe hebû. Û yê bixwesta dikanîbû şeraba sipî û sor bigirta.”

”Pelê pêçayî, wek pîlên wek qeleman ziravik bûn. Çend heb bûn. Û hinek mast jî danîbûn ber. Lê wek bûzê bûn. Rûnê pelan cemidî bû. Herçî borek bû, di jiyana xwe da min tu carî borekê wiha vala nedîtibû. Ji bin da bêtam bû. Di teyfika goştê biraştî da çend çênî goşt hebû, eew jî sar bû.”

”Dema meriv ji ser xwarineke wiha nîvbirçî radibe, meriv dixwaze di wê seetê da here li nêzî Koşkê li aşxaneya Beykozê bi hûr û bûmbaran zikê xwe têr bike.”

”Xwarinên Celal Talabanî-li ku dibe bila bibe-, dewlemendiya sifra wî û bi taybetî jî bi kebabên enwayî şikil bi nav û deng e. Piraniya kesên wê şevê mîvanên Koşkê bûn sifra Talabanî baş nas dikin.”

Çandar dibêje ew bawer nake ku ev yek bi zanîn hatibû kirin, wek ku ew tu qedir û qîmetê nadin Talabanî û wî layiqî xwarineke xweş nabînin, lê netîce tê wê maneyê.

Dibe ku Çandar bawer neke, lê ez bawer dikim ku ev yek bi zanîn û wek beşek ji berdewamiya pêşwazîkirinê bû. Heger yê mîvan Bush bûya, ya jî serokkomarê Faransayê bûya bêguman ewê xwarineke wiha ”berbat” îkramî wî nekirana. Bi sivîl û leşkerên xwe va ewê xwe jê ra bikarana erd û hezar û yek tam danîna ser sifrê.

Lê ji ber ku Talabanî kurd e wiha dikin. Dixwazin bi tiştên wiha him dijminatiya xwe nîşanî kurdan bidin û him jî wek heyfekê ji kurdan hilînin.

Lê wan bi vê mazûbaniya xwe ya nemirovane nîşan dan ku ew miletekî bê kultur û bê edeb in. Erê bûne xwedî dewlet, lê nebûne xwedî kultur û edeb.

Heger ji xwe fedî bikarana, bi qasî misqalê zereq jî kultur û terbiye bi wan ra hebûya miameleyek wiha bi mîvanê xwe ra nedikirin.

Gul, bi vê mazûbantiya xwe nîşan da ku ew ne merivekî camêr e, ew berdevkên wî ne layiqî wî meqamî û wê koşkê ne. Ew bêhemdî, wek sûtalêku ji nişka ve dewlemend bibe, bûye serokkomar, lê nebûye însan.

Bê guman ne kurd û ne jî Talabanî bi vê bêhurmetî û bêqedriya tirkan biçûk nakevin, yên biçûk dikevin ew in.

Peymana 11-ê adarê
Sîh û heyşt(38)berî nuha, wek rojeke îro li Başûrê Kurdistanê di nabêna Mistefa Barzanî û Saddam Husên da Peymana 11-ê adarê hat îmzekirin. Piştî îlanbûna peymanê, li Kurdistana Başûr ”otonomî” hate îlankirin.

Di destpêka adara 1970-î da Sddam çû ba serok Barzanî û piştî çend roj guftûgo, herdu aliyan li ser otonomiyê li hev kirin û ”Peymana 11-ê adarê” ji alî serokê şoreşê Mistefa Barzanî û Saddam Husên ve hate îmzekirin.

Peyman roja 11-ê adara 1970-î di radyoya Bexdayê da hat îlankirin û li seranserê Kurdistanê bi dilşadiyeke mezin hat pêşwazîkirin.

Bêguman ev peyman di dîroka gelê kurd da gaveke pir girîng bû. Bi vê peymanê kurdên başûr digihîştin azadiya xwe û li bakurê Iraqê Kurdistaneke otonom dihat damezrandin.

Li gor peymanê di nava salekê da ewê li Kurdistanê hilbijartinek çêbibûya û li gora wê serjimêrê Kurdistanê bi her hawî têketa bin destê kurdan û ji alî wan va bihata îdarekirin.

Lê piştî demek xapandin, Saddam şertên ”Peymana 11-ê adarê bi cîh neanî û li hember kurdan dest bi fêlbazî û şer kir. Û di sala 1975-an da jî li Cezaîrê bi Şahê Îranê ra ”Peymana Cezairê” îmze kir û şoreş şikest.

Ev 38 sal in ku kurd li başûr ji bo bicîanîna maddeyên ”Peymana 11-ê adara 197-î” têkoşînê didin û xwîna xwe diherikînin. Piştî hewqas şehîd û enfal, dijmin hîn jî naxwaze mafê kurdan yên rewa nas bikin.

10 mars 2008

Artêşa tirk otorîteya xwe wenda dike

Van rojan ji artêşa tirk ra xerab hatiye. Ji alîkî da kurdan darbe li ser derbeyê li wan xist û ew ji desthilanîn da xistin.

Ji alî din va Emerîka jî dawa wan avêt ji ser serê wan da û ew rezîl û riswa kirin. Her kesî dît ku “hevsarê” wan zexm di destê Emerîka da ye. Vê yekê jî otorîte û forsê wan anî pênc peran û ew bêrûmet kirin.

Ev ne bes bû, îcar jî kitêbeke bi navê “Komara Serokerkaniyê”, serokerkanî rakir pêdarê û bi emrekî xwest ku dozger taviê kitêbê top bikin.

Kitêba dozgerê kevn Gultekîn Avci ya bi navê “Komara Serokerkaniyê/Dewleta Artêşê-ya jî Artêşa Dewletê” li Tirkiyê olaneke mezin daye.

Kitêb ji alî dozgerê kevn Gultekîn Avci ve hatiye nivîsîn.

Guletekîn Avcî, berê jî bi kitêba xwe ya bi navê “Têkiliyên Tarî” li Tirkiyê gelkî meşhûr bûbû. Avcî, di wê kitêba “Têkiliyên Tarî” da jî li ser bûyera Şemzînanê rawestiyabû û gelek têkiliyên artêşê yên tarî eşkere kiribû. Loma jî Gultekîn ji wezîfê hatibû avêtin.

Li gor çapemenî dinivîse, ev kitêba Gultekîn ya nuh jî wek ya berê ewê gelkî olan bide. Çimkî di vê kitêbê da jî Gultekîn gelek têkiliyên artêşê yên bi çete û hêzên tarî ra eşkere dike û dibêje ku di esasê xwe da dewleta tirk ne ya milet e, ya artêşê ye.

Loma jî serokerkanê tirk bi daxwaznameyekê xwest ku dozger tavilê kitêbê top bikin û di heqê nivîskar da jî dozê vekin.

Diyar e van rojan ji artêşê ra xerab hatiye, kî radibe “tepa xwe” lê dixe.

Wek tê zanîn şerê artêşê, CHP-ê û MHP-ê jî hîn nesekinîye.

Li ser hin pirsên rojnamevanan yên derbarê polemîka di nabêna leşker û hin sivîlan da serokerkan Yaşar Buyukanit got:

“Ez ne pêxwasê kuça me. Baykal bi tohmeta ku artêşê li ser daxwaza Emerîkayê dawî li operasyonê anîye, heqaret li hêzên çekdar yên tirk kirîye. Û ji niha pê ve jî kî rexne li artêşê bigre min li hemberî xwe bibîne.”

Cîgirê partiya faşîst MHP-ê Mehmet Şandir jî rexne li Buyukanit girt û got, “gotinên serokerkan yên îro em êşandine”, filan û bîvan.

Tiştê xuya ye ev hevîr ewê hîn gelek av hilkişîne. Lê baş e, bira hilkişîne. Ji ber ku li Tirkiyê tabûya herî mezin artêş e, kes newêre jê ra bibêje hilê-bilê. Artêş, bi çavê xulaman li hemû siyasetmedaran dinêre. Ev cara pêşî ye ku ji ber sîleya kurdan ji mecbûrî bi hev dikevin.

Bêguman çiqasî bi hev kevin ji bo me kurdan û demokratîkbûna Tirkiyê hewqasî baş e, belkî bi vî hawî tirsa siyasetmedaran bişkê û hêdî hêdî cesareta rexnekirina artêşê li ba wan xurttir bidbe.

Yanî bi kurtî, ev şerê artêşê û siyasetmedaran çiqasî dirêj bajo û kûrtir bibe hewqasî baş e û divê meriv jî bibe alîkarê kûrkirina vî şerî.

Serokê Kurdistanê şîretek baş li tirkan kir: bira ev yek ji we ra bibe ders

Serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî, îro li Parlamentoya Kurdistanê axaftina gelkî girîng kir. Serokê Kurdistanê di axaftina xwe da got, kurd ne bi tenê ne û ew hêvî dike ku êrişên tirkan yên eskerî yên vê dawiyê ji bo wan bûbe ders û bi vê minasebetê fêm bikin ku gelşa PKK-ê bi riyên leşkerî çareser nabe.

Serokê Kurdistanê li ser êrêşî tirkan wiha got:

“Ez dixwazim îro balê bikişînim ser bûyera vê dawîyê ku berî çend rojan rû da. Ew jî hêvîdar im ku vê carê bibe ders ji bo hemû aliyan. Ev mesele bi şer naqede û divê bi riya aştiyane bê çareser kirin. Hêvîdar im ku serdana Talebanî ya Tirkiyeyê ji bo hemû aliyan bibe handaneke ji bo riyeke aştiyane bê dîtin û ev pirsgirêk ji hemû aliyan çareser bibe."



09 mars 2008

Talebanî ji tirkan ra got: herin xwe bavêjin bextê Barzanî

Di nivîsa xwe ya do da min qala hevpeyvîna Talebanî bi hin rojnamevanên tirk ra kiribû. Îro diyar bû ku Serokkomarê Iraqê Celal Talebanî do, berî vegera xwe li Qesra Çankayayê, li Hola Camîn bi çend rojnamevanên naskirî yên wek Hasan Cemal, Cengîz Çandar, Mehmet Alî Bîrand û nûnerê telewizyona El Cezîre yê Tirkiyeyê Yusuf Şerîf ra sohbetek kin kiriye.

Ji rojnameya Millîyetê Hasan Cemal, di nivîsa xwe ya îro da bi kurtî qala vê sohbeta taybetî ya bi Talebanî ra dike.

Li gor Hasan Cemal dinivîse, Talebanî di hevdîtinên xwe da ji tirkan ra gotiye:

-Tirkiye tu carî nikane PKK-ê bi şer û bi darê zorê biqedîne. Ji dêlî şer, divê Tirkiye riyeke din, riya diyalog û çareseriyeke siyasî bibîne.

-Talebanî pir vekirî ji tirkan ra gotiye, Emerîka bi şer li Wîetnamê bi ser neket, li Afganîstanê nikane bi ser keve, hûnê çawa bikanibin bi ser kevin?

-Herçî kurd in, divê hûn bizanibin ku em li dijî PKK-ê şer nakin. Divê hûn vê îhtmalê ji bîr bikin. Û em bikin jî pere nake, ji ber ku me berê jî kir, netîce neda.

-Ji bo ku PKK li serê çiyan nemîne divê Tirkiye hin gavên siyasî bavîje.

-Heger Tirkiye dixwaze PKK-ê ji serê çiyan daxe, berî her tiştî divê têkiliyê bi hukûmeta Kurdistanê û birêz Mesûd Barzanî ra deyne. Û wek destpêk jî divê Tirkiye serokwezîr Nêçîrvan Barzanî dawetî Anqereyê bike.

-Ji bo ku li hember PKK-ê çareseriyeke siyasî were dîtin Emerîka bi hukûmeta Bexdayê û ya Kurdistanê ra dixebite û dixwaze ku Tirkiye jî beşdarî vê hevkariyê bibe.

Dîsa li gor Hasan Cemal dinivîse, Talebanî gotiye:

-Hukûmeta AKP-ê jî ne li dijî têkiliyên bi hukûmeta Kurdistanê ra bûye, bi kêmasî di vî warî da li dij tiştek negotine.

-Pir ne dûr e ku di demeke pir nêz da PKK agirbestekê îlan bike. Kurd û emerîkî ji bo vê yekê dixebitin.

-Haya Talabanî ji êrîşa Tirkiyê tunebûye.

-Tirkiyê soz nedaye ku ewê careke din jî êrîş nekin.

-Talebanî di sohbeta xwe da tim pesnê Mesûd Barzanî daye û xwestiye ku Tirkiye têkiliyê pê ra deyne.

Ev yek îşareteke xêrê ye û rê li ber fêsadiya tirkan digre. Ji ber ku tirk dixwazin van herdu hêzan bîne hember hev.

-Di hevdîtinên bi berpirsiyarên hukûmetê ra întîbayeke wiha bi Talebanî ra çêbûye ku di demeke nêz da hukûmeta AKP-ê dikane hin gavên siyasî bavêje.

Hasan Cemal jî tevî vê întîbaya Talebanî dibe û dibêje belkî di rojên pêş da Erdogan here Kurdistanê û hukûmet hin pakêtan veke.

-Talebanî di sohbeta xwe da negotiye ”PKK dijminê me yê mişterek” e, ji dêlî vê va gotiye PKK gelşek Îraqê, Tirkiyê û ya kurdan a mişterek e. Loma jî divê em bi hev ra li çareseriyeke siyasî bigerin.

-Li ser pirsa Hasan Cemal, golo Ocalan hîn jî serokê PKk-ê yê esasî ye” ?, Talebanî gotiye, helbet wiha ye, ew çi bibêje ew e.

Bêguman ev jî rast e.

Tirkan dîsa bela xwe di kincên zarokên kurdan dan.

Ji ber ku dinya nedîtine û ne xwedî kultur û çandeke mezin in, loma jî her tiştê ne wek yên wan qedexe dikin. Heta ev yek dixwaze bira kincên zarokan be jî…

Ji ber ku grûba zarokan do di pîrozkirina 8-ê Adarê da kinçên herêmî li xwe kirine û govend girtine, di heqê komîteya mitînga Geverê da ji alî dozgeriyê va lêpirsînê dest pê kir.

Hin rojnameyên tirk do wêneyên zarokên govendgir weşandibûn û kincên wan yên herîmî wek " kincên terorîstan” pêşkêş kiribûn.

Li ser vê, dozgeriya Gewerê îro di heqê komîteya mitîngê da lêpirsîn da destpêkirin.

Miletê tirk miletekî bê kultur û bê hawa ye, bê çand û bê govend e. Lîstikên gelêrî yên herî miletî hene, lê yên tirkan tunene, heta nuha min govendeke gelêrî ya miletê tirk nedîtiye. Tiştên hene ya yên lazan e, ya jî yên miletên Balkan û Kafkasan e.

Lê yên wan bi xwe tiştek tuneye. Ji ber ku miletê tirk, miletekî sentetîk e, sûnî û çêkirî ye, her grûbek ji derekê hatiye û gotiye ”em tirk in.” Loma jî mecbûr mane esl û feslê xwe înkar bikin. Yanî miletekê tirk meriv dikane bişibîne gêrmiya gavanan ya jî ”tasika qerçiyê”, her babet xwarin tê heye, lê tama tiştekî jê nayê.

Loma jî dema kinc û bergên kurdan û govendên wan dibînin, dilê wan dibêje ”kiz!”, ji qahran dîn û har dibin, bi wan gelkî zor tê. Ji ber ku yên wan tuneye. Loma jî dixwazin qedexe bikik.

Û navê şal û şapikê kurdan jî wek dinya nedîtî kirine ”kincên terorîstan” !

A medeniyet, kultur, pêşketin û demokrasiya tirkan ev e. Nahêlin zarokên kurdan jî li gor dilê xwe kincên xwe yên herêmî li xwe kin.

08 mars 2008

Mam Celal tirk gêjomêjo kirin

Ziyareta Talebanî ya dîrokî, ku ev serê 3 salan bû ku kurd li hêviyê bûn nîhayet do wek ”ziyareteke bi zor û bêdil” pêk hat.

Serokkomarê Iraqê Celal Talebanî do ji bo “serdaneka xebatê” bû mîvanê serokkomarê tirkan Abdullah Gul.

Ji 7-ê nîsana 2005-an û vir da ye ku Talebanî serokkomarê Îraqê ye lê tirkan ji ber dijminatiya xwe ya bi kurdan ra heta nuha ew venexwendin Tirkiyê.

Ev vexwendina Abdullah Gul jî esa di demeke normal da nebû, şeva ku leşekerê tirk ji bejayiyê ketin Kurdistanê û çiya û baniyên Kurdistanê bombebaran kirin, Gul eynî şevê telefonî Talebanî kir, him agahiya êrîşê dayê û him jî ew dawetî Tirkiyê kir.

Yanî roj û şiklê vexwendina Gul jî ne ya dostan bû. Lê li gel vê jî Talebanî biaqilî kir û got ” di demeke misaît da ezê werim.”

Û ew dema misaît jî nîhayet do pêk hat.

Tirk, ji bo ku dijminatî û ne mirovayiya xwe nîşanî kurdan bidin ji bo Talebanî protokola pêşwazîkirina serokkomarekî çênekirin.

Hinek dibêjin ji ber ku artêşê nexestiye loma ji bo Talebanî mersimeke resmî nehat çêkirin, tenê wek ”ziyareteke kar” hat pêkanîn.

Bêguman leşker ji ber kîn û nefreta wan ya li hember kurdan, naxwazin serokkomarekî kurd, yekî ku eslê xwe înkar nake û ji bo gelê xwe têdikoşe bi merasimeke resmî pêşwazî bikin, xaliya sor jê ra raxin û li hember wî têkevin hazriol û silavê. Evy ek bi wan zor tê.

Lê ev yek nayê wê maneyê ku kûmeta AKP-ê viya dixwaze. Hukûmeta AKP-ê jî bi qasî leşkeran ev ziyaret wiha dixwst û wiha li hev kiribûn. Yanî di şiklê ziyaretê da di nabêna hukûmet û leşkeran da tu dubendî tuneye. Heger leşkeran bi rastî nexwesta, ne mimkûn bû ku AKP-ê li gel mixalefeta wan, Talebanî dawet bikira. Di vî warî da meriv dikare qala ”parkirina wezîfeyê” bike, hinekê xwe wek ”dijmin” û hinekê jî xwe wek ”dost” nîşan bidin. Nexwe mecbûr bûn ku wek serokkomarekî pêşwazî lê bikirana.

Talebanî li Anqerê ji alî wezîrê dewletê û berdevkê hukûmetê Cemîl Çîçekê dijminê kurdan, berpirsê Îraqê yê Tirkiyeyê Murat Ozçelîk, Waliyê Anqerê Kemal Onal û hûn balyozên welatên ereb ve hate pêşwazîkirin.

Ji bilî heyeta bi Talebanî ra ji Kurdistana Tirkiyê jî parlamenterê kevn Haşîm Haşîmî, serokê KADEP-ê Şerafetîn Elçî, serokê Hak-Parê Sertaç Bûcak, Abdulmelîk Firat jî di pêşwaziyê da beşdar bûn. Lê ya balkêş ji DTP-ê kes neçû pêrgî Talebanî. Diyar e ev şêl jî ya Ocalan e. Ji ber ku di normalê da DTP ne li dijî ziyaretên wiha ye.

Celal Talebanî, piştî pêşwazîkirina balafirxaneyê çû ziyareta gorra Mistefa Kemal., ”Anitkabîrê.”
Li ”Anitkabîrî” serokkomar Talebanî, tacegul dananî ser Mozeleya Atatirk, ji dêl wî ve wezîrê ewlekariyê Şirvan El Vailî tacegul danî ser.

Şirvan El Vaili pişt ra ragihand ku ji ber tenduristiya Talebanî, nikanîbûye ji pêlikan derketa jor, loma jî wî bi destê xwe tacegul dananiye ser gorrê.

Em nizanin bi rastî nikanîbûye ya jî ev yek bi zanetî nekiriye, lê axir sebeb çi dibe bila bibe, netîce gelkî baş bûye. Helwest ya jî "nikanîneke" gelkî di cî da bû ku kurdekî wek Talabanî neçû li hember dîktatorekî wek Atatirk serê xwe netewand. Ya din ji bo leşkeran jî bû mesajeke baş.

Celal Talebanî di deftera mîvanan ya gorra Atatirk da jî çend gotinên gurover nivîsî. Yanî ne şîş û ne jî kibab şewitad.

Celal Talebanî piştî ziyareta ser gorr Atatirk, ji alî serokkomar Abdullah Gul ve hat pêşwazîkirn û herduyan bi hev ra civîneke çapemeniyê saz kirin. Di vê civînê da jî dîsa hin gotinên girover yên dostanî û biratiyê hatin gotin û bersîvên rojnamevanan dan.

Di civînê da rojnamevanekî tirk ji Talabenî pirsî, got:

”Te gotibû ku ez pisîkeke kurdan jî nadim tirkiyê, gelo tu hîn jî wiha difikrî ?

Li ser vê pirsê, Talebanî got:

”Min wiha negot, min got em pisîkeka Iraqê jî nadin Tirkiyeyê. Teslîmkirina yekî îraqê ya Tirkiyê, dixwaze bira ev welat cîranê me be jî li dijî Qanûna Esasî ya îraqê ye.”

Bêguman ev bersîveke ne xweş bû, dil dixwest ku Talebanî bersîveke mêranetir bida, lê neda. Ez bixwe ji Talebanî gelkî pişt kul bûm, ez ditirsayam ku bi navê ”henekan” û ”dilxweşkirina tirkan” gelek tiştên xirabtir bibêje û pê kurdên Tirkiyê fedîkar û moralşikestî bike.

Lê him di civîna xwe ya bi Gul ra û him jî bi ya Erdogan ra tu tiştekî ku kurd zêde pê biêşin negot. Lê tê gotin ku bi M. Alî Bîrand û hin kesên din ra hevpeyvîn kiriye. Gelo di vê hevpeyvîna xwe da çi gotiye hîn ne diyar e. Meriv hêvî dike ku di van hevpeyvînan da jî tiştên xerab tunebin.

Hemû kurd dizanin ku tu dijminatiyeke tirkan bi ereban ra tuneye, dijminatiya wan bi kurdan ra ye, ji ber ku Talebanî doza mafê kurdan û Kurdistanê dike loma ambargo danîbûn ser wî jî. Loma jî ev serdana birêz Talebanî nayê maneye ku tirkên dev ji dijminatiya kurdan berdin û dest bi siyaseteke nuh bikin. Divê kurd vê yekê wiha fêm nekin.

Bi vacayî bi vê vexwendina Talebanî, tirk dixwazin serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî û Talebanî yanî YNK-ê û PDK-ê bînin hember hev. Siyaseta tirkan ew e ku bi xayintî ”dostaniyê” bi hin kurdên derî PDK-ê ra deynin û menfeetê nîşanî wan bidin. Bi vê siaysetê dixwazin kurdan bikin neyarên hev.

Yanî tirk dixwazin "dostên xwe" mikafat û "dijminên" xwe jî ceza bikin.

Tiştekî din yê balkêş, çapemeniya tirk ji bêbavî gotina Talebanî ya ”Kurdistanê” pir mezin kirin û gotin, Talebanî li Qesra Çankayayê di dema sohbeta bi sermiyandarên tirk ra bi zanetî gotina ”Kurdistanê” bikar anî.

Xwedêgiravî Cemîl Çîçekê faşîst ku ji Talebanî ra gotibû ”şekalalês” li hember vê gotina Talebanî mirûzê xwe tal kiriye lê tiştek negotiye.

Yanî li gor tirkan divê Talebanî ji bo xatirê tirkan navê welatê xwe jî nebêje. Evy ek jî ehmaqiya çapemeniya tirk nîşan dide.

Berî vegerê, serokwezîr Erdogan li Bîneya Serokwezîriyê ji bo Talebanî xwarinek da heyeta mîvan. Di vê xwarinê da Erdogan dîsa wek her tim qala ”yekparetiya axa Îraqê û yekîtiya wê ya siyasî” kir. Ev gotinên Erdogan jî nîşan didin ku tirkan hîn dev ji dijminatiya kurdan bernedaye, siyaseta wan heta nuha çi bû, ji nuha û pê va jî ewê ew be.

Zîyareta birêz Talebanî ne ji ber nêteke dostanî û paqij, lê ji bo fîtne û fêsadiyê hatiye kirin. Heta ku tirk, hukûmeta Kurdistana Federe nas nekin, meriv nakane bibêje ku tirkan dev ji dijminatiya kurdan berdaye.

Pîvana dostî û dijminatiya tirkan ev e.

Helbet di vir da divê meriv rola Emerîka jî ji bîr neke. Bêguman bi qasî kurdan, emerîkî jî dixwazin tirk bi kurdan ra têkevin danûstendinê û Kurdistana Federe nas bikin. Lê tirk vê daxwaza emerîkiyan qebîl nakin. Ev daxwaza emerîkiyan di rojên pêş da çiqasî zêde bibe ji bo kurdan hewqasî baş e.