29 november 2007

Li ser giliyê DTP-ê Emerîka gav paş da avêt

Sefîrê Emerîka yê Anqerê ewê îro bi serokê ODP-ê Ufuk Uraz û çar parlamenterên kurd yên AKP-ê ra xwarinek bixwara û li ser mesela kurd û PKK-ê li dîtin û pêşniyarên wan guhdarî bikira.

Lê ev civîn îro ji nişka ve ji bo demeke ne diyar hate taloqkirin.

Li gor nûçeyên di çapemeniyê da belav bûne Sefîrê Emerîka Ross Wîlson, yeko yeko li kesên ku ewê beşdarî xurîniyê bibûna geriya ye û xebera îptalbpûna civînê daye wan.

Bêyî Ufuk Urasê çerkez, parlamenterê AKP-ê yê Batmanê Mehmet Emîn Ekmen, parlamenterê AKP-ê yê Sêrtê Mehmet Yilmaz Helvacioglu, parlamentera AKP-ê ya Wanê Gulşen Orhan û parlamenterê AKP-ê yê Şirnexê Abdullah Velî Seyda ji bo xurîniyê hatibûn vexwendin.

Li gor hin îdîayan di rojên pêş da bi hin kesên din ra jî civînên wiha ewê werin çêkirin.

Lê helbet heger kurd bihêlin. Ji ber ku her kurd dixwaze Emerîka bi wî ra jî rûne.

Tiştê balkêş, ji tirkên kemalîst û nîjadpereset bêtir(bêyî nameyeke komela generalên teqawit ji tirkan kesî dengê xwe dernexist)hin endamên DTP-ê ji bo ku ew jî nehatine vexwendin reaksiyonek mezin nîşan dan û ji bêdengiya hukûmetê gazin kirin.

Serokê Grûba Meclîsê yê DTP-ê Ahmet Turk, li hember vê însîyatîfa Emerîka xwe gelkî aciz kir û got:

”Ji hukûmetê deng dernakeve, Emerîka hevdîtinan dike. Emerîka bi erkeke taybet dikeve dewrê, ev yek li hember Tirkiyê bêhurmetî ye. Emerîka viya li ser navê kê dike?”

Sirri Sakik jî wek Ahmet Turk aciziya xwe nîşan da û got, ”çima hûn bi wan ra eşkere lê bi me ra bi dizî dipeyivin?”

Sakik dibêje, emerîkiyan bi wî ra jî hevdîtinek kiriye lê ev yek bi dizî bûye. Ji ber ku ya wan bi dizî û ya kurdên din eşkere ye loma jî qebûl nakin.

Yanî çi ferq dike, ha bi dizî, ha eşkere?

Ya mihîm wa ye bi we ra jî rûniştine.

Lê diyar e derdê Turk û Sakik ne ev, derdê wan çima bi kurdên din ra jî rûdinin?

Gotinek me kurdan heye, dibêje ”kurmê darê ne ji darê be, dar narize.”

Bala xwe bidinê, ji dewletê ra dibêjin çima hûn dihêlin Emerîka bi kurdan ra rûne?

Nuha Ahmet Turk, ji Emerîka ra bigota, ”çima hûn bi me ra jî rûnanin ?” û ji ber vê yekê xwe aciz bikira meriv fêm dikir û heta meriv dikane heq jî bidê.

Lê rexneya wî ne di vê çarçewê da ye, ji Emerîka ra dibêje, çima hûn bi karekî wiha radibin?
Vê hewildana Emerîka ”li hember Tirkiyê wek bêhurmetiyê” dibîne. Û dixwaze dewleta tirk bêdeng nemîne.

Malneket ma şerf û hurmeta dewleta tirk bi te ketiye?

Tu çima xwe aciz dikî?

A tiştê meriv pê diêşe ev e.

Xwdêgiravî ev biaqilê malê ye!

Ji bo ku bi te ra jî rûneniştiye rexne bike, lê nebîje tu çima bi karekî wiha radibe, nebêje ev yek li hember Tirkiyê ”bêhurmetî ye”!

Wek tê zanîn Emerîkiyan heta nuha belkî deh caran bi Ahmet Turk û hevalên wî ra hevdîtin wiha pêk anine, bêyî ku bi kurdên din ra jî rûnin û dîtinên wan jî bigrin.

Û ji ber vê yekê jî tu kesî giliyê Emerîka bi dewleta tirk nekiriye.

Ya girîng ne ew e ku Emerîka bi kê ra rûdine, ya girîng dixwaze alîkariyeke çawa bike, ji bo kurdan ji Tirkiyê çi dixwaze?

Yanî armanc û naveroka hevdîtinan girîng e.

Ji xwe li alî din jî derket ortê ku hemû kesên beşdarî civînê bûne gotine, tunebûna DTP-ê kîmasiyeke, divê ew jî bihatana vexwendin.

Yanî bi qasî ku DTP li dijî kurdên din e, kurdên din li dijî wan e.

Lê di netîcê da wa ye giliyê DTP-ê pere kir, Emerîka gav paş da avêt, civîn îptal kir.

Yanî nuha çi kurk li Ahmet Turk û Sirri Sakik bû?

Serokê Kurdistanê hîn jî ne diyar e

Sebebê nediyarbûnaSerokê Kurdistanê Mesûd Barzanî îro jî baş nehat fêmkirin. Do rojnamevanekî tirk nivîsîbû, gotibû min ew li Îtalyayê li otêlê dîtiye. Dû ra ew û heyeta xwe çûne dikaneke gelkî meşhûr û ji xwe ra kinc kirîye.

Lê kurdan bi xwe heta nuha resmî tiştek negotine.

Tenê îro Serokê Hukûmeta Kurdistanê Nêçîrvan Barzanî, di hevpeyvîna xwe ya bi rojnameya Kurdistanî Niwê da dibêje, ”Serokê herêmê jî ku êsta be ziyareteke zor zor şexsî le derewe ye.”
Lê nabêje li ku ye û ewê kînga vegere?

28 november 2007

Divê kurd ji bo rojên pêş amade bin

Ambasadê Emerîkayê yê Anqerê Ross Wilson û du endamên Kongreya Emerîka do bi çend siyasetmedarên kurd yên ne DTP-yî ra civînek li ser pirsa kurd û rewşa PKK-ê pêk anîn. Bê guman ev însîyatîv gelkî girîng e.

Li gor xeberên çapemeniyê, serokê KADEP-ê Şerafettin Elçî, Serokê Hak-Parê Sertaç Bucak, parlamenterên AKP-ê yên Diyarbekirê Ihsan Arslan û Abdurahman Kurt, yê Sêrtê Afîf Demîrkiran, ji CHP-ê Mesud Deger û parlamenterê kevn Haşim Haşimî beşdsarî civînê bûne.

Piştî civînê ambasadê Emerîka yê Anqerê Ross Wilson got:

“Endamê Kongireyê Chris Shays, dixwaze dîtinên siyasetmedarên kurd yên derbarê PKK-ê û mesela kurd da bibihîze û li pêşniyarên wan guhdarî bike. Ji bo vê jî, berî gera xwe ya Kurdistanê bi van şexsiyetên kurda ra sohbetek kir.”

Ji beyan û agahiyên ku heta niha li ser civînê di çapemeniya tirk û kurdan da belav bûne, meriv fêm dike ku heyeta Kongreya Emerîkî dixwaza bêyî DTP-ê raya kurdên bakûr ya li ser PKK-ê, riyên çareseriya mesela kurd û operasyona li derveyî sinorê Tirkiyê bizanibe, dîtin û rayên wan yê di van waran da fêr bibe.

Heyet, piştî gera xwe ya Diyarbekir, Cizîr û Silopiyê dûra jî ewê here Kurdistana Federe û li wir jî hin hevdîtinan pêk bîne.

Dîsa li gor îddîayên medya tirk, ambasadê Emerîka Ross Wîlson, sibe jî (roja pêncçemiyê)ewê bi Serokê ODP-ê Ufuk Uras, çar parlamenterên AKP-ê yên din ra jî(Mehmet Emîn Ekmen-Batman-, Mehmet Yilmaz Seydaoglu –Sêrt-,Gulşen Orhan-Wan-, Abdullah Velî -Seyda -Şirnex-) hevdîtinê pêk bîne û li wan jî guhdarî bike.

Diyar e di rojên pêş da ewê li Tirkiyê û li Kurdistanê hin bûyerên nuh yên xêrê rû bidin. Ziyareta endamên Kongreya Emerîkî ya Tirkiyê û Kurdistanê û hevdîtinên bi hin siyasetmedarên kurd ra îşareta hin rûdan û bûyerên nuh in.

Erê berê jî ambasadê Emerîkayê tim yekcarnan diçû Kurdistanê û li hin kurdan guhdarî dikir. Lê însîyatîfa îcar hinekî cihê ye, berê tim diçûn ba serokên belediyan, berpirsiyarên rêxistinên meslekî û sivîl, li dîtinên wan guhdarî dikirin.

Lê îcar neçûn yek DTP-yî jî nedîtin. Di siyaseta Emerîka da ev tiştekî nuh e, berê bi kesên nêzî PKK-ê ra jî rûdiniştin, miheqeq serokên belediyan ziyaret dikirin. Lê îcar DT P li derî vê hîştin. Meriv dikane viya wek bertîleke ji tirkan ra qebûl bikle. Lê li alî din di vê rewşê da sûcê DTP-ê jî pir e. DTP ji bin emreê Ocalan dernakeve. Heger DTP, dev ji vê siyaseta xwe bernede Yekîtiya Ewrûpa jî di rojên pêş da ewê eynî miameleyê bi wan ra bike.

Tiştekî din yê nuh jî, di vê ger û hevdîtinên emerîkiyan da îcar ne hukûmetê û ne jî çapemeniya tirk, zêde êrîşî nebirin ser. Çapemenî pir bi kibarî qala ger û hevdîtinên heyetê dike.

Ev jî tiştekî nuh e. Diyar e ji jor wiha emir girtine.

Tehdîda operasyona tirkan blof derket, balona wan zû teqiya.

Wek tê zanîn, heta du hefte berê jî gelek kurd ketibûn hev û digotin tirkê êrîşî Kurdistana Federe bikin. Min çend caran nivîsî û got, blof e, nikanin tu jahrê jî bixwin. Texmîna min rast derket.

Helbet gelkî baş bû ku tehdîda wan vir derket.. Kurd û emerîkiyan wek Sûriyê ev blof ”nexwarin” û restê tirkan qebûl kirin.

Piştî ku tirkan fêm kirin ku ewê bi gefan nikanibin tiştekî ji kurdan û emerîkiyan bigrin, loma jî dest bi siyaseteke nuh kirin. Nuha jî qala ”îzolekirina” PKK-ê dikin. Tu dibê qey berê ji bo vê nedixebitîn.

Propagandeya operasyonê û ewê dinyayê li kurdan teng bikin êdî qediya. Di rojên pêş da ji dêlî operasyon û şer, pir ne dûr e ku hin gavên xêrê werin avêtin. Însîyatîva Emerîka îşareta vê yekê dide.

Lê di çepha PKK-ê da ewê gelek tevlihevî û teşxele derkevin. Divê DTP bikanibe ji bin însîyatîva Ocalan derkeve û di saha siyasî da wek partî rola xwe bilîze. Dema wiha neke ewê rû bi rûyî gelek gelşan bibe. Boykota Emerîkiyan ji bo wan xebereke ne baş e.

Helbet ji bo kurdan jî îzolebûn û bêînsîyatîfmana hêzeke hewqas mezin ne baş e. Ev yek bîna tirkan jî fireh dike.

27 november 2007

Krîterên Anqerê

Ne hemû, lê kêfa hin xwendevanan ji pêkenînên min ra tê. Min ji çend heban meylên pesindariyê girtin. Ji ber vê yekê jî ez îşev jî ji bo xatirê wan, van her çar pêkenînan dinivîsim. Ez hêvî dikim bi dilê we be..

Heyran ev milet jî ecêb e! Ji meriv ra nanivîsînin ku meriv bizanibe ji çi hez dikin û ji çi heznakin?

Bira îşev jî wiha be.

Krîterên Anqerê
Serokwezîrê Tirkiyê Tayyip Erdogan, di civîna bi endamên partiya xwe ra li ser endametiya Tirkiyê ya Yekîtiya Ewrûpayê(YE) dipeyivî û agahdarî dida.

Erdogan, di dawiya axaftina xwe da dengê xwe hinekî bilind kir û bi awirê çaqokêşekî Kasimpaşayê got:

-Heger Tirkiyê negrin Yekîtiya Ewrûpayê emê jî navê Krîterên Kopenhagê bikin Krîterên Anqerê.

Kalekî kurd li li dawiyê rûniştibû, rabû ser piya, gotina wî birî û got:

-Ez benî, piştî ku te ”krîter” bi cî neanîn tu çi navî lê dikî lê ke, qet ferq nake! Tu pir mêr î bibêje Krîterên Anqerê ewê ji yên Kopenhagê baştir û pêşdetir bin.

Şerê ji bo tiştê li ba meriv tune
Di civîneke NATO da, Serbazekî Tirk ji serbazekî Îngilîz ra got:

-Hû mêrikê Îngilîz tenê ji bo peran şer dikin. Derdê we tenê pere ye. Lê em Tirk ji bo şan û şerefê şer dikin, ji bo me pere qet ne girîng e, şan û şeref ji peran girîngtir e.

Serbazê Îngilîz keniya û got:

-Ê weha ye. Her kes ji bo ku bibe xwediyê tiştê li ba wî tuneye şer dike.

Satilmiş û heba garis

Satilmiş Dîlbazê tirk xwe wek heba garis didît, digot qey ew hebek garis e. Demeke dûr û dirêj di nexweşxaneya aqil da tedawî bû û dû ra jî tabûrcî kirin. Tixtoran jê ra gotin, êdî tiştekî te nemaye.

Satilmiş got baş e û ji nexweşxaneyê derket û çû. Lê piştî çend deqîqeyan dîsa bi lez vegeriya nexweşxaneyê û çû li ser ciyê xwe rûnişt.

Tixtoran gotin:

-Xêr e, tu çima paş da vegeriya?

Satilmiş got:

-Li derî nexweşxanê rastî mirîşkan hatim.

Tixtoran gotin:

-Kurro ne êdî tu ne heba garis î ha… Ma tu vi ya nizanî?

Satilmiş keserek kûr kişand û got:

-Erê ez dizanim, lê gelo mirîşk jî dizanin?

Tirk û Endametiya Yekîtiya Ewrûpa
Sal 2050 ye. Serokê Komisyona Yekîtiya Ewrûpa li oda xwe rûniştiye û dixebite. Alîkarê wî ji nişka ve bi heyecaneke mezin ket hundur û got:

-Tirkiyê hemû daxwazên me bi cî anîn. Ma emê bikin endam?

Serokê YE got:

-Na heyran, hîn nabe. Here bibêje dive hemû tirk îngilîzî fêr bibin.

Alîkarê serok got:

-Pênc sal berê ev wezîfa xwe jî anîn cî. Êdî hemû tirk îngilîzî fêr bûne. Ma qey te ji bîr kir?

-Ê wê demê bira navên Satilmiş(yê hatiye firotin, xwefiroş), Dîlbaz û Done, fîncan, Ayşe Donsuz(yanî Eyşa bê derpê)werin qedexekirin.

Alîkarê serok got:

-Di sala 1005-an da dev ji van navan berdan. Êdî hew van navan li zarokên xwe dikin.

-Kurro bira dev ji xwarina hûr bûbbaran berdin. Bibêje xwarineke pîs e, ne li gor normên Ewrûpayê ye.

Alîkarê reben dîsa bi hustuxwarî got:

-Ji sala 2040-î vir da dev jê berdane.

Li ser vê serok hinekî fikirye û gotiye:

-Ê wê demê Yekîtiya Ewrûpa belav bikin çêtir e. Çimkî dema bibin endam ji xwe ewê pê da birrîn û xera bikin. Hema em bi destê xwe belav bikin baştir e.

26 november 2007

Bûne parlamenter lê newêrin bibêjin em kurd in

Erdogan, çend roj berê di civîneke partiya xwe da ji bo ku ji cîhanê ra bibêje kurd xwedî hemû mafî ne, gotibû ”Di nava partiya min da 75 parlamenterên kurd hene.”

Erdogan berê jî carê, di vê serdana xwe ya dawî ya Emerîka da di civîneke çapemeniyê da ji bo ku nîşan cîhanê bide ku li Tirkiyê neheqî li kurdan nebe, hemû mafên wan hatiye dayin, eynî propaganda kiribû û gotibû di nava AKP-ê da 75 parlamenterên kurd hene.

Berdevkê partiya nîjadperest MHP-ê Mehmet Şandır, rexne li van gotinên Erdogan girt û got:"Ev gotin şaş e. Di têkoşîna li dijî terorarê da dîtineke seqet e. Di Qanûna Bingehîn û qanûnên din da bi tu hawî tarîfa parlamenteriya kurd, hemwelatiyên kurd tuneye. Îdîakirina hebûna vê ya jî îfadekirina vê cudakarî ye.”

Helbet faşîstekî wek Şandir ewê wiha bibêje, ewê nexwaze kes gotina kurd jî bigre ser zimanê xwe.

Meriv vê fêm dike.

Tiştê meriv diqeherîne bêdengî û pepûkiya Xwedê giravî ”75 parlamenterên kurd” e, yek jî newêre bibêje:

-Law ma qey derew e, helbet em kurd in! Ma qey em jî rabin wek te eslê xwe înkar bikin, xwe bikin tirk?

Diyar e insan carê dest ji ber xwe berde, carê xwe pîs û bêşeref bike êdî tehamulî her babet azar û heqaretê li dilê xwe dixe.

Bifikire, Xwedêgiravî bûye parlamenter lê hîn newêre bibêje ez kurd im.

Parlamenteriya wî bertîla înkara eslê wî ye.

Ji bo parlamenteriya xwe kurdayetiya xwe, esl û feslê xwe înkar dike û ”şewqeyê tirkîtiyê” dide serê xwe.

Tirk mêrikan tu kursiyê belaş nadin kurdan, berê rezîl û bêheysîyet dikin û dûra dibêjin:
-De nuha kerem ke rûne!

Mesela Mesûd Barzanî îro jî zelal nebû
Mesela betabûna Serokê Kurdistanê birêz Mesûd Barzanî, îro jî zelal nebû. Tirkan çend tiştên virên ser masê nivîsîne lê derew in. Ji xwe ji ber vê xebera derew, peyamnêrekî tirk (peyamnêrê ajansa nûçeyan ya Tirkî IHA/Ihlas Haber Ajansi) yê bi navê Sadik Kahraman ji Kurdistanê hate derxistin.

Sadik Kahraman do di xebera xwe da gotibû, ”Serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî, li gel Murat Karayilan û Cemîl Bayik di ser Tirkiyê ra derbasî Italyayê bûne. Sadık Kahraman îro ji Kurdistanê hate derxistin.

Lê ne telewîzyonên û ne jî malperên wan di vî warî da tu tiştekî nabêjin. Tiştekî pir xerîb e!
Mi îro di telewîzyonan da bala xwe baş da şêl û tevgerên kesên berpirsiyar, min şêl û tevgera tu kesî da tu anormaliyeke his nekir. Fena ku her tişt normal be û tu bûyereke cidî neqewimî be.
Hêviya meriv jî ew e ku îddîa “birîndarbûnê” derew be.

Bûyereke din ya girîng.

Îro civîna Heyeta Wezîran ya hukûmeta AKP-ê hebû. Li gor medya tirk dinivîse, civînê 3 seet û 45 deqîqe ajotiye û piştî civînê jî tu beyan nehatiye dayin. Normal piştî her civînê, berdevkê hukûmetê Cemîl Çîçekê mahcir beyanek kurt dida. Lê îro tişt nehat gotin.

Gelo mesele çi ye?

Gelo li ser kurdan dîsa hin biryarên girîng yên ne ji xêrê ra girtine ya jî di hin biryaran da hîn baş li hev nekirine?

Sibe ewê diyar bibe.

25 november 2007

Şerê çekdarî êdî ji karê bêtir zirarê dide PKK-ê û kurdan

Hemû bûyerên dawî nîşan didin ku li hember PKK-ê ewê operasyoneke leşkerî ya jî operasyoneke çekdanînê were çêkirin. Çiyayê Qendîl bi rengekî ewê were valakirin.

Çûn û hatinên generalên emerîkî ya Tirkiyê jî meriv dikane wek amadekariyên berî operasyonê qebûl bike.

Bes çarçewe, wext û hêzên ku ewê tevî vê operasyonê bibin hîn baş ne kifş in. Diyar e xebata li ser vê meselê hîn temam nebûye.

Hin bûyer û beyanên kurdên başûr yên van rojên dawî meriv hinekî dixist nava tirs û fikaran. Meriv ditirsiya ku li hember PKk-ê ew jî tevî êrîşeke leşkerî bibin.

Lê gotinên Sefîn Dizeyî (berpirsê têkiliyên derve yê Partiya Demokrat ya Kurdistanê) yên do di rojnameya tirkî Milliyetê da van tirs û fikaran ji ortê radike.

Sefîn Dizeyî dibêje, hemû tedbîrên hukûmeta Kurdistanê yên li ser tixûb ji bo parastina xelkê ye û ewê li hember PKK-ê beşdarî tu xebatên hevbeş yên Tirkiye û Emerîkayê nebin. Sefîn Dizeyî di hevpeyvîna xwe ya bi Dengê Radyoya Almanya ra jî şêla hukûmeta Kurdistanê ya li hember operasyoneke leşkerî baş ronî dike û dibêje, ”mezinayiya wê çi dibe bila bibe, em bi germayî li tu operasyonan mêze nakin û tu ultîmatoman jî rast nabînin.”

Dizayî dibêbe: “Wek min berê jî got, wek pirensîp, mezinayiya wê çi dibe bila bibe, em bi germayî li tu operasyonê nanêrin.”

Dizayî şêla PDK-ê û hukûmetê jî baş diyar dike û dijberiya kurdan ya beramberî operesyoneke leşkerî wiha tîne zimên:

“Bi Tirkiyê ra gelek menfeetên me yên hevbeş hene. Ne mesela emê li dijî PKK-ê şer bikin ya nekin. Ez dana ultîmatomeke “ya hûn bi me ra ne ya ne bi me ra ne rast nabînim.
Li ber me tabloyek reş û sipî tuneye. Tiştê em dibêjin ev e:
Ji dêlî dana ultîmatoman em rûnin bipeyivin û çareseriyên ku ji bo me hemûyan dikanin werin qebûlkirin bibînin.
Nuha li Tirkiyê riyeke derî operasyoneke leşkerî tê minaqeşekirin. Çareseriyeke siyasî û aştîyane tê minaqeşekirin. Emê piştgirya hemû çareseriyên aştiyane bikin. Li derî vê, wek pirensîp, em li dîjî alternatîfa leşkerî ne. Tiştên berê qewimîn nîşan daye ku ev ne çareserî ye. Li derî vê, divê hin gavên sosyal, aborî û siyasî bên
avêtin.”

Van gotinên Dizeyî yek, tirs û fikara “gelo kurd dîsa şaşiyekê nekin” ji navê radike û ya din jî îddîayên hin berpirsên PKK-ê ku dibêjin, “kurdên başûr li hember wan ketine nava komployekê” derew derdixe.

Ji bo hemû kurdan siyaseta herî rast ev e. Dibê kurdên başûr, çi bi tirkan ra û çi jî bi emerîkiyan ra êrîşê nebin ser PKK-ê û di operasyoneke wiha da cî negrin û dijayetiya xwe jî eşkere bikin.

Ji ber ku wek Dizeyî jî gotiye, bi rastî jî operasyonên leşkerî ne çareserî ne û nikanin PKK-ê biqedînin. PKK di warê leşkerî da biqede jî mesela kurd li Tirkiyê naqede. Bi kuştina kurdan, tirk nikanin mesela kurd çareser bikin. Dibê kurd vê rastiyê ji tirk û emerîkiyan ra bibêjin. Ev aliyekî meselê ye.

Aliyê meselê yê din jî nêt û hesabê tirkan e, dibê kurdên başûr van hesabên tirkan jî baş bizanibin û siyaseteke li gor wê bimeşînin.

Erê tirk îro ji kurdên başûr şerê li dijî PKK-ê dixwazin, lê ev taktîk e.

Bi vê taktîkê tirk dixwazin PKK-ê wek hêzeke çekdar bi darê zorê ji ber xwe da bixînin û bi vî rengî jî kurdan qudûmşikestî bikin yanî moral û manewiyata wan ya micadelê ji bo demekê be jî zeîf bikin.

Ya din jî ji bo ku kurdan bi hev bidin kuştin, wan bikin dijmin û neyarên hev, piştgirî û sempatiya li hember Barzanî di nava kurdên Tirkiyê da kêm bikin.

Dibê kurd neyên vê lîstikê. Kurdê herî kêmqil û nezan jî êdî dizane ku derdê tirkan yê esasî û yekem ne PKK- ye, tasfîyekirina Kurdistana Federe ye. PKK-ê tiştek bi dest nexistiye ku bi şer jê bistînin.

Lê kurdên başûr hukûmeteke kurd ava kirine, hêdî hêdî berbî dewletbûnê va diçin. Loma jî tirk dixwazin li çaviyê xin, nehêlin kurd li Îraqê xwediyên van maf û îmkanan bimînin. Yanî meriv dikane bibêje ku tirk dixwazin destên xwe li tasa tije xin, ne li tasa vala. PKK ji bo wan îro tasa vala ye.

Li hember zixtên Tirkiyê, divê kurdên başûr bibêjin, di nava PKK-ê da yek kurdê başûr jî tuneye, ji sedî nod hemwelatiyên we ne û yên din jî hemwelatiyên Îran û Sûriyê ne. Dema hûn, Îran û Sûrî rê li ber hemwelatiyên xwe bigrin, nehêlin werin vî alî, ji vî alî jî kesên werin aliyên we ewê tunebin. Hûn wek dewlet nikanin rê ne li ber çûna wan û ne jî li ber hatina wan bigrin, lê vî karî ji me dixwazin. Ev yek ne karê meye.

Şerê çekdarî êdî ji karê bêtir zirarê dide PKK-ê û kurdan
Dema ez dibêjim divê kurdên başûr li hember PKK-ê tevî operasyonke leşkerî nebin, helbet ev nayê wê maneyê ku divê piştgiriya şerê PKK-ê yê çekdarî bikin. Na, bêguman divê ne tenê nekin, divê bi hemû îmkanên xwe bixebitin ji bo ku PKK dev şerê çekdarî berde. Şerê çekdarî êdî ji karê bêtir, zirarê dide PKK-ê û tevgera kurd ya millî. Serokên PKK-ê divê vê rastiyê bibînin. Ji bo serkeftina wan ev yek gelkî girîng e.

Şerê çekdarî yê PKK-ê di destpêkê da rola defa sihorê lîst, bi milyonan însan ji xeweke bêbinî şiyar kir, rakir “sihorê”, bicîanîna vatiniyên metewî bi bîra wan xist.

Yanî meriv dikane bibêje ku di van 25 salan da şerê çekdarî rola xwe ya pozîtîf û dîrokî lîst.

Heger îro kurdan 20 parlamenter xistine meclîsa Tirkiyê, li Tirkiyê û li Kurdistanê 54 belediye di destê wan da ne û bi milyonan kurd jî bi rengekî canfîdane rabûne ser piyan û doza mafên xwe yên netewî dikin, bêguman di van destkeftinan da rola şerê çekdarî gelkî mezin e.

Kurd li Kurdistanê êdî xwedî hêzeke rêxistinî ya pir mezin in. Ev hêza bi rêxistin û polîtîze, dema baş were îdarekirin dikane Tirkiyê bihejîne, tu hêz nikane wê pûç bike û ji ortê rake.

Tirk ji nuha da ketine tirsa vê.

Dema şerê çekdarî nemîne ewê çi bikin?

Wê demê ewê çi navî lêkin?

Dema milyonek kurd li dervayî welêt û bi milyonan kurd jî li Tirkiyê û li Kurdistanê bi riyeke demokratîk û aştîyane, bi tevgerên demokratîk û sivîl doza mafên xwe yên netewî bikin kî dikane wan neheq bike?

Kî dikane mohra “terorê” li wan xe?

Kîjan hêz dikane wan rawestîne?

Çawa ku şerê çekdarî di destpêkê da feydeyek mezin gîhand kurdên Tirkiyê û wek defa sihorê milet ji xewa mirinê şiyar kir, îro jî êdî belovacî destpêkê zirarê dide kurdan û feydeyê digihîne dijmin.

Heger îro dewleta tirk li hember PKK-ê li der û li hundur di warê siyasî û dîplomatîk da hin mewzî û serkeftin bidestxistibin bê şik xêra hebûna vî şerê çekdarî ye.

Heger şerê PKK-ê yê çekdarî tunebûya Tirkiyê li derve ewê nikanîbûya li hember tevgera kurd ya netewî hewqas piştgirî bigirta.

Bi xêra şerê PKK-ê yê çekdarî dewleta tirk li derve edebiyata masûmiyet û mexdûriyetê dike û bi vê riyê bi kêmanî di warê moral û exlaqî da hin pozîsyonên baş bi dest dixe, rewşa xwe xurttir dike.

Heger kurd dixwazin di demeke nêz da zora vê dewleta çete û pînc bibin, divê vê karta “terorîzmê” ji destê dewleta tirk bigrin.

Şerê çekdarî jî awayekî, curekî siyasetê ye, hin caran lazim e û hin caran jî ne lazim e; hin caran feydeyê digihîne meriv û hin caran jî zirarê.

Îro him li der û him jî li hundur hebûna şerê çekdarî bûye qeyd û merbend û ketiye nigê tevgera kurd ya demokratîk û legal.

Ne partî û ne jî rêxistineke din ya demokratîk nikane li hember vê dewleta çete xebateke bi ser û ber, xebateke li gor hêza xwe bike.

Ji ber ku mohra “terorîzmê” hêza PKK-ê ya legal basko kiriye, çi dike jî nikane ji vê mohrê rizgar bibe.

Û di rojên pêş da qabîliyeta manewraya vê hêzê ewê hîn jî kêmtir bibe. Hemû bûyer sinyalên vê yekê didin.

Loma jî divê PKK bi xwe vê handîkapa şerê çekdarî bibîne û rojekê berî rojekê xwe jê xelas bike.
avêtina gaveke wiha ewê umrê dewleta çete kêm û serkeftina kurdan jî gelkî nêztir bike.

24 november 2007

Îddîa ku Serokê Kurdistanê birîndar e îro jî pûç nebû

Di mesela birîndarbûna Serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî da îro jî tu tiştekî ciddî û berbiçav nehat gotin.
Tenê li gor xebera malpera Avesta, "Çavkaniyeke pêbawer ragihandiye ku serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî gelekî baş e û tu pirsgirêkeke wî ya tendurustî tune ye. Ew ji bo rehetiya salane çûye derveyî welat û niha li paytexta Utrîş(nemsa) li Vîyenayê ye."
Avesta dibêje, kêfa Serokê Kurdistanê gelkî ji Wîyenayê ra tê û her dema ku ew derdikeve derveyî welêt ew diçe li Wîyenayê him îstirehet dike û him jî di bin kontroleke tenduristî ra derbas dibe.
Tiştê balkêş bêyî Avestayê, Pûkmedîa û Peyamnêr jî tê da tu malpereke din di vî warî da xebere neweşand. Ev yek jî meriv gelkî xemgîn dike. Heger bi rastî li Wîyenayê ye wê demê çima preskonferansekê çênake?
Axir tiştek heye, lê cidiyeta wê çi ye meriv nizane. Înşelah îdîa birîndarbûnê derew be. Min do jî gotibû, xwedê neke hefer tiştekî wiha rast be divê meriv li ser tiliya tirkan rawest e.
Bûyera îro ya herî girîng, Fermandeyê Hêzên DYAyê yên li Ewrûpayê Orgeneral Bantz Craddock bi Serokerkanê Tirkiyeyê Orgeneral Yaşar Buyukanit re hevdîtinek pêk anî. Diyar e li hember PKK-ê amadeyiya hin êrîşan dikin. Şêla kurdên başûr pir baş e. Bi taybetî beyana Sefîn Dizeyî meriv kêfxweş dike.
Li ser vê meselê sibe ezê tiştekî binivîsim.

23 november 2007

Gelo bi rastî Mesûd Barzanî li derveyî welêt e?

Li gor hin xeberên îro di çapemeniya kurd û tirk da derket, dibêjin Mesûd Barzanî di êrîşekê da birîndar bûye.
Piştî belavbûna nûçeyê, berdevkê hukûmeta Kurdistanê Fuad Hisên daxuyaniyeke taybet da PUK media û got.:
"Di hin kanalên ragihandinê da hatiye belav kirin ku serokê herêmê ribûriyê hewleke terorkirinê bûye. Lê tu rastiya van nûçeyan tuneye ku dibêjin serokê herêmê di êrîşeke terorîstî da birîndar bûye."
Her weha sekreterê PDK Fazil Mîranî jî ev nûçe red kir û got:" Nûçeyên wiha dûrî rastiyê ne."
Wek tê dîtin, çavkaniyên resmî vê îddîayê red dikin, dibêjin tu bingeheke vê îddîayê tuneye.
Meriv hêvî dike ku tekzîb rast bin.
Lê li alî din, çima ne ew bi xwe dikeve hember raya giştî û ne jî beyanekê dide. Ev yek meriv hinekî ditirsîne. Lê heger bûyer rast be sedî sed tiliya dewleta tirk di vê êrîşê da heye. Divê kurd li ser vê îhtîmalê rawestin.
Li gor ku berdevkê serokatiya Kurdistanê ragihandiya, Serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî ji bo serdaneke taybetî "li derveyî welêt e."
Lê berdevkê serok nabêje Mesûd Barzanî li kîjan welatî ye. Heta seet 23.30-î jî di vî warî da tu tiştekî nuh nehat gotin.
Ez êvarî hinekî dereng hatim mal, loma jî min li xeberan guhdarî nekir, lê di malperên kurdî da dema min ev nivîs nivîsî hîn tu xebereke nuh tunebû.
Dinya alem dibe dewlet kes dengê xwe nake, lê dema dor tê kurdan dinya radibe pêdarê, tirk, ereb, faris û hemû xulam û dûvikên wan wek gurên har êrîşê dibin ser kurdan û dixwazin me ji hev dabarînin.
Ez nizanim vî meletî çi bi dinyayê kiriye?

22 november 2007

Tirk bi bertîlê nabin dost

Îro piştî kar ez çûm semînera Wezîrê Gencan û Sporê yê Kurdistanê Berwarî. Teha Berwarî ev demeke li Ewrûpayê him kurdan û him jî bîrûraya giştî ya Ewrûpayê derbarê wezareta xe da agahdar dike.

Berwarî, berî ku par bibe wezîr, berpirsiyarê PDK-ê yê Îskandînavyayê bû. Merivekî gelkî jîr û jêhatî ye. Li Swêd xebatek pir baş kirye û ji kurdan ra gelek dost qezenc kiriye. Kêfa min gelkî jê ra tê, merivekî nerm û sosyal e.

Min xwest bi vê wesîla semînerê, him xêrhatinekê bidimê û him jî lê guhdarî bikim.

Min û Mamoste me li bajêr hevdu dît û em bi hev ra çûn.

Nîvseetekê hîn ji civînê ra hebû, ji bo ku em wextê biborînin li ser rê em dageriyan dikneke kirtasiyefiroş(Esselte. Dikaneke defter, qelem û tiştên wiha difroşe). Dikan tije bû, reqlema hin tiştan dikirin, gelek tişt erzan kiribûn. Û li çend ciyan jî şekir û şeraba germ(glogg) bi mewîjê bêdendik û bi bihîvan ra belaş li mişteriyên xwe belav dikirin.

Ji ber ku Swêd sar e, swêdî di Noelê(Julê) da vê şerabê bi germî vedixwin.

Xatûneke pir delal ”glogg” belav dikir. Ji bo xatirê wê, min û Mamoste me her yekî tasikek şeraba xwe girt. Min xwe ranegirt, min jê ra got, ez ji bo xatirê te vedixwim. Xanim keniya, sipas kir.

Bawer bikin ew ne şerab, zelindar bûya, axû bûya jî minê dîsa ji destê wê vexwara.

Min mesele hinekî belav kir. Esas ez werim ser meselê.

Me got, ji bo çi hûn van tiştan belav dikin, mesele çi ye, xêr e?

Xanimê got:

-Wele em 150 saliya xwe pîroz dikin.

Dema got, “em 150” saliya xwe pîroz dikin” ez matmayî mam, devê min hirinekê ji hev çû?

Bifikirin, dikaneke kirtasiyefiroş 150 salî îstîkrar nîşan daye, nehatiye girtin, nav neguherandiye?

Min ji Mamoste ra got:

-Mamoste, li ba me ne dikan, dewleteke temenê(umrê) wê 150 sal tuneye. A îstîkrar ji viya ra tê gotin. Di vir da meriv ferqa xwe û ewrûpiyan dibîne.

Qaşo minê qala semînera Teha bikira.

Belê, ez serê we neêşînim, em çûn civînê.

Gelek kes hatibûn. Ez bawer dikim li dora 100-150-î kesî hebûn.

Teha bi swêdiyeke bilind û pir mikemel 50 deqîqeyî li ser karê wezareta xwe û rewşa dawî ya Kurdistanê, gelşên bi Tirkiyê ra hin agahî dan.

Piştî axaftina wî, guhdaran gelek pirs jê kirin. Di bersîvên xwe da jî serkeftî bû. Bersîvên maqûl dide. Yanî ne xerab bû.

Tiştê min ji axaftin û bersîvên wî fêm kir, şêla wan li hember PKK-ê hatiye guhertin, li gor berê, nuha bêtir li dij xwanê ne.

Di axaftina xwe da qala mecbûriya parastina sînorên Kurdistanê kir, got em qebûl nakin tu kes axa Kurdistanê li hember cîranên me bi kar bîne. Dema bikar bîne em qebûl nakin û mecbûr in hin çareyan bibînin.

Min ji axaftina wî wer fêm kir ku ji ”bikaranîna zorê ra jî vekirîne”, qet negot emê zorê bikar neynin û nehêlin hinekên din jî bikar bînin.

Bi min wiha hat, dema emerîkî û tirk bi hev ra hin operasyonan bikin, heger ew bi xwe tevê nebin jî, bi kêmanî ewê bêdeng bimînin. Ev siyaseteke nuh e. Mesûd Barzanî heta nuha her tim eksê vê gotiye, gotiye emê tu carî berê tivinga xe nedin kurdan.

Bi baweriya min heger Hukûmeta Kurdistanê, Partî ya jî Yekîtî, di şerê li dijî PKK-ê da cî bigrin ne rast e û şaşiyeke mezin e. Erê îro tirk ji wan viya dixwazin, lê ev taktîk e, ji bo ku PKK-ê ji ber xwe da bixin viya didin pêş. Derdê tirkan yê esasî û yekem ne PKK- ye, tasfîyekirina Kurdistana Federe ye. Û mêrikan vê hedefa xwe venaşêrin jî, generalên teqawit û berdevkên dewletê her tim vê armanca xwe eşkere dikin. Loma jî bi ya min qet ne hewce ye ku meriv têkeve bazareke wiha.

Heger bikanibin bi rehetî ji wir derxin, bira derxin. Lê bi şer çewt e û ewê zirareke mezin bide kurdan.

Ez hêvî dikim ku kurd nexapin û PKK-ê belaş tasfîye nekin.

Tiştekî wiha di warê siyasî, netewî û rûhî da jî ewê zirarên gelkî mezin bigihîne tevgera kurd ya netewî.

Kêfa min nîvçe ma

Do êvarî tu nemabû ku ez kompîtora xwe hema rakim û li erdê xim, perçe perçeyî bikim û xwe jê xelas bibim.


Piştî maça Swêd-Letlandê min rabû çend rêz nivîsan. Lê înterneta min nexebitî, min heta seet 030-î jî li ber da nehat girêdan. Ji mecbûrî min dev jê berda. Loma jî ez nuha, berî biçim kar nivîsa do diximê.


Kêfa min nîvçe ma

Hema bêyî çivên vir da û wê da ezê rast bibêjim: Min îşev ne kurdî û ne jî tirkî zêde tiştek nexwend. Loma jî ez nizanim îro çi xeberên girîng hene.


Ji ber ku min îşev li du maçên futbolê temaşe kir.


Maça Swêd-Letlandê û Tirkiye-Bosnayê.


Kêfa min gelkî ji futbolê ra tê, dema keys hebe ez bi dilşadî lê temaşe dikim.


Îşev min dixwest Swêd qezenc bike û Mehmetcikên tirk jî li hember Bosniyan têk biçin. Lê dua min nîvçe qebûl bû, Swêd 2-1 zora Letlandê bir, lê heyf û mixabin Mehmetcikan 1-0 berra Bosnayê dan.

Şansê kurda ye, kêfa wan tim nîvçe dimîne.


Kî çi dibêje bira bibêje, bi ya min Bosniyan ew gol bi zanetî xwarin.Yanî serkeftina "Mehmetcîkan " şîke bû, wan maç ji merivên xwe kirînbûn.


Ev texmîna min e.


Yên kanibin eksê vê yekê îspat bikin, bira kerem bikin û delîlên xwe raxin ber çavan.


Dema min li maçê temaşa dikir, min taximê Kurdistanê jî xeyal kir. Kurdistan maye fînalê û bi Tirkiyê ra dilîze. Alên kesk û sor û zer di destên bi dehhezaran keç û xortên kurda da hêl dibin!


E wê çiqasî xweş bûya!

Berî mirina xwe ez dixwazim wê rojê bibînim.

20 november 2007

Ma rojnamevanî wergera xeber û derewên tirkan e?

Berê pêkenînek.

Jinik çû ba mele, jê ra got:
-Mele heger ez bi mihendizekî ra razêm ezê çend salan di cehnimê da bimînim?
Mele got:
-Cezayê viya 5 sal in, tu yê 5 salan di cehnimê da bimînî.
Jinikê got:
-Ya dema ez bi tixtorekî ra razêm gelo ewê çend sal bin?
Mele hinekî serê xwe xurand û got:
- Çar(4) salan.
-Ya dema ez bi abûqatekî ra razêm, ewê çend sal bin?
Mele got:
-Cezayê abûqat hinekî zêde ye, tu yê 7 salan di cehnimê da bimînî.
Li ser vê jinikê got:
-Ê baş e, lê dema ez bi meleyekî ra razêm gelo ewê çend sal bin?
Mele keniya û got:
-Haaa, nuha min fêm kir, tu dixwazî raste rast herî cinnetê.



Ma rojnamevanî wergera xeber û derewên tirkan e?
Ev demeke ez dixwazim li ser siyaseta hin malperên kurdî ya nûçedanê çend gotinan bibêjim.
Ez bala xwe didim hin malperên kurdî, berdevkên dewlet û hukûmeta tirk çi dibêjin ew jî wan derew û heqaretên wan, bêyî ku bi xwe tiştekî bibêjin, şiroveya xwe têxinê raste rast werdigerînin kurdî û diweşînin.

Di rewşên wiha da meriv nizane malper jî van dîtin û beyanên berdevkên hukûmetê rast dibîne ya na? Ji ber ku li ser rastî û şaşiya wan beyanan ji xwendevanan ra tu tiştek nayê gotin, tenê zimanê tekstê ji tirkî dibe kurdî û hew.

Yanî her kurdê bi tirkî dizane derew û çêrên tirkan carê bi tirkî dixwîne û cara duduyan jî bi kurdî. Diyar e ji bo ku kurd baş fêrî heqaretên tirkan bibin ”rojnamevaniyeke” bi vî rengî tê kirin.

Berpirsiyarên tirkan ji me kurdan ra xeberên nemayî didin, heqeretê li me dikin, derewên pir mezin dikin. Meriv viya fêm dike, çimkî karê xwe dikin.

Lê tiştê meriv fêm nake siyaseta hin malperên kurd e. Hin malperên kurdî, ji dêli ku van derewên serok û berpirsiyarên tirkan derxin meydanê, xwendevanên xwe şiyar bikin, radibin ew jî wan gotinan bi kurdî dubare dikin.

Ev ne metodeke rast e, wezîfeya malperê ne wergera derewên tirkan e, dibê bi kurtî be jî nûçeya rast were dayin, derew werin îfşakirin.

Em dizanin ku tirk li ser kurd û Kurdistanê tu tiştekî rast nabêjin. Tiştê dibêjin bi piranî derew in, buhtan in, çêr û heqaret in.

Çepemeniya tirk jî ji ber ku terefgîr û berdevkê dewleta xwe ye, loma jî hemû çêr û derewên li hember kurdan bi kêfxweşî diweşîne. Di vir da wezîfeya malperên kurdan ew e ku van derew û bêbextiyên tirkan belovacî bikin, raxin ber çavên xwendevanan ya jî bi kêmanî hin pirsan di sere xwendevanan da peyda bikin.

Yanî divê ferqeq di nabêna me û çapemeniya tirk da hebe.

Çawa ku li hember kurdan siyaseteke çapemeniya tirk ya li ser esasê derew û xapandinê heye, divê wek vê, siyaseteke me jî hebe. Ne ku em jî wek wan derewan bikin. Na, divê em jî li hember van derewên çapemeniya tirk, bixwazin rastiyê pêşkêşî xwendevanên xwe bikin. Ne xwe tu ferqek me ji wan namîne.

Malepereke kurdî divê wek ajanseke nûçeyan weşanê neke, tirkan çi gotin ew jî wan xeberan neke kurdî û neweşîne. Dema weşand, divê wê xeberê wek maddeyek xam nede, divê bistirê, şiklekî bidê û dû ra bide xwndevanên xwe.

Hela ji kerema xwe ra li vê xebera jêr binêrin û porê xwe nerûçikînin:

”Wezîrê hundur Beşîr Atalay berî civînê daxuyaniyek da çapameniyê û diyar kir ku ew wek hukûmet qedr û qîmet didin demokrasîyê, edalet û pêşdeçûnê.
Atalay herwiha ragihand ku ev 25 sal in teror li welat dimeşe, teror can distîne, ew naxwazin can bidin, şehîdan bidin, ew dixwazin bi hizûr li her quncê welatî di nav refahê de bijîn, bi birayetî bijîn.
Atalay got hin hene ku naxwazin ev xizmet bigihên welatiyan, ji azadî û demokrasiya fereh nîgeran in, ew dixwazin ku ev destkeftî kêm bibin, ev war teng bibin. Dixwazin problem hebin, bêhizûrî hebe. Wî got lê em ê derfetê nedin vê, em demokrasîyê fedayê terorê nakin. Ji bo ku em warên azadiya ferdî teng nekin çi ji destê me bê em ê bikin.
Atalay got ”Tirkiye dewleteka mezin e em ê li gor vê mezinayiyê tevbigerin, em ê rêz li kultur û baweriya xelkê bigirin.”


Piştî van gotinên Atalay yên ji serî heta dawî giş vir, xeber diqede. Li ser van gotinên Wezîrê Hundur yê Tirkiyê, amadekarê nûçeyê yek gotinê jî nabêje, bi yek rêzê jî şiroveyekê nake.

Ê ya nî çi?

Beşîr Atalay di beyana xwe da gotiye:

“Hukûmet qedr û qîmet dide demokrasîyê, edaletê.”

Ma ev rast e? Ma ev ne dereweke ji serê Atalay jî mezintir e?
Îcar hukûmeta AKP-ê dixwaze li Kurdistanê demokrasî hebe. Kuro kurd hîn nikanin bi zimanê diya xwe du gotinan bibêjin, îcar demokrasî?

Atalay gotiye:

”Ev 25 sal in teror li welat dimeşe, teror can distîne, ew naxwazin can bidin, şehîdan bidin, ew dixwazin bi hizûr li her quncê welatî di nav refahê de bijîn.”

Ez fêm nakim malpereke kurd çawa dikane van gotinên Wezîrê Hundur yê Tirkiyê, bêyî ku tiştekî li ser bibêje wek xeber biweşîne? Mêrik qala zilm û zor û terora dewleta xwe nake, lê ji xebat û têkoşîna kurdan ra jî dibêje ”teror”. Û em jî bêyî ku tiştekî bibêjin van derew û bêbextiyên wî diweşînin.

Ji bo çi ?

Ev gotinên Atalay, eynî bi vî rengî di çapemeniya tirk da jî derket.

Û me jî bê şirove ew kir kurdî û weşand.

Wê demê ferqa me û malpereke tirk çi ye?

Gelo rast e xeberên me û Hurrîyetê wekî hev bin?

Atalay gotiye:

”Hin hene ku naxwazin ev xizmet bigihên welatiyan, ji azadî û demokrasiya fereh nîgeran in, ew dixwazin ku ev destkeftî kêm bibin, ev war teng bibin.

Yanî dewleta tirk dixwaze xizmetê bibe ji kurdan ra, Kurdistanê ava bike, lê hin kurdên ku ji azadî û demokrasiya fireh aciz in nahêlin dewlet vî karê xwe bibe serî.

Ma ev îddîa Atalay rast e!

Heger ne rast e, wê demê jî divê meriv ji xwendevanên xwe ra bibêje, ev propagandeya vala ya. Kîjan kurd qala azadî û demokrasiyê dike di cî da dibe“parvekar û xayin” û copên pûlisan ji ser serî ranabe.

Atalay di dawiyê da jî gotiye:

-Ewê derfetê nedin vê, ewê demokrasîyê fedayê terorê nakin.”

Demokrasiya Atalay qal dike, terora dewletê ye, ew dibêje, ewê vê terorê kêm nekin û miletê kurd miheqeq bihelînin.

Heger ez her gotin û beyanên tirkan yên di telewîzyonan da tên gotin, bêyî şirovekirin ji zarokên xwe ra wergerînim ezê malikê li wan bişewitînim.

Ewê çawa bizanibin çi rast e, çi derew e?

Ma ne sebebê hebûna çapemeniya kurdî jî ew e ku xwendevanên kurd ji bin tesîra propagande û derewên tirkan xelas bike?!

19 november 2007

Desthilanîn tim baş e

Do derengê şevê bi tesadufî min li beşê dawî ya programa Mehmet Alî Bîrand 32.êGunê(Roja 32-an) temaşa kir.Çar rewşenbîr û siyasetmedarên kurd, Ferîdûn Yazar, Metîn Metîner, Muhsîn Kizilkaya, Umît Firat û li ser navê DTP-ê jî Sirrî Sakik bi telefonê beşdarvanê programê bûn.

Min program ji serî da temaşe nekir, loma jî zêde nikanim tiştekî li ser bibêjim. Bi kurtî tiştê min dît, program li ser çareseriya mesela kurd, têkiliyên PKK-ê û DTP-ê û DTP çima ji PKK-ê ra nabêje terorîst bû?

Di programê da tiştekî bala min kişand. Bîrand, di dema pirs û axftinên xwe da pir bi rehetî ji PKK-ê ra digot, ”terorîs” û kirinên wan jî wek terorîzmê şirove dikir. Li gor Bîrand, dema dewlet 14 keç û xortên kurd bi rengekî sadîstî dikuje ne teror e, lê dema gerîlla li seriyê çiyan leşkerekî dikujin ”teror” e.

Ji beşdarvanan tu kesî ji Bîrand ra negot:

”Tu dixwazî DTP û hemû kurd ji PKK-ê ra bibêjin terorîst. Hukûmet jî viya dixwaze. Lê PKK ne terorîst e ku DTP û kurd jê ra bibêjin terorîst.”

Heger bi rastî jî PKK rêxistineke terorîst bûya, dewletê bixwesta nexwesta jî divê me jê ra bigota rêxistineke terorîst e.

Sibe hêzeke din jî dest bi şereê çekdarî bike, dewleta tirk ewê eynî tiştê ji bo wan jî bibêje.
PKK ne rêxistineke terorîst e û kirinên wê yên li hember dewletê, hin îstîsna ne tê da ne terorîzm e. PKK, tevgereke çekdar ya millî ye û ji bo kurdan doza hin mafên demokratîk û netewî dike. Program û daxwazên PKK-ê ji dûr û nêzîk va têkiliya wan bi ”terorê” û terorîzmê tuneye.

PKK dixwaze:

-Hebûna miletê kurd bi rengekî resmî were qebûkkirin û ev yek têkeve qanûna esasî.
-Zimanê kurdî bibe zimanekî resmî û yê perwerdê.
-Efûyeke giştî derkeve û kurd bikanibin di warê legal da rêxistinên xwe ava bkin û siyasetê bikin.
-Serokên wan Ocalan were berdan.
-Operasyonên li Kurdistanê bisekinin.
-Sîstema cerdevaniyê rabe.

Û hin dixwazên wek van.

Baş e ne divê meriv ji Bîrand bipirsiya, bigota devtûtik, çi têkiliya van daxwazan bi terorê heye?
Dema kurd(kî dibe bila bibe)van pirsan ji dewleta tirk û berdevkên wê bikin bêguman kes nabe dilxwaz û hevalê PKK-ê. Em çaxa wiha bibêjin em qala rastiyekê dikin, ne propaganda PKK-ê.

Helbet divê her kes bîr û baweriyên xwe yên derbarê PKK-ê û serokê wê da bibêje, wê rexne bike. Evy ek şert e û dibê meriv di vî warî da tawîzê nede.

Lê heger ewê qala terorê werekirin, esas PKK-ê ji dewletê bêtir, li hember heval û kurd û rêxistinên derî xwe zor, şîdet û teror bikar aniye û gelek caran jî ew kuştine. Mafê kurdan heye ji van kirinên PKK-ê ra bibêjin tero, lê nej i bo şerê li hember dewletê.

Şerê çekdarî wiha ye, meriv însanan dikuje.

Ev li her derê cîhanê wiha ye.

Tirk ji flistînî, çeçen, arnawit û gelek tevgerên din ku ew jî wek PKK-ê çekan bikar tînin, nabêjin ”terorîst”, lê ji PKK-ê ra dibêjin.

Divê DTP û kurdên din biwêribin vê rastiyê ji tirkan ra bibêjin. Dema em nebêjin ne rast e û li her derê zimanê me kin dibe.

Lê bi taybetî jî divê DTP vir da û wê da çerx neke, ji bo çi ji PKK-ê ra nabêje “terrorist” dibê bi rengekî ilmî îzah bike.

Bîrand, bi rengekî bêperwa ji hemû daxwazên PKK-ê yên netewî ra dibêje “terror”, ji xwe parastina çend gerîllayên serê çiyan ra dibêje ”terorîzim” û nizanim çi…

Li hember van êrîşên dewletê rev, bêdengmayin, bersîvnedan ne çareye. Çareya herî baş divê bersîv û argumentên meriv hebin û meriv biwêribe bibêje.

Desthilanîn fereca xêrê ye.

Tirsonek tim li paş in.

18 november 2007

Kurmê şîrî heta pîrî: Tirk dixwazin DTP-ê jî bigrin

Giregirên hêzên tirk yên dagîrker ji bo dek û dolabên nuh îro dîsa li Amedê kom bûn. Li gor agahdariyên çapemeniyê, waliyên 11 bajarên Kurdistanê(Amed/Diyarbekir, Mêrdîn, Şirnex, Çewlik/Bîngol, Xarpêt/Elezîz, Ruha/Urfa, Betlîs, Sêrt, Colemêrg/Hekarî, Wan, Mûş û Dêrsim/Tuncelî), Qumandarê Alaya Amedê û Mudûrên Emnîyetê di bin serokatiya Wezîrê Karê Hundur Beşîr Atalay da li Amedê li hev civiyan.

Tiştê meriv ji beyanên Wezîrê Karê Hundur Beşîr Atalay fêm dike, ji bo şerê li hember kurdan wan bi hev ra gelek şêwr û mişêwr kirine û li ser hin tivdîrên nuh rawestiyane.

Dewleta tirk her cara ku li hember kurdan hin biryarên nuh digre, serokên hêzên xwe yên herêmê li Amedê dicivîne û wezîfeyên wan li wan belav dike. Ev civîn jî yek ji wan civînan e, miheqeq ji bo kurdan ew hin xerabiyên din difikirin. Di rojên pêş da ewê van taktîkên xwe yên nuh têxin praktîkê.

Atalay negot wan li hember kurdan çi biryar girtine. Lê ji xwe ne hewceyî gotina wî ye, dema hewqas walî, leşker, sîxur û pûlisên tirk werin ba hev bêguman ne ji xêrê ra ye, miheqeq gorra me kolane.

Dibê em vê yekê baş bizanibin.

Kurmê şîrî heta pîrî: Tirk dixwazin DTP-ê jî bigrin

Tirk zû poşman bûn ku hîştine DTP têkeve meclîsa wan. Loma jî piştî çar mehan dixwazin tiştên di sala 1994-an da anîn serê HEP-ê bînin serê DTP-ê jî.

Yanî dîrok tekerur dike.

Serdozgerê Mahkima Bilind ya Tirkiyê, derbarê DTP-ê da doza girtinê vekir û ji serokê DTP-ê Nûretîn Demîrtaş ra jî nameyeke balkişandinê şand û got, ”nabe ku tu bibî serok ya jî endamê partiyekê.” Li gor îdîa Serdozger, ”qedexeya siyasî” li ser Demîrtaş heye û loma jî nabe ku ew bibe serokê partiyeke siyasî.

Tiştê balêş, Demîrtaş ev sal û nîveke ku (ji hezîrana 2006-an û vir da) di îdareye partiyê da ye û heta niha tu mahkemeyeke tirk jê ra negotiye, ” tu nikanî bibî rêvebirê partiyeke siyasî.” Diyar e Mahkima Bilind îro bi vî ”sûcê” Demîrtaş hesiya. Ev jî aliyekî meselê yê qeşmeriya dewleta tirk e.

Piştî vebûna doza girtina partiyê, him serokê partiyê Demîrataş û him jî hin rêvebirên din di vî warî da beyanên balkêş dan. Li gor nûçeyeka rojnameya tirkî Zamanê, rêvebirên DTP-ê li ser meseleya ku dema partiya wan were girtin ewê partiyeke din venekin li hev kirine.

Rêvebirên DTP-ê gotine, dema tirk partiya wan bigrin ewê partiyeka nuh ava nekin û ji meclîsê jî îstîfa bikin. Di rewşeke wiha da ewê her 20 parlamenterên DTP-ê jî ji meclîsê îstîfa bikin û vegerin nava gelê xwe.

Birêveberên DTP-ê gotine, heger ew partiyeka nû ava bikin maneya wê ew e ku ew siyaseta dewletê ya partîgirtinê qebûl dikin. Loma jî îcar ewê neyên vê lîstikê. Li gor rojname dinivîse, berdevkên DTP-ê gotine:

-DTP pageha(seknoka) herî dawiyê ya siyaseta me ya legal e. Heger ev jî were girtin hingê ev yek tê wê maneyê ku ji me re dibêjin “êdî siyasetê nekin, derkevin serê çiyan.”

Bi baweriya min ev beyana rêvebirên DTP-ê pir girîng e û biryareka rast û di cî da ye.

Ji ber ku di nava van çar mehan da diyar bû ku Meclîsa Tirkiyê tehamulî parlamenterên kurd nake û wan wek dijmin û xayin dibîne.

Tirk, wan nagrin civînên meclîsê, hevdîtinên formel bi wan ra nakin û bi wan ra rûnanin.

Meclîs êdî civînên bi dizî jî nake, dibêjin ji bo çi emê bi dizî bikin, çimkî em dizanin bi kêmanî di nava me da 20 xayin hene.

Her roj li nava çavên wan dinêrin û gotinên nemayî, heqaretên pir mezin li fikir û baweriyên wan, li mezin û serokên kurdan dikin.

Kurdan û mezinên wan pîs dikin, heqaretê li şeref û heysîyeta wan dikin.

Erê xwedêgiravî ew parlamenter in, nûnerê miletekî ne, ji bo berdevkiya doza miletekî çûne wir, lê nikanin bibêjin em nûnerê miletê kurd in, newêrin bibêjin zimanê diya me kurdî ye, tirkî zimanê me yê biyanî ye.

Ew mecbûr in di meclîsê da her roj li ser şerf û namûsa xwe sond bixwin ku ewê bi miletê tirk ra xiyanetê nekin, ewê yekîtiya axa Tirkiyê û miletê tirk biparêzin.

Bi kurtî tirk dixwazin van 20 kurdên êsîr di meclîsa xwe da ji desthilanîn da bixînin, di şexsê wan da miletê kurd bê heysiyet û bê şeref bike, fêrî çêr û azaran bike.

Divê DTP êdî vê zilmê, vê terora dewleta tirk qebûl neke û ji meclîsa wan îstîfa bike. Divê her 20 parlamenterên kurd bi hev ra ji tirkan ra bibêjin:

-Meclîsa we serê we bixwe! Em îstîfa dikin. Me fêm kir ku hûn naxwazin hebûna me qebûl bikin û bi me ra bijîn. Emê herin vê rastiyê ji gelê xwe ra bibêjin.

Ez bawer dikim ku ev şêla bi şeref ewê bêtir feydeyê bigihîne tev

17 november 2007

Çend pêkenîn

Bira îşev jî siyaset tunebe. Ezê ji we ra çend pêkenînên ku meriv hinekî biaqiltir dikin binivîsim. Ji ber ku di van rojan da tiştê herî bêtir hewcedariya me pê heye aqil e.

Kurdan gotiye, aqil taca zêrîn e, ew jî li serê her kesî nîne.

Ya jî aqilê sivik barê giran.

Ji bo ku em kurd barê xwe sivik bikin, dibê aqilê xwe hinekî zêde bikin.

Divê meriv nîşan bide
Ji Mistoyê gêj pirsîn, gotin:
-Kuro ji bo çi tu gav û seetê ehmeqiya xwe nîşan didî?
Wî jî bersîv da û got:
-Bi veşartinê ewê çi feyde bigihîje min?

Serê masîyê Ferêt û aqilê tirk
Yekî berferatî di tirênê da rêwîtî dikir. Danê nîvro rabû tûrikê derxist, masiyên tê da yek bi yek xwar û dûra jî serên wan kir kîsikekî din û da alî.
Yekî tirk li hember rûniştibû, ev yek meraq kir û ji yê berferatî pirsî, got:
-Bira pirs eyb nebe, tu ji bo çi serê masiyan dike kîsik û vedişêrî?
Yê berferatî got:
-Vana masiyên Ferêt in, serên wan tije aqil e, kî serê wan bixwe di cî da jîr û biaqil dibe.
Yê tirk got:
-Ê tu wan nafroşî?
Yê berferatî got:
-Belê ez difroşim.
Piştî bir û bazarek kin, yê tirk rabû serên masiyan kirî û dest pê kir û yeko yeko xwar. Yek, dudu, sisê, çar…Dûra ket şikê û ji yê berferatî pirsî, got:
-Kuro bala xwe bide min, nebe ku tu min bixapînî ha!
Yê berferatî keniya û got:
-Binêr, serên masiyan tesîra xwe nîşan da jî, wa ye tu hinekî biaqil bûyî!

DuaYekî parsek li ber deriyê camiyê destê xwe li ber yekî vegirt û jê ra got:
-Ji bo Xwedê sedeqeyekê bide min, ezê ji te ra duakar bim.
Mêrik bala xwe dayê û dû ra got:
-Lawo heger dua te qebûl bibûya nuha tu ne di vî halî da bû.

16 november 2007

Lêkolîner: Bi şefa xwe ra razên karîyera xwe bilind bikin !

Ez bi xwe merivekî neteweperest im. Dixwazim kurd(helbet kurdên li kurdayetiya xwe xwedî derdikevin) di her warî da serkeftî û jêhatî bin. Hemû kurd xwedî mal û hal û dewlemend bin, zana û meşhûrê cîhanê bin.

Ji ber ku ez merivekî hewqas neteweperest û xêrxwazê gelê xwe me, loma jî ez dixwzim di vê nivîsa xwe da xebereke xêrê bidim gernas û egîdên kurdan.

Min xeber do di rojnameya Metro(14/11-07)da xwend. Min çer xeber xwend, min ji xwe ra got, dibê ez kurdan ji vê xebera xêrê hadar bikim, belkî xêra wê di çend kurdan jî bigire.

Li gor xeberê, profesorê psîkolojiyê Paul Moxnes gotiye, li Ewrûpa bi nêzbûna noelê ra gelek şahî û aheng jî çêdibin. Di van şahiyan da piştî çend qedeh şerab, ji nişka ve dilbijokiyek mezin bi her kesî digre û hev û du vir da û wê da xewle dikin, di quncikên tarî da li halê hev
dipirsin.

Yanî wek kurdan gotiye, ”pîrê ji bênefsî, kalo ji bêkesî, herduyan li halê hev pirsî”, swêdî jî di van şahiyan da, hinekên wan ji bênefsî û hinekên wan jî ji bêkesî, baş li hal û xatirê hev dipirsin.

Îcar ji ber ku ev ”lêpirsîn” çêdibe, loma jî birêz profesor Paul Moxnes gotiye, heger hûn dixwazin di karîyera xwe da bi pêş kevin, di şahiyên wiha da bi nazdarî li halê şefa xwe bipirsin û îşê hev biqedînin. Birêz Paul Moxnes, hinekî din jî pêş da çûye û gotiye, heger mimkûn be:

”Li ser masa noelê îşê xwe biqedînin. Çimkî evîndariya bi şefê ra gelek feydeyên wê hene.”

Dû ra jî profesorê hêja, feydeyên vê evîndariyê yek bi yek rêz kirine û gotiye, di meke kin da dikane him rutbe û him jî meaşê meriv zêde bibe.

Xêra Xwedê?!

Êdî xwendina bi salan, xebata bi şev û rojan jî ne hewce ye.

Min li ciyê kar xeber nîşanî çend kesan(çend xanim jî di nav da) da û min got, weleh ez jî dixwazim "karîyera" xwe hinekî bilind bikim. Xaniman berê çav li sernivîsê gerandinû dû ra jî bi awirekî dudil gotin:

-Heyran em ne şef in, here nîşanî şefa xwe bide.

Min xeber ji rojnameyê kiriye û kiriye bîrîka xwe, ez li bende şahiya noelê me. Dema bi xêr ew roj hat ezê hêdîka nîşanî şefa xwe bidim.

Hela ka Xwedê çi dike?

Ez bi bêsebriyeke mezin li bende wê rojê û wê bîstikê me.

Lê ez naxwazim “karîyera” min tenê bilind bibe, di nava kurdan da ez tenê serkeftî bim.

Ez dixwzim hemû kurd, bi taybetî jî hin kurdên ku yekê wan nabe dudu û kabê wan tu carî mîr nayê, feqîran tu carî nebûne xwedî “karîyer”, belkî bi vê xebera xêrê çêyiyekê bi wan jî bikim, bira ew jî ji vê îmkanê bêpar nemînin.

Helbet ev pêşniyara profesorê psîkolojiyê birêz Paul Moxnes ne ji bo Swêd tenê ye, li her derê cîhanê derbas dibe. Ji ber ku însan li her derê însan e û “karîyer” jî li her derê “karîyer” e.

Lê li Swêd helbet dibê meriv di bilindkirina “karîyerê” da hinekî bi temkîn be, zêde nelezîne.

Ji ber ku roja din, meriv dikane bi du gotinên şefê, malikê li xwe biviritîne û têkeve qulikê. Dibe ku hin kurd qanûnên vî welatî nizanibin. Ez bibêjim. Li gor ku rojnameya Stockholm City(16/11-07) îro dinivîse, li vî welatî qanûn wiha ye:

-Bi hevdu şabûn nayê maneya erê ji seksê ra.
-Rojekê bi hev ra razan nayê maneya erêya ji bo careke din jî.
-Bi yekî ra çûna malê nayê maneya erê ji seksê ra.
-Bêdengmayin û liberxwenedana di dema kirinê da nayê maneya qebûlkirina seksê.
-Flortkirin nayê maneya ji seksê ra erê.
-Raketina bi yekî ra nayê maneya ku ewê wî îşî jî pê ra bike.
-Di dema kirinê da negotina na, nayê maneya erê.

Yanî em bibêjin ku ji bo karîyera xwe, we şefa xwe bir mal, hûn herdu şût û tazî bi hev ra ketin nav nivînan û dû ra jî we li hal û demên hev pirsî. Ev nayê wê maneyê ku we her tişt li gor qanûnê kiriye.

Qanûn gotina şefê ye, ew çi bibêje qanûn ew e.

Li gor qanûnê dema jinik roja din telefonî pûlis bike û bibêje:

-Erê em herdu şût û tazî bi hev ra raketin û me têr li halê hev jî pirsî û dema me ew îş kir jî min negot na. Ji ber ku min newêrîbû bigota na. Di esasê xwe da bê dilê min bû, bi zor kir.

A piştî vê îfadeyê êdî hûn çi bibêjin jî pere nake, ya girîng gotinên şefa we ye.

Loma jî rica min ji we, ji bo ku li vî welatî hûn hinekî bibin xwedî ”karîyer” malikê li xwe neşewitînin û ”karîyera” heye jî wenda nekin.

Her çiqas profesorê hêja pêşniyar nekiriye jî, ji ber ku li Swêd rewş ev e, ezê bikim. Bi ya min, berî bilidkirina "karîyerê " divê meriv kaxeteke îmzekirî jê bistîne û dû ra karîyera xwe bilind bike.

15 november 2007

Çaxa ecelê bizinê tê nanê şivên dixwe

Hukûmeta AKP-ê şerê xwe yê psîkolojîk yê li hember kurdên başûr îro hinekî sist kir. Çimkî dît ku netîcê nade. Ne kurd û ne jî Emerîka nexapiyan û wek Sûriyê teslîm nabûn.

Ew çiqasî qîriyan û kirin qîjewîj jî, Emerîka guh neda fortên wan yên vala, tim j iwan ra got, giran bin û min nerehet nekin.

Min heta nuha çend caran got, heta ku Emerîka destûrê nede tirkan, ew nikanin bihostekê jî têkevin sînorên Kurdistana Federe.

Ji gotinên Erdogan û yên Fermandarê Hêzên Bejahîyê Orgeneral Îlker Başbug jî tê fêmkirin ku zirtên vala hêdî hêdî ewê kêm bibin. Ji îro û pê va ewê êdî kêm qala ”operasyonê” bibe.

Erdogan, di dema çûna xwe ya Komara Çek da li balafirxaneya Esenboga ya Anqerê li ser pirsên rojnamevanan yên derbarê ”oprerasyoneke dervî sînor” da hin tiştên nuh û balkêş gotin. Li ser ”operasyonê” Erdogan got:

”Nuha hêzên me yên ewlekariyê li herêmê, di hundurê hidûdê welatê me da, di çarçeweya tedbîrên herêmê da bi hessasiyet tedbîrên xwe digirin, operasyonan dikin. Lê belê operasyoneke li derveyî hidûd ne mewzûbahis e. Di van opersasyonan de jî şêla me ew e ku çek bên danîn.”

Di vir da meriv pir vekirî dibîne ku merivên me ji mecbûrî dev guherandin.Heta nuha hela helayek wiha rakiribûn, meriv digot ji êrîşa wan ra tenê çend saet mane, her gav dikanin êrîş bikin. Yanî hewayek wer didan.

Û ev yek jî bi riya çapemeniya nîjadperest, bêexlaq dikirin.

Wek tê zanîn, çapemeniya tirk di vî şerîda ne bê teref e, ew pir vekirî dijminatiya kurdan dike. Û di vê terefgirîya xwe da jî pir bê ûjdan, bê merhemet û bê rû hereket dike. Bi hawakî bênabên li hirobiya şer dixe, ji bo êrîşê bibe ser kurdan tim halanan di artêşê hil dide. Ji artêşê jî bêtir ajîtasyon û berdevkiya şer dike.

Diyar e qey êdî ne hewce ye, loma jî Orgeneral Başbug jî wek Erdogan, îro wî jî bi heraret qala ”operasyonê” nekir, ji dêl wê va li çapemeniyê rexne girt û got:

“Tezkere derket. Êdî bicîanîna vê tezkereyê ewê kînga bibe, çawa bibe ew mijareke din e. Lê ez dibêjim ku di vê pêvajoyê da bi taybetî jî çapemeniya me, divê kesên berpirsiyar rehet bihêle.

Ez bawer dikim wek kûçikê ji emrê xwediyê xwe dernekeve, ji îro û pê va ewê zêde li defa şer nexin.

Lê helbet Emerîka malê xwe nas dike, dizane ku welweleyek vala ye, blof e. Loma jî zêde guh neda tehdît û fortên wan.

Tenê di derbarê qetlîama êrmeniyan da dilê wan hinekî xweş kir. Esas emerîkî her sal wiha dikin. Berê bi amadekirina pêşniyarê tirkan hinekî ditirsînin û dû ra jî radiwestînin û wan aş dikin.

Nivîskarê rojnameya Millîyetê Hasan Cemal, di nivîsa xwe ya îro da qala hin hewildanên kurd û emerîkiyan dike. Hasan Cemal, qala ”nivîsandina senaryoyekê” dike, dibêje:

(1) Emerîka, ewê PKK-ê mecbûrî îlankirina agirbesteke ciddî bike.
(2) Dîsa Emerîka ewê PKK-ê ji Tirkiyê bikşîne û bi riya PJAK-ê berê wê bide Îranê.
(3) Di vê nabênê da hukûmetê ji bo Rojhilatê Başûr(Kurdistanê) pakêteke nuh veke.
(4) Bi Bakurê îraqê ra di mistewa herî bilind da ewê deriyê diyalogê vebe.
(5) Ji bo daxixtina PKK-ê ji çiyê ewê dor were guherandinê yasayî.
(6) Piştî avêtina hin gavên aborî, civakî, siyasî û leşkerî ewê PKK tecrîd bibe û ji bo ku bi temamî dev ji çekan berde zor lê were kirin.

Li gor Hasan Cemal, bicîanîna vê senaryoyê çiqasî mimkûn e meriv nizane. Lê pêşeroz ewê vê yekê nîşanî me bide.

Ya girîng dewleta tirk hêdî hêdî tê îmanê. Êdî fêm dike ku ev îş bi zorê û bi gefan nabe. Bi zorê, bi kuştinê kurd naqedin. Divê riyeke din hilbijêr e, riya diyalogê hilbijêre. Divê mafê kurdan bide.

Axaftinên generalên teqawid û gotinên Baykal yên hefta borî helbet ne bê sebeb bûn. Di siyaseta dewleta tirk da ev yek xeteke nuh e. Dewleta tirk hêdî hêdî hêviya xwe ji çekan dibire. Hatina vê nuxtê gelkî girîng e.

Divê tirk bawer bikin ku em NABIN tirk ! Divê hêviya xwe ji vê xeyalê bibire.

Ev gelî girîng e.

Dewleta tirk ji nuha û pê va ewê bixwaze bi hin riyên din serî li kurdan bigerîne, bi hin gavên pir biçûk yên xapînok kurdan bixapîne Loma jî divê kurd ji nuha da daxwazên xwe yên netewî baş formule bikin.

Divê tirk jî û hemû cîhan bizanibe ku em wek milet çi dizwazin?

14 november 2007

Dewleta tirk li serê me kurdan bûye Dûmrulê Dîn

Kurdên reben ji destê dewleta tirk ya ceberût ketine êlamanê. Kurd çi dikin, çi dibêjin dewlet miheqeq sûcekî, bêqanûniyekê tê da dibîne.

Ev deweleta ceberût li ser serê me kurdan bûye Dûmrulê dîn. Di edebiyata tirkî da yekî bi navê ”Dûmrulê Dîn” heye. Dibêjin Dûmrê Dîn, li ser çemekî ji xwe ra pirek çêkiribû. Ji kesên di ser pirê ra derbas bibûya 50 akçe û yê derbas nebûya jî piştî lêdanek baş 100 akçe distend.

Tiştê dewleta tirk nuha tîne serê me kurdan jî eynî ev mesele ye.

Em çi bikin jî miheqeq maneyekê dibîne û zilmê li me dike.

Û kêla maneyan jî ji xwe tu carî tije nabe.


Kurd di civînekê da du gotinên kurdî dibêjin, dewleta ceberût qiyametê radike, dibêje:

-Li gor qanûna partiyên siyasî axaftina bi kurdî qedexe ye. Hû nikanin bi kurdî bipeyivin.

Kurd navê welatê xwe dibêjin., dibêjin heyra navê vira ne ”Başûrê Rojhila” e, navê vî welatî Kurdistan e. Çawa ku her însan navekî wî heye, navê vî welatî jî heye. Ew jî Kurdistan e. Dewleta ceberût xwe gelkî aciz dike, dibêje:

-Nabe hûn bibêjin Kurdistan. Bikaranîna navê Kurdistanê sûşc e. Loma jî dozê lê vedike.

Kurd navên zarokên xwe dikin Welat ya jî Xemgîn. Dewleta ceberût dibêje:

-Hûn nikanin van navan li zarokên xwe kin, çimkî me herfên ”w”, ”x”, ”q” qedexe kirine. Divê hûn navê zarokên xwe biguherin.

Serokê belediyeke kurdan li gel tirkî, îngilîzî û almanî, bi zimanê kurdî jî karta serêsalê dişîne ji nas û dostên xwe ra. Dewleta ceberût dibêje:

-Na, silav û pîrozbahî be jî nabe hûn bi kurdî binivîsin.

Zarokên kurdan di Festîwala Muzîkê ya Cîhanê da(li bajarê San Francisco)da li gel tirkî, êrmenî, suryanî, îbranî, îngilîzî, almanî, rûsî bi kurdî jî çend sitranan dibêjin. Dewleta ceberût vê jî qebûl nake, tavilê radibe ser tapanan û der heqê zaroka 7-8 salî da dozê vedike, dibêje:

-We bi sitranên xwe kurtperwerî kiriye û pesnê ”terorîstan daye”, loma jî divê hûn hesabê vî sûcê xwe bidin.

Parlamenterekî kurd di axaftina xwe da dibêje, hûn çi navî lê dikin lê bikin,dixwzin bibêjên ”terorîst”, dixwazin bibîjin ”gerîlla”(…) Parlamenterên dewleta ceberût qiyametê radike, êrîşê dibin ser parlamenterê kurd, dibêjin:

-Çawa tu dikanî ji terorîstan ra bibêjî ”gerîlla”? Divê tu hesabê vî sûcê xwe bidî.

Hinek kurd ji tirsan newêrin bibêjin gerîlla, dibêjin ”hêzên çekdar.” Dewleta ceberût vi ya jî qebûpl nake, dibêje:

-Na, divê hûn bibêjin terorîst.

Meleyên kurd li ser gerîllayên ku ji alî dewleta ceberût va hatine kurştin dua dike, dixwaze Xwedê rahma xwe li wan ke. Dewleta ceberût vê jî qebûl nake, dibêje:

-Na, hûn nikanin ji bo ”terorîstan” ji Xwedê rahmê jî bixwazin.

Kurd li parqeke Amedê ji bo zarokan hewzekî çêdikin. Dewleta ceberût tavilê maneyekê dibîne, dibêje:

-We hewz şibandiye xerîta Kurdistanê, loma jî bi darê zorê him hewz xera dikin û him jî dozê li serokên belediyê vedikin.

Serokê belediyeke Amedê li gel tirkî û çend zimanên din, bi kurdî jî agahdariyê li nişteciyên bajêr belav dike. Dewleta ceberût vi ya jî qebûl nake, bi lez û bez him serokê belediyê û him jî meclîsa belediyê ji wezîfê digre.

Ez dizanin bi van nimûneyên jorîn min bîna we gelkî teng kir. Ka ez ji we ra çîrokeke ruhayiyan bibêjim, bira xem û xeyalên we hinekî belav bibe.

Dibêjin Serokwezîrê Tirkiyê Erdogan, di gerra xwe ya Ruhayê de jina xwe Emîne xanim jî bi xwe ra biribû. Emîne xanimê xwest ku hinekî li bajêr bigere. Çend pûlîs û çend ruhayiyên ji AKP-ê bi dora Emîne xanimê ketin û berê xwe dan bajêr.

Piştî bîstek gerr, Emîne xanim dageriya dikanek cil û caw(manîfatûra).Li jorî refê perçeyek eciband, xwest lê mêze bike. Şagirtê dikanê çaxa top ji jor danî, bêhemdî ba bi ber ket. Emîne xanim pirr aciz bû, got.

-Ne fedî û ne heya, çawa tu dikanî li hember min vê bêedebiyê bikî? Wer xuya ye bi vê tirra xwe tu mêrê min peotesto dikî!

Emir da pûlîsan, lawikê reben girtin, birin mahkemê. Hakim ji lêwik ra got:

-Ji bo çi te li ba jina Serokwezîrê Tirkiyê ”tir” kiriye?

Lêwik bi devoka xwe ya ruhayê got:

- Hakim beg, mêrê wê devî me girtiye, ji tirsa em nikanin devî xwe vekin. Nuha jî jina wî dixwaze qûnî me bigre. Êdî em dikin bifetisin. Hela ka ji min ra bibêje, emê di ku ra bîna xwe bigrin û berdin?

13 november 2007

Êdî em hogirî hev bûne

Ez dizanim nuha we pir meraq kir:

-Do min çima tiştek nenivîsî û hûn di meraqê da hîştin?

-Gelo tiştek hat serê min ?

-Gelo benzîna min di nîvê rê da qediya?

-Ya jî Xwedê neke piştî vî temenî ez bûm mîvanê xezaleke swêdî û li wir destê min jê nebû?

Axir dinya ye, hezar û yek tişt tê bîra meriv û serê meriv tevlihev dibe.

Ez rastiyê ji we ra bibêjim, van îhtîmalên jorîn yek jî nebû.

Ez do çûm çayxana meşhûr ya Hacî Saygili û min bi şirîkê xwe yê daimî, Av. Weysî Zeydanlî ra nezere lîst.

Destûra min ya çûna derve heftê rojeke. Piranî roja îniyê(lê dikanim rojan bi hev biguherînim, ew azadiya min heye), piştî kar ya diçim aşxana Selîm Bakac(Yilmaz) qahweyekê li wir vedixum(camêr tim jî qahwa teze dide min) ya jî diçim qahwa Hecî, heger hoste hebin, bîstekê nezerê dilîzim.

Wek dibêjin, reva pisikê heta kadînê ye.

Li vî welatî gerr û kêfa min jî ya aşxana Yilmaz e, ya jî qahwa Hecî ye.

Şirîkê min ev demeke hatiye Stockholmê, him zarok û nas û dostên xwe bibîne, lê ji vê bitêr jî ji bo ku têra dilê xwe bibe şirîkê min û nezerê bilîze û derzê bide xelkê.

Ev du hefte bûn ez neçûbûm wir û min şirîkê xwe nedîtibû, min zanîbû nuha gelkî bîriya min kiriye. Loma jî zêde hewîniya min nehat, min lêxist, ez do çûm wir. Me du lîstik lístin û em dû ra rabûn.
Ez û cîranê xwe Mamoste, em zû rabûn. Esas ew kînga rabe, ez jî radibim, çimkî ew suwar e, ez jí peya me. Seet li dora nehan em li mal bûn.

Ez çer gîhiştim mal, min tavilê kompîtora xwe vekir û xwest tiştekî binivîsim. Lê min kir û nekir, bêxwediya malpera min venebû. Bû şeşderba lazan û nexebitî. Min çiqas li ber da jî pere nekir.

Lê ev cihêbûna kin ji bo min bû wek anketekê, hin xwendevan pirsîn, gotin:

-Do te çima tiştek nenivîsî?

Ev pirsîn alametê xêrê ye, diyar dibe ku êdî em hogirî hev bûne. Yanî ez şevekê nenivîsim bi kêmasî çend kes meraq dikin.

Yanî em hînî hev dibin.

Ji bo min destpêkek baş e.

Tirk metodén mafíayé bi kar tínin
Serokwezîrê Tirkiyê Erdogan, îro jî gef li kurdan xwar û sinyala operasyoneke leşkerî da. Erdogan got:

”Berî ku zivistan were ewê ev îş çêbibe. Heger em ji yên hember tiştên berbiçav nebînin operasyon nêz e.”

Ev du meh in ku hukûmeta meleyên nîjadperest li hember kurdan her roj beyanên wiha didin, şerekî psîkolojîk û taktîka tirsandinê dimeşînin.

Her roj beyanên bi vî rengî didin, dibêjin heger hûn nizanim çi nekin, emê li we xin, emê dest bi operasyonê bikin.a

Ê bikin!

Ma kesî bi destê we girtiye?

Mafîa çawa bi saya zilamên xwe xelkê tehdît dike û bi zor xûgiyê ji wan digre, dewleta tirk jî li hember kurdan eynî siyasetê dimeşîne, eynî taktîkê bikar tîne. Ew jî bi hêza xwe ya leşkerî ya pir mezin, wek çeteyên mafîayê çavsoriyê li kurdan dike, gav û seetê wan nerehet û bêhuzûr dike, dixwaze bi dare zorê xûgiyê ji wan bigre.

Siyaseta li hember Sûriyê meşandin, (bitirsîne û teslîm bigre)dixwazin li hember kurdên başûr jî bimeşînin.

Geh gefan li kurdan dixwin, dibêjin heger hûn wek me nekin, emê we bixwin.

Dema tirsandin pere neke, îcar gundên kurdan didin ber topan û dibêjin, mêze em ciddî ne.
Erdogan di axaftina xwe da dibêje:

”Min ji Serokê Emerîka Bush ra gotiye, ya Barzanî ya em. Di demeke kin da divê hûn biryara xwe bidin.”

Erdogan, tiştê wî ji Bush ra gotiye dibêje, lê nabêje bersîva Bush çi bûye?

Bi van gotinên jorîn jî careke din derdikeve ortê ku derdê Erdogan ne PKK ye, Barzanî ye, yanî Kurdistana Federe ye. Ew dixwazin vê desthilata kurd ji ortê rakin. Ev armanc ji viya vekiriîtir nayê gotin.

Lê pir mixabin hîn jî hin kurdên ”pir zana, pir siyasetmedar” vê nêta Erdogan û hukûmeta wî nabînin. Hîn jî dibêjin Erdogan û hukûmeta wî li dijî şerxwaziya artêşê ne, naxwazin êrîşê bibin ser kurdan û gelek hêviyên din.

Yanî mêrik vekirî dibêje, min ji Emerîka ra gotiye, ” ya em ya jî dijminên me, biryara xwe bidin.”
Ev ne cara pêşî ye ku Erdogan viya dibêje, heta nuha gelek carên din jî wî ev dijminatî û armanca xwe eşkere gotiye.

Lê kurd qebûl nakin, dibêjin na, her çiqas wiha dibêje jî divê meriv jê bawer neke, nêta wî ya bi dizî pir baş e.

Ya din Erdogan, îro ne tenê ev got, mêrik hebûna kurdên Tirkiyê jî înkar kir, got:

”Hindikayiyên(mînorîtetên) li welatê me diyar in. Vanan jî li Lozanê hatine diyarkirin. Bêyî wan hindikayî tuneye.”

Yanî Erdogan dibêje, li gor Peymana Lozanê li Tirkiyê tenê miletên xeyrî Muslîm(êrmenî, cihû, asûrî û hwd.)hene. Bêyî wan tu miletekî din tuneye, her kes tirk e.

Û ji xwe hemû mafê tirakan jî heye.

11 november 2007

Şîn û hin keserên kûr

Îro ez û Mamoste em çûn Vesterasê şîna bavê Dr. Celadet Çelîker, Mele Mihemed Seîd Çelîker.
Mele Mihemed di 30-ê meha cotmehê da li Tetwanê wefat kiribû. Ez mele Mihemed nas nakim, lê him Dr. Celadet û him jî ji malbata wî gelek kesên din dost û hevalên min in. Di rojên wiha da dema meriv dost û hevalên xwe li kêlek xwe dibîne bîna meriv bi hev û du derdikeve.

Ev adeteke baş e, lê îcar li ser me buha rûnişt.
Ji şansê xerab ra pûlisê swêdî rêwîtiya me li me kir jahr. Nêzî Vesterasê pûlis em sekinandin û gotin di riya 70 km-da we li ser 84-km ajotiye. Mamoste her çiqas GPS xwe wek delîl nîşan da û got min bi wê suretê najotiye jî pere nekir, pûlis got ya mahkime ya jî li cî 2000 kr ceza.
Cîranê min cezayê li cî qebûl kir. Her çiqas min got qebûl neke jî, got dev jê berde, ez herim mahkimê jî eynî tişt e, ewê bi ya pûlis bikin.

Di şînê da em li kêleke kekê Kemal Bûrkay rûniştin. Me li ser nêta Tirkiyê ya îşxalkirina Kurdistana Federe hinekî sohbet kir.

Baweriya wî jî ew bû ku tirkê nikanibin êrîşeke mezin bibin ser kurdan. Lê dikanin hin der û dorên valakirî bombebaran bikin. Ji bo tiştekî wiha belkî Emerîka û kurd jî zêde dengê xwe dernexin.

Bi baweriya min jî heger Emerîka destûrê nede, tirk nikanin tu tiştî bikin. Wekî din jî min got, ev hela hela tirkan esas dixwazin hin tawîzan ji Emerîka û ji kurdan bistînin û daxwazên kurdên Kurdistana Tirkiyê jî ji niha da margînalîze bikin, yanî daxînin dereceya herî kêm.

Min got li gor min pir nemaye ku tirk mecbûr bibin bi kurdan ra rûnin û hin mafên wan qebûl bikin. Îcar ji bo ku kurd doza mafên ”zêde” nekin, tirk ji niha da van daxwazên wan yên netewî bi riya Ocalan dadixîne dereceya sifirê. Daxwazên Ocalan û yên ji parlamenterên DTP-ê (divê hûn kumê tirkîtiyê bidin serên xwe û nebêjin em nûnerên kurdan e)îspata vê yekê ye. Yanî tirk bi gef û fortan daxwazên kurdan yên netewî pûç dikin.

Îcar ji bo ku ji nişka ve em nekevin rewşeke xerab, dibê kurd ji nuha da daxwazên xwe yên netewî baş formule bikin. Yanî dibê tirk jî û cîhanjî bizanibe ku gelê kurd çi dixwaze?
Kekê Kemal Bûrkay jî ev dîtin rast dît.

Di sala 1975-an da kitêba "Xidir Mûrad", navê wê niha nayê bîra min, wek fotokopî ketibû destê min, min çend caran xwend û jê gelek feyde dît. Ez wê demê jê gelek tişt fêr bûm. Min ev bîranîna xwe jê ra got. Pê kêfa wî hat.

Bi rastî jî di nava kurdan da Kemal Bûrkay feyde gîhandiye gelek kesî, gelek kes bi saya nivîsên wî bûne kurdperwerên paş.

Ez bi xwe tu carî nebûm dilxwazê wan lê dîsa jî gelek feydeya nivîsên wî gihîştin min. Ji bo vê yekê ez sipasdarê wî me.

Ya din haya wî ji malpera min jî tunebû. Min jê ra hinekî qala malpera xwe kir, pesnên nivîsên xwe jî da. Ezê lînka xwe îşev jê ra bişînim.

Ya din jî, bi xêra van şîn û şahiyan meriv hin dost û hevalên xwe jî dibîne, hin dost û hevalên ku ji serê salan ve ye meriv nedîtiye û bi wan ra hin bîranînên xwe yên kevn tev dide û teze dike.
Bîranînên kevn wek ûra komirê ne, dema meriv bi maşê ya jî bi darikekî li hev dixe, tev dide ji nuh ve ruh pê da tê, dibe pizot û germiyanek xweş dide bedena meriv.

Ez bi xwe heta ku hevalekî, dostekî xwe yê kevn nebînim, bi kalîtiya xwe hay nabim. Ji ber ku meriv tenê kal û pîrbûna kesên din dibîne, ya xwe meriv jê bê hay e.

Piştî salan dîtina hin hevalan ji bo min dibe wek neynika bixwehesiyanê.

Yanî ew ji bo min wezîfeya zîla seetê dibînin, ez pê bi xwe dihesim. Bi saya dîtina wan, ez fêm dikim ku miheqeq ez jî wek wan qulûz bûme, bûme kokim.

Ev kalbûn bi rastî jî gelkî nexweş e, meriv newêre bi dizîka ji xwe ra dilekî jî bigre.

Her kesê bi meriv bikene, ewê bibêjin.

-Piştî vî emrî ma tu fedî nakî?

Yek qûlê Xwedê jî nabêje, weleh dil pîr nabe.

Hin hevalên ku berî niha bi çend salan wek fêrizan bûn, min bala xwe dayê ku wek guleke çilmisî melûl bûne û ji pertav da ketine.

Dîtina wan ji alîkî da meriv kêfxweş û dilşa dike, lê ji alîkî da jî hestên haybûna bi halê xwe wek tevîzonek sar li bedena meriv belav dibe û meriv wek zarokekî xegîn dike.

Lê dema meriv ”altarnatîva” kalbûnê tîne bîra xwe, meriv ji erd heta bi asîman şikiriya xwe bi pişta xwe ya qulûzî, bi xabxaka xwe ya wek balonekê nepixî, bi qermîçokên rû û bi porên xwe yê sipî tîne.

Îşev di Roj TV-ê da(Welatê bê sînor) li ser Wêranşara xopan programek hebû. Min pir bi meraq xwe da ber telewîzyonê ji bi ku hinekî xem û xayalên xwe teze bikim û herim wan rojên berê. Lê xortê program çêkiribû pir xeşîm bû. Min zewqek zêde jê negirt. Tenê hema hema li serê her kesî(mêr, jin) merkezêteke şîrikî ya gulgulî hebû. Ez hinekî şaş mam. Berê ya axbanî didan serê xwe ya jî merkezêtên sipî.

10 november 2007

Axayê me Om xwelî li serê me kom e

Abdullah Ocalan roja çarşemya borî(7/11-07), di hevdîtina bi abûqatên xwe ra dîsa ji qal û bela peyivî, dîsa aqil li her kesî belav kir, dîsa agir bera erdê da, dîsa gelek şîret û temî li DTP-ê, li PKK-ê, li tirkan û li kurdan kir û ji DTP-ê xwest ku êdî ew ”şewqeyê tirkên demokrat” bidin serê xwe û li gor wê hereket bikin.
Êdî ne wek nûnerên kurdan lê wek ”tirkên demokrat” qala mesela kurd bikin.


Xwedê meriv ji bêtarên giran bisitirîne, îcar ev ji kurdan kêm bû!

Yanî hêdî hêdî, bêyî xir û cir û hinekî jî bi hosatî dixwaze kurdan bike tirk.

Ocalan, di vê hevdîtina xwe ya dawî da li hember siyaseta ku parlamenterên DTP-ê di meclîsê da dimeşînin neraziya xwe nîşan da û rexneyên giran li DTP-ê girt.
Ocalan got, dibê parlamenterên DTP-ê di meclîsa Tirkiyê da ne wek parlamenterên kurd, wek ”tirkên demokrat hereket bikin.”, dibê nasnameya xwe ya kurdî dernexin pêş.

Ocalan, li ser gotinê serokê MHP-ê Devlet Bahçelî, ku gotibû ”vira meclîsa tirkan e û dibê hemû parlamenterên di meclîsa da jî xwe tirk bibînin û wek tirkan hereket bikin" rawestiya û ev gotinên Bahçelî, wek gotinên di cî da û bi heq dît û wiha şîret li parlamenterên DTP-ê kir, got:

”Min dîtinên xwe yên derbarê toqekirina destê Bahçelî da berê anîbû zimên.Bahçelî çi dibêje ?, dibê meriv wiya fêm bike. Ew dibêje ’vira meclisa tirkan e.’ Ew rast dibêje. Hûn nikanin bi nasnama xwe ya kurd têkevin vê meclîsê. We îşligê xwe yê kurd ji xwe kir, we şewqê xwe yê kurd ji serê xwe danî, hûn dû ra ketin meclîsê, li ser vî esasî we sond xwar. Hûn tenê dikanin şewqê tirkê demokrat bidin serê xwe û têkevin meclisê. Ev nayê wê maneyê ku hûnê mesela kurd neynin zimên, hûnê mesela kurd bi şewqeyê tirkê demokrat bînin zimên.
Di cenazeyê Hrant Dink de her kes silogana, ”em hemû êrmenî ne, hemû kurd in, hemû tirk in” diqîriyan. Ez jî dibêjim ku, dibê kurd kanibin bibêjin ’em hemû tirkên demokrat in’ tirk jî kanibin bibêjin, ’em hemû kurdên demokrat in’. Pêşniyariya min ev e.”

Gotinek pêşiyên me kurdan heye, dibêjin ”axayê me Om e xwelî li serê me kom e.”

Ya Ocalan jî bû ev mesele. Ew jî wek dewletê ji nûnerên gelê kurd yên meclîs ra dibêje, dev ji kurdayetiya xwe berdin, nebêjin em nûnerên miletê kurd in û li ser navên wan hatine vira. Û ev jî ne bes e, dibê gerek hûn ”şewqê tirkîtiyê” jî bidin serê xwe û îşligekî ji ala tirk jî bera ser bedena wan bidin û dû ra jî destên xwe li sînga xwe xin û bi serbilindî bibêjin:

”Em hemû tirk in.”!

Ê heger nûnerên kurdan ewê nasnameya xwe ya kurd înkar bikin û nebêjin em nûnerên gelê kurd in û ji bo bidestxistina mafê wan em hatine vir, wê demê çima li ser vî esasî ray ji kurdan girtin?

Heger siyasetmedarên kurd ewê wek ”tirkên demokrat” meseleya kurd bîninên zimên, wê demê ne hewceyî hebûna DTP-ê ye. Kurd dikanin di nava AKP-ê û CHP-ê da jî bibin ”tirkên demokrat.” Heta tiştekî wiha ewê kurdan ji vê azar û îşkencê, ji vê zilm û zorê, ji vê malwêraniyê jî xelas bike.

Ji ber ku kurd dibêjin em ”kurd in”, îşligê tirkîtiyê li xwe nakin û şewqeyê tirkîtiyê jî nadin serê xwe loma ev zilm li wan dibe., loma tên girtin, îşkenceyên hovane li wan dibin, di zindanan da dirizin, hetta gû bi wan didin xwarin.

Baş e, heger kurd ewê ”şewqeyê tirkîtiyê” bidin serên xwe û dûra jî bibêjin ” em hemû tirk in”, wê demê Partiya Karkerê Kurdistan ji bo çi heye, Koma Civakên Kurdistan ji bo çi heye, Kongireya Neteweyî ya Kurdistanê (KNK) ji bo çi heye?
Hema bira kurd têkevin nava partî û rêxistinên tirkan û xelas.

Ma ne dewlet jî viya ji kurdan dixwaze?

Hûnê li aliyekî partî û cepheyên kurd çêkin û navê ”Kurd û Kurdistanê” jî wek sûsekê bi wan kin û li aliyê din jî ji kurdan ra bibîjin:

”Dibê hûn nebibêjin em kurd in, dibê hûn bibêjin, em hemû tirk in.”

Ev siyaset, siyaseta malwêraniyê, siyaseta xapandinê û serîlêgerandinê ye. Bi van gotinên vala kurd tên xapandin.

Her carê kurd bi hin daxwaz û hedefên vala tên xapandin û mijûlkirin. Hemû xabat û enerjiya vî miletê feqîr wek keda bersîs, bi avê da dihere.

Piştî her hevdîtineke bi abûqatan ra Ocalan programeke nuh pêşkêşî DTP-ê û PKK-ê dike, mijûlî û hedefên nuh dide ber wan.

Yanî piştî her hevdîtineke bi abûqatên xwe ra Ocalan, ji PKK-ê û DTP-ê ra karekî nuh dibîne. Û ew jî wek zarokên ku tu lîstokek nuh bidî destan, demekê bi hêz û enerjiyeke pir ciddî pê mijûl dibin. Dû ra , piştî hevdîtineke din, îcar lîstokeke din dide destê wan û dibêje, ”demekê jî ji xwe ra bi viya bilîzin” û ev lîstek mialesef wiha dom dike.

Bi hêviya ku PKK, DTP, KNK û hemû rêxistin û kurdên din rojekê berî rojekê bi vê lîstika malkambax bihesin û ked û enerjiya xwe têxin cihokî rast.



08 november 2007

Dibê meriv şûr nede destê dijminê xwe

Wek tê zanîn di hilbijartinên 22-ê temûzê da beşekî mezin ji kurdan piştgiriya AKP-ê kir. Gelek ronakbîr û siyasetmedarên kurd jî di vê alîkariya bi AKP-ê ra tu çewtiyek nedîtin û li dij derneketin. Li hember AKP-ê şêleke pir musbet nîşan dan û xwestin ku AKP him li Kurdistanê û him jî li Tirkiyê rayên xwe zêde bike û bi tena serê xwe were ser hukim.

Ev şêla pozîtîv ya hin rewşenbîr û siyasetmedarên kurd ya li hember AKP-ê bêguman tesîrek mezin li gelê kurd jî kir. Loma jî bi saya piştgiriya kurdan AKP li Kurdistanê bû partiya yekem.

Kurdên piştgirya AKP-ê dikirin sê sebeb nîşan didan, digotin:

1-AKP, li dijî kemalîstan û artêşê ye. Dibê careke din were ser hukim ku bikanibe pozê leşkeran bifirikîne. Heta hinekan digotin, "bihêlin bira leşkeran bixesînin."

2-AKP, li dijî şerekî li hember kurdên başûr e. Dema careke din were ser hukim ewê rê li ber êrîşa ser Kurdistana Federe bigre û hukûmeta kurdan nas bikin.

3-AKP, demokrasiyê diparêze, dixwaze reformên demokratîk, yên ku Yekîtiya Ewrûpa dixwaze bike.

Berî hilbijartinan ez li dijî van argumentên jorîn derketibûm û min gotibû ev hêviyên ji AKP-ê ne realêst in, ne rast in. Di siyaseta li hember kurdan da tu ferqek esasî di nabêna AKP-ê û CHP-ê da tuneye. Herdu partî jî dixwazin desthilata kurdûn başûr ji ortê rakin û kurdên xwe jî bihelînin, bikin tirk.

Siyaseta AKP-ê yên van çar mehên borî ya li hember kurdan, nîşan da ku AKP ji dêlî "pozê leşkeran bifirikîne" gunnê wan difirikîne, ji dîlî dostaniya bi kurdên başûr ra bi dil û can dixwaze êrîşeke leşkerî bibe serwan, ji dêlî pêkanîna reforman û avêtina gavên demokratîk, malik li kurdan şewitandiye, êdî kurd newêrin bibêjin em kurd in.

Bi kurtî di wê nivîsa xwe da ez li dijî piştgiriya bi AKP-ê ra derketibûm û min wiha gotibû:

” Şerê AKP-ê û partiyên din, şerê dê û dotê ye, divê meriv pir jê bawer neke. Çawa be jî ew yên hev in.Ya din, AKP dikane bi rastî jî bi qasî Baykal û Bahçelî “ne kemalîst be”, lê ew jî bi qasî CHP-ê û MHP-ê li dijî kurda ye. Baykal û Bahçeliyê faşîst çuqasî li dijî azadî û rizgarbûna kurdan bin, Erdogan jî hewqasî li dij e. Di hin meseleyên tirkiyê yên civakî da dikane di nabêna wan da hin ferqîyetên biçûk hebin, lê di mesela kurdan da di nabêna wan da tu ferqeke esasî tuneye. AKP bi qasî CHP-ê ne kemalîst e, çi ji me ra?Ya girîng AKP di programa xwe da ji bo me ji partiyên din pêşdetir çi dibêje û soza çi mafî dide me kurdan?

Şerê li ser parkirina îktîdara siyasî yê di nabêna îslamîst û kemalîstan da divê nebe sebebê ku em ji yekî ra bibin piştevan.Îslamîst jî kemalîst jî, herdu jî bi qasî hev gorra me dikolin û dijminê gelê me ne. Herdu alî jî naxwazin mafekî herî biçûk jî bidin gelê me. Nêt û armanca kemalîstan jî û ya îslamîstan jî tunekirina me ye.”(Kurd çima ji dijminên xwe hez dikin ?
http://www.rizgari.org/modules.php?name=Rizgari_Niviskar&cmd=read&id=1102)

Di ser hilbijartinan ra çar meh derbas bûn. Di nava van çar mehan da derket ortê ku:

-Hukûmeta AKP-ê qet ne li dijî artêşê ye û naxwaze ji emrê wan jî derkeve. Ji dêlî ku "pozê leşkeran bifirikîne", gunnê wan difirikîne.

-Hukûmeta AKP-ê heger ne zêde be, lê bi kêmasî ew jî bi qasî leşker û Baykal şerxwaz e, li dijî kurdên başûr e û dixwaze bi êrîşeke leşkerî Kurdistana Federe ji holê rake.

-Hukûmeta AKP-ê bi rengekî ciddî reformên ku YE jê Tirkiyê dixwaze pêk nayne û nêta wê tuneye tu mafî jî bide kurdan.

Dema meriv bala xwe dide siyaset û îcraatên AKP-ê yên piştî hilbijartinan, meriv dibîne ku jiyanê ez bi heq derxistim û kurdên ku hêviyên mezin ji AKP-ê dikirin jî neheq derxit. Lê pir mixabin heta niha hîn tu kesî negotiye me bi piştgirî û propaganda xwe şaşî kir, em di texmînên xwe da xapiyan.

Lê hukmê jiyanê bêînsaf e, zû dereng bi meriv dide qebûlkirin. Ji xwe ew qebûl bikin, nekin jî jiyanê di demeke pir kin da nîşanî wan da ku ew bi wan hêviyên xwe yên bi AKP-ê çi qasî neheq û çuqasî şaş bûne.

Îspata şaşiya wan ya herî baş van gotinên Erdogan yê jêr in. Erdogan jî wek leşkeran di mesela êrîşa leşkerî ya ser Kurdistana Federe da pir bê sebr e û wiha dibêje.

”Êdî tehamula Tirkiyê nemaye. Êdî dem hatiye ku em mafê ku huqûqa navnetewî dide me li hember PKK-ê bi kar bînin. Me ev destûr ji meclîsa xwe bi 507 dengan wergirtiye.”

Û li ser pirsa rojnamevanekî gelo, ”hûnê hêza xwe ya sed hezar leşkerî paş da bikşînin yan na?” Erdogan dibêje:

”Wezaîfa me divê em ewlehiya canê hemwelatiyên xwe biparêzin. Tu gelşeke me bi hemwealtiyên me yên kurd ra tuneye. Partiya min li herêmê bûye partiya yekem. Di nava me da 75 wekîlên me yên kurd hene û gelşeke me tuneye.”

Erdogan bi van gotinên xwe yên jor, bersîvek baş dide kurdên piştgirên xwe. Tiştê trajîk ew e ku em bi rayên xwe dibin sebebê înkara xwe.

Erdogan dibêje, ez li Kurdistanê partiya yekem im û di nava partiya min da 75 kurd hene. Ev jî îspata wê yekê ye kurd doza tu mafî nakin, heger kiribana me yê ji Kurdistanê 75 parlamenter dernexista. Heger kurd ji siyaseta me ne razî bûna ewê rayên xwe nedana me.

Mêrik rast dibêje. Ji ber ku piraniya kurdan êdî dev ji kurd û Kurdistanê berdane, êdî ruhekî millî bi wan ra nemaye, êdî her kes bûye "demokratîk cumhûrîyetçî" (wek nav li dijî vê bin jî lê bi daxwazên xwe ji vê jî gelkî paşdatir in.),loma jî van gotên Erdogan wan qet naêşîne, qet pê naqeherin.

Heger îro li Kurdistanê AKP-ê 20 û DTP-ê jî 75 parlamenter derxistibûya bêguman Erdoganê nikanîbûya wiha fort bida xwe. Lê mixabin hîn gelek kurd vê nuxteyê nabînin, ew hîn jî ji AKP-ê bêtir li dijî DTP-ê ne. Meriv dijêje qey ne AKP, DTP hukûmet e û ew hebûna kurdan înkar dike, ew tu mafî nade kurdan, ew dixwaze êrîşê bibe ser kurdên başûr. Loma jî hin kes ji AKP-ê bêtir li dijî DTP-ê ne, wê rexne dikin.

Heta ku li Kurdistanê partiyên tirkan 75 parlamenteran û kurd jî 20 heban derxin ewê tu çareserî tunebe, tirkê mafekî herî biçûk jî ewê nedin me.
Ji ber ku em ji halê xwe razî ne.

Heger em ji halê xe ne razîbûna meyê propaganda AKP-ê nekira û rayên xwe neda Edogan, Gul, Çîçek û Şahîn ku hemû jî dijminê gelê me ne.

Roja ku me rayên xwe neda kesên ku hebûna me înkar dikin û nekirin serokên xwe û netîce quliband eksê wê, a wê demê çareserkirina mesela kurd mimkûn e. A wê demê tirkên ji mecbûrî werin bi me ra rûnin û dana mafên me qebûl bikin.

Erdogan li ser mesela êrîşên ser kurdan jî wek leşker û kemalîstan difikire û tiştekî cihê nabêje.

Erdogan qebûla nake ku di van êrêşan da neheqî li kurdan hatiye kirin. Li ser pirseke di vî warî da ew wiha dibêje:

”Hesasiyeta gelê me li dijî rêxistina terorist e. Di numayişên ku li 75 wîlayetên me çêbûn tenê PKK hate protestokirin. Reaksiyona gelê me ya aqlîselîm negihîşt dereceya ku me xemgîn bike.”

Erdogan bi van gotinên xwe nîşan dide ku ew ne li dijî êrîşên ser kurdan e, wan êrîşên ser mal û canê kurdan, lînckirinên li gelek bajaran ji bo wî protestoyên ”aqlîselîm” in û ne tiştên pir zêde ne.
Helbet ne Erdogan tenê, piştî hilbijartinan Serokkomar Abdullah Gul jî êdî wek serokerkanê artêşê dipeyive, êdî ew jî dixwaze zûtirîn wext artêş têkeve başûrê Kurdistanê.

Berdevkê hukûmetê Cemîl Çîçek û Wezîrê Edaletê Mehmet Alî Şahîn jî ne kêmî Erdogan û Gul in. Ew jî gav û seet, di her axaftinên xwe da kîn û nefreta xwe ya li hember kurdan nîşan didin û bi dil û can dixwazin êrîşê bibin ser kurdên başûr û kaosekê peyda bikin.

Çima dijminê me dikane hewqasî bê perwa be?

Ji ber ku me bi destê xwe şûr da destê dijminê xwe. Niha jî helbet wext hatiye ewê li me xin. Di viya da tu çewtî tuneye.

Heger em dixwazin ji bin vê zulmê rizgar bibin dibê em tu carî şûr nedin destê dijminê xwe.

Û heta ku şûr di destê wan da be û em jî destvala bin ewê tim li sere me xin.

07 november 2007

Xeberek pir girîng !

Ev demeke ez her êvar di vî quncikê xwe yê mutewazî û ne bi nav û deng da li ser hev qala zulm û kêmaqiliya rêvebir û serokên tirkan dikim.

Helbet milet jî ji serokan pir ne biaqiltir e. Heger biaqiltirbûya ewê kesên hewqas xerab û paşdamayî nekira serokên xwe.

Her êvar, berî ku ez kompîtora xwe vekim, ez ji xwe ra dibêjim:

”Ezê îşev dev ji tirkan berdim, ji xwe ra qala tiştekî xweştir bikim.”

Lê dema kompîtorê vedikim û çavên xwe li malper û rojanameyên wan digerînim û wan dîmenên nîjadperest dibînim ji hêrsan gurûzî digre bedena min û bêhemdî xwe biryara xwe diguherînim û dîsa berê xwe didim wan.

Her êvar halê min û wan ev e.

Lê îşev, hema ew hemû kurdan qir jî bikin, ezê dîsa qala wan nekim. Kurd dibêjin, meriv diz be şevreş pir in, yanî rojeke din.

Îşev, ez dixwazim ji we ra qala bûyereke pir girîng bikim, ku hemû malperên kurdan yên bi nav û deng, yên ji alî bi hezaran kes ve tên zîyaretkirin ambargo danîne ser vê xeberê.
Nizanim çima?

Xeber, sê roj berê min di malpera ”SERWEXT”ê da xwend.
Li gor malpera Serwextê(http://www.serwext.com/nuce.php?aid=184), di 30-ê meha borî da, cîgirê serokê Partiya Azadî Kurdistan PAK(Kurdistana Îranê), Hisên Yezdanpene û hevalên wî di semînerekê da bi siyasetmedarê kurd yê bi nav û deng Selah Bedredîn ra minaqeşeyekê dikin. Piştî gurrbûna minaqeşê, Selah Bedredîn hin tiştên ne li rê, bi gotina Hisên Yezdanpane ”bêhurmetiyê” li hember PAK-ê û pêşmergeyên wan dike.

Li ser vê, Hisên Yezdanpene, sîleyeke(soran dibêjin zele) bi tîn li ruyê Selah Bedredîn aliyê rastê dixe.

Serwext, dema vê bûyerê dibihîze, telefonî Hisên Yezdanpena dike û meseleyê jê dipirse.
Yezdanpena di derbarê sîleyê da agahiya jêrîn dide Serwextê:

”Selah semînerek pêk anîbû. Li gor dîtina partiya me, rejîmên Îran û Sûrî li Kurdistana azad karên terorîstî dikin. Selah Bedredîn nexwest ev dîtina partiya me were gotin. Herweha Selah, pêşberî nûnerê me jî ”bêhurmetî" kir. Li ser vê yekê, ez çûme cihê semînerê û min daxwaza ronîkirina van dîtinên Selah kir. Û min got ko em qebûl nakin ko kesek bêhurmetiyan pêşberî partî û pêşmergeyên me bike. Selah bersîvek gelek xirab da min. Ji ber vê yekê, min jî zeleyek(yanî sîleyek) li rûyê wî yê rastê xist.”

Serwext dinivîse, dibêje ku roja din, ji ber vê sîleyê Selah Bedredîn çûye ser tuxtor.

Diyar e qey destê Yezdanpena pir giran bûye, ya na meriv bi sîleyekê nabe malê nexeşxanê.

Hin kes hene destên wan bi rastî jî pir giran in, divê meriv hevza xwe ji wan bike.

Dîsa li gor ku Serwest dinivîse, ev bûyera girîng di gelek kovarên soranî da(wek Kurdistan4)jî hatiye weşandin.

Sê roj berê, dema min ev xeber xwend, min tavilê ji ”malpera Amûdê” û ”Netkurd”ê ra şand û xwest ku ew qala vê bûyera girîng bikin. Lê herdu malperan jî xwe kerr kirin û bi zanetî xwendevanên xwe ji vê bûyerê aghdar nekirin.

Yanî mesele ji min ra hîştin. Û yê min jî here were pir pir 20-30 xwendevanên min hene. Ez qal bikim çi ye, qal nekim çi ye?

Li gor baweriya min ev xeber ji xebera qezayeke trafîkê ya jî ji têkçûna taximekî tirkan sed carî girîngtir e.

Ji ber ku di dîroka kurdan ya siyasî da ev cara pêşî ye ku serokê partiyeke kurd sîleyekê li serokekî kevn û siyasedmedarekî bi nav û deng dixe û dike malê nexweşxanê.

Û him jî ev sîle ne bi dizî, di semînerekê da tê lêdan.

Dema tirkek êrîşê dibe ser kurdekî ya jî ”sîleyekê” lê dixe, hemû malperên kurdan bûyerê derdixin manşêtê û dibêjin, ”tirkekî sîleyek li kurdekî xist !”

Ê baş e, çima gava serokekî kurd sîleyekê li serokekî din dixe nabe xeber?

Ev çawa rojnamevanî ye?

Diyar e çapemeniya me naxwaze dijmin bi "sîleyên ku em li hev dixin" bihese.

06 november 2007

Erdogan li Emerîka pûş kuta

Xirecira gerra Erdogan ya Emerîkayê di çapemeniya tirk da îro jî bi qîjewîjeke mezin dom kir. Serokên mixalefetê Bahçelî û Baykal wek her tim dîsa hukûmet bi teslîmiyetê îtham kirin û xwestin midaxeleya leşkerî tavilê dest pê bike.


Serokê partiya nîjadperest Devlet Bahçelî got, ”netîca civînî ji bo Tirkiyê hezîmet û xusran e.”
Serokê CHP-ê jî xwest ku di demeke herî kin da midaxele were kirin.


Tiştê îro meriv di çapemeniya tirkiyê da dibîne, tirk ji çûna xwe poşman bûne. Her kes qebûl dike ku wan piştgiriya êrîşeke leşkerî ji Emerîka negirtiye.


Serok Bush, tenê soza parvekirina îstîxbaratê û Orgeneral Ergin Saygunê tirk jî ewê bikanibe telefonî du generalên emerîkî bike û hin tiştan j iwan bibirse.


Yanî meriv dikane bibêje ku Erdogan li Emerîka pûş kuta, Bush ji wan ra got, hinekî sakin bin û me zêde nerehet nekin.


Wek min berê jî çend caran nivîsîbî, heta Emerîka destûrê nede, tirk bi rexmê Emerîka nikanin tu tiştekî bikin. Yanî niha ji bo demekê be jî Bush pê li firêna tirkan kir û ew dan rawestandin.


Lê ev nayê wê maneyê ku tirkê bela xwe ji kurdan vekin. Na, tirk di demek nêz da bela xwe ji kurdan venakin, heta ji wan bê ewê bixwazin xerabiyê bi kurdan bikin û zirarê bidin kurdan.


Çimkî hîn nêta hukûmet û dewleta tirk tuneye ku mafekî herî biçûk jî bidin kurdên xwe. Roja ku Anqere bi kurdên başûr ra têkiliyên siyasî deyne û Kurdistana Fedre nas bike, ev tê wê maneyê ku ewê kurdên xwe jî nas bike û hin mafan bide wan jî.


Loma jî siyaseta tirkan ya li hember kurdên başûr di esasê xwe da dewama siyaseta li hember kurdên bakur e.


Êrîşkariya tirkan ya li hember kurdên abaşûr ji vir tê, dewleta tirk, naskirina hukûmeta kurdên başûr wek naskirina kurdên Kurdistana Tirkiyê dibîne.


Bala xwe bidinê, di roja ku Îran li Hewlêr û Silêmaniyê konsulosxaneyên xwe vedike, Tirkiyê bi dil û can dixwaze êrîşê bibe ser Kurdistanê û bi kurdan ra têkeve şerekî mezin.

Îranî jî dijmin in, lê dikanin bi kêfxweşiyek mezin qala Serok û Serokwezîrê Kurdistanê bikin, pesnê pêşketin û aramiya li Kurdistanê bidin, ala Kurdistanê li kêleka ala xwe bilind bikin.


Tiştekî wiha îraniyan dîn û har nake.


Lê tirkan dike.


Tirk bi bihîstina navê Kurdistanê, bi dîtina ala kurdî şepleyî dibin, xurî li laşê wan dide der.


Tirk wek dewlet hîn ne amadane ku yekî kurd di heyeteke Îraqê da jî qebûl bikin.

Ez van nimûneyan ji bo fêmkirina şêla tirkan didim. Yanî tirkê hîn demek din jî serî li me û li xwe bigrînin.


Lê hindik maye, pir ne dûr e, ewê mecbûr werin îmanê û bi kurdan ra rûnin, mafên wan yên netewî qebûl bikin.


Bes heta wê demê ewê ji nerindiyên xwe nemînin. Loma jî divê kurdên başûr li hember tirkiyê pir şiyar bin, pir bi hazirî û bi tedbîr bin.

Berî her tiştî dibê kurdên başûr bizanibin ku tirk bi hemû hêz û îmkanên xwe dixebetin ku zirarê bidin wan, hemû destkeftiyên wan ji dest wan derxin.

Dibê kurdên başûr bizanibin ku dewleta tirk bi hemû dezgehên xwe yên resmî û xeyrîresmî bi şev û roj li dijî kurdên başûr dixebite. Ji zirara herî biçûk bigre, heta bi ya herî mezin, dixwaze her babet ziraê bide kurdên başûr.

A dibê kurdên başûr li gor vê, bi rêxistinî, bi ser û ber siyaseta tirkan û kirinên wan yên li der û li hundur bişopînin û li gor wê jî tedbîrên xwe bigrin.

Heger tirk îro êrîş nekin ev nayê wê maneyê ku wan dev ji kurdan berdaye û êdî bi çavên dostan li wan dinêrin, na, heger îro êrîş nakin miheqeq ji ber bêîmkaniya wan e, ji ber ku nikanin.


Ji ber ku Emerîka destûrê nade. Nikanin bêemriya emerîkiyan bikin, çimkî çewal di destê wan da ye.Lê roja ku fersenda kuştina me bibînin ewê qet texsîr nekin, ewê me bikuj

05 november 2007

Tirkan nazî jî derbas kirin

Berê çend gotin li ser hevdîtina Erdogan û Bush.

Hevdîtina Erdogan bi Serok Bush ra îro danê êvarê pêk hat. Piştî hevdîtinê Erdogan û Bush bi hev ra derketin hember çapemeniyê. Di civînê da Bush got:

” PKK dijminê Emerîka, Tirkiyê û Îraqê yê mişterek e. Û ji niha û pê da ewê hîn baştir îstîxbaratê bidin hev, hevkariya di vî warî da ewê pêşda bibin.”

Li ser pirsa operasyoneke li derî sînorên Tirkiyê jî Bush got:

”Ez naxwazim bersîva pirsên li ser îhtîmalan bidim.” û dû ra jî qala girîngiya îstîxbarata mişterek kir.

Erdogan jî got, ”Emerîka li hember terorê ewê piştgiriya wan bike û di gelek meseleyên esasî da jî li hev kirine.”

Di mesela gelo ewê di demek nêz da operasyonekê bikin ya na, piştî hin gotinên grover Erdogan got. ”Li hember PKK-ê me bi Emerîka re biryara herekateke bi hev ra girt.”

Û ev operasyon ewê tenê li dijî terorê be, ew îstîkrara ”bakurê Îraqê” yanî ya Kurdistanê jî wek îstîkrara xwe dizainin.

Tiştê meriv ji gotinên Bush û Erdogan fêm dike Emerîka pê li firêna tirakan kiriye, ji wan ra gotiye NA!. Lê hin soz jî dane wan.

Yanî tirkan dîsa kortika hustuyê xwe xurandin û ji Emerîka destûra êrîşî negiertin, destvala vedigerin.

Helbet di rojên pêş da sozên ji Emerîka girtine jî ewê baştir diyar bibin. Gelo bi rastî Emerîka soza ”êrîşeke mişterek” daye tirkan, ya jî Erdogan ji gotinên Bush ev netîce derxistiye? Evy ek di rojên pêş da ewê derkeve holê.

Ez dixwazim di vê nivîsa xwe da li ser axaftina Wezîrê Edaletê Mehmet Alî Şahîn ya derbarê berdana 8 leşkerên wan da û dîtinên hin tirkan rawestim.

Wek tê zanîn, ev serê du heftan e ku(ji kuştina 12 leşkeran û virda) çapemeniya tirk heqaretên gelkî mezin li kurdan dikin.

Ji lîberalên bigre, heta bi dîndarên wan, kîjan devê xwe vedike gotinên nemayî ji kurdan ra dikin. Di dîtinên nîjdadperestiya li hember kurdan da êdî nazî jî li ba wan wek milayketan dimînin. Her cara ku li ser kurdan xeberek derdikeve, bi sedan tirk şiroveyên wer dinivîsin ku meriv dibêje heft xwezî bi naziyan.

Ezê ji M. Alî Şahîn dest pê bikim.

Do, piştî berdana 8 leşkeran, M.Alî Şahîn di kanala telewîzyoneke tirkan da wiha peyivî:

”Çûna leşkerekî tirk bi çend çapûlciyan ra (rêbir, eşqiya, pêxwas) ez gelkî nerehet kirm. Berî her tiştî, ji ber ku leşkerekî me ya jî grûbek ketine destê rêxistina terorîst û parvekar wek hemwelatiyekî Komara Tirkiyê ez pir li ber ketim. Dibê tu ferdekî Artêşa Tirk neketa vî halî. Ji ber vê yekê jî ez bi azadbûna wan kêfxweş nebûm.”

Ev miswedê însanan xwedêgiravî Wezîrê Edaletê ye! Lê bira edalet, însaniyet û merhabet li wir bimîne, wek mirovekî hov, xedar û bêûjdan dipeyive. Ji bo wî kuştina 8 xortan qet ne girîng e. Ya girîng divê leşekerê tirk xwe bikuje, bide kuştin lê nekeve destê gerîlayên kurd. Însanê ku bi azadbûna 8 xortan kêfxweş nebe êdî ew ji însaniyetê derketiye. Dijminatiya miletê kurd, Şahîn ji însaniyetê derxistiye.

Îcar dema însan wiha bêûjdan û bêmerhemet li welatekî bibin wezîr gelo ewê miletê wî çawa be?

Niha jî çend nimûne ji dîtinên tirkan yên derbarê kurdan da.

Kurdan du roj berê li Qamîşloyê li dijî êrîşa Tirkiyê ya ser Kurdistana Federe meşek çêkirin. Hêzên ewlekariya Sûriyê êrîş birin ser meşvanan, yek kuştin(tirkan gotin 3 kes) û gelek kes jî birîndar kirin. Rojnameya tirk Hurrîyetê bi diminatiyeke mezin ev xeber da û fena ku bibêje baş kirine. A di bin vê xeberê da miletê tirk ev şiroveyên jêrîn kirin. Ez jê çend heban pêşkêşî we xwendevan dikim:

”Heger eynî protesto li Tirkiyê jî bibin dibê emrê kuştinê bidin pûlisan. Dibê koka pîsiyê paqij bikin.”

”Destê wan sax be, sê mîkrobên din hatin rakirin.”

”Dostî wiha dibe. Bravo ji bo cesareta Sûriyê.”

”tiştê ku Tirkiye nikane bike ew dikin. Helal be ji wan ra.”

”Pir baş bûye. Xwezî hêzên ewlekariya Sûriyê hemû bikuştana.”

”Oxxx, pir baş bûye! Her bijî pûlisê sûriyê.!”

”Xwedê bi destê te ra be Sûriye. Lê xwezî zêdetir bikuşta ewê baştir bûya”

“Bira bênamûsan bikujin.”

“Aqîbet li serê yên Tirkiyê be.”

“Yûh be ji me ra, em nikanin bi qasî Sûriyê jî bibin.”

“Xwedê qewetê bide we cîran.”

“Çi cîranên me yên baş hene! Pir baş bûye. Divê dewam bikin. Ya rast ez li ber guleyan dikevim. Bi ya min divê ya meriv gazê bikar bîne ya jî birçî bihêle ji bo ku janê bikşînin, birizin. Divê em hatina xwe ya millî bi gulleyan li van deyûzan serf nekin.”

”Xwezî bombeyek bavîtana orta wan.”

”Dixwazin me bi zor rakin ser tapanan ku em hemûyan birjînin Basrayê. Lê divê bizanibin ku em dikanin bi wê jî neyên serî.”

”Edaleta îlahî tecellî kiriye. Aqîbeta kesê ku bibe dijminê tirk û tirkîtiyê ev e. Divê em çepikan ji pûlisên Sûriyê ra lêxin. Xwezî gelekên din bikuştana.”

“Oxxx pir baş bûye, xwedê hêzê bide destê wan. Bi vî ya jî wî hawî, her ewê geber bibin.”

“Divê meriv hêzên ewlekariya Sûriyê pîroz bike. Xwezî hemû kesên beşdar îmha bikirana. Çimkî vana jî hevalbendên Barzanî, Talabanî û yên terorîstênme ne. Divê hemû werin îmhakirin.”

“Kêfxweş bûm lê hindik geber bûne, xwezî hîn pirtir bûna.”

“Midaxele wiha dibe, baş e emê kînga midaxele bikin?”

“Rastî ev e. Min dixwest yên li wir hemû geber bibûna.”

”Xwedê bi destê wan ra be.Ev milet bela serê hemû welatan e. Fêr bûne wek parazîtan bijîn. Divê em, Sûriye, Îraq û Îran bibin yek û wan jî wek êrmeniyan tehcîrî çolekê bikin.”

Ez van dîtinên miletê tirk pêşkêşî wan kurdên ku dibêjin ”em û tirk biryên hev in” dikim. Ji bo ku bibînin ”birayên” wan ji bo wan çi difikirin û çi xêrê dixwazin.

04 november 2007

Xofa ji kurdan bûye kabûsê tirkan

Kurdan heta niha li ser civîna Stenbolê ne baş û ne jî xerab tu tişt negotin. Tenê Mahmûd Osman, di hevpeyvîna xwe ya bi Roj TV-ê ra gotinên Malikî yên konferansê,”PKK terorîst e” rexne kir, got mafê Malikî tuneye ji PKK-ê ra bibêje ”terorîst.” Çimkî PKK ne terorîst e, doza mafê miletekî dike.

Li gor Mahmûd Osman, Malikî dikanibe hin sozên din jî dabe tirkan, bêyî ku haya kurdan jê hebe. Wî ev yek wek xeter dît û got min ji hukûmeta Kurdistanê xwestiye, divê ban Malikî bikin û van meseleyan hemû bi rengekî pir cidî pê ra bipeyivin.

Helbet tirs û rexneyên Mahmûd Osman di cî da ne, divê bêyî hay û razîbûna kurdan ew nikanibe tu sozan bide tirkan. Û dibê bi zimanê tirkan jî êrîşî PKK-ê neke. Çimkî îro yên hukûmeta wî li ser nigan digrin kurd in, dema kurd ji hukûmeta Malikî vekşin, ew rojekê jî nikane li ser hukim bimîne.

Berdevkên hukûmeta AKP-ê û çapemeniya tirk jî heta niha tu tiştekî zêde li ser biryarên civînê negotin. Ji vê bêtir, qala çûna Erdogan ya Washingtonê dikin. Rojnameya Yenî Şefakê manşet avêtiye, gotiye:

”Erdogan, heta roja duşemê molet daye Emerîkayê.”

Yenî Şefak, ji vê xebera xwe ra New York Timesê wek çavkanî nîşan dide û dibêje:

”Heger berpirsiyarên Îraqê û Emerîka li hember PKK-ê di zûtirîn wext da nekevin tevgerê, Erdogan ji mecbûrî ewê emrê operasyonekê bide. Leşkerên tirk jî ji bo ku operasyonekê nekin heta vegera Erdogan hatine razîkirin.”

Li gor vê xebera Yenî Şefekê, roja duşemiyê yanî sibe, divê Bush sozê bide ku di demeke herî kin da ewê ruhê hemû PKK-liyan bigre. Û dema ew vê sozê nede tirkan, wê demê jî ev kar dikeve ser milê Erdogan û artêşa wî.

Kurd li belayek mezin rast hatine, Xwedê dawiya wê xêr bike. Tirk bûne qîr û ketine ruyê me kurdan. Em çi dikin jî em ji vê belaya mezin pak nabin.

Gelo Bush dikane çi sozeke nuh bide tirkan?

Destûra operasyoneke di nava axa Kurdistana azad da ez bawer nakim Bush bibêje erê.


Berî her tiştî kurd tiştekî wiha qebûl nakin û ya din jî Bush jî dizane ku ev yek li herêmê destpêkirina şerekî mezin e.

Lê hin çavdêrên siyasî dibêjin Emerîka dikane destûrê bide hin êrîşên tirkan yên hewayî. Helbet ev jî xeter e, kurdan heta niha ev daxwaza tirkan jî qebûl nekirine û dibê nekin jî. Qebûlkirina tiştekî wiha, binpêkirina serweriya Kurdistana Federe ye. Carê ji tirkan rar ê vebe meriv nizane ewê heta ku here. Çimkî nimûneya herî berbiçav hebûna hêza wan ya leşkerî ya li Kurdistanê ye, mêrikan bûne bela û dernakevin.

Û heta zoreke mezin jî nebînin ewê dernekevin.

Lomajî divê him hukûmeta Kurdistanê û him jî kurdên Tirkiyê(DTP û yên din) bi dengekî bilind û pir eşkere ji tirkan ra bibêjin:

-PKK gelşeke Tirkiyê ye, dibê tirk nehêlin hemwelatiyên wan sînoran derbas bikin û derkevin serê çiyan.

-PKK ne rêxistineke terorîst e, ew partiyeke siyasî ye û doza bidestxistana hin mafên miletê kurd dike.

Loma jî dibê meseleya PKK-ê bi riyên diyalog û danûstendan were çareserkirn. Çimkî tu têkiliya daxwzên PKK-ê û ”terorê” bi hev ra tuneye.

Kabûsê kurdan
Taha Akyol di quncikê xwe yê rojnameya Milliyetê da(2/11-07)nivîseke dîroknasê tirkan yê bi nav û deng Halîl Înalcik weşand. Halîl Înalcik jî wek gelek serok, rêber, mezin û meşhûrê tirkan yên din NE tirk e, ji tatarên Kirima Ukranîayê ye. Bavê wî di sala 1905-an da reviyaye hatiye li Stenbolê bi cîh bûye û li Misrê jî miriye. Û Halîlê tatar jî bi vî hawî bûye tirk.

A ev Halîlê tatar, telefonî Taha Akyolê çerkez(Taha Akyol jî ne tirk e, çerkez e) kirye û bi kelogirî, bi îskîn jê ra gotiye Emerîka û Rojava wek ku dewleta Osmanî perçe kirin, dixwazin Tirkiyê jî perçe bikin. Ji tirsa kurdan :

”Heta sibehan xew nakeve çavên min. Ji bo Tirkiy tehlûkeya mezin ev e: Serokên kurdan dixebitin ku meselê bibin Neteweyên Yekbûyî. Barzanî ji nuha da bi Neteweyên Yekbûyî ra di temasê da ye.”

Înalcik, dû ra jî li ser pêvajoya belavbûna Împeratoriya Osmanî sekiniye, qala têkoşîn, daxwaz û serîhildanên yewnan, sirb û bûlgaran kiriye û gotiye, tiştê anîn serê dewleta Osmanî ewê bînin serê Tirkiyê jî. Û ji ber vê tirsê jî xew nakeve çavên wî.

Tiştê xerîb Înalcik wek neheqiyekê qala perçebûna dewleta Osmanî dike. Nabêje weleh ew wek koçer ji derva hatin hêrêmê, welatên xwelkê ji wan stendin û 500 sal î zilmeke nedîtî li gelên van welatan kirin.

Li gor Înalcik, dibê yewnanan, sirban, ereban û bbûlgaran li hember îşxala welêtên xwe qet dengê xwe nekirana û hemûyan wek wî, tirkîtî qebûl bikira.

Dema kurd jî wek van miletên din, doza azadî û serxwebûna xwe û welatê xwe dikin, xewê şevan nakeve çavên Înalcikê tatar û dixwaze rê li ber rizgarbûna kurdan bigre.

Heger hûn mafê kurdan nedin, hebûna wan wek milet qebûl nekin, her roj li serê kolanan wan lînc bikin, di çapemeniya xwe da gav û seetê heqaretên herî mezin li kurdan û li serokên wan bikin, helbet kurdên doza xwe bibin Neteweyên Yekbûyî.

Esas dibê rêxistinên kurdan ji zûda xwe bidana ser hev û bi hev ra ev mesele bibirana Yekîtiya Ewrûpayê û Neteweyên Yekbûyê. Ji van rêxistinan ewleyî û parastina mal û canê kurdan bikirana.

Ji ber ku him li Tirkiyê û him jî li Kurdistanê êdî jiyana kurdan di tahlûkê da ye, dibê êdî em ji NY doza parastina mal û canê xwe bikin. Dibê hemû rêxistinê kurdan bi rengekî ciddî li ser vê meseleyê rawestin
.