30 januari 2008

Kûçik pê li dêla kûçik nake

Çapemeniya tirk îro qet qala “Çeteya Ergenekonê” nekiriye. Tenê di derekê da ez lê rast hatim, dibêje, ji çeteyên Ergenekonê du heb hatin berdan. Lê dozger tavilê îtîraz kiriye.

Yanî şer hîn temam nebûye. Û hîn baş ne diyar e ku “dewleta kûr” di vê operasyonê da ewê kê û çend kesan ji bo xapandinê bike “qurbana” dewleta kûr.

Êdî her kes dibêje û dizane ku “Çeteya Ergenekonê” û “dewleta kûr” Gladioya Tirk in. Lê her carê di bin navekî da derdikevin hember me.

Wek tê zanîn hemû welatên Ewrûpa yên endamên Nato piştî salên 1990-î Gladioya xwe tasfiye kirin, tenê Tirkiyê tasfiye nekir.

Hinek dibêjin ji ber ku ew ji dewletê mezitir bûbû, loma jî dewletê nikanîbû, ev ne rast e. Ne ku dewletê nikanîbû, dewletê kanîbû lê tasfiye nekir. Ji ber ku li hember kurdan tim ji wan ra lazim bû.

Ji sala 1980-î vir da dewletê bi çeteyên Gladioyê bi sedan kurd dane kuştin. Hîn bi sedan kurd wenda ne. Di van çînayetan da ji hêzên dewletê yên resmê bêtir van çeteyan ev kar meşandine.
Yanî “dewleta kûr” Gladio bi xwe ye. Tasfiya “dewleta kûr” bi navekî din “tasfiya Gladîo, wek tasfiyeya dewleta tirk bi xwe hatiye dîtin.”

Rojnamevan Nazim Alpman, di nivîsa xwe ya îro da (Bêtalihiya Gladioya Tirk/internet haber)li ser vê yekê radiweste û dibêje, “Mehmet Agar jî ev rastî qebûl kiriye û ji jina Ugur Mumcu Guldal Mumcu ra pir vekirî wiha gotiye:

-Heger em kevirekî bikşînin ewê hemî dîwar bihedime/hulşe.
Guldal Mûmcûyê jî gotiye.
-Bikşînin, bira bihedime.

Bersîva Mehmet Agar pir vekirî ye:

-Wê demê dewletê jî bihedime!

Mehmet Agar jî wek Velî Kuçuk, merivekî “dewleta kûr” yanî merivekî Gladioya Tirk yê gelkî mezin e. Destên wî jî gelek carî di xwîna kurda geriyaye.

Alpman dibêje, “deformasyonên giran yên wek Sûsûrlukê” jî nikanîbû avahiya Gladioya Tirk bihedimîne û ji kok da tasfiye bike.

Ev rast e, ji ber ku hukûmeta wê demê ji tirsan neçû ser, ji dêl va wan hukûmet teslîmî dewleta kûr kirin.

Nazim Alpman di nivîsa xwe da dibêje, dozgerê Stenbolê karekî pir zahmet nekir, “benê çeteyê yê berê ji der ve kişand, hewqas.

Li gor Alpman, Gladioya Tirk elemanên xwe yên gelkî deşîfre bûne tasfiye dike. Û dû ra jî dibêje:
“Ya dendika ji polayê ?
Ji bo wê îradeyeke siyasî lazim e.
Partiya Refahê li Sûsûrlukê nikanîbû vê îradeyê nîşan bide.
Gelo AKP ewê nîşan bide?
Em nizanin.”

Pratîka AKP-ê ya heta nuha nîşan daye ku wek carên din, îcar jî ewê ji bo tasfiyekirina Gladioya Tirk tu îradeyê nîşn nede. Çimkî ne dixwazin mafê kurdan yên netewî bidin û ne jî baweriya wan bi demokrasiyeke rastîn heye. Ji bo ku îktîdarê ji dest xwe bernedin ewê nabêna xwe û dewleta kûr yanî Gladîoyê xera nekin.

Meriv hêfî dike ku meriv di qenaeta xwe da şaş be.

29 januari 2008

Beşar Esad jî siyaseta tirkan hilbijart

Li gor xebera Netkurdê, heyeta Kurdistana Federe ya partiyên siyasî ji bo ku navê wê ”heyeta kurd” bûye ji alî dewleta Suriyeyê ve nehatiye qebûlkirin.

Berî nuha bi demekê li Kurdistana azad hemû partiyên siyasî hetibûn ba hev û di nava xwe da heyetek ava kiribûn û biryar dabûn ku ev heyet serdana hemû welatên cîran bike.

Heyetê heta nuha serdana Tirkiyê û Îranê kir û bi berpirsiyarên hukumetên van welatan ra hevdîtin pêk anî. Tirkiyê di serî da hin gelş derxist û nexwest hin partî di vê heyetê da cî bigrin, lê dû ra razî bû û wek formalîte bi wan ra rûnişt.
Îranê tu gelş dernexist.

Wek tê zanîn hukûmeta AKP-ê hukûmeta Kurdistana Federe nas nake û loma jî bi rengekî resmî têkiliyê pê ra danayne. Îranê heta nuha gelşeke wiha dernexistiye, bi eksê tirkan, li Hewlêrê û li Silêmaniyê balyozxaneyên xwe vekir. Yanî bi rengekî resmî hukûmeta Kurdistana Federe nas kir.

Armanca sazkirina vê heyeta partiyan ew bû ku belkî kanibe di nabêna Tirkiyê û hukûmeta Kurdistanê da bibe pirak û alîkarê danînî têkiliyên resmî. Ji ber ku di nava vê heyetê da ne tenê YNK û KDP, du partiyên îslamî û gelek partiyên din jî hene.

Diyar e heyetê xwestiye îcar here Sûriyê, lê ev daxwaza heyetê ji teref hukûmeta Suriyê ve hatiye redkirin.

Netkurdê gotiye, ji ber ku navê heyetê "kurd" e loma Sûriyê ziyaret red kiriye. Li ser vê, heyetê navê xwe guherandiye, kiriye "Hukumeta Îraqê Şandeya Kurdistanê" lê Sûriyê dîsa jî qebûl nekiriye.

Wer xuyaye ku Sûriyê jî wek tirkan siyaseta ”înkarê” hilbijartiye. Ev cara pêşî ye ku Sûriye li hember kurdên başûr şêleke wiha digre. Ev siyaset, siyaset a tirkan e, tirkan ev siyaseta xwe ya ”millî” bi Sûriyê jî dane qebûlkirin.

Tirkan beşekî Sûriyê dagîr kirine, Beşar Esad ji ber vê îşxala tirkan xwe ji wan naxeyidîne, her roj diçe ber nigê tirkan û destê wan radimîse. Lê ji ber ku navê heytê ”kurd”e pê ra rûnane.

Ji bo çi?

Kurdan çi xerabî pê kiriye?

Gotinek heye, dibêjin yê binî disekine yê ser nasekine. Yê Beşar Esadê qoq jî bû ev mesele. Mêrik him welatê kurdan îşxal kiriye, him zilmeke nedîtî li kurdan dike û him jî bi nûnerên wan ra rûnane.

Çima?

Ji ber ku ji kurdan natirse, çimkî çuyê(çoyê) kurdan tuneye. Meriv ancax dikane hewqasî bêxîret be! Dibê kurd van bûyeran di hafiza xwe ya netewî da kûr binivîsin, tu carî ji bîr nekin.

Serokê Çeteya Ergenekonê Velî Kuçuk di dema girtinê da telefonî serokerkaniya tirkiyê kiriye
Dibêjin dema serokê çeteyên Ergenekonê Velî Kuçuk hatiye girtin telefonî 8 kesan kiriye. Bi 8 qumandarên rutbebilinda ra peyivî ye û alîkarî ji wan xwestiye.

Qey ewe telefonî min neke, helebt ewê telefonî serokerkaniyê bike û alîkariyê jê bixwaze.

Lê xwedêgiravî wan jî nikanîbûye girtina wî bidin sekinandin.

Tê gotin ku Velî Kuçuk ji Serokerkaniyê û Qumandariya Hêzên Bejayiyê(Îlker Başbûg) bi çend generalên rutbebilind ra peyivî ye. Bê guman ewê wiha be, çimkî Kuçuk tu tiştek bi serê xwe û bê haya serokerkaniyê nekiriye. Heta nuha çi kiribe di bin emir û însîyatîfa wan da kiriye. Loma jî divê wî bi tenê nehîlin.

Bi îhtîmaleke mezin serokerkaniyê jê hinek sebir û fedekarî xwestiye. Piştî cend mehên din ew û hevalên xwe ewê were berdan.

28 januari 2008

Çima hûn çeteyên li Kurdistanê nagrin?

Ev çend roj in ku li hember “Çeteya Ergenekonê” operasyon li ser operasyonê tên kirin. Di van operasyonan da heta nuha ji zabit, generalên teqawit û mamûrên dewletê yên bilind bigre, heta bi rojnamevanên meşhûr, abûqatên faşîst yên bi nav û deng, yanî gelek giregirên dewletê di nava girtiyan da hene.

Li gor xebereke îro di çapemeniyê da belav bûye, bi operasyoneke nuh îro darbeyek mezin li “Ergenekona Duduyan” jî xistine. Di operasyona îro da li çend bajaran li dora 30 kesî giritne. Ew jî wek yên berê dîsa bi piranî leşkerên teqawit, abûqat, rojnamevan û brukrat in.

Yanî meriv dikane bibêje ku şerê di nabêna çeteyên dewleta tirk da gelkî gur xuya dike.

Li gor tê gotin di van operasyonên îcar da pûlis ji plana darbeyeke leşkerî bigre, heta bi kuştina serokwezîr Erdogan, gelek belge bi dest xistine. Ji “Çeteya Ergenekonê” ra bi gelek riyên cuda ji derveyî welêt 50. milyon dolar hatiye şandin. Bi van pereyan qatil girtine û pê insan dane kuştin.
Merivên ”Çeteya Ergenekonê” bi navê ”dewleta kûr” gelek sûc û fêilê xerab kirine, însan tehdît kirine, sabotaj kirine, însan dane kuştin,(navê Velî Kuçuk di çînayeta Hrant Dînk da jî derbas dibe) ji xelkê xûg girtine. Teror kirine. Jixwe Serdozgerê Stenbolê ji bo ”Çeteya Ergenekonê”gotiye rêxistina ”terorê”.


Yanî ji bo ku tevliheviyê, teşxele û kaosê peyda bikin çi ji destê wan hatiye kirine. Û ev belge jî nuha hemû di destê pûlis da ne. Çimkî yên hev in, di nav hev da ne, loma jî hevûdu nas dikin. Her tim yek dikane yê din bigre. Ji ber ku hemû jî di sûc û bûyerên bêqanûnî geriyane.

Li gor belgeyên heta nuha ketine destê pûlis “Çeteya Ergenekonê” xwestiye bi serokerkan Yaşar Buyukanit ra îsal darbeyekê bike, lê Buyukanit xwe nedaye ber û loma jî darbe hîştine sala 2009-an, heta ku serfermandarê Hêzên Bejayiyê Orgeneral Îlker Başbûg bibe serokerkan. Di nivîsa xwe ya di 23-ê mehê da(şerê çeteyên dewleta tirk berdewam e)min gotibû:

”Ev çeteya bi navê “Çeteya Ergenekonê” ne çeteyek nuh e, berê jî wek kadirên “dewleta kûr” tevî gelek bûyeran bûne û gelek kurd kuştine. Yanî ev ne cara pêşîye ku biryara kuştina kurdan didin.

Lê dibêjin ku dewletê îcar nehîştiye.
Helbet bixwaze nexwaze meriv vê pirsê ji xwe dike:
-Ji bo çi nehîştin û ev operasyon kirin?
Gelo bi rastî jî AKP dixwaze “dewleta kûr” ji ortê rake û Tirkiyê bike welatekî demokratîk?
Ez bi xwe qet bawer nakim. Bi îhtîmaleke mezin ji ber ku serê derziyê dikira bigihîşta AKP-ê jî, yanî ji ber ku dikira hin mervên wan jî bikuştana loma midaxele kirin. Heger yên bihatana kuştin tenê kurd bûna ewê ev operasyon nekirana. Dema serî digihîje wan midaxele dikin.”

Texmîna min rast bûye, bi rastî jî derket ortê ku ne ji bo ku kurdan nekujin ev operasyon kirine, ji bo ku dixwestin hin merivên AKP-ê jî bikujin, lê ji wê jî mezintir ji bo ku haziriya darbeyeke leşkerî kirine, Erdogan jî di nav da xwestine gelek kesên din jî bikujin, loma ev operasyon kirine.
Baş e, kî vê ”dewleta kûr” sewq û îdare dike?

Bêguman çend zabitên teqawit bi serê xwe nikanin darbeyekê bikin.

Divê hin zabit û generalên hîn li ser kar li pişt wan hebin. Dema çend general di nava vî îşî da tunebin ne hedê çend leşkerên teqawit e ku ji bo darbeyekê bixibitin.

Jixwe di hin îfade, axaftinên telefon û belgeyên din da derketiye ortê ku ”merivê yekê” ne avakarê JÎTEM-ê general Velî Kuçuk e. Heta nuha wer dihat zanîn. Lê nuha diyar dibe ku yên ji Velî Kuçuk mezintir jî hene. Û divê hebin jî. Generalekî teqawit nikane bibe ”merivê yekem”, dive yekî jê mezintir hebe. Heta qala heyeteke bilind tê kirin.

Helbet dewlet jî û hukûmet jî vê yekê dizane. Dizane lê heta nuha tenê dest avêtiye çend “qatil” û tetikçiyên sivik, serokên mezin, ”merivê yekê” hîn li ser karê xwe ne.

Ji bo ku meriv ji cidiyeta operasyona li hember ”Çeteya Ergenekonê” bawer bike divê generalên li pişt perdê, yên nuha hîn jî li ser karên xwe ne werin girtin, wan bigrin bin kilîtê û derxin hember mahkimê.

Ji wê jî girîngtir, divê dest bavêjin ”Çeteya Ergenekonê” ya Kurdistanê, divê vê grûba Kurdistanê jî bigrin. Heta ku beşê Kurdistanê jî dernexin ortê vala ye. Wê demê maneya wê ew e ku di kuştina kurdan da di nabêna AKP-ê ”Çeteya Ergenekonê” da tu dijayetî tuneye, şer li ser parkirina îktîdarê ye.

AKP-yî hin adetên nuh tînin gundê kevn. Ev yek bi leşkeran zor tê. Berê serokkomarî tim ji leşkeran bû, tim serokerkanekî kevn dibû serokkomar. Ev maf ji wan stendin, gotin bira yekî sivîl bibe. Leşkeran ev yek bi zor qebûl kir.

Dû ra gotin bira serokwezîr “meleyekî bi qapqap” be û serê jina wî jî girtî be. Artêşê bêdil, ji mecbûrî ew jî qebûl kir.

Dû ra gotin, bira serokkomar jî mele û jina wî jî sergirtî be. Milet ev jî bi zor bi artêşê da qebûl kirin.

Erê Erdogan û Gul bûne serokwezîr û serokkomar lê nayê wê maneyê ku artêşê bi rastî jî ew qebûl kirine. Artêşê hîn îktîdara AKP-ê hezim nekiriye. Evy ek bi wan gelkî zor tê. Û ev şer jî şerê wê ye. Yanî di kuştin û terorîze kirina kurdan da dubendî di nabêna wan da tuneye. Şer, şerê kursiyê ye.

Abdulkadir Aygan di sala 2004-an da wek endamekî JÎTEM-ê di çapemeniya kurd û tirk da bi dehan bûyerên ku ew bûbû şahid îfşa kiribû, cî, war, tarîxa bûyeran û navê Velî Kuçuk jî tê da, navê bi sedan endamên JÎTEM-ê û cînayetên wan yek bi yek eşkere kiribû. Lê ji ber ku yên hatibûn kuştin kurd bûn heta nuha kesî negot çima?

Di operasyona nuh da jî qala van cînayetan nayê kirin.

Heger AKP bi rastî dixwaze Tirkiye bibe welatekî demokratîk û siyaset jî ji bin wesayeta leşkeran derkeve, divê JÎTEM û Ergenekona Kurdistanê tasfiye bike, heta ev yek neyê kirin ne demokrasî dikane were Tirkiyê û ne jî siyaset ji bin emrê leşkeran derdikeve.


26 januari 2008

Ken îro bû nesîbê me jî

Şikir ji rahm û kerema “Xwedayê mihriban û dilovan ra”, hunermendê bi nav û deng Mûrat Batgî îro li Stockholmê em bi ken û henekên xwe xenê kir.

Di van 28 salên xwe yên sirgûniyê da ez bawer dikim ev cara pêşîye ku ez hewqasî ji dil keniyama û dilşa bûme.

Ji şans û siûda xerab ra îro min kar dikir. Seet ji heftê(07.00) sibê heta 14.00-an ez li kar bûm. Programê jî li Sollentuna Bîbliotekê(kitêbxaneya Sollentuna)seet di 15.00-an dest pê dikir.

Min û xanimê me li hev kiribû, me yê li semteke li ser riya Sollentunayê hevûdu bidîta û emê biçûyana. Heger trên û otoboz di wexta xwe da bihatana em bi 5-6 deqîqe derengî digihîştin ser programê.

Bêxwediya Stockholmê jî mezin e, lê li gel vê jî destpêka rêwîtiya me baş çû. Yanî etaba pêşî ya rêwîtiya min û xanimê bi serfirazî derbas bû. Ne ez xalifîm û ne jî ew.


Xwedêgiravî min ciyê şevê nas dikir. Ez berê carê çûbûm şeveke helbestan ya Fatma Savcî û Selwa Gulî xaniman. Ji şansê xerab ra ez ji deriyê çewt derketim. Axir wek kurd dibêjin bi pirsê meriv diçe xursê, ez jî bi pirsê 15 deqîqeyan bi dereng gihîştim ciyê şevê.


Wek min texmîn dikir, şevê hîn dest pê nekiribû. Qala hin ”gelşên teknîkî” kirin. Ji xwe her tim ya balafir, ya trên û ya jî erebeya kesê hunermend xera dibe ya jî ”gelşeke teknîkî” derdikeve.


Axir îcar gelş pir ne mein bû, problem tenê ”teknîkî” bû.

Here were programê tenê nîv seetê dereng dest pê kir. Lez û beza min jî ji min ra kar ma.


Mala Mhabad Arda ava be, cî ji me ra veqetandibû, bi saya vê çêyiya wî em li ser nigan neman.

Min heta nuha çend caran di telewîzyon û di vîdeoyan da li hunermendê hêja Mûrad Batgî temaşe kiribû, lê zindî ev cara pêşî bû min ew li ser sehnê didît.


Min bixwe gelkî ji henekên Mûrad hez kir. Çend henekên tirkî jî tevê nekira minê bêtir jê hez bikira. Tirkî bi wî nakeve. Yên vî karî bi tirkî dikin pir in.

Berî her tiştî hakimê karê xwe û ji xwe bawer bû. Bêyî ku dirêj bike dizanîbû xweş henekan bike. Lê ya hîn jî girîngtir, henekên vala, henekên ji bo henekan nedikir. Hemû nimûne û henekên wî manîdar û bi naverok bûn.


Ez wisa bawer dikim ku piştî guhdarîkirina Mûrat Batgî, yekî xerîb jî dikane bi hêsanî fîlozofî û mentalîteya kurdan nas bike. Ji ber ku her henek û nimûneyeke wî qerekterê mirovê kurd radixist ber çavê meriv.


Çimkî henek û nukteyên milatan jî ne wek hev in, her miletek li gor xwe hin taybetiyên xwe hene. Tiştê ku ji bo kurdan henek e û kurd pê dikenin miletê din pê nakenin.

Ma bêyî yekî kurd kî dikane ji serokê belediya Diyarbekrê Osman Baydemîr ra bibêje, ”başkan(serok) başkan, çareyekê ji vê serma û berfê ra bibîne !”

Ez bi qurbanî wî devî bim !

Ma byî yekî kurd kî dikane vê axwazê ji serokê belediyê bike?

Loma jî henek û nukteyên kurdan jî tenê dişibin kurdan, meriv dikane wan henek û nukteyan tenê li ba yekî kurd bibîne.

Ji ber ku hunermendê hêja Mûrat Batgî îşev ev xêr bi serê me xist û ev şeva henekên bi kurdî kir nesîbê me sirgûniyên li xerîbîstanê, ji vir heta bi Diyarbekra xopan mala wî ava be.

Mûrad Batgî bi vê serdana xwe hinekî dilê me jî şa kir û ken û henekên welêt anî bîra me. Bi hêviya ku gelek carên din jî temaşekirina
Mûrad Batgî bibe qismetê me.

25 januari 2008

Ev rê felaket e

Malpera HPG-ê(Hêzên Parastina Gel)ya fermî, di 22-ê çeleyê paşîn (22/1-08)da nivîsek bi sernivîsa “Ajanê dewleta kûr Îbrahîm Guçlu”weşandiye. Nivîs bi îmzeya Aram Masis hatiye weşandin.

”Aram Masîs”, navekî ermenî ye. Xwediyê nivîsê ji bo çi ev nav li xwe kiriye meriv fêm nake. Gelo bi vî navî xwestiye tiştekî bibêje?
Di nivîsa Aram Masîs da siyasetmedar û kurdperwerê nas Îbrahîm Guçlu wek “ajanakî dewleta kûr û kadirekî JÎTEM-ê” hatiye nîşandan û dû ra jî ji bo kuştina wî emir hatiye dayin.
Masîs di emrê xwe da gotiye, ”Ciwanên welatparêz baş dizanin û dinansin çawa ev seyên ku xwe gur dihesibînin û dizûrin bêdeng bikin.”

Ji van gotinan vekirîtir emrê kuştina însanekî nayê dayin. Diyar e HPG êdî naxwaze emrên wiha wek berê bi dizî bide, êdî di malperan da her tiştî pir vekirî dike. Û dû ra jî dibêje çima xelk ji me ra dibêjin terorîst?

Ma wekî din merivê çi navî li vê nivîsê ke?

Dema meriv nivîsê dixwîne meriv naxwaze ji çavên xwe bawer bike. Li ser navê siyasetê û “Hêza Parastina Gel” yek çawa dikane kurdekî mixalifê xwe bi vî rengî tehdît bike û emrê kuştina wî bide?

Wek dibêjin, ne karê aqilan e lê rast e.

Nivîs pir ne dirêj e, lê gelkî girîng e. Divê her kurd nivîsê bi temamî bixwîne û van tehdîdên HPG-ê rexne û protesto bike. Loma jî ez nivîsê bi demamî wek belge li jêr diweşînim.

“Ne pêwîst e ku em bahsa hemûyan bikin, bes yek ji wan heye, bi ewtîna xwe û bi gilêza devê xwe bajarê qedîm Amedê dilewtîne. Ev kes Îbrahîm Gûçlû ye. Îbrahîm Gûçlû rasterast ajanekî dewleta kûr e ku dem bi dem wî didine axaftin. Debara xwe bi kontratiyê dike. Li ser navê kurdîniyê, polîtîkayên înkara her nirxên kurdan ji bona berjewendiyên xwe yên qirêj difiroşe.Îbrahîm Gûçlû, ji bilî têkiliyên wî yên JÎTEM’ê û dewleta kûr, bi hêzên başûr re jî têkildar e. Li gorî peywira ku dane wî, ciwanên kurd ên ku xwendevan an ji yên ku ji nav saziyên Tevgera Azadiyê hatine qewitandin, di bin navê komeleyan de digihîne hev. Li Amedê komele vekiriye û van karên xwe yên qirêj, bi vê komeleyê bincil dike. Diçe JÎTEM’ê, dertê diçe saziyên mîna Enstîtûya Kurd û Pena Kurd, bi rûpûşa zimanê kurdî, xwe cuda nîşan dide. Îbrahîm Gûçlû, ciwanên ku li Amedê dixapîne, ji bona perwerdehiyê dişîne başûrê Kurdistanê û perwerdehiya çekan dide wan. Van ciwanên ku bi Îbrahîm Gûçlû re ne, her dem li ser wan çek hene û di bin parastina polîsan de karên xwe dimeşînin.Van ciwanan gelek caran bi çekan ciwanên welatparêz tehdît kirine û dema ku bertek li hember xwe dîtine polîs ketine dewrê. Kontratiyeke fena Hîzbûl Kontra hewl dide li Amedê pêş bixe. Ya teqez ev e ku, ev kes di nav karê kontratiyê de ye û vê yekê aşkere aşkere dike. Herî dawîn di nivîseke xwe de, der barê HPG’ê(Hêzên Parastina Gel) de, dev dirêjahî dike û dibêje, HPG; hêza înkara gel e. De keremkin ji vir vêxin!Îbrahîm Gûçlû pratîka ku di nav de ye, ajantî û sîxuriya ku dike, fena Bekoyê Ewan niha davêje ser Tevgera Azadiyê. Bi vê jî namîne devdirêjiya Rêberê gelê kurd Rêber Apo dike.Îbrahîm Gûçlû vê hêzê ji ku digire? Kesekî ku di bin parastina dewletê û kontraya de nîn be, dikare wisa çêran, heqeretan û derewan li Tevgera Azadiyê bike?Pir gotin ne pêwîst e ku bê gotin. Ciwanên welatparêz baş dizanin û dinasin, çawa ev seyên ku xwe gur dihesibînin û dizûrin bêdeng bikin.”

Wek me li jor jî got, maneya van gotinên dawî, “Ciwanên wealatparêz baş dizanin ewê seyên ku xwe gur dihesibînin û dizûrin çawa bê deng bikin” emirdana kuştina Guclu ye, wekî din tu maneyeke van gotinan tuneye.

Ji ber ku ev malper jî ya HPG-ê ye wê demê ev tiştên hatine gotin jî divê meriv wekî helwesteke HPG-ê û PKK-ê qebûl bike. Heger ne wiha bûya divê HPG-ê heta nuha di vî warî da tiştek gotibûya.Aram Masîs gotiye, Îbrahîm Guçlu, dev davîje ”Tevgera Azadiyê û rêberê gelê kurd Rêber Apo.” Ê heger pîvan ev be, wê demê divê HPG bi hezaran kurdên mixalifên xwe bikuje. Ji ber ku ne Îbrahîm Guclu tenê, bi hezaran kurd ” Tevgera Azadiyê û rêberê gelê kurd Rêber Apo” rexne dikin.

Wê demê ev emir ne tenê ji bo Guclu hatiye dayin, ji bo her kesê ku siyaseta PKK-ê û Ocalan rast nabînin û rexne dikin hatiye dayin.

Ya din, heger her kesê ku ”Tevgera Azadiyê û rêber Apo” rexne bike were kuştin, wê demê tiştê deleta tirk li hember ”tevgera Azadiyê” û kurdan dike jî rast e û di cî da ye. Ji ber ku dewleta tirk jî bi eynî argumentê dilsoz û endamên PKK-ê, DTP-ê û her kurdê ku ”dewleta unîter û rêberê wê Ataturk” rexne bike tehdît dike û ke ev jî têr neke dikuje.

Wê demê ferqa di nabêna HPG-ê û dewletê da çi ye?

Partiyeke siyasî, tevgera miletekî ya netewî siyaseteke milî dimeşîne, gefan li mixalifên xwe naxwe, wan nakuje.

Diyar e rexneyên Îbrahîm Guclu yên li PKK-ê û Ocalan, bi Aram Masîs û HPG-ê gelkî giran hatiye, hewqas giran hatiye ku bûye sebebê biryardana ”kuştina” wî.

Ê heger pîvana kuştina însanekî ev be û rexneya li ”tevgera azadiyê û Ocalan” têrî kuştina însanan bike wê demê divê HPG berî Îbrahîm Guclu bi hezaran nîjadperest û faşîstên tirk, berpirsiyar, siyasetmedar û rêvebirên dewletê bikuje.

Çimkî yên welatê me îşxal kirine ew in, yên her roj zilmeke nedîtî li gelê me dikin ew in, yên gav û seetê şeref, namûs û heysiyeta mirovên kurd tînin pênc peran ew in, yên gû bi kurdan didin xwarin ew in, loma jî divê HPG wana hemûyan bikuje.

Di çapemeniya tirk da dema qala ”rêber Apo” dikin, tu carî navê wî bi diristî hilnadin, tim dibêjin”serokê terorîsran û qatilê zarokan” û ji bo ”tevgera azadiyê” jî dibêjin ”rêxistina terorê.” Uslûba siyasetmedar û rêvebirên dewletê jî ev e.

Wê demê divê Aram Masîs û HPG her roj bi sedan kesî bidin kuştin.

Bê guman tiştekî wiha ne rast e û ne jî mimkûn e.

Meriv hêvî dike ku ev nivîsa Aram Masîs ne biryara HPG-ê ya kolektîv be, dîtina yekî ”xwenezan û provaktor” be. Wê demê jî divê HPG di vî warî da beyanekê bide û vê nivîsa Aram Masîs red û mahkûm bike. Dema neke maneya xwe ev biryar ya HPG-ê bixwe ye. Û helbet ji bo PKK-ê ev jî felaketeke mezin e. PKK-ê berê jî gelek kurdên welatparêz kuştine. Dîrok û jiyanê nîşan da ku qetilkirina kurdên mixalifên xwe şaşiyeke pir mezin e û malwêraniye. Ji ber van qetlan di saha navnetewî da mohra terorîzmê li PKK-ê xistin. Divê PKK dev ji vê siyaseta xwe berde.

Rêxistineke netewî tu carî devê sîleha xwe naxe sînga birayên xwe, mixalif û rexnegirên xwe, tiştekî wiha pûçkirina siyaseteke netewî ye, terorîzm e.

Kesên di bin xêliya parastina ”tevgera azadiyê û Ocalan” da xelkê tehdît dikin, biryara kuştina wan didin, divê were zanîn ku merivên ne paqij in, heger ne dîn û rentele bin, bi îhtîmaleke meizn merivên dijmin in. Di herdu haletan da jî divê ciyê kesên dîn û provakatoran di nava tevgereke netewî da tunebe.

24 januari 2008

Şerê çeteyên dewleta tirk berdewam e

Di nivîsa xwe ya do da ez hinekî li ser operasyona li hember çeteyên ”Ergenekonê” rawestiyabûm û min gotibû ku ez bawer nakim hukûmeta AKP-ê bixwaze û biwêribe bi şiklekî cidî û heta dawiyê here ser van çeteyan.

Bi îhtîmaleke mezin hukûmeta AKP-ê ewê neçe ser wan, piştî ku dinya hinekî kês û fês bû ewê hemûyan serbest berdin. Ji ber ku berê jî eynî ev çete di bûyera Sûsûrlukê, Şemzînanê û di ya Saûnayê da hatibûn girtin, lê piştî hinek qelebalix, dîsa hemû serbest hatibûn berdan.

Îcar jî ewê wiha bibe.
Derket ortê ku di lîsteya kesên ku ewê bihatana kuştin da bêyî kurdan, Orhan Pamûk û Fahrî Korû jî hebûne. Fahrî Korû, aqilmedê Erdogan yê herî girîng e. Loma jî operasyon kirin. Wek min do jî gotibû, heger hedef tenê kurd bûna ewê midaxele nekirana. Lê dema Pamuk û Fahrî Koru jî bûn hedef, wê demê mecbûr man rawestînin.

Ewê çend rojan bi hev ra bazarê bikin û sozê bidin hev ku merivên hev nekujin. Û dû ra jî ewê werin berdan.

Ji xwe wa ye îro bûyereke din peyda kirin û ew derxistin pêş. Îro li Dîlokê(Entabê) li hember El-Qaîdeyê operasyonek kirin û di operasyonê da 5 kes hatine kuştin û gelek kes jî birîndar in. Li gor tiştê pûlis dibêje ji kuştiyan 4 kes endamên El-Qaîdê ne û yek jî pûlis e. Bi vî hawî rojev guhertin. Min bala xwe dayê, bêyî rojnameya Radîkalê yek malper û rojnameyê jî îro qala bûyera çeteyên ”Ergenekonê” nekiriye, mijar tenê operasyona li hember elemanên El-Qaîdê ye. Ew jî çuqas rast e, çuqas derew e hîn baş ne diyar e. Yanî sebebê operasyonê hîn baş ne zelal e.

Hinek rojnamevanên tirk dibêjin, navê vê çeteyê ya rastîn ”gladyo”ye, gladyoya Tirk e.

Wek tê zanîn gladyo rêxistineke girêdayî Natoyê ya paramîlîter bû û di orta salên 1950-î da di serî da li Îtalyayê û dû ra jî li gelek welatên Ewrûpayê hatibû avakirin. Lê piştî salên 1980-î li hemû welatên Ewrûpayê ev rêxstina paramilîter tasfiye kirin. Tenê Tirkiyê dest nedaye ”gladyo”ya xwe. Çimkî ew ji bo kurdan lazim e.

Bê guman generalên tirk tu carî hebûna ”gladyo” ya tirk qebûl nekrin. Lê wan hebûna
JÎTEM-ê jî berê qebûl nedikirin, digotin rêxistineke bi navê JÎTEM-ê tuneye. Lê dû ra derket ortê ku Tuxgeneralê teqawit Velî Kuçukê ku di vê operasyonê da hatiye girtin yek ji damezrênerê JÎTEM-ê ye. Ne tenê Velî Kuçuk, ji kesên girtî 8-ê wan leşker in û navên wan di hemû dosyayên ”kontrgerîlla” da hene.

Vê çeteya ”Ergenekonê” do bi navê Kontrgerîlla û JÎTEM-ê li Kurdistanê bi sedan kurd kuştine û destên xwe di xwîna kurdan gerandine, îro jî vî karê xwe bi navê ”Ergenekonê” dimeşînin.

Tê gotin ku ev operasyona îro li hember elemanên El-Qaîdeyê hatiye kirin, li ser daxwaze Emerîkayê bûye, emerîkiyan îstîxbarat dane tirkan.

Di 21-ê mehê da Erdogan bi şev 40 deqîqeyî bi sefîrê Emerîka yê Anqerê Ross Wîlson ra hevdîtinek kiriye. Îdîa ew e ku Ross Wîlsson, di vî warî da îstîxbarat daye Erdogan û piştî vê, ev operasyon hatiye kirin.

Sibe ev îdîa ewê hîn zelaltir bibe.

Lê ya girîng, dixwazin meseleya çeteyên "Ergenekonê" hinekî sar bikin, ji rojevê derxin.

23 januari 2008

Dewleta tirk xwestiye tiştê anî serê ermeniyan bîne serê kurdan jî

Do di çapemeniya Tirkiyê da du xeberên pir girîng hebûn. Min pê ra negîhand ku tiştekî li ser wan binivîsim.

Êvarî çûm serxweşiya Mehmet Alî Kût, diya wî wefat kiribû. Ciyê wê bihuşt be. Wek gelek kurdî, dewleta tirk nehîşt ew jî berî mirinê diya xwe bibîne. Gelek heval li wir bûn, bîna me hinekî bi hev derket. Ji xwe xêra şîn û şahiyan em hev û du dibînin. Û mixabin êdî roj bi roj şîn ji şahiyan bêtir dibin.

Operasyona li dijî çeteyên dewletê
Do li hember hin kadirên “dewleta kûr” operasyonek hat kirin. Di nava girtiyan da ji damezrînerê JÎTEM-ê generalê kevn Velî Kuçuk bigre, heta bi bînbaşî, nivîskar û abûqatên meşhûr jî hene.


Li gor medyaya tirk dinivîse, endamên çeteyê haziriya kuştina Leyla Zana, Ahmet Turk, Osman Baydemîr û çend kesên din dikir. Xwedêgiravî operasyon ji bo ku rê li ber van kuştinan bigrin hatiye kirin.


Ev çeteya bi navê “Ceteya Ergenekon” ê ne çeteyek nuh e, berê jî wek kadirên “dewleta kûr” tevî gelek bûyeran bûne û gelek kurd kuştine. Yanî ev ne cara pêşîye ku biryara kuştina kurdan didin.


Lê dibêjin ku dewletê îcar nehîştiye.

Helbet bixwaze nexwaze meriv vê pirsê ji xwe dike:

-Ji bo çi nehîştin û ev operasyon kirin?

Gelo bi rastî jî AKP dixwaze “dewleta kûr” ji ortê rake û Tirkiyê bike welatekî demokratîk?

Ez bi xwe qet bawer nakim.

Bi îhtîmaleke mezin ji ber ku serê derziyê dikira bigihîşta AKP-ê jî, yanî ji ber ku dikira hin mervên wan jî bikuştana loma midaxele kirin. Heger yên bihatana kuştin tenê kurd bûna ewê ev operasyon nekirana. Dema serî digihîje wan midaxele dikin.

Çendakî berê jî li Stenbolê dîsa çeteyek ku ji dewlemendên kurd xûgî digirtin bi operasyonekê girtin. Di nava wan da jî gelek leşker û polîs hebûn. Lê dû ra derket ortê ku ew operasyon jî ne ji bo xatirê dewlemendên kurdan bûye, ji ber ku çeteyê ji hin merivên AKP-ê jî pere xwestibûn û ew bi kuştinê tehdît kiribûn loma operasyon kirine. Bi îhtîmaleke mezin ev operasyona do jî ji ber sebebekî wiha ye.

Her kes dizane ku ev kesên hatine girtin ne masiyên herî mezin in, vana çend qatil û çaqokêşên “dewleta kûr” in û li gor emrê wê van planan amade dikin û cînayetan dikin. Şefên mezin li ser karên xwe ne û bi Erdogan û Gul ra dewletê îdare dikin. Berpirsiyarên bûyera Şemzînan hemû hatin berdan û serokê wan yê herî mezin jî îro serokerakanê dewleta tirk e. Loma jî di vê operasyonê da jî ewê hev û du hinekî saxî bikin, hêza xwe hinekî nîşanî hev bidin û dû ra jî wek bûyera Sûsûrluk û Şemzînanê(ku di herdu bûyeran da jî dewleta kûr di ser sûc da hatibû girtin) hemû werin berdan.

Dewlata tirk palana jenosîda kurdan kiriye
Rojnamevan Can Dundar û Ridvan Akar do di rojnameya Millîyetê da li ser Bulent Ecevit dest bi weşandina hin belgeyên di arşîva wî da kirin. Can Dundar û Akar ji hin belgeyên ji arşîva Ecevît kitêbek amade kirine, kitêb bi navê “Ecevît û Arşîwa wî ya bi Dizî” vê hefteyê ewê di nava weşanên Îmge-yê da derkeve.

Dundar û Akar vê kitêbê di rojnameya Millîyetê da wek tefrîka diweşînin.

Di vê kitêbê da belgeyek nîşan dide ku tirkan jî wek Saddam Husên, lê belê hîn di salên 1960-î da plana qirkirina kurdan çêkirne.

Wek tê zanîn Di 27-ê Gulana sala 1960-î da leşkeran li Tirkiyê bi darbeyekê dest danîn ser hukim. Piştî darbeyê leşkeran bi DPT-ê(Teşkîlata Dewletê ya Plandanînê)raporeke ku ewê kurdan çawa ji Kurdistanê derxin, çawa bidin koçkirin dane amadekirin.

Ji bo bicîanîn û meşandina plana “enfalkirina kurdan” di nava DTP-ê da grûbeke bi navê “Grûba Rojhilat” çêkirine. Ev grûb jî piştî ku li Kurdistanê gelek lêkolînan dike, raporeke bi navê “Rapora Rojhilat” amade dike û dide hukûmetê. Ev rapor jî dû ra dema CHP û AP tên ser hukim û Ecevît jî dibe wezîr teslîmî wî dibe.

Di vê ”Rapora Rojhilat/Dogu Raporu” da pêşniyar tê kirin:

Yek, divê miheqeq kurd werin asîmîlekirin.

Dudu, divê kurd ji Kurdistanê werin derxistin û li hin deverên tirkan, wek herêma Derya Reş werin belavkirin. Û divê ji wan deran jî miletên din li Kurdistanê werin bicihkirin.

Sisê, divê kurdên Tirkiyê û kurdên Îraqê ji hev bên qetandin, tirk li wan herêman bêne bicihkirin, ji bo ku ji aliyê demografêk ve nufûs were guhertin û li herdu aliyên tixûb jî têkiliya kurdan ya bi hev ra were qutkirin, yanî danûstendin ne mimkûn be.

Çar, divê bi plan û program, nifûsa kurdan ji Kurdistanê tim bi aliyê Tirkiyeyê ve biherike û ya tirkan jî tim bi aliyê Kurdistanê ve.

Pênc, divê kurd bêne perwerde kirin ku ew ”tirkên çiyayî” ne û miletkî bi navê kurd tuneye. Divêt meriv têxe serê kurdan ku bi eslê xwe ew “tûranî” ne, yanî tirk in.

Şeş, divê di raodyoyan da meqamên mehelî lê bi gufteyên tirkî werin gotin, ji bo kurd tirkî fêr bibin û ji muzîka tirkî hez bikin.
heft, divê hin kurd bibin mamûrê û li Kurdistanê werin belavkirin.

Bi kurtî di raporê da ji bo wendakirina kurdan gelek tedbîr û pêşniyarên din î hene.

Her çiqas ji ber hin şertên der û hundur, ji ber mezinayî û xurtiya çand, kultur, edebiyat û zimanê kurdî, tirkan nikanîbûye heta niha miletê kurd bi giştî bihelînin û bigihîjin vê armanca xwe jî, lê dîsa jî di gelek warî da bi ser ketine.

Mesela, hema di van 30 salên dawî da bi kêmanî çar milyon kurd ji Kurdistanê derxistin. Bi îhtîmaleke mezin siyaseta li pişt şerê li hember PKK-ê jî perçeyek ji vê plana dewleta tirk e. dewlet dixwaze tim şer hebe ji bo ku bikanibe terorê bimeşîne û kurdan ji kurdistanê derxe.

Ji sedî %90-ê gundên ser sînor vala kirine.

Bi sedhezaran tirkên balkan û ji derên din li Kurdistanê bicih kirine.

Bi milyonan kurd asîmîle kirine û kirine tirk.

Zimanê kurdî heleandina anîne ber mirinê.

Muzîka tirkî ya ji alî kurdan ve tê îcrakirin bi kurdan dane hezkirin.
Û geleknimûneyên din.

Tiştekî din yê pir ecêb jî bi riya vê raporê meriv dibîne ku Ecevît merivekî çuqasî dijminê kurdan bûye, heta îro bi yek gotinê jî qala vê raporê nekiriye.

Ya din, bêyî Ecevît jî heta nuha gelek kurd bûn wezîr û hatin meqamên girîng. Van kurdan jî heta nuha qala hebûna raporake wiha nekirine. Gelo haya kesî ji hebûna planeke wiha cênebûye ya jî wek “Ecevît” ew jî hemû dijminê gelê xwe ne?

Divê hemû kurd vê raporê bixwînin, bidin xwendin, belav bikin, di telewîzyonan da programan li ser çêkin, axir divê meriv haya her kurdî bigihînê.

Divê kurd bibînin ku ev dewlet çuqasî dijminê vî gelî ye û xwestiye wek Saddam Husên kurdan qir bike. Tiştê Saddam Husên kiriye esas yek bi yek disibin pêşniyarên tirkan, lê tenê cî ne Kurdistana Tirkiyê ye, nexwe wek naverok tirkan jî xwestiye eynî tiştî bikin.

Ji ber girîngiya vê plana jenosîda kurdan ya bi dizî, ew beşê ku di Netkurdê da Mûrad Ciwan kiriye kurmancî bêyî ku êz dest bidim zimanê wî li jêr diweşînim.

Plana dewleta tirk ya jenosîda kurdan

"ESASÊ SIRGÛNKIRINÊ
ASIMILASYON
: Qanûna nuha ya Îskanê û cîbicîkirina wê ji nuh ve, li gor pêdiviyên siyaseta nuh û bi awayekî ku asîmîlasyonê biserxe bê guhertin.

SIRGÛN : Ji bo struktura nifûsa herêmê ya ku xwe kurd dihesibîne ber bi nifûsa tirkan de bê guhertin, nifûsa zêde ya peravên Deryaya Reş a ku ji ber dijwariyên aborî mecbûr dibin diçin deverên din û tirkên ku ji derveyî welat tên, divê li vê herêmê bên cîbicîkirin, li herêmê nifûsa ku xwe kurd hesab dike bi teşwîqan bê hicretkirin ji bo deverên dervayî herêmê, hicreta wan bê fînansekirin û li deverên welat ên ku tirk lê ne, bên bicihkirin.

JI PERÇÊN DIN BÊN CUDAKIRIN : Herêm divê berdewamî bi wî awayî ji alî îskanê de bê perçekirin (berdewamî yên netirk li herêmê bên bicîhkirin di navbera kurdan de NETKURD) ku peywendiyên yên ku li Tirkiyeyê xwe kurd hesab dikin û kurdên Îran û Iraqê ji hev bên birrîn.
KADROYÊN KONTENJAN : Ji bo ku ji herêmê bo Rojava û ji Rojava bo herêmê nifûs bê guhaztin, nîsbeteka kadroyên tesîsên sinaî, zîraî û bazirganî yên sektorên devletê û ên taybet wek kontenjan ji bal karkirên gelê deverên din bên tayinkirin da perçebûn û têkilhevbûn bibe.

GIHANDINA MISYONERAN : Divê dibistanên herêmî (bölge okullari) yên gundan û yên meslekî yên ku hatine plankirin dest bi kar bikin... misyonerên keç û kurr bên gihandin û ji bo vê dezgeyên taybetî bên danîn. Ji yên gelê Herêmê ên ku zîrek in û hê ji piçûkî de asîmîle bûne îmkan û derfetên perwerdeya bilind bê dîtin.
MEMURÊN KURD : Walî, qaymeqam, hakim, efserê jendermeyan, efserê orduyê, mamoste û karmendên ku bi esil j iwan in yên xwe kurd dihesibîn, bê şandin bo Rojhilatê. (Kurdên asîmîlebûyî yên ku xwe tirk dibînin bên şandin nav kurdan. NETKURD)

DI RADYOYAN DE PROPAGANDA : Di radyoyan de meqamên mehelî (kurdî) bi gufteyên tirkî bên stiran û li radyoyên mehelî, ji bo herêmê progeramên propagandayê ji bal pisporan bên amadekirin û weşandin.

BIZAVÊN DAN BAWEKIRINÊ : Faaliyeteka bawerkirinê di nav wan de bê meşandin ku ew bawer bikin ji alî irqî ve ê bo wan gelek lirê, ewle û îmkanbexş be ku ew di nav sazumana siyasî ya tirk de bimînin.

ŞANOGER Û HOZAN : Bi riya skeçên ku ji bal pisporan hatine amadekirin ji bal grubên şanoyê yên piçûk û hozanên ku zimanê deverê dizanin fikrên li jorê bên cîbicîkirin.

PIRSA KURDÎ TUNE : JI bo derûdorên entelektuel ên dinyayê bê gotin ku li Tirkiyeyê pirsa kurd tuneye.

TARÎXA TIRK A ROJHILAT : Zûbizû Enstîtuyeka Tirkolojiyê bi unîversîteyekê ve girêdayî bê danîn, bê îsbatkirin ku eslê yên xwe kurd dizanin tirk e û ev bên weşandin. Tarîxa tirk a Rojhilat bê nivîsîn û weşandin.

TIRKÊN ÇIYAYÎ : Ansîklopediya Îslamê, nivîsa terefgir a alim û siyasetmedarê rûs Minorskî ya ku bi îdîya îranîbûna eslê yên ku xwe kurd diznin li maddeya yên xwe kurd diznin nivîsîye û bi vî awayî xeletiyek mezin kiriye. Ev tez li wê teza ku dibêje eslê yên ku xwe kurd dizanin tirkên çiyayî ne, tûranî ne, û me ev li Lozanê bi delegeyan dabû qebûl kirin.lihev nake. Nuha ronakbîrên Rojhilatê di nav xwe de ketine minaqeşeyan û ev xetayek e ku destekê dide cudaxwazan, divê zûbizû bê rastkirin.

ESLÊ WAN TURANÎ YE : hin lêkolîn li ser turanîbûna eslê yên ku xwe kurd zanin bê kirin û bi riyên cuda bên neşirkirin.”

21 januari 2008

Barak Obama jî dewleta tirk xeyalşikestî kir

Di hilbijartinên Emerîka da jî hesabê tirkan ji nuha da çewt derdikeve. Hêviya tirkan ew bû ku partiya Buch, Partiya Komarî ewê di hilbijartinên meha mijdarê da wenda bike û ewê Partiya Demokrat were ser hukim û serokê Partiya Demokrat jî ewê ji Buch bêtir dostê wan be û dev ji Îraqê û kurdan berde.

Lê wa ye ji nuha da diyar dibe ku namzetên Partiya Demokrat yên herî xurt Hîllaray Clînton û Barak Obama her du jî tiştên li gorî dilê tirkan nabîjin.

Piştî Hîllaray Clîntonê îro jî Barak Obama, soza naskirina qetlîama 1915-an da gelê ermenî.
Barak Obama ji Partiya Demokrat li hember Hillaray Cilînton, ji bo berendamiya serokkomariyê micadelê dide û yek ji berendamên xurt e.

Obama îro bi beyanekê got, heger di meha mijdarê da ew serokkmomariya Emerîkayê qezenc bike ewê qetlîama ermeniyan nas bike.

Barak Obama di beyana xwe da wiha dibêje:
”Ermenîstan di şerê me yê li hember terorîzmê da mitefikekî me yê baweriyê ye. Heger ez bibim serok, alîkariya me ya bi Ermenîstanê ra ewê dewam bike. Ji bo zêdekirina ewlekariya Ermeînstanê ezê bixebitim ku dawiyê li blokaja tirk û azeriyan bînim. Emerîka ji roja ava bûye û vir da tim piştgirî daya demokrasiyê û mafên qedera xwe bi destê xwe tayin kirinê. Ezê jî vê siyasetê bidomînim û di vê çarçeweyê da hewil bidim ku ji meseleya Qerebaxa Jorîn ra çareseriyekê bibînim.”

Li ser xurtkirina têkiliyên Emenîatan û Emerîkayê jî Obma dibêje, di dema îktîdara wî da ji bo pêşdabirin û mezinkirina aboriya Ermenîstanê ewê têkiliyên ticarî, siyasî, leşkerî û kulturî yên di nabêna herdu welatan da xurttir bike.

Van gotinê Obama di çapemeniya Tirkiyê da olan daye û wek bibêjin, ”di vir da jî hesabê mal û bjêr li hev derneket.” Loma jî hinekî şeqizî xwanê ne. Çimkî tu berendamên nêzî siyaseta wan tuneye, yê herî bêtir hêvî jê dikirin Obama bû, wî jî camêr wa ye ji nişka ve j iwan ra got:
-Buuuhhh !

Wek tê zanîn Hîllaray Clîntonê jî berî nuha bi demekê li ser qetlîama ermeniyan gotibû ew piştgiriyê dide tezên Ermenîstanê.

Û di mesela Îraqê da jî Hîllarayê gotibû, heta demeke dirêj ewê ji Îraqaê venekşin û piştî vekişînê jî divê leşkerên wan li Kurdistanê werin bicîkirin.

Loma jî tirkan ji Hîllarayê bêtir hêviya xwe bi Obama ve girê dabûn. Lê Obama jî îro bi vê beyana xwe tirk xeyalşikestî kir..

20 januari 2008

Li Swêd her tişt mimkûn e

Berê meseleyek...

Rojeke dawiya hefteyê mêrik û jina xwe çûn ber golê, bi nêta ku ji xwe ra him masiyan bigrin û him jî hinekî bîna xwe vedin.

Mêrik yekî masîgir bû. Sibehan zû radibû diçû masiyan. Bi vê yekê pir dilşa dibû.
Dema mêrik diçû masiyan, junikê jî ji xwe ra kitêb dixwend.

Sibehekê wek her tim mêrik dîsa rabû çû masiyan. Piştî demek kin destvala vegeriya mal û çû xwe dirêj kir. Wê rojê xwe hinekî bêtaqet his dikir.

Piştî mêrik di xew ra çû, jinik bîstekê ponijî, nizanîbû çi bikira. Bîna wê teng bû. Ji nişka ve biryar da ku here ji xe bi botê hinekî bigere.

Bîstekê bi botê di golê da çû û hat. Nizanîbû çi bikira? Dû ra bota xwe kişand qeraxa golê ji xwe rad est bi xwendina kitêbekê kir.

Piştî demek kin zilamek bi botekê hat ba wê.

Mêrik jê ra got:

-Roj baş xanim! Ez ji dahîreya trafîka deryayê têm. Tu li vir çi dikî?
Jinikê got:

-Ez dixwînim. Ez bawer dikim ne qedexeye?

Polîsê trafîka deryayê got.

-Li vê herêmê masîgirtin qedexeye.

Jinikê got.

-Ez masiyan nagrim, qey tu dibînî ez çi dikim.

Polîsê trafîka deryayê got.

-Hemû techîzatên masîgirtinê bi we ra heye. Ez mecbûr im we bibim nivîsînghê/buroyê, li wir hûnê meqbûza cezayê xwe bigrin.

Jinikê bi toneke tehdîtkar got.

-Heger tu tiştekî wiha bikî ezê jî ji ber tecawizê li te gilî bikim.

Mêrik bi dengekî matmayî got:

-Min destê xwe bi te nekiriye…!

Jinikê got:

-Rast e, te destê xwe bi min nekiriye, lê aletê te yê tecawizê bi te ra ye.

Li ser vê bersîva jinikê, polîsê trafîka deryayê ziravqetyayî kortika hustuyê xwe xurand û ji ba jinikê bi dûr ket.

Bê guman ne li her dera cîhanê, lê li Swêd, wek polîsê vê çîrokê divê meriv hevza xwe ji jinên swêdî bike. Çend hebên me jî ji ser rê da ketibin jî lê piraniya jinên me hîn hewqasî bêbext û zalim nebûne. Loma jî divê meriv gelkî qedrê wan bigre û wan bide ser serê xwe.

Çend roj berê li Stockholmê jî bûyereke eynî wek vê meseleya min li jor qal kir rû da.

Dengbêjekî bi navê Tîto Ernesto Baltran bi îdîeya ku 8 sal berê li otêlekê tecawizî keçeke 18 salî kiriye tê mahkimekirin.

Hefteya borî jineke swêdî bi îdîeya ku Tito Ernesto Baltra, 8 sal berê di dema tûrneyeke wan da li otêlê tecawizî keçikeke 18 salî ya bi wan ra kiriye. Di gilînameya xweda dibêje, piştî tecawizê keçik hat ba min û ji min ra got, Tîto Baltra li oda xwe tecawizî min kir. Min û keçikê wê demê neçû lê gilî nekir, lê nuha wîjdanen ez xwe sûcdar dibînim û loma jî lê gilî dikim.

Bi îhtîmaleke mezin nabêna xwediya gilî û Tîto Baltra nuh xera bûye, loma jî nuha lê gilî dike û wî dike qulikê. Çimkî li Swêd giliyên bûyerên wiha jê ra şahid û delîl nelazim in û tu carî muhrîrî zeman jî nabin, jin kînga bixwaze dikane gilî bike û mêrik bide girtin û derxe hembe mahkimê..Yanî li Swêd ji bo gilîkirinê tu eceleya jinan tuneye.

Xwediya gilî(Maria Lundqvîst) bi çavên serê xwe tiştek nedîtiye, tenê dibêje keçikê ji min ra gotiye. Û Tîto jî dîbêje derew e.Yanî şahid û delîl tuneye, tenê îdîa heye.

Lê dîsan jî piştî 8 salan têr dike ku Tîto Baltran bi vî sûcî bavîjin zindanê û derxin hember mahkimê. Li hin derên din dikane tiştekî wiha ne mimkûn be, lê di vê bûyerên wiha da edaleta Swêd wiha ye.

Tîto Ernsto Baltra tenorekî(dengbêjê operayê) gelkî meşhûr e, 43 salî ye û bi eslê xwe jî ji Şîlîyê ye, ev 22 sal in li Swêd dijî.

Jinika ku li ser navê keçikê(keçik wê demê li ber geda wê bûye) li Tito Baltran gilî kiriye jî artîsteke bi nav û deng e. Loma jî mahkimê di çapemeniya Swêd da gelkî olan da ye. Hewqas olan da ku êdî ez jî mecbûr mam ku ji kurdan ra qalê bikim.

Piştî ku min bûyer di rojnameyan da xwend min telefonî ”donjiwanekî kurd” ku nuha êdî kal e kir, û jê ra got:

-Kura ez zanim te bi keçên swêdî ra gelek kab avîtine, hûn gelek caran bûne mîvan û mazûbanên hev. Tu bi ya min dikî, tu yê ji xwe ra bireve here hîn dora nehatiye te jî ! Tiştên anîn serê Tîtoyê reben dikanin bînin serê te jî. Hema yek dikane di deftera xwe da bê hemdî li navê te rast were û dû ra jî li wê şevê poşman bibe û here li te gilî bike. Ma tu yê çi bikî?

Keniya got:

-Netirse, ez rût im, li min gilî nakin.

Herçî ez im elhemdulîllah, milyarên min jî hebin nikanin li min gilî bikin. Ji ber ku ne ez tu carî bûme mîvanê wan û ne jî ew bûne mîvanê min.

Loma jî ez her şev bê tirs dikanim serê xwe deynim ser balgiyê xwe û têkevim xewneke bêbinî.

Min got ez îro jî qala teror û zilma tirkan nekim.

19 januari 2008

Bîranîna dilşewatekî kurdan

Dewleta tirk ya çete salek berê îro rojnamevan û gernasê miletê êrmenî û dostekî kurdan yê dilşewat Hrant Dînk, li Stenbolê bi pûştî û qeleşiyeke mezin bi qatilên xwe da kuştin.

Îro li Kurdistanê, li Tirkiyê û li gelek bajarên Ewrûpayê kurd û hemû dost û hevalên Hrant, yên bi namûs û qedirşînas vî zana û ronakbîrê ziravpiling bi giramî û bi minetdarî bibîrtînin.

Berî kuştina wî, min Hrant Dînk nas nedikir, belkî min navê wî bihîstibû lê ji bo min yekî pir ne nas bû. Ez gelkî li ber ketim ku min di saxiya wî da ew ji nêz ve taqîb nekiribû.

Piştî kuştina Hrant, min xwest ku ez jiyan û berhemên vî ronakbîrê hêja baştir nas bikim, dîtinên wî yên li ser qetlîama êrmeniyan û mesela kurdan fêr bibim. Loma jî ew nivîs û hevpeyvînên wî yên ku ez lê rast hatim min hemû xwendin.

Par di malpera Dibistana Kurdî da ez rastî hin notên heval Heyder Diljen yên ji sempozyomekê hatim.
Heyder Diljen, di 29-ê hezîrana sala 2003-an de li Anqerê bi Hrant Dînk ra beşdarî sempozyoma perwerdeya zimanê zikmakî ya EGÎTÎM-SEN-ê bûbû û di vê sempozyomê da hin gotinên Hrant yên derbarê kurdan û zimanê zikmakî da not girtibû û par di malpera xwe da weşandibû.

Tiştên Hrant Dînk di wê sempozyomê da li ser perwerdeya zimanê dê gotine fikir û dîtinên gelkî girîng in, gotinên kesekî zana û dûrbîn e. Û di eynî wextê da jî merivekî dost û dilxwazê miletê kurd e, naxwaze kurd bihelin, bibin tirk.

Hrant Dînk baş fêm kiriye ku milet çawa ji ortê radibin. Di vî warî da bi çend nimûyên balkêş
wiha bala kurdan kişandiye:

-Yên ku dixwazin miletekî ji holê rakin, berê zimanê wî miletî qedexe dikin. Ziman organê cinsî yê miletan e. Dema tu miletan bixesînî ew milet nikainin hebûn û zuriyeta xwe bidomînin.

-Binêrin, çi dibêjin? Nabêjin ku bila kurd zimanê xwe hîn bibin, dibêjin "çi heyf ku me tirkî hînî kurdan nekir."

-Ku hûn zimanê mirovên ku hûn bi hev ra dijîn qedexe bikin, hûn zimanê xwe jî diqedînin. Ez ermenî me, lê ez kurdiya xwe dixwazim. Ji ber ku em bi hev ra dijîn. Dema kurdî bi pêş bikeve ewê zimanê min jî pêş bikeve.

-Têkoşîna perwerdeya bi zimanê zikmakî giringtir têkoşîn e. Me mafê perwerdeya bi zimanê ermenî 150 sal berê girt, lê îro ermenîyên ku bi ermenkî bipeyivin, bixwînin û binivîsin tune ne. Têkoşîna me ya ji bo vî mafî bi erdê da çû. Dewlet îro me wek aksesuar bikar tîne. Bila cefa kurdan bi erdê da neçe. Hemû pêdiviyên xwe ji niha da amade bikin ku bila têkoşîna we vala neçe.

-Dema meriv çûkekê basko bike, ma ew çûk dikare bifire? Çepên Tirkiyê jî tê de, heta îro kes li hemberî ermenîyan bi namûs tevnegerîya ye. Nazim Hîkmet, ji wan şaîran e ku ez pirtir jê hez dikim, lê bi tenê peyvek jî ji bo komkujîya ermenîyan nenivîsiye. Çû Rûsyayê. Girîngtir hevalên wî ermenî bûn, lê dîsa jî nenivîsî.

-Heger îro kurd mane, bi saya zimanê kurdî ye. Ziman malzaroka(rehima) miletan e. Milet li wir çêdibin.

-Dema ez rewşa ermenî û kurdan didim ber hev rismekî weha derdikeve holê: Azadiya firînê dane ermanîyan, lê per û baskên wan hatine şikestin, loma nikanin bifirin.

Kurd hîn xwedî per û bask in, lê azadîya wan ya firînê tuneye. Divê merivv per û baskên kurdan neşikîne û vî mafî bide wan.

-Li Tirkîyê dixwazin em bi zorê bibêjin "em tirk in, durust in, jîr in" Ez durust im, jîr im, lê ne tirk im, ez ermenî me. Ermeniyê Tirkîyê me.

Divê êdî li Tirkiyê di pirtûkên dersê de, bes "Alî topê bavêje Welî", neyê nivîsîn. Divê êdî weha bê nivîsîn:

"Alî topê bavêje Hrant"

"Alî topê bavêje Delalê"

"Alî topê bavêje Welî"

"Hrant Dînk 29 hezîran 2003, Salona Mala Mamosteyan, Enqere
(Ji notên Haydar Diljen yên Sempozyomê)"


Tiştekî ku meriv li van dîtinên Hrant Dînk yên wek risasê giran û wek zêr bi qîmet zêde bike tuneye. Meriv dibîne ku wî kakilê meselê baş fêm kiriye û loma jî dixwaze bi damara dilê kurdan bigre, wan bihejîne û ji xewa mirinê şiyar bike.

Ew dizane dema kurd asîmîle bibin, wek milet jî ewê biqedin, ewê bibin tirk.

Hrant dibîne ku tirk çawa li çonga xwe dixin, dikin ax û of û dibêjin, "me çawa nikanîbûye heta nuha kurd asîmîle bikirana ?"

Loma jî dixwazin nuha bi darê zorê vî karê dengmayî bi lez û bez zû temam bikin. Bi asîmîlekirina zimên çawa ku gelên din hemû helandin, kirin tirk, dixwazin eynî tiştî bînin serê kurdan jî.

Hrant, ev nêt û hesabê tirkkan dîtibû û loma jî ji kurdan ra gurmîn bû li defa şer, defa hawarê dixist, digot kurdno rabin seferberligê, hûn li ber tunebûnê ne.

Sebebê qetilkirina Hrant Dînk, ne ji ber ku ew ermenî bû û rexne li siyaseta dewleta tirk ya nîjadperest digirt. Erê dewlet ji van rexneyên Hrant yên derbarê qetlîama ermiyan gelkî aciz bû, lê nedibû sebebê ku wî bikujin.

Bi îhtîmaleke mezin ji ber ku wî xwe di mesela kurdan jî gerand û xwest kurdan ji xewa mirinê şiyar bike loma ew kuştin. Dîtinên wî yên derbarê zimanê kurdî da ji bo dewletê pir tahlûke bû.

Loma jî bi qasî ermeniyan, Hrant, şehîdekî gelê kurd e jî. Divê kurd bi vî çavî li Hrant binêrin û wî her tim wek şehîdekî doza gelê kurd bibîr bînin.

18 januari 2008

Gelo Tirkiye û Emerîka bazara çi dikin?

Di nabêna Tirkiyê û Emerîka da li ser kurdan hin birr û bazar tên kirin, lê meriv nizane çi ne. Nûnerê Emerîka yê Îraqê David Satterfield, îro ji nişka ve firiya Anqereyê.
Li gor CNN Turk dinivîse Satterfield, berê çûye serokê serokerkaniyê yê 2. Orgeneral Ergîn Saygun dîtiye. Û dû ra jî çûye ziyareta serokkomar Abdullah Gul û wezîrê karê derve Alî Babacan.
Weke tê zanîn 3 roj berê(15/1) jî Orgeneral Ergîn Saygun li ser vexwendina cîgirê serokerkanê Îraqê Nasir Abadî çûbû Bexdayê û bêyî Abadî, bi serfermandeyê hêzên Emerîka yên li Îraqê David Petraeus re jî hevdîtinek pêk anîbû.

Tê gotin ku David Satterfield ewê bi tirkan ra têkoşîna li hember PKK-ê, meseleya Kerkûkê, qanûna petrolê û rewşa hikûmeta merkezî ya Bexdayê gotûbêj bike.

Tirkiye li Îraqê ne di nava hêzên pirnetewe da ye, ne jî welatekî ereb e, gelo ji bo çi Emerîka ewê here van meseleyên Îraqê bi tirkan ra minaqeşe bike?

Helbet ne emerîkiyan û ne jî kurdan tiştekî wiha negotine, yên vê îdîayê dikin tirk in. Loma jî divê meriv hinekî bi şik li van îdeayên wan binêre.

Meseleya PKK-ê temam, lê gelşa ”qanûna petrolê” û şerê kurd û ereban yê di vî warî da divê Tirkiye nikanibe xwe tevê bike. Ku bi rastî jî Emerîkî xwe mecbûr his bikin ku van meseleyan hemûyan bi tirkan ra bipeyivin wê demê ji bo me kurdan rewş pir xerab e. Maneya xwe dewleta tirk jî li Îraqê li hember kurdan bûye hêzek.

Tirkan îro Kurdistan bombaran nekirin, lê elektirîka wan birî. Li gor xeberên çapemeniya tirk, şîrketa (KAR-KEY)ku ji Silopiyê elektirîkê dide hin herêmên Kurdista Federe îro ji %90 dana elektirîk kêm kiriye. Yanî îro bombe bi ser serên kurdan da nebarandin, lê di tariyê da hîştin.

Dewleta tirk ziman, telewîzyon, radyo, rengên kesk û sor û zer, axir her tiştê ku bi kurdî be û kurdayetiyê bîne bîra mirovan li kurdan qedexe kiriye. Nuha jî dixwaze him bi alîkariya teknîk û qanûnan û ku ew jî têr neke bi zora fizîkî rê li ber bikaranîna înternetê bigre, nehêle kurd bi riya înternetê xwe bigihînin hev û bi hev ra têkevin têkiliyan.

Li gor malpera Serwextê nivîsîye, li bajarê Erzeromê polîsên polîsên tirk sê gencên kurd yên di nabêna 17 û 25 salan da ji bo ku li înternetkafeyê ketine malperên kurdî ew ”di ser sûc da” girtine û dû ra jî dane mehkimê. Û dadgehê jî li hemberî her sê xortan ji ber ku ketine malperên kurdan û bi kurdî xwendine doz vekiriye.

Ev dewleta tirk ya ceberrût bûye wek kûçikê bînê bigerîne, bi şev û roj wer li pey kurda ye. Nahêle xortekî kurd ji xwe ra nîv seetê bi tiştekî şa bibe. Ji viya mezintir zulm tuneye.

17 januari 2008

Li vê cîhanê kurdbûn zor e

Pirsgîrekên di nabêna kurd û ereban da roj bi roj kûrtir dibin. Pirsgirêka petrolê, referandûma Kerkûkê, bicîanîn xala 140-î û butçeya herêma Kurdistanê çend nuxteyên ku kurd û ereb li ser wan li hev nakin û li hember hev şerekî mezin didin .

Hukûmeta merkezî ya Îraqê dixwaze maf û selahiyetên hukûmeta herêma Kurdistanê kêm bike. Ji bo ku kurd di her warî da girêdayî û mihtacê wan bin, bêyî hukûmeta merkezî nikanibin tu gavê bavêjin, nikanibin bi şîrketên biyanî yên petrolê ra peymanan çêkin çi ji destê wan tê dikin.

Ji bo ku li hember kurdan hîn xurttir bin tifaqên nuh bi hev ra çêdikin.

Li gor nûçeyeke ajansa AP-ê, tê gotin ku wezareta petrolê ya Îraqê îro bi biryarekê têkiliyên xwe bi hemû şîrketên ku peyman bi hukûmeta Kurdistanê ra çêkirine qut kiriye.

Esas ji zû da ye tehdîdên bi vî rengî li kurdan dihatin kirin lê heta nuha tu gav neavêtibûn. Heger rast be, ereb dixwazin nîşanî kurdan bidin ku ew ciddî ne.

Lê gelş ne mesela petrolê tenê ye, Bexda dixwaze butçeya herêma Kurdistanê jî ji %17-an daxîne ji %12-an.

Dîsa Bexda naxaze madeya 140-î û referandûma Kerkûkê jî bide çêkirin.

Do bi şev di kanala Kurdsatê da min li Mela Bextiyar guhdarî kir. Bextiyar pir vekirî digot ku, îşê wan gelkî zor e, li hundur û li der gelek gurûp, hêz û dewlet li dijî wan in. Loma jî bicînanî medeya 140-î û referandûma Kerkûkê, mesela petrolê û gelek meseleyên din hewqas ne hêsaye û gelek astengên mezin li pêş wan hene.

Loma jî sala 2008-an ji bo kurdan ewê saleke gelkî zor be. Qedera kurdê başûr îsal tê tayin kirin. Di vî şerî da tenê Emerîka dikane alîkariya kurdan bike. Û ew jî ne diyar e. Bêyî Emerîka li der û li hundur, hemû hêz û dewletên cîran li dijî kurdan e. Bêyî piştgiriya emerîka li hember van hêzan hemûyan rawetîn gelkî zor e.

Di van du rojên dawî da serokê Kurdistanê Barzanî bi gelek aliyan ra hevdîtin pêk anî. Li ser çûna serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî ya Bexdayê û hevdîtinên wî bi wezîra derva ya Emerîka Rice û bi hin aliyên ereb ra jî heta nuha tu tiştekî vekirî nehatiye gotin. Tê gotin ku Talabanî, daxwazên kurdan wek deklarasyonekê daye Malikî û xwwstiye ku di mdemke muayen da bersîvekê bide.

Dema daxwazên kurdan red bike kurd kanin çi bikin?

Çimkî kurd di meclîsê da jî ne di piraniyê da ne, li wir jî mihtacî alîkariya ereban e. Û ereb jî her çiqas li dijî hev bin jî lê li hember kurdan tim dibin yek.

Do encûmena serokatîya herêma kurdistanê bi amadebûna serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî, serokê parlamentoya herêma Kurdistanê Ednan Muftî, serokê hukûmeta herêmê Nêçîrvan Barzanî, cihgirê serokê meclîsê Kemal Kerkûkî, cihgirê serokê hukûmeta herêmê Umer Fettah û serokê dîwana serokatîya herêmê Dr. Fûad Husên li bajêrê Selaheddîn civiyan. Civîna hemû partiyan jî çê bû.

Tê gotin ku di van civînan da behsa serdana serokê herêma Kurdistanê ya Baxdayê û hevdîtina wî ya bi wezîra derve ya Amerîka re hatiye guftûgokirin.

Bi Rîce ra kurd çi peyivîne, çi biryar girtine hîn ne diyar e. Lê tiştê diyar ew e ku kurdan nikanîbûye emerîkyan îqna bikin ku êrîşên tirkan rawestînin. Ji ber ku piştî destûra Emerîka, tirkan bombebarana Kurdistanê êdî ji xwe ra kirne rutîn, kînga dilê wan dixwe ya bi balafiran ya jî bi topan bombebaran dikin.

Li bakur jî halê kurdan ne tu hal e. Meriv naxwaze li telewizyonan temaşe bike. Her kes li kurdan dixwe, Îran bi darde dike, Sûryiye kurdan digre, dixe hefsan, Tirkiye rojê çensed kurdî digre, bi sedsalan ceza dide xwendevan.

Kurdistan nuha ji dedma 12-ê Îlona 1980-ê gelkê xerabtir e.

Alîkara Serokê Giştî ya ÎHD-ê(Komeleya Mafên Mirovan) Reyhan Yalçindag, li ser binpêkirinên mafên mirovan yên sala 2007-an civînek çêkir û daxuyaniyek da çapameniyê.

Yalçindagê got, di sala 2007’an de binpêkirinên mafên mirovan li gor salên din 2 qatî zêdetir bûye.

Yalçindagê gotina Serokwezîr Recep Tayîp Erdogan ya ku gotibû, “ji îşkenceyê re sifir tolerans”, got nuha bûye ji îşkenceyê ra zêdetir tolerans.

Leşker ji alîkî da lêdixin, pûlis ji alîkî da. Û hukûmet jî di warê siyasî da êrîşê dibe ser kurdan. Ji çend salan û vir da ye eva cara pêşî ye ku kêfa tirkan hewqas li cî ye.

Divê kurd li hember van êrîşên çaralî kurdên herçîar perçeyên Kurdistanê bi hev ra tiştekî bikin.

Lê çi bikin?

Ez wiya hîn baş nizanim. Li ser difikirim.

16 januari 2008

Erdogan: kurd xwediyê her mafî ne

Serokwezîrê Tirkiyê Erdogan, îro li Madrîdê careke din derbarê kurdan da dîtinên xwe yên nîjadperest û pantûranîst dubare kir û got, kurd jî wek wî xwediyê her mafî ne, ji vê zêdetir tu mafekî ku ew bidin kurdan tuneye.

Ev çend roj in serokwezîrê Tirkiyê Erdogan, ji bo ku beşdarî civîna ”Îtîfaqa Medeniyetan” bibe li paytexta Îspanyayê li Madrîdê ye. Erdogan, piştî civîna "Nueva Economia Forumê" civîneke çapemeniyê çêkir û li ser gelek meseleyan rawestiye. Bi taybetî li ser mesela kurdî pir vekirî got, hemû mafê kurdan hatiye dayin.

Pirsa rojnamevanekî, “gelo kurdê bibin xwediyê statuyeke taybet ya jî xwediyê mafên kêmatîyê/eqeliyetê ?”, Erdoan gelkî aci kir û bi uslûba pêxwesekî cahil wiha bersîva da:

-Ev pirs gelkî çewt e. Li welatê min hemwelatiyên min yên bi eslê xwe kurd ji min cihêtir ne xwedî tu statuyê ne. Ez wek serokwezîr Tayyip Erdogan xwediyê statuyeke çawa me hemwelatiyên min yên bi eslê xwe kurd jî xwedî eynî statuyê ne.

Van gotinên jorîn ji serê salan ve ye ku ji alî hemû nîjadperest û panturkîstên tirk va ên dubarekirin. Bahçeliyê faşîst jî, Baykalê nîjadperest jî gav û seetê eynî naqaratê dikin, “kurd xwedî hemû mafan e”.

Erdogan jî her çiqas çend caran bi rengekî sextekar û manîpulatîf çend gotinê girover ji bo xapandina kurdan gotibe jî lê ji zû da ye vê siyaseta xwe ya înkar û îmhayê pir vekirî û bê tirs dibêje.

Erdogan di bersîva xwe da hinekî din jî henekê xwe bi kurdan dike û wiha dom dike:

-Heger hûn ji hemwelatiyên min yên kurd pirsa hûn dixwazin bibin hindikayî? bipirsin, ewê bi sîle û pihînan we derxin der. Ji ber ku ew unsûrî eslî ne. Ew tiştekî wiha ebeden qebûl nakin. Li Tirkiyê hemwelatiyên min yên kurd bûne serokwezîr jî, wezîr jî. Di hemû dezgehên qanûnî da wezîfe girtine. Ma hîn ewê çawa be? Dema kelemek li hember vê yekê tunebe êdî mesele çi ye? Hin kes dixwazin yekîtiya welatê me ya unîter xera bikin. Emê pirîmê nedin viya.

Wek hemû serok û siyasetmedarên tirk, Erdogan jî merivekî bê heya ye. Heger ne merivekî bê rû, bê heya bûya ewê negota “heger hûn kurdan bikin hindikayî” ewê li we xin. Baş e, wê demê ev şer , ev xwîn û ev malwêranî ji bo çi ye?

Kurd çima şer dikin?

Partiyên kurdan çi dixwazin?

Bêguman Erdogan bi zanetî demagojîyê dike. Çimkî tiştekî din ê bibêje tuneye.

“Kurd li Tirkiyê bûne wezîr û serokwezîr” jî dereweke bi boçik e, kurd tu carî wek kurd nebûne muxtar, nebûne bekçiyê qereqolê jî. Dema bûna muxtar, bekçî, wezîr û serokwezîr, ne wek kurd, wek tirk bûne. Di meclîsê da her kurd mecbûr e kurdayetiya xwe înkar bike û wek tirkekî sond bixwe.

Heger kurd jî wek tirkan dibin wezîr û serokwezîr, wê demê Leyla Zana, Orhan Dogan, Hatîp Dîcle û Selîm Sadak ji bo çi 10 salan di zindanan da hatin rizandin?

Ma Leyla Zana ne ji bo xatirê du gotinên kurdî 10 salan hefs raza.

Heger kurd jî wek tirkan xwedî her mafîn e wê demê çima kurd nikanin wek parlamenterên tirk di meclîsê da bi zimanê xwe bipeyivin?

Çima zarokên kurdan bi kurdî perwerde nabin?

Çima telewîzyonên kurdan tunene?

Çima zimanê kurdî wek tirkî li her derê ne serbest e?

Ne heweceye meriv zêde dirêj bike, her kes dizane tu mafekî kurdan yê netewî tuneye,

Erdogan di axaftina xwe da bi taybetî li ser serkeftina AKP-ê ya li Kurdistanê di hilbijartinên dawî da rawestiya û got, ev jî îspata wê yekê ye ku piraniya kurdan bi me ra ye, siyaseta me rast dibînin û doza tu tiştekî din nakin.

Li gor Erdogan, heger siyaseta wan şaş bûye ewê kurdan ray nedana wan. Ji wan kesên ku li ba xwe hin hêviyan ji AKP-ê dikin Erdogan pir eşkere got, kurd mird, hindikayî mindikayî, maf û nizanim çi hemû lîstik in û em tu carî tiştên wiha qebûl nakin. Erdogan got:

-Kurd li her dera Tirkiyeyê dijîn, lê bi piranî li Başûrê Rojava hene. Li vê herêmê yekemîniya partiya min ne bûyereke laletayin/basît e. Dêmeg ez bi gelê xwe yê esilkurd ra bûme yek, pê ve mihiya me. Li ba me milîyetçîtiya etnîkî/nîjadî, herêmî, dînî qedexe ye. Hindikayiyên cihê ne, nizanim çi ye miye, em di nava lîstikên wiha da cî nagrin. Û em tu carî jî nahîlin kes dev bavîje ji hebûna me ya unîter da.

Parlamenterên AKP-ê yên kurd di nava milet da digeriyan, bi kurdî ji milet ra digotin, heger AKP were ser hukim ewê mafê kurdan yê netewî bide. Kurd jî bi vê propagandeyê xapiyan û AKP li Kurdistanê kirin partiya yekem.

Û ev rayên kurdan jî nuha wek senedekê înkarê di destê Erdogan da ye. Erdogan dibêje heger kurdan doza kurdayetiyê û hin mefên netewî bikira ewê ray nedana min û partiya min nekirana yekem.

Erdogan rast dibêje, çimkî şîara wî ya hilbijartina "yek milet, yek dewlet, yek welat û yek al" bû. Û tiştê nuha dike jî tam li gor van hedefên wî ne. Yanî camêr kes nexapandiye, tiştê berî hilbirtinan gotibû nuha tenê dubare dike û helbet gav bi gav bi cî tîne.

15 januari 2008

Çapemeniya tirk kûreya derewan e

Do (14/1) li paytexta Kurdistanê Hewlêrê li Parka Şehîd Samî Abdurrehman, bi minasebeta anîna cenazeyên 365 şehîdên enfalê merasîmek mezin hat çêkrin. Hemû tabût bi alên Kurdistanê hatibûn pêçan û li kêlek hev hatibûn rêzkirin.

Dîmenên merasimê muhteşem bû. Gurrûzî digirt laşê meriv!

Li başûr bi rastî jî miletê kurd ji jenosîdeke hîn mezintir xelas bûye, heger Seddam neketa ewê qira kurdan bianiya.

Meriv dikane bibêje ku kurdên mane ji mirinê xelas bûne.

Di merasîmê da serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî, Cîgirê serok Kosret Resûl, serokwezîr Nêçîrvan Barzanî , serokê parlementoyê Ednan Muftî , şandeya îtalî û berpirsiyarên gelek hîzb û rêxistinan jî amade bûn.

Mesûd Barzanî, di merasîmê da axaftinek hestdar û dilzîzane kir û got:

-Hîn jî li Îraqê hin alîyên ereb hene ku dixwazin tawanên jenosîd û enfalkirina kurdan cardin dubare bibe , lê ev xewna wan derbas bû, êdî tu kes û tu alî nikane careke din tawaneke wisa li dijî gelê me bike. Heger ji destên wan bê ewê bi xwe jî van tawanan bikin.
Lê tiştê esas ez dixwazim li vir qal bikim ne ev merasim e, xebereke tirkan ya li ser vê merasimê ye.

Îşev(15/1) di malpereke tirkan da(gelek malperan eynî xeber dabûn) li ser vê merasima 365 şehîdên enfalê xebereke wiha nivîsîbûn:

-Barzanî ji PKK-îyan ra merasimeke taybetî çêkir
Serê pêşemergeyan Barzanî ji bo xayinên di operasyona hewayî da birîndar bûbûn û dû ra jî di nexweşxaneyan da miribûn merasima cenaze çêkir.
Bi sedan kes tevî merasimê bûn, lê Barzanî beşdar nebû. Xwendevanan di rêzên pêşî da cî girtin. Tabûtên terorîstan jî bi xwendevanan dan rakirin. Di merasimê da mersiye hatin gotin û şiîr hatin xwendin.

Aqilê meriv nagire, rojnamevanek çawa dikane hewqasî bêexlaq û rezîl be?

Însan, hema bi qasî dirhemekê jî exlaq û ûjdan pê ra mabe çawa dikane derewên hewqas rezîl û bêmistewa bike?

Civatek, dezgeyek çawa dikane hewqasî birize?

Dijminatiya miletê kurd, çapemeniya tirk rizandiye, kiriye çapemeniya derewan.

Bi medya tirk ra êdî ne exlaq maye û ne jî ar û heya! Damara arê ya(damara şermê)çapemeniya tirk qetiyaye, loma jî ji tu tiştî fedî nakin.

Medyaya tirk ji alî grûbek mytoman ve tê îdarekirin. Ji ber vê yekê jî derew li ba wan wek fisên tajiyan e.

kurd şerekî man û nemanê didin
Wezîra derve ya Emerîkayê Condoleezza Rice, vê sibehê ji Riyadê ji nişka ve çû Bexdayê.
Serokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, cîgirê serokwezîrê Iraqê Berhem Salih, herdu cîgirên serkomarê Iraqê Adil Ebdulmehdî û Tariq Haşimî û Celal Talebanî li Bexdayê bi wezîra derve ya Amerîkayê Condoleezza Rice ra hatin ba hev.

Dîsa îro serok Talebanî, serok Barzanî û cîgirê Talebanî Tariq Haşimî jî civîneke sêqolî pêk anîn. Naverok baş nayê zanîn.

Serokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî do êvarî li Selaheddîn pêşwazîya fermandarê hêzên firehnijad David Petrayus û şandeya pê re kir.

Serokê duyem yê serokerkaniya Tirkiyeyê Ergîn Saygûn jî îro çû Bexdayê û bi cîgirê serokerkanê Iraqê Nasir Abadî û fermanderê giştî yê hêzên firehnijad David Petrayus ra civiyan.

Dema Rîce bi Talebanî û Mesûd Barzanî ra di civînê da bû balafirên tirk dîsa gelek deverên Kurdistanê bombebaran kirin.

Demeke pir krîtîk e, her kes dixwaze zora kurdan bibe û dishilata wan kêm bike. Diyar e îro jî li Bexdayê bi ereb, tirk û emerîkiyan ra şerê vê desthilatê hat kirin.

Îşê kurda zor xuyaye. Xwdê bi xêrê bigerîne.

14 januari 2008

Hedefa AKP-ê îmhakirina tevgere kurd ya netewî ye

Divê kurd qet xwe nexapînin û tu hêviyên vala ji AKP-ê nekin. Di sala 2008-an da hedefa AKP-ê bi tevayî îmhakirina tevgera kurd ya netewî û demokratîk e. Kurdistana Federe jî di nava vê hedefa Erdogan û Gul da ye.

Dema meriv bi baldarî bala xwe bide îcraat, siyaseta wan ya der û hundur û beyanên Erdogan û Gul, meriv pir vekirî dibîne ku di sala 2008-an da dewleta tirk ewê êrîşên pir mezin bibin ser kurdan, Sala 2008-an ji bo kurdan ewê bibe saleke gelkî zor û bi êş.

AKP û artêş, li hember kurdên bakur û başûr amadeyiya êrîşeke pir berfireh dikin. Erddogan û Gul ji nuha da sinyala vê êrîşê didin.

Serokwezîrê Tirkiyê Erdogan, vê sibehê li Îspanyayê di civîna Ajansa Europoa Pressê da peyvî û pir eşkere got ku ewê dev ji kurdan bernedin û ewê êrîşên xwe bidomînin. Erdogan, li ser pirsa “bombebaranên we yên li Iraqê qediyan an na? We encameke çawa bi dest xist? “, wiha peyivî:

”Hesassiyeta me ya di mijara operasyonên li derveyî sinor da didome. Li gor netîceyên ji îstîxbaratê werin operasyon dikanin her gav werin kirin. Nuha ne mimkûn e ku em tiştekî bibêjin. Heta ku ev micadele dom bike ne mimkûn e ku em bibêjin di vê tarîxê da ewê biqede. Meclîsê ji bo salekê destûr daye me. Heger me di salekê da ev îş qedand ji xwe qedand. Me neqedand, emê careke din destûrê bixwazin.”

Divê em baş bizanibin ku qesta erdogan ji ”qedandina vî îşî ”ne belavkirina hêzên PKK-ê yên çekdar e tenê ye, li bakur qedandin û tasfiyekirina tevgera kurd ya netewî ye. Û li gor destûra Emerîka, êrîşa ser Kurrdistana Federe jî di nav hedefên AKP-ê û artêşê da ye.

Yanî ji bo kurdên Tirkiyê dana hin mafên netewî, avîtina hin gavên demokratîk, derxistina efûyeke giştî, sistkirina girtin, îşkence û terora li ser milet divê em ji bîr bikin, heta ji wan bê, ewê teror û çewisandinê zêdetir bikin.

Ewê terorê zêde bikin, îşê DTP-ê jî biqedînin û nehêlin tu alternatîfên din jî çê bibin; ji bo ku di hilbijartinên 2009-an da hemû belediyên Kurdistanê bigrin destên xwe. Û dûra jî ewê bibêjin, me mesela kurd hel kir. Çimkî nûnerên kurdan him di meclîsê da û him jî di belediyan da hemû bi me ra ne. Û kurd tiştekî naxwazin, heger bixwestana rayên xwe nedidan me.

Abdullah Gul jî wek Erdogan, defa şer lêdixe û ew jî dibêje, heta ku em PKK-ê biqedînin ewê şer bidome.

Gul jî wiha gotiye:

” Mesele heta dawiyê li dijî PKK-ê şerkirin e, li hember rêxistineke wiha şerkirin û jinavbirina vê ye. Heta ku em bikanibin emê PKK-ê ji navê rakin, emê têkoşîna xwe bi biryardarî bidomînin.”

Wek tê dîtin, di gotinên Gul da jî biryardariyeke serttiyê û şer heye. Loma jî divê em gotinên wan ciddî bigrin û tu hêviyên vala ji wan nekin.

Divê em baş îqna bin ku artêş û Buyukanit ji bo kurdan çi difikire û çi dixwaze, Erdogan û Gul jî eynî tiştî difikirin û eynî tiştî dixwazin. Siyaseta ji hilbijartinan û vir da meşandine îspata vê yekê ye.

Îşareta şerxwaziya AKP-ê yek jî ranekirina sîstema cerdevaniyê/korîcîtiyê ye. AKP sîstema cerdevaniyê(korîcîtî) tasfiye nake. Bi vacayî ewê xurttir bike.

Wek tê zanîn îsal gelek cerdevan teqawit dibin. Bi vê minasebetê dikanîbûn cerdevanên nuh negirtana û sîstem hêdî hêdî rakirana. Lê wiha nakin, ewê yên nuh bigrin dewsa wan.

Li gor xeberên hin rojnameyên îro, hukûmetê ji xortan 10 hezar cerdevanên nuh bigre. Berpirsiyarên hukûmetê dibêjin, "bi vî hawî ewê him rê li ber xortên bêkar bigrin ji bo ku dernekevin çiyê û him jî bi hêzeke hîn zinde li hember PKK-ê şerekî hîn xurttir bidin."

Ev jî nîşan dide ku AKP-ê jî wek artêşê û nîjadperestan xeta şer ji xwe ra hilbijartiye û ewê vê xeta xwe bidomîne.

Herçî meseleya Yekîtiya Ewrûpa ye bi baweriya min ji destpêkê da xapandin bû, tu nêteke wan û xweguherandinê tunebû. Bi vê siyaseta xapandinê , xwedêgiravî dixwazin têkevin YE milet xapandin û hatin ser hukim. Û nuha jî dibêjin Ewrûpî me qebûl nakin. Nabêjin helbet bi vî halî YE ewê me qebûl neke, wê demê divê rejîmên dîkator, yên leşkerî jî bibin endamên. Çimkî rejîma Trikiyê ya îro rejîmeke antî demokratîk û leşkerî ye, rejîmeke rasîst e. Her kes dizane ku rejîmeke wiha nikane bibe endamê Yekîtiya Ewrûpayê.

Yanî bi kurtî serî li xwe gerandin û heta nuha anîn. Nuha êdî milet jî wek wan li dijî Yekîtiye Ewrûpayê ye. Çimkî li gor xwe şiklek dan milet.

Erdogan di civîna xwe ya li Madrîdê da li ser pirsên rojnamevanên biyanî li ser girêdana çefiyê jî rawestiya û wiha got:

Ma serîgirêdan wek sembeloke siyasî sûc e? Ma hûn dikanin remzan, sembolan qedexe bikin? Li ku dera dinyayê sûcekî wiha heye?"

Dema sembol yên wî bin, divê serbest bin, qedexekirin tiştekî derî dinyayê ye. Lê ew bi xwe hemû sembolên kurdan qedexe dike. Çi heyf tu rojnamevanî negot, heger wiha ye tu çima sembolên kurdan qedex fikî û nahêlî kurdek bi semboleke xwe hilde û pê şa bibe?

13 januari 2008

Mêraniyek dîrokî

Altan Tan, îro mêraniyeke pir di cî da û dîrokî kir. Ji bi bo vê mêranî û rexneya wî ya dîrokî ez wî pîroz dikim.

Lêkolîner û nivîskarê kurd Altan Tan, îro li Ruhayê beşdarî panêleke li ser “Mafê Mirovan û Qanûna Esaî ya Svîl” bû û di vî warî da axaftinek kir.

Panêlê li Merkeza Kulturê ya Şaîr Nabîyê kurd bi deqîqeyeke rawestîna ji bo şehîdan û xwendina Marşa Îstîklala tirkan(marşa netewî) dest pê kir.

Altan Tan, ji vê destpêka panelê ya bi “giramî û bi marş” aciziya xwe nîşan da û di axaftina xwe da ev yek bi cesareteke medenî rexne kir.

Tan got, ji dema wî ya unîversîteyê û vir da ye ew beşdarî civîn û panêlan dibe, lê ew di civînên wiha da tu carî xwendina “Marşa Îstîklalê” rast nabîne.

Min bixwe heta nuha nebihîstiye ne kurd û ne jî tirk, tu kesî bi mêranî reaksiyoneke wiha nîşan daye. Ev cara pêşî ye ku ez dibînim camêrekî bi xîret bi rengekî medenî û mêrane li dijî vê zor û emirwaqiyeta nîjadperest û kemalîstên tirk derdikeve. Li Tirkiyê hemû kes û hêzên çep û îslamîst di vî warî da takiyê dikin. Gelekên wan wek Altan Tan li dij in, lê ya newêrin ya jî ji bo berjewendiyên xwe serê xwe ji nîjadperestan ra ditewînin.

Li gor tiştên ku çapemeniya tirk weşandiye(dibe ku Tan gelek tiştên din jî gotibe)Altan Tan xwendina “Marşa Îstîklalê” wiha rexne kiriye:

“Min tiştekî wiha nedît. Ji bo çi hewceyî tiştekî wiha dîtin ez viya jî nizanim. Em dixebitin ku îdeolojiya resmî biguherînin, çewtiya wê nîşan bidin. Ez naxwazim zêde jî dirêj bikim, mijareke ji minaqeşeyê ra vekirîye. Tenê dixwazim nerehetiya xwe bînim zimên. “Marşa Îstîklalê” jî li ser serê me û çavê me ciyê wê heye. Nivîskarê wê, mutefekirê(teorîsyenê) Îslamê yê Meşhûr Mehmet Akîf Ersoy e. Em bi rahmet wî bi bîr tînin. Lê belê kirinên bi vî rengî gelkî şaş in. Min xwe ji nişkave wek dema 12-ê Îlonê di Hefsa Diyarbekrê ya Leşkerî da his kir. Min nikanîbû çewtiya wê negota, kê nerehet dike bila bike. Ez nerehet kirim”

Li hember van gotinên Altan Tan, panelîstekî kurd yê din Mehmet Metîner, li dijî van gotinên Altan Tan derketiye û gotiye:

Ez ji samîmîyeta Altan Tan şikê nakim, lê belê ez ji xwendina Marşa Îstîklalê nerehet nabim. Bi bêtehamuliya ji qudsîyetên hev ra ez bawer nakim ku em bikanibin zimanekî çareseriyê bi pêş xin.”

Ez jî bawer dikim ku Tan, di rexne û aciziya xwe da samîmî ye, çimkî ew ne merivekî tirsonek e. Loma jî diwêre bi mêranî fikrên xwe bibêje.

Lê yê ne samîmî û ne direst Metîner e, ew rastiya dilê xwe nabêje. Çimkî merivekî tirsonek e. Û merivê tirsonek jî tu carî nikane bibe merivekî bi namûs û rastgo. Nikane bibe bawermendekî rastîn û temam jî.

Metîner bi rengekî demagojîk dibêje, “divê em tehamulî qudsîyetên hev bikin.”

Baş e ma tim emê tehamulî “qudsîyetên” tirkan bikin?

Ma qudsîyetên me kurdan jî tunene?

Ma tirk tehamulî qutsîyetên me dikin?

Hurmetê nîşanî şehîd û marşa me ya netewî(Ey Raqîb)didin?

Ala me qebûl dikin, hurmetê nîşanî qudsiyeta wê didin?

Bê guman na.

Metîner jî wek navê xwe dizane ku tirk, pênc pereyên xwe di qutsiyetên me nadin. Û ne tenê hurmetê nîşan nadin, di ser da gav û seetê jî heqaretê lê dikin. Ji bo tirkan ne şehîdên me şehîd in, ne marşa me marşeke netewî ye, ne ala me al e. Li ba tirkan tu qîmeteke van sembolên me yên netewî tunene. Û tu carî hurmetê jî nîşan nadin.

Ê piştî ku rewş ev e, çima emê tim bi rengekî yekalî hurmetê nîşanî “qutsiyetên” wan bidin?

Tiştê Metîner ji Altan Tan ra dibêje nikane û newêre ji yekî tirk ra bibêje. Dema ji tirkan ra jî got:

“Ey tirkno, divê hûn jî tehamulî qudsiyetên kurdan bikin, hurmetê nîşanî al û marşa wan ya netewî bidin. Dema hûn viya nekin em nikanin zimanekî çareseriyê bi pêş xin.”!, wê çaxê emê qedir û qîmetekê bidin van gotinên wî.

Roja me dît ku Metîner ji Erdogan, Cemîl Çîçek û Mehmet Alî Şahîn ra jî eynî tişt got, wê demê em kurd jî divê tehamulî “qudsiyetên” tirkan bikin.

Lê dinya jî xera bibe newêre viya ji tirkan û hevlên xwe yên AKP-ê ra bibêje.

Rexnekirin û lêdana kesên berê li erdê, kesên mazlûm û bindest(kurd)hêsan e, lê ne camêrî ye, marîfet û camêrî ew e ku meriv biwêribe zalim û çavsoran, kesên hukumdar rexne bike.

12 januari 2008

Aqilê sivik barê giran !

Teqîna di 3-ê çileya paşîn da (3/1-08) li Diyarbekirê hat meydanê û bû sebebê kuştina 6 kesên sivîl û gelek birîndaran her ku diçe bîn dide û wek porê dînan li hev digere.

Di destpêkê da, heta 5 rojên pêşîn PKK bêdeng ma û di derbarê bûyerê da tu beyan neda. Piştî bûyerê bi 5 rojan(di 8-ê mehê da) li ser navê KCK-ê(Koma Civakên Kurdistanê)Bozan Tekîn beyanek da ANF-ê û qebûl kir ku bûyer ji bal hin hevalên wan va hatiye kirin. Bozan Tekîn di beyana xwe da wiha gotibû:

”Ev êrîş ne planeke me ya merkezî ye. Li gor lêkolînên me, ev êrîş ji alî grûbên herêmî yên serbixwe va hatiye kirin. Ji ber ku kesên sivîl jiyana xwe wenda kirine em pê gelkî xemgîn bûne û ji ber vê yekê jî ji gelê xwe lêborînê dixwazin.”

Lê serokê KCK-ê Murat Karayilan îro hin tiştên berovacî van gotinên Tekîn dibêje. Karayilan dibêje, her çiqasî fail hevalên wan bin jî biryar ne ya wan e û dikane tiliya dewletê tê hebe.

Murat Karayilan îro ji ajansa ANF-ê re gotiye, ”Erê rast e ew kesên ku di sisiyê çile da teqîna li Diyarbekirê pêkanîn terefdarên wan in lê belê biryara pêkanîna çalakiyê ji merkeza wan derneketiya û loma jî ew jê ne berpirs in.” Murat Karayilan dûr û dirêj li ser bûyerê radiweste û wiha dibêje.

”Tu têkiliya tevgera me bi vê çalakiyê re nîne. Ji roja ku bûyer qewimiye û heta îro em bi rêyên cida lêdixebitin ku agahdariyeka temam û zelal di heqê vê bûyerê da bidest xin. Me hîn jî agahdariyeke zelal û konkret bi dest nexistiye. Wisa tê fêm kirin ku ev çalakî b însiyatîv û biryara yekîneyeka herêmî çêbûye. Lê belê dem, cih û metoda wê tiştekî wisa ye ku qet nayê qebûlkirin. Yanî merkeza tevgera me berpirsiyariya vê bûyerê nagre ser xwe. Hîn jî ne diyar e ku çalakî bi dîrektîfa kê çêbûye.”

Karayilan di bersîvên xwe da rasterast dewletê tawanbar nake, lê belê bi rengekî sergirtî îma dike ku hin hêzên dewletê dikane merivên wan bi kar anîbin.

Li vir divê meriv bipirse, çima we ev îhtîmal di destpêkê da negirt ber çavan?

Bêyî ku hûn lêkolîneke baş bikin û bizanibin kê kiriye, çima we rabû bûyer girt ser xwe û ji gel jî uzrê xwe xwest?

Esas her kesê ku hema hinekî jî aşînayê siyasetê texmîn dikir ku dikane ”dewleta kûr” li pişt vê bûyerê be.

Ji ber ku bi cî, wext û netîceyên xwe ve bi kêrî dewletê dihat.

Kesên di teqînê da hatine bikar anîn dikanin çend xortên li rû hevalên PKK-ê bin, lê ya di bin ra merivên dewletê ne ya jî yên ku emir dane wan û ew bikar anîne ew merivên dewleta kûr in.

Divê PKK-ê texmîn bikira ku bûyer dikane berî çûyina Abdullah Gul ya Emerîkayê tertîb û lîstikeke AKP-ê be.

Bi îhtîmaleke mezin AKP-ê him teqîna Diyarbekirê û him jî ”operasyona” li dijî El-Qaîdeyê ji bo ku Abdullah Gul di hevdîtinên xwe yên bi Bush ra xwedî hin argumentên xurt bin organîze kir.

Wek tê zanîn berî çûyina Gul bi 2-3 rojan li Wanê, li Diyarbekirê û li çend derên din xwedêgiravî li hemberî El-Qaîdeyê hin operasyon hatin kirin û li dora 30-40 kesî girtin bin çavan.

Û ya din jî teqîna Diyarbekrê bû. Gul ev herdu bûyer jî wek dosye bir danî ber Bush.

Du argumentên pir xurt: PKK ne li Tirkiyê û li hember tirkan tenê, li hember kurdan jî terorê bikar tîne, kurdan jî dikije.

Û jixwe serokerkan jî û Erdogan jî di propagandeyên xwe da wer gotin, gotin PKK kurdan jî dikuje.

Û li hember vê ”terora” PKK-ê jî, AKP li dijî El-Qaîdeyê operasyonan dike.

Helbet ”operasyona” li dijî El-Qaîde saneryoyeke xapandinê bû, ji bo ku emerîkiyan bixapînin. Ji bo ku bigihîjin armanca xwe çûn çend kurdên feqîr girtin û gotin ”me darbeyeke” mezin li El-Qaîdeyê xist.

Divê Karayilan ne îro, di serî da bigota ”hîn ne diyar e ku çalakî bi dîrektîva kê çêbûye”?
Lê mixabin gelek carî aqilê me kurdan dûra tê serê me.

11 januari 2008

Mijara vê heftê tevlihev e

Mijara kurdan ya dawiya vê heftê jî wek her tim dîsa Abdullah Ocalan û tefsîra hin ”ayetên” wî ne.

Camêr dizane her hefte ewê çawa xwe di rojevê da bihêle.

Camêr bi hosteyî her hefte(dewleta kûr yekcarnan ji bo ku meraq û heyecanê zêde bike hevdîtinên hewariyên wî îptal dike) tiştekî tewşo mewşo û biaqil wek gêrmiya gavan tevlihev dike û dide ber gel, wek meriv ji bo mijûliyê lîstokekê bidî destê zarokekî ji bo ku ji xwe ra pê mijûl bibe, ew jî bi vî rengî gel mijûl dike.

Geh pozê wî tê, geh gewriya wî zuha dibe, geh av ji çavên wî tê, axir li vê cîhanê hezar û yek nexweşî heye, her hefte bi nexweşiyekê dikeve. Û ev yek jî dibe sebeb ku gel dakeve kolanan û bixwazin hekîmê lokman here ser.


Çimkî dema gel bê kar, bê mijûlî bimîne dikane fersenda fikirandinê bibîne, hin tiştên qet ne di hesêb da dikane were bîra xelkê.

Ji bo ku rê li ber bûyerên wiha werin girtin divê tim mijûlî hebe, divê gerîlla, gel, mirîd, kadir axir her kes bi tiştekî were mijûlkirin.

Û ev 9 sal in ku dewleta tirk ya pînc vî îşî bê qeza û bê bela baş dimeşîne. Û hîn ewê çuqasê din jî bimeşîne ne diyar e.

Belê, me got wek her gav, mijara siyasetmedar û çapemeniya kurd ya vê heftê jî dîsa hin ”ayetên” birêz Ocalan û şiroveyên li wan in.

Vê heftê li gor tiştê ku danîne ber me(tabî li gor rewş û şertên mewcûd ayet tên hazirkirin)dibêjin Ocalan gotiye:

”Gelo Tirkiye ewê bê nuxteya ku Kurdistana Başûr nas bike? Na! Ma hûn bawer dikin ku Talebanî û Barzanî dixwazin PKK tasfiye bibe? Esas îro serê PKK-ê Talebanî ye, Barzanî ye. Talebanî ji min bêtir lîderê PKK-ê yê fîîlî ye. Ez li vir naxwazim kesî tawanbar bikim. Ev objektîf wiha ye. Osman li ku ye, di destê kê da ye? Di kontrola wan de ye.”

Tespîta pêşî, ”Tirkiye ewê Kurdistana Başûr nas neke” rast e. Kurd nikanin bi Tirkiyê bidin qebûlkirin, Emerîka jî di vî warî da zorê nade tirkan. Û bi rehetî jî tirk jixwe qebîl nakin.

Esas bêyî kurdên merivên AKP-ê û yên nezan her kes vê siyaseta Tirkiyê baş dibîne. Siyaseta tirkan ji naskirinê bêtir, fetisandina Kurdistana Federe ye.

Di xeberên îro da heye, ji bo ku çûn û hatinê ji ser Kurdistana Federe qut bikin û di warê aborî da jî bifetisînin wa ye li hember deriyê Xabûr, di ser Nisêbîn û Sûriyê ra deriyekî din vedikin. Ji bo ku Kurdistana Federe îzole bikin.

Yanî kurdan bi destê xwe belayek pir mezin anîn serê xwe. Çimkî îro li Tirkiyê tu partî û hukûmeteke ewê din nikanîbûya bi qasî AKP-ê zirar bida kurdan. AKP li der û li hundur him kurdên bakur û him jî Kurdistana Federe ewê baş biêşîne.

Hukûmeteke CHP û MEHP-ê ewê nikanîbûya her roj bi vê rehetiyê gund û bajarên Kurdistana Federe bomberan bikira, reaksiyona li dijî wan ewê sed carî zêdetir bûye. Bi kêmanê kurd ewê li hember derketana. Lê nuha bira Emerîka û Yekîtiya Ewrûpa li wir bimîne, piraniya kurdan jî piştgiriya AKP-ê dikin. Talebanî şerî li dijî AKP-ê wek şerê li dijî gelê kurd dibîne. Li bakur jî hîn gelek kesên wek "hamî haman, xwediyên aqil û faman" dibêjin, hela hinekî sebir bikin, dawiya filîm ewê xweş biqede.

Heta bigihîje Cengîz Çandar jî dibêjê wele AKP naxwaze di mesela kurd da tu gavan bavîje lê hin kurdên me dîsa bawer nakin. Hîn jî li bende mûcîzeyeke Erdogan û Gulên panturkîst in.

Lê ku hema dirhemek aqil jî di serê meriv da hebe, meriv dibîne ku AKP jî eynî wek MHP-ê û CHP-ê dixwaze mala kurdan bişewitîne. Û heger hin bûyerên surprîz çênebin AKP-yê bi îzna Xwedê û bi alîkarî û kêmailiya kurdan vê potansiyela heyî ji hev tar û mar bike û li ser koka kurdayetiyê rûne.

Ocalan tiştekî din yê girîg jî gotiye. Li ser bextê elçiyên wî be, dibêjin gotiye:

"Esas îro serê PKK-ê Talebanî ye, Barzanî ye. Talebanî ji min bêtir lîderê PKK-ê yê fîîlî ye. Ez li vir naxwazim kesî tawanbar bikim. Ev objektîf wiha ye."

Ev gelkî girîng e!

Ocalan ji bo çi wiha dibêje?

Gelo bi rastî were ye?

Na, helbet tesîra Talebanî û Barzanî ji Ocalan bêtir li ser PKK-ê tuneye. Ocalan jî viya dizane. Lê bi zanetî û ji hêrsan wiha dibêje ya jî li ser navê wî hinek vê derewê dikin.

Yek, ji ber ku PKK yekcarnan ji mecbûrî hin emrên wî nayne cî, wek ew dixwaze dijminatiya kurdên başûr nake, loma jî ev yek bi wî pir zor tê. Bêguman siyaseta Talebanî û Barzanî jî ne li gor dilê wî ye, ew dixwaze ew jî li dijî PKK-ê siyaseteke hîn dijminane bimeşînin. A ji ber van her du sebeban dibêje Talebanî û Barzanî ji min bêtir serokên PKK-ê ne.

Sebekî din jî, ji ber ku Emerîka jî û Yekîtiye Ewrûpayê jî mohra terorê li PKK-ê xistine û di ser da jî nuha destûra tasfiyekirina wê dane Tirkiyê.

Tirkiye dibêje ne PKK tenê, kesên li pişt PKK-ê jî dijmin û hedefên me ne. Dema ne Ocalan, lê Talabanî û Barzanî serokê PKK-ê bin wê demê mafê tirkiyê çê dibe ku bi PKK-ê ra êrîşê bibe ser wan jî.

Yanî armanca vê buhtana Ocalan,(ya jî yên li ser navê wî gotine) ew e ku Talabanî Û Barzanî jî bikin hevalê "terorîstan" û ji wan ra sergêjiyekê çêkin.

Ev yek çiqasî mimkûn e, çiqasî ne mimkûn e ew tiştekî din e. Lê wekî din tu îzaha vê buhtana bi boçik tuneye.

Êrîşên tirkan berdewam in
Artêşa tirk îro jî herêma Amediyê topbaran kirye. Berpirsiyarê pêşmergeyan Cabar Yawer dibêje tu agahdariyên wî derbarê êrîşên hewayî da nîne, lê tobarankirina tirkan rast e. Li gor agahdariên Cebar, artêşa tirk bi kêmanî 2 seetan bakurê Duhokê daye ber topan.

Diyar e emerîkiyan bombebaran balafiran li wan yasax kirye lê îcar jî destûra topbaranê daye wan. Û ew jî bi vê destûra Emerîka mêraniya xwe nîşanî me kurdan didin

Hin Kurdên pir dûrbîn xwdêgiravî ji bo ku rê li ber êrîşa tirkan bigrin piştgiraya AKP-ê kirin. Bi rastî jî camêran baş rê li ber girtin (!)

10 januari 2008

Tirkan bi xwîna xwe alek çêkirin

Li Tirkiyê bûyerên wiha dibin ku aqilê meriv disekine, xwîna meriv dicemide.
Kîn û nefreta li dijî kurdan, miletê tirk ji însaniyetê derxistiye, civata tirk bûye civateke nexweş û dîn.

Dema meriv bîstekê li telewîzyonên tirkan temaşe dike û di înternetê da rojnameyên wan dixwîne, meriv dibêje qey seranserê Tirkiyê bûye tîmarxane û hemû milet jî aqil berdaye.

Her kes li hember kurdan tije kîn û nefret e, agir ji devö her kesä dibare. Rast, çep, zana, nezan, dîndar, ne dîndar qet ferq nake, her tirk dixwaze hemå kurdan perçe perçe bike û wek tîmsehan bixwe.

Tirsa ”perçebûnê” û çêbûna Kurdistanê miletê tirk û serokên wan kirine wek cenawarên xwînxwar, wek psîkopatên ji xwînê hez dikin.

Bûyera li jêr îspata vî haletê ruhiya tirkan e.

Tirk êdî bi xwîna xwe ala tirk çê dikin û wek tabloyan li malên xwe bi darde dikin. Û serokerkanê Trikiyê jî di telewîzyonê da pesnê dînîtiyeke wiha dide. Û ajansa Tirkiyê ya herî mezin(Anadolu Ajansi/ajansa dewletê ye) jî vê bûyera psîkyatrîk wek xeber diweşîne.

Li gor xebera Anadolu Ajansê(Anadou Ajansi) li bajarê Tirkiyê Kirşehîrê 40-50-î xwendevanên tirk bi nuqutandina xwîna ji tiliyên xwe aleke tirk çêkirin û şandin ji serokerkan Orgeneral Buyukanita ra.

Li bajarê Kirşehîrê xwendevanên Lîseya Mamosteyan ya Anadoliyê ji bo protestokirina ”terora PKK-ê/kurdan” û piştgiriya bi şehîdên tirk ra bi xwîna xwe aleke Tirkiyê wek gola xwînê sor çêkirin. Û dû ra jî ev ala ku ji xwîna însanan hatiye çêkirin çarçewe kirin û wek diyarî şandin ji serokerkanê artêşa Tirkiyê Orgeneral Buyukanit ra.

Buyukanit jî ev diyarî bi serfirazî qebûl kir û dû ra jî di kanaleke telewîzyonê da li ser vê ala ku 40-50 xwendevanî bi xwîna xwe sor kirine rawestiye û gelkî pesnê wê da.

Orgeneral Buyukanit bi gelek methên mezin û bi hin gotinên ajîtatîv wiha qala vê ala bi xwîn kir:
”Binêrin nuha ezê tiştekî nîşanî we bidim. Ev aleke tirk e.(alê derdixe û nîşanî milet dide.)Lê taybetiyeke wê heye. Ev al, ji alî gurûbek gênc ve bi xwîna wan hatiye çêkirin. Em miletekî mezin in.Bi rastî jî şehîdên me ji bo armanceke miqedes şehîd ketine. Ji bo ku yekîtî û yekparetiya vî welatî biparêzin şehîd ketine…Malbatên wan emanetên me ne. Divê em wek rohniya çavên xwe li wan binêrin.”

Xwediyê van gotinan serokerkanê Tirkiyê ye. Ku serokerkan di kanala telewîzyonekê da bi van gotinan pesnê vê bûyera şîzofrenîk bi vî rengî bide êdî miletê çi neke ku?

Ev civat êdî tam nexweş e. Divê meriv ji vê civatê bitirse û muameleya dînan pê ra bike. Divê kurd alimên civaknas(psîkyatir, psîkolog, sosyolog, antropolog axir hemû alimên mijara wan civat û însan e) yên cîhanê ji van bûyeran agahdar bikin. Divê alim li ser vê civata nexweş lêkolînan bikin. Ev gelkî pêwîst e. Ji ber ku em kanibin li hember civateke wiha nexweş biparêzin divê em vê civatê baş nas bikin û nexweşiya wê bizanibin.

Ji bo ku dîn bêtir zirarê nedin me, divê em dînîtiya wan baş bizanibin.

09 januari 2008

Hukûmeta AKP-ê filmekî nuh xist vîzyonê

Tiştekî pir xerîb e, dewleta tirk îro nav û rismê xortekî bi navê Erdal Polat li çapemeniyê belav kirin û gotin, ”ew berpirsiyarê teqîna Diyarbekirê ye.”

Wek tê zanîn şeva teqînê gotibûn me 4 kesên gumanbar girtine. Lê piştî 3 rojan her çar kes jî berdan û mesele wer bêdeng ma.

Diyar e di vê nabênê da sanariyo amade dikirin.

Lê îro, ji nişka va him berpirsiyarê teqînê eşkere kirin û him jî rismê wî jî belav kirin.

Wer xuya ye sanaryoya destpêkê guhertin. Sanaryoya pêşî zêde olan neda. Loma jî îro ji mecbûrî bi sanaryo, lîstikvan û rejîsorekî nuh derketin pêşberî temaşevanan.

Di rojên pêş da civet ewê fîlmekî nuhû belkî jî bi bi heyecan temaşe bike.

Girtina Erdal Polat û ”îtîrafên” wî destpêka perdeya pêşî ya fîlmê hukûmeta AKP-ê ye.

Li gor çîroka ku çapemenîya tirk li hev ragirtiye Erdal Polat, ta bi tê ve kiriye, yanî her tişt qebûl kirye. Bêyî Erdal Polatê 23 salî, 6 kesên din jî bi glek teqemenî ra girtine. Polat di îfadeya xwe da gotiye:

“Ez meha borî(cotmehIoktober)ji Bakurê Îraqê bi nasnameyeke sextete hatim Diyarbekrê. Ez li kampên Qendîlê ji bal tîmên taybet yên rêxstinê va li ser bombe û sabotajan hatim perwerde kirin. Piştî vê perwedeyê rêxistinê ez şandim vir.”

Rojnameya Hurriyet dû ra li ser navê Polat, meseleyê dûr û dirêj xweş dike û di dawiyê da jî Polat dibêje, “li ser emrê ji me ra ji Qendîlê hat, min û du kesên bi naznavên Rizga û Amed bûyer pêk anî.”

Heta derange şevê jî PKK-ê li ser şexsê Erdal Polat û tiştên li ser navê wî tên gotin hîn tu beyan nedaye.

Çapemeniya tirk bi rastî jî bûye çapemeniya dezînformasyonê, xeberên wan yên li ser kurdan bi piranî derew û tahrîfatin. Ji ber ku ji rojnamevaniyê bêtir di emrê dewleta xwe da wek buroyeke dezînformasyonê dixebitin. Yanî karê wan yê esasî belav kirina derewan e.

Loma jî divê meriv li hember agahdariyên çapemeniya tirk pir bi îhtîyat be. Pir ne dûr e sibe ji me ra qala çîrokeke din bikin.

Tiştê hişê meriv nagire, gelo ji bo çi ev Erdal Polat, bi hewqas sîleh û teqemenî heta nuha li mala xwe rûnişt û bi derekê da neçû?

Çapemeniya tirk wek buroyeke dezînformasiyonê dixebite

Li ser hevdîtina serokê Emerîka Bush û serokkomarê Tirkiyê Abdullah Gul, do di çapemeniya tirk da hin tişt hatin îdîakirin. Rojnameyên tirk nivîsîn, gotin, Berdevka Qesra Sipî Dana Perîno di daxwuyaniya xwe da gotiye:

”Ji bo ku ji meseleya PKK-ê ra çar eseriyeke siyasî were dîtin, divê Gul bi serokkomar Celal Talabanî û serokwezîr Malikî ra bixebite.”

Min jî ev gotinên Perîno şirove kiribû û gotibû di vê beyanê da Talabanî ketiye dewsa Mesûd Barzanî û ev jî tê maneya tasfiyekirina rola hukûmeta Kurdistana Federe û serok Barzanî. Çimkî heta nuha di mesela çareseriya PKK-ê da Emerîka hukûmeta Kurdistanê û kurd jî wek terefekî didît û dixwest ew jî bi ereb, emerîka û tirkan ra rûnin.

Lê derket ortê ku beyana Perîno ne wisa bûye, tirkan li gor dilê xwe guherandine. Yanî tahrîf kirine.

Balyozxaneya Amerîkayê a li Iraqê li ser vê hevdîtina Bush û Abdullah Gul beyanameyek belav kiriye. Beyan wiha ye:

”Her du serokan mijara “ji bo arîşeya PKK-ê dîtina çareseriyeke giştî û berfireh” nîqaş kirin û hate gotin ku çareserî tenê nayê wateya kiryarên leşkerî, tê wateya kiryarên siyasî jî”
Me tirk teşwîq kirin ku bi iraqiyan ra li ser vê meselê rawestin, çi li asta navendî û çi jî di asta herêmî de. Çimkê wek serok Bush got, divê Tirkiye, Amerîka û Iraq bi hev re li ser vê meseleyê kar bikin.”

Di van gotinan da navê Talabanî û Malikî tuneye, qala hukûmeta navendî(merkezî) û herêmî(Kurdistanê) tê kirin. Lê tirkan hukûmeta ”navendî” û ”herêmî” krine Malikî û Talabanî.

Talabanî serokkomarê Îraqê ye, ne berpirsiyarê hukûmeta Kurdistanê ye. Yên dikanin li ser navaê kurdan bipeyivin serokê Kurdistanê û berpirsiyarên din in.

Ji ber ku tirk naxwazin bi kurdan ra rûnin, dibêjin bira emerîkî û ereb tenê bi me ra rûnin. Dema Emerîka bibêje, divê tirk bi hukûmeta herêmî ra jî rûnin ev tê wê manê ku divê bi kurdan ra rûnin.

Tirk naxwazin ev siyaseta Emerîka were zanîn. Loma jî derewan dikin.

08 januari 2008

Emerîka li hember kurdan siyaseta xwe diguhere

Serokkomarê Tirkiyê Abdullah Gul, îro li Washîngtonê bi serokê Emerîka George Bush ra hat ba hev. Berdevkê qesra Sipî Dana Perîno di beyana xwe ya berî hevdîtinê da got, ji meseleya PKK-ê ra di demeke dirêj da divê çareseriyeke siyasî were dîtin.

Perîno berî hevdîtina Gul û Bush li Qesra Sipî civîneke çapemeniyê li dar xist. Divê vê civînê da Perîno got, serok Bush ewê ji Gul ra pêşniyar bike ku:

”Ji bo ku ji meseleya PKK-ê ra çareseriyeke siyasî were dîtin, divê Gul bi serokkomar Celal Talabanî û serokwezîr Malikî ra bixebite.”

Bêguman dema ”Qesra Sipî” qala ”çareseriyeke siyasî” dike baş e, ev yek tê wê maneyê ku Qesra Sipî wek tirkan li meseleya kurd nanêre. Diyar dibe ku Emerîka dixwaze Tirkiye hin gavên siyasî bavîje, hin mafan bide kurdan.

Îcar ev daxwazên Emerîka ji tirkan çi ne, çi nîne em nizanin, lê hin daxwazên wan hene. Berî her tiştî dixwazin tirk meseleya PKK-ê ne bi zorê , lê bi riyeke siyasî çareser bikin. Ev gelkî girîng e û aliyê baş yê beyana Perîno ye.

Lê di nava wan çend gotinên Perîno da siyaseteke Emerîka ya ”nuh” jî li hember Kurdistana Federe xwe dide der.

Wek tê zanîn heta nuha Emerîka tim ji tirkan ra digot, bi hukûmeta merkezî û bi berpirsiyarên hukûmeta Kurdista Federe ra rûnin û bi koardîneyeke sêqolî vê meseleyê çareser bikin. Lê di vê beyana berdevkê Qesra Sipî da îcar navê kurdan tuneye, ji dêlî serokê hukûmeta herêma Kurdistanê û Mesûd Barzanî, navê Talabaî heye. Gotiye Malikî û Talabanî. Yanî Talabanî ketiye dewsa Serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî. Ji bo kurdan ev destpêkeke ne baş e. Çimkî tirkan jî dixwest ku Emerîka kurdan û hukûmeta Kurdistanê û bi taybetî jî Mesûd Barzanî ji dewrê derxin, tirk, erebû emerîkî bi hev rarûnin. Ev beyana Perîno îşareta destpêkirina vê siyasetê ye.

PKK nîhayet li xwe mukir hat

Piştî 5 roj bêdengî PKK-ê nîhayet îro di derbarê teqîna Diyarbekirê da beyanek da qebûl kir ku ”yekîneyên wan yên herêmî bêyî haya wan teqîn pêkanîne.

Endamê Konseya Bilind ya Koma Civakên Kurdistanê (KCK/PKK) Bozan Tekin, di beyana ku daye ajansa ANF-ê(ajansa Nûçeyan ya Firatê) da dibêje ku wan êrîşa Diyarbekrê di mistewa merkezî da plan nekirine, plan û êrîş bi însiyatîva hêzên herêmî hatiye kirin.
Bozan Tekîn wiha dibêje:

”Ev êrîş ne planeke me ya merkezî ye. Li gor lêkolînên me, ev êrîş ji alî grûbên herêmî yên serbixwe va hatiye kirin. Ji ber ku kesên sivîl jiyana xwe wenda kirine em pê gelkî xemgîn bûne û ji ber vê yekê jî ji gelê xwe lêborînê dixwazin.”
Wek min roja pêşî jî nivîsî, min texmîn dikir kur tiliya wan di vê êrîşê da heye. Ji xwe bêdengiya wan şika meriv zêde dikir.

Lê îro bi hawakî fedyok û sergirtî be jî qebûlkirina wan baş e. Her çiqas gotine ”di mestewa merkezî da haya me jê tuneye” jî ez jê bawer nakim, bi baweriya min haya wan jê hebû û divê rast bigotana.

Lê bê guman hedefa wan ne kesên sivîl bû, nedixwestin kesên siwîl werin kuştin, lê li derî îradeya wan bû.

Esas ya girîngtir bûyer bi xwe ye. Yanî di demeke wiha da li Kurdistanê êrîşeke wiha rast e ya na?

Divê meriv li ser vê rawest e.

Min berê jî gotibû û nuha jî dibêjim, bi ya min îro şaş e û divê meriv li dij derkeve. Lê dem heye dikane rast be û divê were kirin jî. Ji ber ku li dijî hêzên dewleta tirk(ne kesên sivîl)ku welatê me bi dare zorê dagir kirine û em jî ji xwe ra kirine kole, her babet têkoşîn û şer heq e û meşrû ye.
Şaş e, ji ber ku bûyerên wiha îro ji karê bêtir zirarê didin tevgera gelê kurd ya rewa. Loma jî ez rast nabînim.

Dîsa li gor îdaya Tekîn, ji leşkeran kuştî û birîndar jî gelek in lê dewlet bi zanetî eşkere nake. Esas ev ne îdayeke ji bin da vala ye. Çimkî roja pêşî qala 30- 38 leşkerên birîndar kirin. Lê dû ra ser girtin û zêde tev nedan. Ji wê zêdetir, mesela sivîlan derxistin pêş.Çimkî ji bo progandeya wan ev yek baştir bû.

Baskin Oran jî maskeya xwe danî

Baskin Oran jî îro maskeya xwe ya ”demokratiyê û dostiyê” danî û wî jî wek Yalçin Kuçuk û Dogu Perîncek êrîşî kurdan û welatparêziya wan kir.

Baskin Oran jî ji DTP-liyan ra got, divê hûn dev ji kurdayetiya xwe berdin û bibin tirk û partiyek tirk.

Baskin Oranê kemalîst çû meclîsê ziyareta gurûba DTP-ê û li wir axaftinek kir. Li gor çapemeniyê nivîsî ye Oran, ji pirsa hin kurdan ku jê dipirsin, ”tu bi kurdî zanî ?” gelkî aciz dibe û gotiye ez naxwazim li ser vê meselê zêde rawestim.

Oran di axaftina xwe da wiha gotiye:Tiştê ku pir kin ez dixwazim bibêjim ev e :

Tiştê ku pir kin ez dixwazim bibêjim ev e: Ji bo ku em we ji her babet êrîşên neteweperestiyê, ji sabotajên wê û li hember êrîşên kesên ku nahêlin hûn bibin partiyeke Tirkiyê biparêzin hatine vir û piştgiriyê didin we. Em hatine vir ji bo ku li dijî neteweperestiya tirk piştgiriya we bikin. Lê belê neteperestiyek ji ya din ne baştir e. Di eynî wextê da ji bo ku li dijî neteweperstiya kurd jî piştgirya we bikin em hatine vir.”

07 januari 2008

Rejîma AKP-ê îcar berê xwe da zarokên kurd

Dewleta tirk û rejîma AKP-ê piştî ku mezin(yanî hemû kurdên ne zarok) baş terorîze kirin nuha jî berê xwe daye zarokan.

Dewleta tirk, ji ber ku marşa Ey Reqîb gotine, dixwaze zarokên 12 salî jî di nabêna salekê û pênc salan da ceza bike.

Koroya zarokên Belediya Yenîşehîra Diyarbekrê, di nabêna 3-ê îlonê û 10-ê cotmeha sala 2007-an da li Emrîkayê li bajarê San Francicoyê beşdarî Festîwala Muzîka Navnetewî bûbûn û di vê festîwalê da bi 8 zimanan stran gotibûn.

Ji ber ku beşdarî vê festîwalê bûne û marşa kurdî ”Ey Rîqîb” xwendine, bi emrê wezareta hundur ya Tirkiyê di heqê zarokan da doz hatibû vekirin.

Îro ji endamên koroyê 8 zarok ji bo ku îfadeyên wan werin girtin li Diyarbekirê derketin pêşberî dozger.

Doza di heqê zarokan da bi emrê Wezareta Hundur û bi riya Waliyê Diyarbekrê hatiye vekirin. Yanî siyaseta hukûmeta AKP-ê ye, wezîrê hundur dixwaze zarok werin darizandin û cezakirin.
Ji 15 zarokan 4-ê wan 16 salî ne. Û yên din jî di nabêna 12 û 13 salî da ne.

Dozger, yek bi yek ban zarokan kir û îfadeyên wan girt. Zarokan di îfadeyên xwe da gotin, wan propagandeya tu rêxistinên terorîst nekiriye, ew ji bo nasandina çand û kultura xwe çûne Festîvala Mûsika Cihanê û li wê derê jî ne tenê bi kurdî, bi 8 zimanan stran gotine.

Tiştê balkêş, dozger wêneyên zarokan yên ku di festîvalê da hatibûn kişandin nîşanî zarokan daye û ji wan xwestiye ku ew xwe di wêneyan da nas bikin û nîşanî wî bidin.

Dozger bi vê jî nehatiye serî, xwestiye zarok di heqê mamostê xwe da jî hin agahdariyan bidin. Yanî xwestiye ji devê zarokan hin gotinên di eleyhê mamosteyê wan da bigre û belkî kanibe mamoste jî mahkûm bike.

Abûqatê zarokan Baran Pamuk dibêje:

“Zarok di koroya Belediya Yenîşehîrê da ne. Li Emerîkayê ji ber ku di Festîwala Muzîkê da marşa Bakurê Îraqê ”Ey Reqîb” gotine îfadeyên wan tê giritin. Ji ber ku marşa hukûmeteke meşrû xwendine girtina îfadeyên wan skandal e. Di sala 1940-î da yanî berhemeke ku 68 berê hatiye nivîsîn. Ne mimkûn e ku bi xwendina vê marşê propagandeya rêxistna terorê were kirin. Bi baweriya me ev doz, ji alî huqûqa navnetewî va ewê bibe sebebê geleşek mezin.”

Tê gotin ku heger dozger, unsûrên sûc bibîne ewê di heqê zarokan da bi daxwaza cezakirina ji salekê heta bi 5 salan dozê veke.

"Dewleta kûr" dîsa bi çetan ra hat girtin
Li gor ku çapemeniya tirk dinivîse, ji ber karê çetecîtiyê û ji xelkê xûkgirtinê pûlis îro avêtiye ser mala Mehmet Gulê MHH-yî . Gul xwe daye alî, hîn nehatiye girtin, lê lawê wî bi sîleheke bê wesîqe ve hatiye girtin.

Lawê Mehmet Gul, Zekî Selvî yê hevalê Yêşîl û 13 çete û MHP-liyên din li ser navê ”dewleta kûr” ji xelkê pere top kirne.

Ya rast, "dewleta kûr" ew bi xwe ne.

Helbet bi piranî jî ji kurdan stendine. Ev ne cara pêşîye ku bûyerên wiha derdikevin ortê. Berê jî gelek caran çeteyên wiha hatibûn girtin lê dawî nayê. Ji ber ku dewlet li piştê ye.

Di nava van 13 kesên girtî da wek her tim, dîsa gire girê artêşê û pûlisên dewleta tirk hene. Li gor xeberên çapemeniya tirk, ji van yek albay e, yek mudûrê emniyetê ye, dudu pûlis in û yek jî ûzman çawiş e. Û Mehmet Gulê qatil jî parlamenterê kevn e û serokekî MHP-ê yê bi nav û deng e.

Pûlis dibêje di nabêna serokê çeteyan Zekî Selvî û Mehmet Gul da danûstendineke pir xurt heye.

Demek berê esnafekî serî li dozgeriyê xistiye û gotiye, hin kes tên li ser navê ”merivên dewleta kûr, JÎTEM û Mahmût Yildirim(Yeşîl)” pera ji min dixwazin, dibêjin ”emê alê hildin, divê tu alîkariya me bikî.”

Min berê jî ji çend kurdî ev meseleya “alê” bihîstibû. Digotin dewlet li ser navê “alîkariya bi malbatên şehîdan ra” ya jî “alîkariya alê “ ji dikandar, tucar û dewlemendên kurd xûgiyê distîne.

Diyar e îcar hinekî pêş da çûne ya jî li ser peran li hev nekirine loma jî hevûdu dane girtin. Lê wek tê dîtin, her car jî serok sûbayên rutbebilind in.

Çimkî sîstem, sîstema çetan e, bi saya van çetan kurdan çavtirsiyayî dikin, xûgiyê ji wan digrin û wan dukijin. Ji ber ku her tim naxwazin her tiştî bi hêzên xwe yên ewlekariyê bidin kirin. Loma jî tim qatil û çeteyên wan hene.