31 oktober 2007

Em bi zor xwe dikin "birayê" dijminê xwe

Li Tirkiyê 500 hezar leşker, bi sedhezaran cendirme, pûlis, cerdevan, tîm û sîxur têr nakin, niha jî jinên malan û futbolciyên bi nav û deng, yên wek Hakan Şukur û gelekên wek wî dixwazin bibin leşker û li dijî kurdan şer bikin.

Li gor hin rojnameyên tirk, Hakan Şûkur, do ev daxwaza xwe li Qesra Çankayayê ji Serokwîzîr Erdogan ra gotiye.

Li Tirkiyê êdî her kes ji tirsan be jî ji xwe ra dibêje ”mehmetcîk” yanî leşker. Yanî ez amede mel i dijî kurdan şer bikim. Hakan Şukur jî ji xwe nîjadperestekî nas e.

Esas her tişt bi destê ”dewleta kûr” tê meşandin.

”Dewleta kûr” bi riya çepemeniyê civatê li hember kurdan mobîlîze dike, tahrîh dike. Her tişt di destê wan da ye, ji merkezekê îdare dikin. Pêla terora li hember kurdan geh bilind dikin, geh dadixin. Wer xuyaye heta çûn û hatina Erdogan ya Emerîkayê ewê li ser vê mînwalê terora xwe bidomînin.

Hukûmeta AKP-ê îro li hember Kurdistana Federe biryara ambargoyê girt. Peyvdarê Hukûmetê û Wezîrê Dewletê Cemîl Çîçek, piştî civîna Heyeta Wezîran, civînek çapemeniyêli dar xist û di vê civînê da got:

-Em li dijî terorê û terorîstan di her warî da micadeleya xwe didomînin. Di warê leşkerî, siyasî, dîplomatîk û aborî da emê emê bi hev ra bidomînin.

Bi van gotinên Çîçek, meriv fêm dike ku di rojên pêş me da li gel, şerê psûkolojîk, bombebarankirina gundên ser sînor, di gelek warên din da jî ewê şerên xwe bidomînin. Ji xwe çend roj berê, leşkeran jî daxwaza ambargoya li hember kurda ji hukûmetê kiribû. Hukûmetê jî îro ev daxwaza leşkeran kir biryar.

Bi ambargoyê dikanin deriyê Xabûr bigrin ya jî astengiyan derxin.Elektirîka didin kurdan bibirin. Çûyin û hatinan zahmet bikin û hin tiştên din.

Yanî çi xerabî û nerindî ji wan bê ewê bikin. Lê nikanin bigihîjin tu netîceyê.
Dibê kurd di van waran da jî tedbîrên xwe bigrin.

Bi rastî jî tirk mêrikan di siyaseta xwe ya li hember kurdan da pir bi biryar in û qet twîzê nadin kesî. Dijminatî, kîn û nefreta xwe ya li hember kurdan venaşêrin, li her derê dibêjin. Li gor xebera hin rojnameyan tirkan li Mêrsînê belavok belav kirine, ji tirkan ra gotine neçin ji dikanên kurdan tiştan nekirin. Ji xwe ev tişt ne nuh e, li gelek ciyên din jî belavokên wiha belav kirin û di praltîkê da jî vê yekê bi cî tînin.

Min îşev di xeberên Roj Tv-ê da guhdarî kir, hin şufêr jî dan peyivan din, şofêran got, bi rê da tirk êrîşî otobozên me dikin.

Yanî tirk di her warî da êrîş û dijminatiya xwe didin der, wan xwe nas kiriye, yê xwe nas nekiriye em kurd in.

Mêrikan çiqasî dijminatiya me dikin, li me dixin jî pozê me naşewite, em ar nakin. Em tim dibêjin”em birayên” hev in.(!) Kuro birayê çi halê çi, mêrikan dixwazin wek gurên har me bixwin. Dev vê çîroka biratiya derewan berdin.

Serokkomarê Tirkiyê Abdullah Gul efendî jî do bayek ji ber xwe berda, wî jî kurd bi çûna Emerîka tehdît kir, got:

“Li vê herêmê kî ewê bimîne, kî ewê here diyar e. Dibê Barzanî êdî tercêha xwe bike.”

Kuro hema Emerîka hebe jî kurd ji we natirsin, tunebe jî natirsin. Dîroka kurdan ya 150 salên dawî îspata vê qehremaniya kurdan e. Lê baş e ku hûn nêta xwe dibêjin.
Yanî roja hûn kanibin bi me, hûnê fena êrmeniyan koko me jî biqelînin, di viya da çik tuneye.

30 oktober 2007

Qey ”Xwedê” miletan dibîne û li gor wê serokan dide wan

Hemû nîjadperest û faşîstên tirk bi uslûbeke pir bêedeb êrîşî kurdan, lê bi taybetî jî êrîşî Serokê Kurdistana Federe Mesûd Barzanî dikin.

Çapemeniya tirk, wî wek dijminê tirkan yê yekem nîşan dide.

Siyasetmedar, serokên partiyan û rêvebirên tirkan bi kîn û nefreteke mezin navê Mesûd Barzanî digrin ser zimanê xwe.

Însan, ya ji tiştên jê ditirsin ya jî ji tiştên ku ew heyran û dilbijokên wan in nefretê dikin.

Însanê ku meriv wî bi tiştekî nehesibîne meriv ne jê ditirse û ne jî jê diqehere.

Lê kesê ku meriv jê şayişê bike, jê bitirse meriv dikane jê kîn û buxdê bigre, jê nefret bike.

Tirk wek milet ji kurdan ditirsin.

Loma jî ji kurdan qet hez nakin, hetta ji gotina ”kurd û Kurdistanê” jî nefret dikin.

Generalên tirk, serok û rêvebirên dewleta tirk jî ji Serokê Kurdistana Federe Mesûd Barzanî ditirsin.

Loma jî di her fersendê da êrîşî wî dikin.

Lê li alîkî din jî di hundurê xwe da heyranê mezinayî, mêranî û cesareta wî ya medenî ne.

Ji ber ku di mustewa wî da serok û siyasetmedarekî tirk tuneye, loma jê pir dibuxudin, jê nefret dikin.

Ji ber ku xêrnexwaz û dijmin in, vê heyraniya xwe ya li hember mêraniya wî bi êrîşên dijminane vedişêrin.

Naxwazin heyraniya xwe bidin der.

Tirk û serokên wan dibînin ku Mesûd Barzanî, pênc pereyê xwe jî di zirt û gefên wan nade.

Ev yek tirkan dîn û har dike.

Ji xwe ra dibîjin, 500 hezar leşker, bi hezaran tank, top û balafirên şer, çawa dibe ev ”kurdê serhişk” natirse?

Lê Serokê Kurdistanê natirse, ji ber wan danaxwe.

Ji ber ku bi heq e, doza serxwebûn û azadiya gelê xwe dike.

Bav û kalên wî jî netirsiyabûn, wan jî li hember hûtên herêmê bi qehremanî serî hildabûn.

Tirk viya dizanin. Loma jî bi taybetî ji wî pir ditirsin. Û lomajî jê pir nefret dikin.

Serokê Kurdistanê li alîyekî wek serok û siyasetmedarekî mezin û dûrbîn, bi zimanekî pir maqûl û siyasî ji tirkan ra dibêje, em şer naxwazin, em dixwazin hemû meseleyên xwe bi riyeke aştîyane bi w era guftûgo û çareser bikin. Lê dema hûn vê riyê qebûl nekin û bixwazin welatê me dagîr bikin, bê guman emê li ber xwe bidin û şerê we bikin.

Tirk bi van gotinên Serokê Kurdistanê, xwe dîno mîno dikin, bi sedhezaran leşker dikşînin ser sînorên Kurdistana azad, her roj provakasyonekê çê dikin, ji bo ku tesîrê li wan bikin û Serokê Kurdistanê bitirsînin.

Lê serokê Kurdistanê natirse, ji tirkan ra nake pişo pişo; bi dengekî berz û bi uslûbeke mêrane ji rojnamevanê rojnameya Millîyetê Hasan Cemal ra(30/10-07)van gotinên jêrîn, bêyî ku dengê xwe daxîne ya jî bi zimanê ”ezop” îma bike, pir vekirî dibêje:

”Ma wendakirna min ewê bibe çareserî? Gelş ewê biqedin? Ev uslûb nikane were qebûlkirin. Ez li gel biratiyê me. Li gel aştî û dostaniyê me. Li dijî şîdetê me. Lê mafê gelê xwe jî heta dawiyê diparêzim. Ez ji vê jî natirsim. Ez hustuyê xwe li hember tu kesî xwar nakim. Ji zimanê şantajê, tehdîdê hez nakim, min qet hez jî nekir. Ez dostê Tirkiyê me. Lê ne ji Tirkiyê, ji tu kesî jî talîmatê nagrim.”

Di telewîzyona El Arabiya da jî bê tirs û dîsa pir zelal, wiha dibêje:

”Li hemû perçeyên Kurdistanê ez li gel bidestxistina mafê kurda me. Em bibêjin ku me got PKK rêxistineka terorîst e, ê qey 50 milyon kurd jî terorîst in? Bila hukûmeta tirk carekê tenê riya çareseriya aştiyane bixwaze, eger PKK-ê red kir, wê demê emê wan di xaneya terorîstî da bihejmêrin.”

Ez wek kurdekî, bi van gotinên Serokê Kurdistanê birêz Mesûd Barzanî gelkî serbilind im. Ez gelkî kêfxweş im ku yekî wek Mesûd Barzanî îro Serokê Kurdistana Federe ye.

Ez bawer dikim ne ez tenê, hemû kurd, bi vê şêla Serokê Kurdistanê ya li hember hêzên dagîrker dilşa û serbilind in.

Ev şêla Serokê Kurdistanê, dibe sebebê qewîbûna moral û manewiyata miletê kurd.

Kurdan gotiye, ”Xwedê çiyê dibîne berfê lê dibarîne!”

Diyar e qey ”Xwedê” miletan jî dibîne û li gor wê serokan dide wan.

Dema meriv serokên tirkan tîne ber çavên xwe, meriv ji xwe ra dibêje, ev miletê hewqas ne medenî, hewqas bêhurmet û bê ûjdan tam misteheqî van serokên cahil û zirzop in.

Kî dizane, dibe ku ”Xwedê” tirk dîbin û li gor wê jî ev serok dabin wan.

29 oktober 2007

Tirkiye wek gola xwînê sor dike

Teror û êrîşên tirkan yên li hember kurdan li gelek welatên Ewrûpayê îro jî dom kirin. Li gor xeberên Roj TV, grûbeke çakdar li Moskovayê avêtine ser komel ya jî avahiyeke kurdan û kurdek kuştine û du kurd jî birîndar kirn.

Êrîşkar reviyane, nehatine girtin.

Li gelek bajarên din jî, heta bigihîje camiyên kurdan jî bûne hedefên êrîşên tirkên nîjadperest û faşîst. Di van êrîşan da jî gelek kes birîndar bûne.

Tu were vê ecêbê, vê sosiretê!

Em kurd ji ber zilma wan rewiyane, hatine Ewrûpa, mêrikan nahêlin em li vir jî bisitirin.

Zilma li Kurdistanê û li Tirkiyê li me dikin pê nayên serî, mêrikan dixwazin li vir jî serkutiyê li me bikin, li vir jî me terorîze bikin.

Kurdên li Tirkiyê dijîn ji xwe nuha wek ku di nava cendereyekê da bin. Terorek mezin li ser wan heye. Ji alîkî da dewlet û ji aliyê din da jî çeteyên faşîst wan terorîze dikin. Jiyan li kurdan kirine zindan. Wiha here ewê gelek kurd ji mecbûrî vegerin welatên xwe . Helbet ev jî hewqas ne hêsa ye.

Li Bûrsayê çend mexazeyên yekî kurd şewitandin û talan kirn. Mêrik 70 sal berê ji Mêrdînê çûye li wir bicî bûye, lê dîsa jî ji êrîşên tirkan xelas nabe.

Eslê xwe înkar bike jî kurd e, divê neyê efûkrin. Ev îdeolojiya Naziyan e.

Helbet du alî û du netîceyên vê terora dewleta tirk hene. Aliyek, ji ber ku zilm li însanên meriv dibe, meriv pê diêşe, pê xemgîn dibe.

Aliyê din jî ev terora tirkan, însanan bi zor bi kurdatiya wan dihesîne. Gelek kêsên ji zûda biryara xwe dabûn ku bibin tirk, loma jî qet li kurdîtiya xwe xwedî dernediketin, ewê ji niha å pê ve vegerin ser koka xwe.

Zilma û terora tirkan ewê wan mecbûr bike.

Ji ber ku kurd bi van êrîşan dibînin ku xweînkarkirin jî pere nake, meriv carê kurd were dinê meriv kurd dimîne û kurd dimre.

Ji ber ku mkî tirk îro wek Naziyan difikirin, dibêjin pîvaz çi sor çi sipî, qet ferq nake, piştî ku kurd e dijmin e!

Dibê were kuştin!

Bêguman faşîstên MHP-ê pêşengiya van êrîşan dikin, lê ez bawer nakim ew bi tena serê xwe bin. Hemû tevgerên tirkan yên li dervayî Tirkiyê her tim ji bal konsulosxaneyên wan ve tên organîze û îdarekdirin. Bêyî haya dewletê ne mimkûn e ku li hewqas welat û li hewqas bajarî bi vî rengî êrîşê bibin ser kurdan.

Îro 29-ê Cotmehê, Cejna Cumhûrîyeta Tirkiyê ye. Min li xeberan mêze kir, seranserê Tirkiyê bûye ”gola xwînê”, di destê her însanî da alek heye, li ser her dikanê, her malê, her erebeyê alek sor li ba dibe.

Tirkiye sor dike.

Însan sor dikin. Çimkî her kesî sor li xwe kiriye.

Bîna sor dikin. Tu dibêjî qey te hemû bîna di xwînê da kirine.

Gorra Ataturk(Anit Kabîr) wek deryayek ji xwînê sor dike.

Gurûzî digre canê meriv.

Bîna meriv diçike.

Hebûna kurdan psîkolojiya tirkan xera kiriye.

Xwedê meriv ji civateke wiha nexweş bisitirîne.

Di êrîşên tirkan yên li Ewrûpa, bûyerekê bala min kişand. Du roj berê tirkan li Brukselê jî êrêş biribûn ser dikanên kurd û êrmeniyan û ew talan kiribûn. Pûlisê Belçîkî gelek êrîşkar girtibûn. Ji van girtiyan xortekî 15 salî bi navê Firat ji rojnameyeke tirk ra wiha gotiye:

-Ji min ra gotin ku tu ji kurdan hez dikî? Min got ”erê”, bavê min kurd e lê ez ji PKK-ê hez nakim.Gotin tu çawa hez nakî? Min got, ”ji ber ku ew terorîst in.” Ji min ra gotin, ”terorîst tu yî” û li min dan.

Helbet lêdan ne rast e û nayê parastin, lê reaksiyona pûlis pir di cî da û pir şeref e.

Her çiqas pûlis merivekî xerîb e jî lê dîsa jî kerîtî û bêxîretiya xort pê zor tê, loma jî wek ku bi wê lêdanê jê ra bibêje:

-Hey bêxîret û bêşeref, tu wek kurdekî çawa dikanî bi tirkan ra êrîşê bibî ser miletê xwe?

Mixabin Ehmeqî ne bi peran e.

Li gor xeberên çapemeniya tirk yên îşev, li herêma Şirnex û Sêrtê di nabêna gerrîla û leşkeran da şer derketiye, 6 leşkerên tirk hatine kuştin.

Diyar e ji bo ku artêş Emerîka û kurdan zêdetir di bin zixtên psîkolojîk da bihêle ewê hîn gelek leşker bide kuştin. Tirkiye dixwaze bi avan bûyeran Emerîka û kurdan mecbûrî hin tawîzan bike.

28 oktober 2007

Meriv kûçik çuqasî biqusîne jî nabe tajî

Êdî kurd li erdê, di nav nigên tirkan da ne. Li Tirkiyê jiyana her kurdî di bin tehdîdek pir mezin da ye.

Terora ku îro li bajarên Tirkiyê li hember kurdan tê meşandin salên 1937-1938-an ya dema Naziyan tîne bîra meriv.

Roj tuneye ku xebera talankirina çend dikanên kurdan û teşebusa lînckirina çend kurdan di çapemeniya tirk û kurdan da nebe manşêt.

Li gelek bajarên Tirkiyê wek dema Naziyan bi sedan, bi hezaran faşîst bi hev dikevin û êrîşî kurdan, mal û dikanên wan dikin.

Kî ala tirk bi erebeya xwe ve, bi ser dikan û mala xwe ve neke, dibêjin ev ”xayin e” û wek gurên har yên devbixwîn dajon ser xelkên sivîl.

Do û îro, li Bûrsayê, li Îzmîrê, li Anqerê, li Stenbblê û li gelek bajarên din gelek dikan û mexazeyên kurdan talan kirin.

Ev êrîşên tirkan yên ser mal û canê kurdan ne li Tirkiyê tenê, li gelek welatên Ewrûpayê jî tên meydanê. Heta niha li Bruksel, Koln, Kopenhamn û li gelek bajarên din jî nîjadperest û faşîstên tirk êrîş birin ser komel û meşên kurdan. Li gor xebera hin malperên kurdan, dewleta Tirk ji bo van êrîşan hin generalên teqawit şandine Ewrûpa.

Bi îhtîmaleke mezin ev xeber ewê rast be.

Çimkî gotin û pîjkirinên ”yên jor” cesaretê dide faşîst û sûtalên kuçeyan.
Tu kîjan malpera tirk vedikî kurdek li erdê ye û bi sedan tirk wek hovan, wek cenawaran li dorê kom bûne û lêdixin.

Cemîl Çîçek bûye wezîr lê nebûye însan
Cemîl Çîçek him Wezîrê Dewletê ye û him jî Cîgirê Serokezîr Erdogan e. Wekî din, ew berdevkê hukûmeta AKP-ê ye jî. Yanî di nava hukûmetê da piştî Erdogan ew tê.

Rojname û telewîzyinên tirk îro hin beşên axaftineke wî weşandin. Çîçek, di vê axaftina xwe da qala hevdîtinên bi hukûmeta Îraqê ra dike û dû ra jî wek magandayekî yanî wek mirovekî bêedeb, qebe, bênezaket, bêterbiye û sûtalekî kuçeyan wiha dibêje:

-Em ji wan ra(yanî ji ereban ra) dibêjin, mêze mesele heta vira, kêr gihîşt hestî, heger hûn vê cahniya xwe, vî kûçikê xwe li derekê baş hefs nekin(yanî girê nedin), ji bo ku careke din zirarê nede, wê demê guneh ji me diçe(…)

Rast e, Cemîl Çîçek bûye Wezîrê Dewletê, berdevkê hukûmetê û Cîgirê Serokwezîr lê hîn nebûye insan. Ew ji wezîr û merivekê kamil bêtir, wek pêxwas, sûtal, çeqel û çaqokêşekî berdevê payon kerxanan dipeyive. Bi rengekî pir bêmistewa heqeratê li serok û kadirên kurdan dike, wan dike “kûçikê ereban!”

Û vê “magandayiya” xwe jî ji xwe ra wek mêraniyekê dibîne.

Ji ber ku Çîçek merivekê sûtal, bêheya û bêedeb e, loma jî qet li ber xwe nakeve, qet ji meqamê xwe jî fedî nake. Û ji ber ku merivekî ne layiqî wê kursiyê û wî meqamiye loma jî dikane bê hed û bê hesab bêedebî û bêterbiyetiyê bike.

Pêşiyên kurdan bela sebeb negotine:

-Tu kûçik çuqasî biqusîne jî nabe tajî

Di van rojên dawî da ne Çîçek tenê, hema hema hemû siyasetmedarên tirk, heqaret û sixêfên ji kurdan û ji mezinên wan ra ji bo xwe wek mêranî û mezinayiyekê dibînin. Kî devê xwe vedike heqaretekê, gotineke giran ji serokên kurdan ra dike.

Û vê yekê jî helbet bi zanetî dikin. Wek perwerdeya leşkerên xwe, dixwazin kurdan jî bêşexsiyet û bêxurûr bikin, wan fêrî heqaret û serkutiyê bikin.

Meşa Stocholmê
Îro li Stockholmê, li dijî plana Tirkiyê ya îşxala Kurdistana Federe mitîngek muhteşem û pir qelebalx çêbû. Ji çarhawêlî Swêd gelek kurd hatibûn meşê.

Di mitîngê da axaftina pêşî Seroka Federasyona Kurd Şermîn Bozarslanê kir. Axaftina wê ne dirêj bû lê gelkî baş bû. Axaftineke bi ser û ber û di warê siyasî da jî pir bi qalîte bû.

Bêyî Şermînê, Serokê Partiya Çep Lars Ohly û parlamenterê Partiya Lîberal(Folk Partiet) Fredrîk Malm jî axaftinên pir ji dil û xweş kirin. Di axftinên xwe da him Tirkiye û him jî bêdengiya hukûmeta Swêd rexne kirin.

Wekî din jî li ser navê Sosyaldemokrata jî parlamentera Yekîtiya Ewrûpayê Înger Segelstrom û ji Partiya Keskan jî Rêbiwar peyivîn û xwestin ku hukûmeta Swêd, bi taybetî jî Wezîrê Derve Carl Bîld li hember van êrîş û gefên Tirkiyê bêdeng nemînin.

Bêyî axaftin û mesajên piştgiriyê, gelek stranbêjên kurd jî bi stran û marşên xwe kela dilê kesên beşdar bilind kirin. Bi taybetî jî Hîp-Hopa kurdî Chopyya dengxweş gelkî kêfa beşdaran anînin.

Do êvarî telewizyona El Erebiye bi Serok Mesûd Barzanî ra hevpeyvînek kir. Mesûd Barzanî di xaftina xae da pir eşkere dibêje, Emerîka me biparêze jî ne parêze jî emê xwe li hember êrîşa tirkan biparêzin.

Bersîvên wî moralê meriv bilind dike.

27 oktober 2007

Hevîrê tirkan ewê hîn gelek av hilkişîne

Êrîşên Tirkiyê yên rojên dawî careke din jî nîşan didin ku tirk bi rehetî dev ji miletê kurd bernadin.

Û heta zorê nebînin ewê tu carî jî bernedin.

Carê divê ne em kurdên Tirkiyê tenê, hemû kurd, wek milet vê dijminatiya tirkan ya pir kûr û bêderman bizanibin.

Û hesabê xwe jî li gor wê bikin.

Em nîjadperest û faşîstên tirkan bidin aliyekî, tirkên normal jî hebûna miletê kurd, di nava sînorên dewleteke din da be jî wek sebebê mirin û tunebûna xwe dibînin.

Faşîstên wan jî wiha difikirin, çend îstîsna ne tê da, hemû dîndar û çepên wan jî wiha difirin.

Di van 30 salên dawî da me kurdan ji îktîdara leşkeran bigre, heta bi ya sosyaldemokrat û dîndaran gelek îktîdar dît, gelek partiyên cuda hatin ser hukim, lê li hember kurdan hemûyan jî her eynî siyaset meşandin:

-Teror, înkar, îmha û xapadin.

Jiyanê bi hukûmeta AKP-ê jî nîşanî gelek kurdên saf, nezan û kêmaqil da ku di mesela dijminatî û wendakirna kurdan da di nabêna CHP-ê û AKP-ê da, di nabêna Baykal û Erdogan da ferqeke herî biçûk jî tuneye.

Di vî warî da divê em xwe nexapînin û ji ba xwe “ferqên” tune îcad nekin.

Berê min ji xwe ra digot, belkî keftarên wek Ecevît, Demîrel, Erbekan, Baykal û yên di salên wan da bimrin, piştî wan hin cîlên nuh rabin, ewê bêtir medenî û însan bin, ewê bêtir demokrat bin û bi riyeke demokratîk mafê kurdan bidin.

Lê dema meriv bala xwe dide serok û cîlên tirkan yên nuh, meriv dibêje heft xwezî bi yên kevn.

Heger yên berê gur bûn, evên nuh keftar in. Yanî ji pêşiyên xwe hartir û zalimtir in.

Êrîş û meşên miletê tirk yên van rojên dawî, gotin û gefên siyasetmedarên wan, heqaret û sixêfên ji me kurdan ra tên kirin îspata dike ku tirk wek dewlet, wek hukûmet û wek milet ne amadene ku mafekî millî yê herî biçûk jî bidin me.

Yanî ev hevîr ewê hîn gelek av hilkişîne.

Tirs û xofa avabûna dewleta kurd wek kabûsekî ketiye ser dilê her mirovê tirk. Li gor her tirkî, çêbûna dewleteke kurd, têkçûn û wendabûna dewleta Tirkiyeyê ye.

Û ji bo ku dewleta kurd, ne niha û ne jî di pêşerojê da çênebe, divê li ruyê cîhanê miletekî bi navê “kurd” jî nemîne.

Loma jî nahêlin wek milet em li welatekî din jî bibin xwedî maf û desthilat.

Loma jî tu carî naxwazin li Tirkiyê ya jî li welatekî din hebûna me wek milet qebûl bikin.

Ji ber vê yekêye jî navê me, navê welatê me, navê serokên me tu carî nagrin ser zimanê xwe. Heta ne tenê ew, nahêlin li tu dera cîhanê şexsekî din jî navê welatê me, Kurdistanê bigre ser zimanê xwe.

Dixwaze bira ev şexs serokê Emerîka be.

Ji bo wan qet ferq nake.

Wek dewlet, wek milet, wek çapemenî êrîşê dibin ser û protesto dikin.

Ji ber ku tirk dibêjin:

-Dema em navê welat û meqamê serokên kurdan bigrin ser zimanê xwe, wê demê em hebûna kurdan û hukûmeta wan jî qebûl dikin.

Loma jî heger kurdek serokkomar be jî(nimûne Mam Celal e) pê ra napeyivin, wî venaxwînin welatê xwe.

Ji ber ku naxwzin xaliya sor li ber nigê kurdekî raxin, ev yek bi serokên tirkan zor tê.

Heger kurdek di heyeta welatekî da be jî bi heyetê ra rûnanin, heger rojnamevanekî kurd di civînekê da be, naçin wê civînê.

Bi kurtî divê kurd li cîhanê tunebin, divê ev cîhan ji kurdan bête paqijkirin. Li cîhanê hebûna kurdan cî li tirkan teng dike.

Li gor anketeke rojnameya Îngilîz Fînancial Times, ji her 10 tirk î 9-ê wan bi çavên dijminatiyê li Emerîka dinêrin.

Ji ber çi?

Çimkî Emerîka nahêle êrîşî kurdan bikin.

Yanî ji sedî nodê dijminatiya tirkan ya li hember Emerîka di esasê xwe da li hember kurdan e. Ji 10-an 1-ê din jî ji xwe kurd e. Yanî meriv dikane bibêje ku hema hema ji sedî sedê tirkan îro bi çavên dijmin li hemû kurdan dinêrin.

Ji ber ku tirk bi çavên dijminê xwe yê qanî qanî li kurdan dinêrin, loma jî naxwazin kurd li tu dera cîhanê bibin xwedî maf û desthilat.

Ji ber ku mesele ev e, loma jî tu carî nikanin gelşa xwe bi kurdan ra çareser bikin, çimkî hebûna kurdan qebûl nakin.

Loma jî, hemû hewildanên dîplomatîk, liberger û pişo pişoya kurdan , rica û daxwazên Neteweyên Yekbûyî, Yekîtiya Ewrûpa, Rûsya,Yekîtiya Ereban û serokên gelek dewletên din bi qasî serê derziyê jî tesîrê li tirkan nake. Kî çi dibêje, dinya li dijî wan e ne li dijî wan e ji bo wan qet ferq nake.

Ew ji ya xwe nayên xwar û tim ya xwe dubare dikin:

-Heta yek terorîst jî bimîne emê şerê xwe bidomînin.



Serokerkanê Tirkiyê Yaşar Buyukanit, di beyana xwe ya îro da bi rengekî dijminane û pir vekirî got:

-Yên ku ev êş bi me dane kişandin, emê wan êşan, bi şiklekî ku ew nikanibin xeyal bikin bi wan bidin kişandin.

Maneya van gotinên Buyukanit, emê tiştên wer bînin serê kurdan, êşên wer bi kurdan bidin kişand ku qet nayê bîr û xeyala kesekî, her kesê matmayî bimîne.

Gelo ewê kanibin dînîtiyeke weha bikin?

Bi baweriya min heger ji destê wan bê û dinya jî bêdeng bimîne ewê bikin. Wek rejîma Naziyan ewê bixwazin me wek kurd li her dera cîhanê biqedînin.

Di vî warî da du faktorên girîng li hember planên tirkan bûne asteng, yek hebûna Emerîka li herêmê ye û ya din jî sempetiya cîhanê li hember mafê miletê kurd e.

Li gel vê jî heta ku bivikê nebînin, ço di ser serê wan ra neheze ewê dev ji kurdên başûr û Kurdistana Federe bernedin.

26 oktober 2007

Malperên kurdî û Ordîxanê Celîl

Pênc roj berê(20/10-07) rewşenbîr, dîrokzan, lêkolîner û folklorîstê kurd yê giranbiha Prof. Ordîxanê Celîl li Sankt Petersbûrgê di 75 saliya xwe da ji nava me koç kir û çû ser dilovaniya xwe. Bira ciyê vî xebatkar, zana, alim û berhemdarê kurd yê welatperwer Buhuşt be.

Ev pênc roj in ez bi dîqet bala xwe didim hemû malperên kurdan yên nas û bi nav û deng. Heta niha yek malpereke kurd jî ji bo vî xebatkarê hêja yê zargotina kurdî quncikekî peyamên sersaxiyê venekir, kesî nivîseke bi ser û ber li ser nenivîsand.
Bira vekirina quncikê peyamên sersaxiyê li wir bimîne, kesî zahmet nekir xebera wefata wî jî bi xwe binivîsîne. Hemû malperên bi nav û deng, nivîsa Ezîzê Cewo yan bi tevayî ya jî bi kurtkirin wek xeber weşandin.

Yanî di xwe ra nedîtin yek rêzê jî bi xwe binivîsin. Ji dêlê va nivîsa xelkê weşandin.

Ev, kêmasî şermeke mezin e.

Ya xerabtir, hin malperên kurdan tew hewce nedîtin ku xebera wefata wî jî bidin.
Ev şêl û xemsariya malperên kurdan ya li hember Ordîxanê gorbuhuşt bê guman neheqî û bê wefayiyeke meizin e.

Ordîxan û hemû ferdên malabata wî yên din, di warê dîrok û zargotina kurdî da ji gelê xwe ra gelek xebatên bêhempa kirine û gelek berhemên hêja li pey xwe hîştine.
Bi saya Ordîxan, birayê wî Celîl û bavê wan Casimê Celîl, bi hezaran kilam, gotinên pêşiyan, çîrok û metelok ji mirin û wendabûnê xelas bûn û wek kitêb bi cildan di kitêbxaneya kurdî da ciyên xwe giritin.

Em hemû kurd bi van berhemên Mamoste Ordîxan gelkî kêfxweş û serbilind in. Ji ber ku wî beşek ji zargotina kurdî xelas kiriye, ji gelê xwe ra kiriye berhemeke nemir.
Li gor vê, di rojên pêwîst da divê meriv qedir û qîmetê jî bide xwediyên van xebatên hêja.

Lê çi heyf ku malperên kurdan girngîya dan Mehmet Ûzûn, ji sedî yekê wêvjî nedan Ordîxanê Celîl.

Çapemeniya kurdî bi giştî li hember Ordîxan neheqî û bê wefayiyeke mezin kir.
Bixwaze nexwaze meriv vê pirsê ji xwe dike:

Çima alaqeya nîşanî wefata nivîskarekî din dan, nîşanî Ordîxan nedan?

“Gelo ji ber ku ”xwedî” û ”merivên” Ordîxan tunebûn loma tu malperê zêde çî neda wefata wî ya jî wî bi qasî Mehmet Ûzûn ji gelê xwe ra xebat nekiribû loma ?”

Him di dema nexweşiyê da û him jî piştî wefata Mehmet Ûzûn, hema hema hemû malperên kurdan xwe di ber hev ra dikirin, her yekê ji bal xwe va quncikên peyaman vekirin.
Xebra cenazeyê Mehmet Ûzûn gelekan bi risim û bi vîdeo dan.

Lê çima ji bo cenazeyê Ordîxan ev yek nekirin?

Çima ji bo wî qunçikên peyaman venekirin?

Ma qey Ordîxan jî bi qasî Mehmet Ûzûn ji gelê xwe ra xebat nekiriye?

Çapemeniya kurd dive di weşana xwe da bêterf û adil be û miameleya “zarokê hewiyê” bi kesî ne.

Bi baweriya min, ev xemsarî û neheqiya çapemeniya kurdî ya li hember Ordîxanê Celîl ne rast e û divê were rexnekrin.

Çimkî rexne tunebe meriv bi kêmasiyên xwe jî nahese.

Bi hêviya ku careke din ev neheqî dubare nebe.

25 oktober 2007

Heta tirk ev tirk bin rehetiya me kurdan tuneye

Bi rastî jî derdê van tirkan nayê kişandin. Teq û req û hela hela wan nahêle meriv ji xwe ra qala tiştekî din bike. Ji mecbûrî meriv jî bi teqala wan dikeve.
Rojnameya Hurriyetê îro manşetek avêtiye, gotiye:

-Bavê wî disekine lawê wî dest pê dike.

Telewîzyona Al Jazîra bi lawê Mesûd Barzanî, Mesrûr Barzanî ra hevpeyvînek kiriye. Mesrûr di hevpeyvîna xwe da dibêje, şerê tirkan û PKK-ê ne şerê me ye û em naxwazin tevê bibin.Îdîa tirkan ku em alîkariya PKk-ê dikin ne rast e. Lê dema Tirkiye êrîşê bîne ser me, emê bi her hawî xwe biparêzin.

Çapemeniya tirk ji van gotinên Mesrûr gelkî aciz bûye. Dibêjin çawa dikane wiha bibêje?

Tirk hewqasî stûr û çavsor bûne ku dibêjin bira kurd nebêjin, “emê xwe biparêzin” jî.
Xwedê meriv nexe torra tirkan. Cahilî çiqasî xerab e!

Nûnerê Hukûmeta Kurdistanê yê Washîngtonê Qubad Talabanî jî wek Mesrûr Barzanî, di hevpeyvîna xwe ya bi rojnameya Chicago Tribune da got:

-Heger Tirkiye operasyonekê li dijî PKK-ê çê bike ewê Tirkiye zirareke mezin bibîne.

Qubadî li ser hevkariya Emerîka ya bi Tirkiyê ra jî rawestiya û got:

-Heger Emerîka kampên PKK-ê bombe bike, roja din ewê seranserê bajarên Tirkiyê bişewitin.

Tirkan wek gotinên Mesrûr, xwe ji van gotinên Qubad Talabanî jî pir aciz kirin. Niha gelek tirk dibêjin, heft xwezî bi bavên heyra.

Yanî bû mesela kefendiz, aqilê tirkan hebe ewê Mesûd û Mam Celal bidin ser serên xwe. Ku mesrûr û Qubad werin ser hukim, mala tirkan şewitî.

Diyar e gotina Mam Celal, ”em pisikeke kurd jî teslîmî tirkan nakin” di dilê tirkan da bûye kul û derd, loma jî li ser navê Talabanî do hin îdîayên ne rast belav kirn. Gotin Mam Celal, ji Wezîrê Derve yê Tirkiyê Alî Babacan ra gotiye:

-Em dikanin serok û endamên PKK-ê teslîmî Tirkiyê bikin.

Nivîsgeha Mam Celal û îro daxuyaniyek da û got tu bingeheke vê îdîayê tuneye, Serokkomar Celal Talabanî sozek wiha nedaye tirkiyê Çimkî serok û endamên PKK-ê ne li bajaran, li serê çiya ne, loma jî ew nikanin wan bigrin. Û dema nikanibin bigrin maneya xwe nikanin teslîm jî bikin.

Yanî çapemeniya tirk wek her gav ji bo ku Mam Celal biçûk bixîne û dilê tirkanjî xweş bike, tenê derewek bi biçûk kiriye.

Xebereke din jî, çapemeniya tirk qala êrîşên hewayî dike. Li gor nûçeyên wan, îro danê nîvro du balafirên şer 40-50 km î li asîmanê Kurdistanê firiyane, heta bi herêma Amediyê çûne.

Wezîrê Dewletê û berdevkê hukûmetê Cemîl Çîçek jî do qala êrîşeke hewayî û erdê kir û got balafirên F-16 li dora 40 km ketine Kurdistanê. Û xwedêgiravî haya hukûmeta Îraqê û Emerîka jî ji vê êrîşê heye.

Ne Emerîka û ne jî hukûmta Kursistanê heta nuha ev îddîayên tirkan teyid nekirine û di vî warî da tu beyan nedane. Bi vacayî, Wezîra Derve Condoleezza Rice, îdi axaftina xwe ya îro da dibêje me “bala tirkan kişandiye”, me gotiye nabe hûn operasyone leşkerî li başûrê Kurdistanê bikin. Yanî ev îdîa tirkan jî dikane propagandeya ji tirkan ra be. Çimkî tirk ji fortên wiha gelkî hez dikin.

Rojnameya Radîkalê îro nivîsîye, dibêje, “di nava sê rojan da 15 milyon al hatin firotin.”

Ma ji welatekî wek Tirkiyê ra 15 milyon al çi ye, divê 150 milyon bihata firotin. Ji ber ku Tirkiye welatê “alê”ye, her tirkek mecbûr e xwediyê çend alan be. Kurd û miletên din jî ji tirsa xwe mecbûr in ala tirk bi ser mal û dikanên xwe da kin. Dema nekin jiyana wan dikeve xeterê.

Li Tirkiyê “al”, nifteya hemû deriyan e, bi “Ala Tirk” tu dikanî hemû karên xwe hêsantir bimeşîne.

Îro (24/10) civîna MGk-ê(Konseya Ewlekarîya ya Millî)hebû. Piştî civînê beyanek kin belav kirin. Di beyanê da bi hawakî ser girtî tê gotin ku divê hukûmet li hember Kurdistana Federe li gel gelek tedbîrên din, tedbîrên aborî jî bigre. Yanî dest bi ambargoyekê bikin, ceyrana kurdan bibirin, deriyê Xabûr bigrin û hin tiştên din.

Tedbîrên leşkerî helbet negotine, ev plana wan bi diziye. Esas bibêjin nebêjin jî, kurd dizanin ku ji destê wan çi xerabî û nerindî were ewê texsîr nekin.

24 oktober 2007

Gur ji baranê bitirsiya wê ji xwe ra kulavek çêkira

Serokê Meclîsa Tirkiyê Koksal Toptan jî do(22/10) wek sernivîskarê rojnameya Hurrîyetê Ertugrul Ozkok û mezinên tirkan yên din gelek gef li kurdên başûr xwar û wek sûtal û zirzopekî got:

-Emerîka ewê rojekê ji vir here, hûnê li wir û emê jî li vir bimînin.
Ertugrul Ozkok jî rojekê berê, bi rengekî pir bêmistewa gelek heqaretên mezin li kurdan û li serokên kurdan kiribû û gotibû:

-Êdî hedefe me Barzanî ye. Hûn bisekinin, qey Emerîka ewê rojekê ji vir here.
Gefên bi vî rengî di nava serok û medîa tirkan da êdî bûye mode, kî dengê xwe dike, kurdan rojekê bi çûna Emerîka tehdît dike.

Yek jê, bi van tehdîdên tirkan diyar dibe ku heger tirk rojekê fersendê bibînin, wek ku naziyan anîn serê cihûyan, bi rastî ewê jî bixwazin koka kurdan biqelînin.
Lê îro darê wan di xênî hilnayê, loma jî wek gurên har diranên xwe bi me ra diqirçînin.

Ev nêta tirkan divê ji alî me hemû kurdan ve bête zanîn. Tirk, roja ku fersendê bibînin ewê qet texsîr nekin.

Li alî din, tirk bi zanetî hevkariya kurdên başûr bi Emerîka ra ji me kurdan ra dikin serhevde. Ev 60 sal in xêra Emerîka û Xerbê wek dewlet mane wiya nabêjin. Dema Emerîka bi wan ra hevkariyê bike, alîkariyê bide wan xweş e, tu çewtî tuneye, lê dema bide kurdan “xerab” e.

Lê helbet tirk dizanin ku kurdan tu carî bi xêra alîkariya kesî serî hilnedaye. Ev serê 150-î salî ye ku kurd li hember tirk, faris, ereb û hevalbendên wan yên Xerbî ji bo azadî û serxwebûna welatê xwe bi qehremanî şer dikin.

Tirk, faris û ereban bi saya serê Xerbê kanîbûne hata niha kurdan bindest bihêlin. Heger ne alîkariya Xerbê û Sovyetê bûya, kurdan niha ji zû da welatê xwe rizgar kiribûn.

Bêguman serok û mezinên tirkan vê rastiyê baş dizanin, lê ji zindiqî û bêbavîyê derewan dikin, buhtanan li kurdan dikin. Ji bo ku moral û psîkolojiya kurdan xera bikin, wan biçûk bixînin.

Tirk li hember me kurdan li gel şerê çekdarî, şerekî psîkolojîk yê pir mezin jî didin meşandan. Birîn û seqetiyên ku ev şer di ruh û mejiyê me da vedike ji birînin guleyên Kelenşînkofan jî gelkî xedartir in.

Ji ber vê yekê ye ku dewlet û medîa tirk giraniyeke pir mezin didin vî şerê psîkolojîk.

Pisika Mam Celal tirk dîn û har kir
Bersîva Mam Celal ya ku “em pisikeke kurdan jî nadin tirkan”, bi tirkan gelkî tahde hat. Loma jî çi tê ber devên wan dibêjin, gelkî hêrs bûne. Lê bi hêrsê ra aqil jî di serê wan da nemaye. Tenê çêran dikin.

Ew çi bêedebiyê dikin bira bikin, bersîva Mam Celal wek xencerekê di dilê wan da çikiya .

Yanî derbê ciyê xwe girt.

Esas Mam Celal, di nimûneyê da pir comerdî kiriye, divê bigota, “em kelmêşeke kurdan jî nadin we.”

Îcar pisik?

Ma dinya jî xera bibe kurd qet pisika xwe didin “Satilmiş Dîlbaz”!

Serokên tirkan û aqil

Dema ez li serok û girre girrên tirkan guhdarî dikim, ez ji xwe ra matmayî dimînin. Ez dibêjim Xwedêo, di nava miletekî da çawa dikane hewqas kêmaqil hebin?

Ev milet çawa dikane ji dîrokê û rastiyên cîhanê yên îro hewqasî bêhay û bêpar be?
Lê gotinek heye, dibêjin:

-Kêmaqil, ji biaqilan kêm tiştan fêr dibin. Lê kesên biaqil gelek tiştî ji kêmaqilan fêr dibin.

Ji ber ku serokên tirkan yên îro kêmaqil in loma jî nikanin ji biaqilan tecrûbeyan bigrin.

Eflatûn dibêje:
-Kêmaqilî bi du şiklan dibe: yek ji ber dînîtiyê, ya din jî ji br cahiliyê.
Gelo serok û rêberên tirkan kêmaqilên çi ne?

Dewlet û miletê mezin

Serokên tirkan her cara devê xwe vedikin, bi dengekî blind dibêjin: “TIRK MILETEKî MEZIN E, TIRKIYE DEWLETEKE MEZIN e”!

Yê ehmeq li hespê siwar bûye gotiye qey ew mîr e.

Tirk jî bêhemdî bûn xwedî dewlet, dibêjin belkî bi yekê ew bûne miletekî medenî û xwedî tore û edeb.

Heger bi rastî hûn miletekî “mezin” bûna we yê her roj hemwelatiyên xwe li kolanan lînc nekira, we yê bi sedan kes navîta ser bînayên partiyên demokratîk û ew talan nekira.

Ya rast hûn ji medeniyet û însaniyetê gelkî dûr in.

Tirk bi qîjewîj, bi gef û fortan dixwazin kurdan bitirsînin.
Kurd dibêjin,tirsa gur ji baranê hebûya ewê ji xwe ra kulavek çêkira...

23 oktober 2007

Dermanê ehmeqiyê tuneye

Di teşbîhê da xeta tuneye, gotinek pêşiyên kurdan heye, dibêjin "Kûçik ji kê bitirse bi wî alî da direye”

Tirk ji me ditirsin, loma jî hewqasî dijminatî û berberiya me dikin. Loma jî gav û seetê hewqas heqaret û zilmê li me dikin. Tiştên di rojname û telewîzyonan da ji me ra dibêjin, meriv kûçikan ra jî nabêje.

Ji ber ku 12 leşkerên wan hatine kuştin. Heqaretên mezin li kurdan dikin. Şehîdên me qet însan nahesibînin.

Ne qebûl dikin em ji yên xwe ra bibêjin şehîd û ne jî li ser gorrên wan bigrîn.
Xwedê aqilekî bide van tirkan!

Baş diyar bû ku di şerê li devera Oremar a Çulemêrgê ku du roj berê di nabêna gerîllayên PKK-ê û leşerên tirk da derketibû, 12 leşkerên tirk hatine kuştin, 16 birîndar bûne û heyşt(8) jî êsîr ketine destên gerîlla.

Serekerkanê Tirkiyê, do bi beyanekê berê mesela heyşt êsîran înkar kir û got derew eû di şer da jî me 33 ”terorîst” kuştine.

Lê îro derket ortê ku îddîayên PKK-ê rast in. Yanî 8 leşker di destê wan da ne.
Çimkî PKK-ê navê her heyşt leşkeran jî belav kir. Li ser vê, artêşa tirk jî mesele qebûl kir. Bê guman ev çalakiya gerîlla wek sîleyekê li nav çavên Serekerkanê Tirkyê ket û li hember bîrûraya giştî ew û artêşa wî rezîl û riswa kir.

Ji ber ku hêzên tirk yên leşkerî ev demeke ku bi leşkerekî gelkî giran, bi hezaran tank, top, helîkopter û balafirên leşkerî li pey gerîllayên PKK-ê ne û bi şev roj êrîşê dibin ser wan. Di bin êrîşeke wiha dijwar da pêkanîna çalakiyeke wiha, helbet ji bo gerîlla serkeftineke mezin û ji bo artêşa tirk jî şikestin e.

Tirk li hember vê zaafîata artêşa xwe dîn û har bûne. Ev du roj in li seranserê Tirkiyê bi sedan, bi hezaran tirk û hêzên faşîst wek gurên devbixwîn bi hev dikevin û êrîşê dibin ser bînayên DTP, avahiyên partiyê, mal û dikanên kurdan, wan talan dikin û dişewitînin. Wek carên din, dîsa li kolanan kurdan bi lêdanê lîc dikin.

Haşer mahşerek rabûye, heyhawar!

Ew bi xwe bi hezaran leşkerên xwe dişînin ser xelkê ji bo ku wan bikujin. Lê dema ew tên kuştin wek pisikan qajînî bi wan dikeve, dikin gazî û hawar û qiyametê radikin. Nikanin bi gerîllayên serê çiyê, êrîşî xelkê sivîl, yên bê parastin dikin. Bi sedan, bi hezaran însan bi rengî ne însanî êrîşî dikanekê, malekê dikin.

Hêzên ewlekariyê wek her tim, dîsa piştî bûyeran midaxele dikin. Yanî berê çete û qatilên xwe yên destbixwîn top dikin, dajon ser kurdan, têr li wan dixin û dû ra dibêjin bes e.

Ji xwe ev ne cara pêşî ye ku dewleta tirk ya faşîst gelê kurd bi vê wahşetê terorîze û serkut dike. Her cara ku leşkerekî wan were kuştin dewlet çeteyên xwe dişîne ser kurdan û neheqiyên nemirovane li wan dikin.

Di rojên wiha da hemû medya tirk, bêîstîsna li hember kurdan dibe berdevk û borozanê faşîstan. Gav û setê gel li hember kurdan pîj û tahrîk dikin. Ev du roj in dîsa ferman rakirine, kesê ku çend seetan li van telewîzyonan mêze bike, dikane bi rehetî her kurdî şerjê bike û xwîna wî vexwe.

Dîroka dûr û nêzîk nîşan daye ku meriv nikane kamilî û însaniyetê ji vî miletê nezan, cahil û ne medenî bipê. Bela sebeb navê wan wek ”tirkên barbar” li cîhanê belav nebûye.

Çawa ku ji hesinê xerab şûrê baş çênabe, ji mirovên cahil û hov jî başî, rindî û însaniyet peyda nabe. Ew nikanin li hember xelk û miletên din bînfire, xwedî ûjdan û merhemet bin, heqnas û adil bin. Karê wan zilm, xerakirin, talan, îşxal û kuştine. Pêşiyên wan jî bi vî rengî li ser koka xelkê rûniştin û ew jî dixwzin vî qerekterê xwe bidomînin.

Kurd ne tenê li hember tirkan, li hember ereb û farisan jî ji bo serxwebûn azadiya xwe şer kirin û dikin. Lê heta niha min qet carekê jî nebihîstiye ku gelê faris û ereb li Tehranê, li Bexdayê, li Şamê ya jî li bajarên din, ji ber ku kurd li hember dewletên van miletan şer dikin gelên wan êrîş biribin ser kurdên sivîl û ew lînc kiribin, mal û dikanên wan şewitandibin.

Ev barbarî û zilm tenê mexsûsî tirkan e.

Li alîkî divê kurd li hember van êrîşan nequtifin û bêdeng nemînin, divê xwe bidin ser hev û bi rengekî medenî dengê xwe bilind bikin, li aliyê din jî divê van êrîş û hovîtiyên tirkan raxin ber çavên cîhanê. Rêxistinên kurdan, dezgeyên kurdan yên medyayê divê cîhana medenî ji van êrşên tirkan agahdar bikin, divê dinya bibîne ku dewleta tirk, miletê tirk çi tîne serê me kurdan. Ev yek gelkî mihîm e. Divê em xîtabî ûjdan û dilê însanên cîhanê bikin, divê cîhan bibîne ku tirk çi zilmê lim e dikin? Çimkî gelek caran dostanî û alîkariya însanan ji ya dewletan gelkî bi hêztir e.
Ya din tirk wisa bawer dikin ku ewê bi gefan, bi teror û kuştinê çavê kurdan bitirsînin û wan ji hev dûr xin.

Lê ew wek gelek caran, îcar jî hesabekî çewt dikin, li hember kurdên başûr bi vê şêla xwe ya dijminane û bi van êrîşan tenê me nêzî hev dikin.

Êdî kurdên başûr jî dibînin, heta ku em di bindestên tirkan da bin tu rehetî ji wan ra jî tuneye.
Yanî tirkan qedera me bi hev va girê daye. Ew çiqasî êrîşê bibin ser wan, ewê hewqasî nêzî me bibin û ji bo rizgarbûna me ji me ra bibin piştvan û alîkar.

Bi kurtî tirk bi vê siyaseta xwe ya ”îmha” û ”înkarê”, bi van êrîşên xwe yên ne însanî tenê ehmeqiyê dikin.

Lê çi heyf ku dermanê ehmeqiyê tuneye.

21 oktober 2007

Tirk li belaya xwe digerin…

Olana tezkereye cenga li hember kurdan ku roja çarşemiya borî di Meclîsa Tirkan da hate qebûlkirin berdewam e. Ji Sekreterê Giştî yê Neteweyên Yekbûyî bigre, heta bi Yekîtiya Ewrûpa û Yekîtiya Eraban û Rûsyayê, hemû cîhanê nerazîbûna xwe li hember vê biryara Meclîsa Tirkiyê ya şer nîşan da û bala tirkan kişandin.

Sekreterê Giştî yê NY Ban Ki Moon û Yekîtiya Ewrûpayê ji tirkan xwestin ku ew li derî sînorên Tirkiyê tu operasyonan nekin û nekevin nav axa Kurdistana azad. Û meselaya PKK-ê jî bi hukûmeta Îraqê û Kurdistanê ra, bi riya dîyalogê çareser bikin.

Bêyî Serokê Dewleta Sûrî Beşar Esad, heta nuha yek dewletê jî piştgirî nedaye vê daxwaza Tirkiyê ya şer.

Beşar Esad bû zilamê tirkan
Tiştekî pir ecêb e, ev necara pêşî ye ku Tirkiye ji nişka ve hevsar dixe hustuyê Beşar Esad û radikşîne Anqerê û hemû daxwazên xwe pê didin qebûlkirin.

Wek serokê dewleteke ereb, ev piştgiriya Beşar Esad ya bi tirkan ra helbet ji bo wî rûreşiyeke mezin e. Bavê wî Esad, serê xwe hewqas ji tirkan ra neditewand, lê Beşar bûye qûqlayê destê tirkan, tirk li gor dilê xwe wî didin lîstikandin.

Kurd divê bêdeng nemînin
Li alî din, reaksiyona kurdan, bi taybetî jî kurdên başûr gelkî baş e. Ev sê roj in li seranserê Kurdistanê kurd bi girseyî rabûne ser piyan û biryara Meclîsa Tirkiyê ya êrîş û dagîririna Kurdistanê bi tundî şermezar dikin.Ev reaksiyona gel pir baş e û dibê berdewam û berfirehtir bibe.

Bi taybetî jî dibê li Kurdistana Tirkiyê û li Ewrûpayê protestoyên li hember Tirkiyê sist nebin. Divê kurd li her derê nêta li pişt vê biryara Tirkiyê raxin ber çavên cîhanê û daxwaza piştgirî û alîkariyê ji wan bikin.

Bêguman beyanên serokên kurdan, şêla wan ya desthilanîn û liberxwedanê jî hêjayî teqdîrê ye. Divê kurd bi tu hawayî çavên xwe ji tirkan nekutin û li hember çavsorî û zimandirêjiya wan ya bêmustewa bêdeng nemînin.

Provakasyon ewê berdewam nin
Bêguman tirk di rojên pêş da ewê tim bixwazin”vê biryara Meclîsê ya şer” li hember Kurdistana Federe tim wek Şûrê Demokles bikar bînin, kurdan tim bi vê biryarê bitirsînin. Yekcarnan herêmên ser sînor bomberan bikin û bi vî rengî jî huzûra kurdan birevînin.

Çimkî ji bo hêzên tirk yên şerxwaz, şer û teşxele sebebê hebûna wan e. Ji bo ku artêş bikanibe serdestî û hukimdariya xwe ya li ser hukûmet û siyasetê bidomîne divê teşxele, teqûreq û şer raneweste, divê yekcarnan, li vir û li wir tim çend leşker û pûlis werin kuştin.

Li gor xebera CNN-Turk-ê, îro(21/10-07 seet 13.00) li herêma Colemêrgê gerîllayên PKK-ê êrîş birine ser konwoya wan ya leşkerî û li dora 16-17 leşker kuştine. Gelek leşker jî wenda û birîndar in.

Mesela êrîşa PKK-ê qet nakeve serê min, bi îhtîmaleke mezin ya wan bi çewtî li erebeyekê xistine ya jî bombeyek di erebeyekê da teqiyaye. Di nava bi dehhezaran leşker, tank, top û helîkopter da êrîşa gerîlla hinekî dûrî aqilan e. Xeberan qala 150 gerîllayî dikir. Ev jî dereweke bi boçik e. Heger jimara wan zanibin divê bi vê hêza xwe ya mezin kanibin wan bikujin jî.

Bi kurtî, ji bo ku milet li hember kurdan tahrîk bikin, bînin galayanê, artêş tiştên wiha ewê tim bike.
Sistiya Emerîka cesaretê dide tirkan
Lê li gel vê jî dibê kurd qet paxafê ji van gef û fortên wan nekin.
Li hember Kurdistana Federe şerekî berfireh bi şêla Emerîka ve girêdayî ye.Heta Emerîka destûrê nede wan, bêyî tacîzên biçûk ew nikanin tu jahrê jî belav bikin.

Lê dema tirk bizanibin ku li hember êrîşa wan Emerîka ewê bêdeng bimîne û bersîveke xurt nede wan, bêguman ewê tecrûbeyekê bikin. Çimkî tirk dixwazin dereceya ”bersîva Emerîka” bipîvin.

Em ji tirkan xurttir in
Li alî din em kurd îro ji tirkan him bi heqtir û him jî pir bi hêztir in. Qîjewîj û fortên wan ji zeîfiya wan tê. Ew dizanin saltanata wan hindik maye. Loma jî dixwazin bi fort û gef û gurran saltanata xwe hinekî din jî dirêj û me jî ji hemû mafên me yên netewî bêpar bihêlin.

Dîsa divê em bizanibin li der jî dost û hevalên me sed qatî ji yên wan bêtir in. Ew rejîm û îdeolojiyeke riziyayî û ne li gor vê sedsalê diparêzin. Li cîhanê dost û hevalên tirkan Sûriye û Îran e, lê yên me hemû cîhana pêşverû, demokrat û azad e.

Neteweyên Yekbûyî, Yekîtiya Ewrûpayê û Emerîka li dijî nêt û planên Tirkiyê yên berberî û şer in. Êdî neem kurd tenê, hemû cîhan jî dizane ku meseleya tirkan ne PKK- ye, derdê tirkan li Başûr hebûna Kurdistana Federe ye. Tirk tehamûlî vê dewleta kurd nakin, dixwazin wê ji ortê rakin.

Berê jî min carê di quncikê xwe yê Netkurdê da nivîsîbû, ez dixwazim careke din jî li vir dubare bikim.

Wek tê zanîn tirk, kurdên Başûr, Îraq û Emerîkiyan bi teslîmnekirina serokên PKK-ê rexne dikin û ji wan ra dibêjin, çima hûn dihêlin PKK-yî li welatê we bi cî bibin û ji wir jî êrîşê bînin ser me? Û ji bo ku em van êrîşan rawestînin divê ya hûn PKK-ê biqedînin, ya jî destûrê bidin me, emê bi operasyoneke leşkerî wan biqedînin.

Li hember van îtham û daxwzên tirkan, ez fêm nakim çima kurd nabêjin:
-Kesên li çiyayên welatê me bicî bûne û li hember we şer dikin ne hemwelatiyên me, hemwelatiyên we ne. Divê hûn nehêlin hemwelatiyên we werin vî alî, ne em.

-PKK partiyeke kurdên Tirkiyê ye.Hemû serokên PKK-ê û ji sedî nodê endam û gerîlayên wê jî dîsa ji Tirkiyê û Kurdistana Tirkiyê ne. Ji sedî dehê din jî ji Sûrî û ji Îranê ne. Loma jî ji kurdên Başûr û Îraqê bêtir, divê Tirkiye, Sûriye û Îran li sînor û hemwelatiyên xwe xedî derkevin, ne em.
-Ji ber vê yekê jî divê kurdên Başûr û hukûmeta Îraqê ji dewleta tirk ra bibêjin, “sînorên me îhlal nekin, li hemwelatiyên xwe xwedî derkevin.”

Her kes dizane ku Tirkiye dewleteke xwedî 500 hezar leşker e, bi dehhezaran korîcîyên wê hene, xwedî bi hezaran tank, top, helîkopter û balafirên şer e, çekên cîhanê yên herî modern di destên artêşa tirk da ne, lê dîsa jî nikane sînorên xwe biparêze, vî karî ji kurdên Başûr dixwaze.

Divê ev yek jî bi israr ji tirk û cîhanê ra bête gotin.

Dema tirk ji kurdan ra bibêjin:
-Çima hûn dihêlin gerîllayên PKK-ê ji welatê we werin vî alî û li hember me şer bikin?

Divê kurd jî eynî pirsê ji wan bikin û bibêjin:
”Baş e, çima hûn bi hewqas ”hêz û ezameta xwe” dihêlin ji aliyê we derbasî aliyê me bibin?
Heger hûn nehêlin ji welatê we gerîlla derbasî aliyê me bibin, ji xwe ji aliyê me jî kesê derbasî aliyê we bibin ewê nemîne.”

Yanî nifte di destê Tirkiyê da ye. Dema Tirkiye nehêle kes bibe gerîlla û here welatekî din, ji xwe kesên ji welatekî din herin Tirkiyê jî ewê tunebin.

20 oktober 2007

Xewnek bi roj û hesreta welêt

Ev demeke ez pir xewnan dibînim. Vê sibehê piştî xurîniyê min xwe da hember telewîzyonê û hema ji acizî vir da wê da li hin kanalan temaşe kir. Ji ber ku ez hinekî bê xew bûm, piştî demekê ez di xew ra çûm.
Min dît ku ez û biraziya xwe Dîcle xanim li qahwexaneyekê rûniştene. Qahwexaneyeke bi baxçe û pir mezin bû û dinya jî pir xweş bû. Me li ber dîwêr maseyek bi dest xistibû û li bendebûn ku garson were temiya me bigre.
Gelkî qelebalix bû, milet di ber me ra diçû û dihat.
Du xort hêdîka hatin li ber masa me rawestiyan. Pişta wan bi me da bû. Hîn min pê ra negîhandibû ku ji yê pêş xwe ra bibêjim, “xorto xwe hinekî ji ber me bidin alî”, camêr bêyî ku li me jî binêre, hema xwe bera ser masa me da.
Ji ber ku pişta wî bi me da bû min ruyê wî nedidît. Min çend caran hêdîka dahf da, da ku ji ser masa me rabe. Lê ranebû. Li ser vê, min tepek hêdî li kulêmeka wî xist û bi deng jî jê ra got:
-Ev çi ye? Ji ser maseya me rabe!
Bi vê gotina min ra ji ser masê hêzî xwe kir û berê xwe da min û got:
-Xalo, ma te ez nas nekirim?
Min bi hawakî matmayî bala xwe dayê û got:
-Li qusûra min nenêre lê min tu nas nekir.
Xort, bi awirekî xemgîn û gazinwarî got:
-Çawa dibe, hela baş bala xwe bide min, ez dişibim kê û dikanim lawê kê bim?
Min hinekî bala xwe dayê, lê min nikanîbû ew bişibanda kesî. Min bi rûyekî ken got:
-Heyran ev 27 sal in ez ji Wêranşarê derketime, belkî dema ez li wir bûm tu hîn nehatibûyî dinê. Ez rebenê Xwedê, ezê çawa bikanibim te nas bikim!
Li ser vê, xort got:
-Xalo, ez lawê Cemîlê me.
-Ez şermezar bûm.Cemîle xweng min e û min xwarziyê xwe nas nedikir.
Bi rastî zilm e.
Min got, hela hela, kuro wa ye tu bûyî zilamekî wek fêrizan.
Me xwe li hev û du piçikand.
Tam di vê taftafê da, xanimê ban min kir, got rabe, em bîstekê ji xwe ra derkevin der. Deme min çavên xwe vekir ne Dîcle, ne park û ne jî xwarziyê min hebûn. Ez ji wan hemûyan gelkî dûr, li Stockholmê, li Albya xopan, li salonê, li ser dîwanê dirêjkirîbûm.
Min fêm kir ku tiştê min dîtibûn TENÊ xewn bû. Tu têkiliyeke wan bi rastiya jiyana min ya sirgûniyê ra tunebû.
Ev 27 sal in ku ez mahkûm û sirgûnê dewleta tirk im. Dewleta tirk bi bêwîjdaniyeke mezin ez 30 salî mecbûrî dûriya ji welatê xwe kirim. Di 4-ê meha 11-an ya sala 2009-an da sirgûniya min diqede.
Dewleta tirk ji bo ku ez careke din nikanibim vegerim welatê xwe cezayê muebetê da min, xwest min ji vê maddeyê ceza bike.
Û mudeta muhrûrîzemaniya vî cezayî jî 30 sal in. Sîh sal jî di 4-ê meha 11-an ya sala 2009-an da diqede. Ez bi hawakî bê sebir û bê hedan li bende wê roja ku nigê min axa Wêranşarê bibe.
Ez bi şev û roj wê rojê xeyal dikim.
Gelo kesê min nas bike?
Gelo ezê kesî nas bikim?
Helbet ev ne cara pêşî ye ku tirk vê zilmê li kurdan dikin. Tirkan û pêşiyên wan berê jî wek min gelek kurdên kurdperwer û rewşenbîr bi vî rengê hovane mecbûrî sirgûniyê kirine.
Ez jî tenê yek ji wan im.
Sirgûnî wek kirasekî ji êgir e, gav û seetê bedena meriv dişewitîne, bîna meriv teng û dilê meriv jî zîz dike.
Meriv dibe wek zarokê nuh ji pêsîrê bibe, tim bînteng e, tim kelogirî ye. Hesret û bîriya welêt dibe wek hesreta dîtina dildarê, meriv dîn û har dike, xewên şevan li meriv dibe tûtya.
Meriv tenê dixwaze rojekê berî rojekê wê axê, wan cî û warên zaroktiya xwe tewaf bike.
Belkî jî piştî demek kin meriv xeyalşikestî bibe. Lê çi dibe bira bibe, meriv dixwaze wê bîstikê berî mirina xwe bijî. Wê hesreta bîrîkirinê wek kuleke şêrpençeyê ji dilê xwe derxe û bavêje.
Ji bo ku dil ji xwe ra rehet bike
Helbet ev sirgûnî, ev rojên mişt hesret û keser jî ewê rojekê biqedin û ezê jî bikanibim vegerim welatê xwe û van hesret û keserên salên sirgûniyê ji dilê xwe derxim.
Lê ya xerab, her ku ev dem nêz dibe, sebra min jî namîne.
Ez bûme wek mahkûmê ku bi tizbiyê rojên texliya xwe dijmêre. Bi nêzîkbûna wê rojê ra xewnên min jî zêde dibin. Êdî ne tenê bi şev, bi roj jî xewnên welêt û Wêranşarê dibînim.
Lê saweke giran jî xwe bera ser bedena min daye.
Ez ditirsim piştî hesret, keder û bîrikirina 30 salan, dema ez vegerim ne ez kesî nas bikim û ne jî kes min nas bike.
Gelo ev xewn îşareta wê rojê ye?

18 oktober 2007

Emerîka "çewal" rê tirkan da!

Li Tirkiyê bûyer hewqasî le ser hev tên meydanê, êdî meriv nizane li ser kîjanê raweste û girîngîyê bide kîjanê?

Bi kurtî li hember kurdan haşer mahşerek wer rabûye hey hawar, meriv dibêje qey vê civatê bi tevayî hişê xwe berdaye û wek nexweşekî tîmarxanê, dîn û har bûye.

Dema meriv li telewîzyonên tirkan temaşe dike, rojnameyên wan dixwîne, li serokên wan, li Serokwezîr û mezinên wan guhdarî dike, meriv matmayî dimîne. Meriv ji xwe ra dibêje Yarebî, civatek bi tevayî çawa dikane hewqasî nexweş be, miletek çawa dikane ji miletekî din hewqasî nefret bike, hewqas bitirse ?

Li gor serok û mezinên tirkan, heger kurd li Bşûrê Kurdistanê bibin xwedî dewlet, Tirkiye wek dewlet ewê ji ruyê cîhanê rabe û miletê tirk jî ewê nemîne. Îcar ji bo ku ew wenda nebin, dixwazin kurdan wenda bikin. Ev 30 sal in ku tirk bi vê psîkolojiya ku ew li ber wendabûnê ne dijîn.

Îcar ji bo ku ew wek dewlet û wek milet bijîn, dixwazin kurdan wek milet ji ortê rakin. A tezkereya îro di Meclîsê da hate qebîlkirin netîceya vê tirsê ye.

Ev çend roj bûn Tirkiye rabûbû ser nigan û li bendebûn ku Meclîsa wan bi lez û bez tezkereya hukûmetê qebûl bike. Nîhayet îro Meclîsa Tirkiyê, daxwaza hemû tirkan bi cîh anî û tezkereya ji bo êrîşa ser kurdan qebûl kir.

Bi vê tezkereyê Meclîsa Tirkiyê ji bo salekê destûr da Hukûmeta AKP-ê ku dema ew bixwaze ewê bikanibe artêşa(orduya)xwe bişîne ser Kudistana Federe.

Tezkere li gel 19 dengên red, bi 507 dengan hate qebûlkirin. Hijde(18)parlamenterên kurd yên DTP-ê li dijî tezkereyê raya red dan û sê hebên wan jî( Ayla Akat Ata, Batman/Bengî Yildiz, Batman/Fatma Kurtulan, Wan)nehatin Meclîsê.

Bêyî van 18 parlamenterên DTP, parlamenterekî CHP-ê yê Anqerê, Eşref Erdem jî dengê ”na” da. Eşref Erdem kurdên Anadoliya navîn e.

Helbet di Meclîsa tirkan da tenê 19 parlamenterên kurd tunene, bêyî parlamenterên DTP-ê, di nava partiyên din da jî bi qasî 100 parlamenterên kurd hene. Mixabin van parlamenteran jî bi faşîst û nasyonalîstên tirk ra ji bo leşkerên tirk êrîşê bibin ser gelê wan dengên xwe dan tezkereyê. Divê kurd wek milet van kesan yek bi yek nas bikin. Di divê malperên kurdan navê van kesên di malperên xwe da belev bikn. Ji bo ku miletê kurd navên van xayinên qewmê xwe di hafiza xwe da baş bi cî bike.

Belê, niha tezkere wek tapûyekê di destê Hukûmeta AKP-ê da ye, ji bo ku fermana kurdan rake, kînga bixwaze ewê emir bide leşkeran.

Piştî ku tezkere di Meclîsê da hate qebûlkirin Serokê Emerîkayê Bush li Qesra Spî civînek çapemeniyê çêkir û xwest Tirkiye sakîn be û dest bi ”tu operasyonan” neke. Bush, ji tirkan ra bi rengekî manîdar got:

”Vê sibehê li ser Tirkiyê ez bi Ryan Krocker û General Patrios ra beyivîm. Em gihîştin wê baweriyê ku operasyon ne di berjewendiya Tirkiyê da ye.”

Yanî bi aqil bin û li ciyê xwe rûnin. Min emir daye leşkerên xwe, heger hûn êrîş bikin ewê li we exin.

Ya hîn jî girîngtir, General Carter Ham jî do li Bexdayê di civîneke çapemeniyê da got:

Divê bê zanîn ku Îraq welatekî serbixwe ye, heger Tirkiye têkeve Îraqê, bêguman Îraqê serwerî û axa xwe bi rengekî pir ciddî biparêze.”

Piştî van beyanên General Carter Ham û serok Bush, tirkan ji mecbûrî dev guherandin. Niha dibêjin qebûlbûna tezkreyê nayê wê maneyê ku emê hema sibe herin têkevin Kurdistanê.

Ji ber ku General Ham, ”çewal” û ”ço” nîşanî wan da. Ji ber vê tirsiyê niha berdevkê AKP-ê rabûye qala ”macaraperestiya Îttîhatçiyan” û sebebê hilweşîna Împaratoriya Osmanî dike.

Wek min wê rojê jî di nivîseke xwe da gotibû, kûçik bi kûçiktiya xwe heger ji xwediyê xwe netirse, diçe her kesî, her kesî nerehet dike. Lê dema bitirse dibe wek keran, qed dengê xwe nake.

Artêşa tirk jî wek bonciyan gav û seetê diçe kurdan û wan nerehet dike. Kurd çiqasî bi kibarî, bi efendîtî dibêjin ”oşt” jî pere nake.

Çimkî ne ji xwediyên xwe ditirsin û ne jî ji kurdan. Lê Emerîka çer ”çewal” û ”ço” rê wan da, eynî wek bonciyekî biçûk, tavilê bû kûze kûze wan.
Ji ber ku tirs dîtin.

Loma jî hîn nuh qala ”maceraperestiya Îttîhatçiyan” dikin .
Lê ez bawer nakim tirkan ji dîroka xwe tu ders girtibin, girtibûna îro li hember kurdan ev siyaseta derî mirovahiyê nedimeşandin.

Bêguman tirkan xwestin bi van gavên avêtine tawîzê ji Emerîka bigrin. Lê Emerîka ne kurd in û ne jî Sûriye ye ku ji tehdîd û fortên tirkan bitirse. Ji mecbûrî wan jî serê ”ço” nîşanî tirkan da. Ez bawer dikim ev siyaset ewê pere bike.
Ji ber ku tirk bi xwe dibêjin:
"Ço ji Cinnetê derketiye

Yanî heta ku Emerîka di mesela parastina kurdan da ”çewal” nîşanî Artêşa Tirk bide, ewê zû bi zû newêribin êrîşê bibin ser kurdan.
Mimkûn e wek bonciyan yekcarnan bireyin û kurdan nereht bikin lê ewê newêribin rahîjin wan.
Bi hêviya ku "çewal" tim di destê General Patrios da be.

16 oktober 2007

Artêşa Tirk ji kurdan xûgiyê digre

Telewîzyona Haberturkê, li ser emrê leşkeran, kampaniyek alîkariyê bi navê ”Kampanya piştgiriya qehremanên têkoşîna li dijî terorê” daye destpêkrin. Yanî ji xelkê bi zor peran distînin.

Li gor hin malperên înternetê, artîst û hunermendê kurd, Yilmaz Erdoganê Colemêrgî jî tevlî vê kampaniya Haberturkê bûye û 100 hezar lîreyê Tirkiyê daye artêşê.

Ev kampanya dema Cûnteya leşkerî ya General Kenan Evren tîne bîra min. Wê demê jî ji kurdan bi vî rengî, bi zor pere top dikirin.

Piştî derbeya 12-ê Îlona 1980-î, leşkeran heger ne li hemû bajaran be jî, lê li gelek bajarên Kurdistanê kampanyeyên bi vî rengî îlan dikirin û ji xelkê bi darê zorê pere dicivandin. Kesên alîkarî didan navên wan yeko yeko di hoperlora belediyan da dixwendin û digotn filan kes hewqas pere daye. Bi vî hawî xelk îcbarî ”alîkariyê” dikrin.

Îro xwedêgiravî leşker ne desthilatdar in, lê tiştê dibe eynî wek wê demê ye. Dîsa di telewîzyon û rojnameyan da navên kesên pere dane artêşê diweşînin. Loma jî her kes, lê bi taybetî jî kurdên dewlemend ji ruhê xwe ditirsin. Û ne neheq in jî. Ji bo ku neyên kuştin xûgiyê didin leşker û çeteyên dewletê.

Bi îhtîmaleke mezin Yilmaz Erdogan jî ji ber vê tirsê ev xûgî daye dewleta tirk.


Hasîp Kaplan gotina xwe paş da girt

Parlamenterê DTP-ê yê Şirnexê Hasîp Kaplan, çend roj berê li ber Derîyê Xabûr, ji êrîşên di meclî da tên ser wan gazin kiribû û gotibû, ”berî ku em bipeyivin dixwazin me ji Meclîsê bavîjin. Û dû ra jî gotibû:

”Li pişta me Cûdî heye. Dîktator, leşker û zalimên ku ev 84 sal in Tirkiyê îdare kirine tim xwestine dengê kurdan bibirin.”

Hasîp Kaplan ji roja hatiye hilbijartin û vir da tu gotineke ku dilê kurdan rehet bike negotiyê. Lê çawa bû, di wê axaftina xwe da, bêhemdî be jî çend gotinên rast ji devê wî fistiqîbûn. Yanî ev cara pêşîn bû ku kurdan gotinek rast ji devê wî dibihîst. Bes pir neçû, Kaplan beyanek din da û got, “min tiştekî wiha negotiye, vana ne gotinên min in”

Ya rast, dema min ew ”gotinên wî” di rojnameyan da xwend, min qet bawer nekir ku ewê biwêribe tiştekî wiha bibêje. Îro derket ortê ku texmîna min rast bûye. Hasîp Kaplan ne ew mêr e ku biwêribe bibêje, ev 84 sal in ku hûn tirk dixwazin dengê kurdan bibirin û wan ji ortê rakin.

Û di van gotinan da bi qasî misqalê zereq jî xîlaf tuneye. Her kes dizane ku dewleta tirk ji roja ava bûye û vir da zilmeke pir meizn li kurdan dike û dixwaze wan bihelîne. Heger tu yê wek parlamenter newêribî vê rastyê jî bibêjî, tu li Meclîsê çi xweliyê li serê xwe kî!

Artêşa Tirk îro jî Kurdistan bombebaran kir

Tirk bi hemû dem û dezgehên xwe, bi hemû telewîzyon û rojnameyên xwe ve wek gurên har êrîşî kurdan dikin, kurdan tehdît dikin.
Hemû partiyên tirkan dixwazin artêşa wan zûtirîn wext kurdistana Federe aşxal bike.

Serokwezîr Erdogan, di axaftina xwe ya di civîna grûba AKP-ê da tezkereya ji bo îşxala Kurdistana Federe parast û dîsa gelek zirt dan xwe. Erdogan li gel Kurdan, îcar êrmenî û Emerîka jî da ber topan û gelek gef li wan jî xwar.

Erdogfan ji bo PKK-ê û gelê piştgiriya wê dike got:
”Vana ji hêjayiyên dînî û kulturî nesîbên xwe negirtine. Kesên bi vaomben ra (yanî bi PKK-ê ra) hevkariyê dikin û hebûna wan meşrû dibînin jî bi qasî wan sûcdar in.”
Erdogan di derbarê pêşniyara qetlîama êrmeniyan da Emerîka wiha tehdît kir:

”Divê Emerîka bi netîceyên kirinên xwe razî be. Heger Tirkiye zirarê bibîne, yên hember wê jî ewê zirarê bibîne.”

15 oktober 2007

Rî dibe bihost dijmin nabe dost

Di nivîsa xwe ya 10-ê mehê da min gotibû ku ”tirk ji emerîkiyan ra dibêjin, heger hûn biryra qetlîama êrmeniyan bigrin û ji Yekîtiya Ewrûpa ra jî dibêjin, heger hûn me rexne bikin û endametiya me dereng bixînin, emê êrîşê bibin ser kurdan û Kurdistana Federe îşxal bikin.

Û bi rastî mêrikan blof nekirine, çimkî dest bi merhela pêşî ya îşxalê kirine.

Wek tê zanîn Meclîsa Nûneran ya Emerîkayê biryara derbarê qetlîama êrmeniyan da qebûl kir. Yanî bi vî hawî, şertê tirkan yê îşxalnekirina Kurdistanê bicîh neanîn.

Li hember vê, tirkan jî bi van êrîşên xwe yên du rojên dawî, nîşan dan ku ew henekan nakin. Di tehdîdên xwe da ew gelkî ciddî ne.

Ev du roj in ku Artêşa Tirk gundên devera Zaxo, Dihok û Amedîyê, heta bi 30 km. Axa Kurdistana Azad bombebaran dikin. Li gor xeberên telewîzyona Zagrosê ji ber van êrîşên tirkan şewatek mezin bi daristanên herêmê ketiye û bi sedan gundî jî ji ber hewla canên xwe gundên xwe terikandine.

Tirk bi vê êrîşê jî nayên serî, ji bo îşxaleke hîn berfirehtir Serokkomar Abdullah Gul, îro ji nişka ve Serokê Dewleta Sûriyê Beşar Esad vexwend Tirkiyê. Esad sibe diçe Anqerê û ew heta roja pêncşemê mîvanê tirkan be.

Dîsa li gor xebera Pûkmedîa, Cîgirê Serokomarê Îraqê Tariq Haşimî jî ji bo hin hevdîtinan sibe bi lez diçe Tirkiyê.
Li vir tiştê balkêş bêguman şêla Emerîka ye.
Erê Emerîka him bi riya berdevkê Bush Edilman û him jî bi riya Wezîra Derva Condoleezza Rice, bala Tirkiyê kişand, xwest tirkan aş bike. Lê ne zêde.

Diyar e riyên dîplomasîyê, heyran û qurban tesîrê li tirkan nake.

Ji bo ku tirk dev ji xeyala îşxalkirina Kurdistana Federe û hilweşandina Hukûmeta Kurd berdin ji “zixtên dîplomatîk” bêtir, divê bivikê yanî ço bibînin.

Heger Emerîka di demeke pir kin da, bi rengekî pir cidî dîsa çewêl(çewal/telîs)rê tirkan nede, tirkê xwe li têlê biqelibînin. Û piştî ku têkevin Kurdistanê jî derxistina wan li gor îro ewê gelkî zahmettir bibe.

Qibris li ber çava ye. Mêrika bi tena serê xwe berberiyê bi cîhanê ra dikin. Neteweyên Yekbûyî li dijî wan e, li cîhanê yek dewlet jî îşxala wan nas nake, lê dîsa jî ne xema wan e.

Yê me wek girêkiyan cîhan û Neteweyên Yekbûyî jî ne li pişt me ye. Loma, ji bo Emerîka jî û ji bo me Kurdan jî ya herî baş ew e ku nehêlin tirk têkevin Kurdistana Başûr. Dema têkevinê emê hev û du gelkî biêşînin.

Tirkiyê îro “karta, sebeba PKK-ê û terorê” bi dest xistiye, ji bo hilweşandina Kurdistana Federe naxwaze vî şansê xwe wenda bike. Çimkî sibe dikane sebebekî wiha "giräng" nebîne. Loma jî dixwaze ne sibe, lê îro êrîşî kurdan bike.

Kurd çi dikin divê bikin, lê nehêlin tirk sînorên Kurdistana Federe derbas bikin. Ev yek ji bo me hemû kurdan meseleya man û nemanê ye.

Ji ber ku îro têkçûna Kurdistana Federe mirina kurdên bakur e.

AKP-ê li hember kurdên xwe jî dest bi herbê kirye.

Du roj berê ez bi birayê xwe yê li Mêrsînê ra peyivîm. Min li halê wan pirsî. Got, keko qet qal neke, rewş nuha ji dema 12-ê Îlonê jî xerabtir e. Kurd di bin teroreke pir mezin da ne.

Di hilbijartinên giştî da gelek kurdî ji bo ku li Tirkiyê demokrasî bi cî bibe, ji bo ku kurd bigihîjin hin mafên xwe yên netewî û demokratîk, ji bo ku Kurdistana Federe xwedêgiravî hinekî reht bike û helbet divê ez ji bîr nekim, ya herî girîng jî ji bo ku ”pozê general û kemalîstan were firikandin” hêviyên pir mezin ji AKP-ê dikirin. Loma jî ji kêmaqilî ji van zalim û Xwedênensan ra xebitîn û di nava kurdan da bûn berdevkên wan.

Lê netîce li ortê ye.

Kurdan gotiye:

- Rî(rih)dibe bihost dijmin nabe dost.

13 oktober 2007

Êrîşa tirkan pir nêz e !

Diyar e tirkan ji bo êrîşeke ser Kurdistana Azad biryara xwe dane. Bi îhtîmaleke pir mezin di van rojên pêş me da ewê êrîşê bibibin ser kurdên başûr.Bûyerên van rojên dawî, kuştina 12 sivîl û 15 leşkeran jî amadekariya bingeha vê êrîşê ye. Mesele êdî ne ku ewê êrîşê bibin ser kurdan ya na, mesele kînga ye?

Erdogan di peyva xwe ya li ser operasyona dervayî sînorên Tirkiyê wiha got:

”Dema ji derên bi dehan hezar kîlometir dûr hatin li Îraqê xistin kesî ji kesî destûr negirt. Loma jî di derbarê Îraqê da ya jî di derbarê operasyoneke li wir hewcedariya me bi aqildayina tu kesî tuneye.”

”Dema em li Parlamentoyê weke hukûmet biryara operasyoneke dervayî sînor bigrin, tehamula me ya wendakirina wextê tuneye. Ji bo ku em bikanibin tavilê vê gavê bavêjin ji xwe di nava tezkereyê da çarçoweya wê hatiye diyarkirn. Teferûatên wê him bi Serfermandariya me ra, him jî bi Wezareta Derva ra ewê were guftûgo kirin û dû ra jî dema talîmatdayinê ewê were tespîkirin.”

Ji van gotinan vekirîtir biryara herbê nayê eşkerekirin. Mêrik dibêje ji bo êrîşê em ne guh didin kesî û ne jî destûrê dixwazin.

Ya din jî, dibêje em nikanin zêde bipên, divê zûtirîn wext em tezkereyê ji Meclîsê derbas bikin û tavilê êrîşê bidin destpêkrin.

Dîsa li ser pirsa rojnamevanan, gelo şêla Emerîka ewê çi be, Yekîtiya Ewrûpa ewê çi reaksiyonê nîşan bide Erdogan pir vekirî got:

”Piştî ku meriv ket vê riyê helbet hesabê wê jî hatiye kirin, fatûreya wê çi dibe bila bibe, ev bedel ewê were dayin. Dema li ba cîrên teror were kedîkirin, dema her tiştê xwe ji wir bigre û li hember vê jî ew tiştekî nekin, pêwîst e hin tiştên em bikin hebin”

Bêyî van gotinê Erdogan yên îlanî- herb, do jî, Qumandarê Orduya Duyem Orgeneral Hasan Igsiz jî di axaftina xwe ya derbarê oprayoneke mihtemel da tiştên gelkî balkêş gotin: Hasan Igsiz jî wek Erdogan îma kir ku wan li hember kurdan biryara herbê daye û di demeke pir nêz da ev tişt ewê pêk were. Hasan Igsiz qala ”honikkirina” dilê tirkan jî kir û got:

”Bi dîqet me bişopînin. Lê kirinên me hemûyan bişopînin, ne tenê tiştên negatîv. Di rojên pêş me da ez bawer dikim hin tiştên ku ewê dilê we jî honik bike, dilê gelê me jî honik bike werin meydanê”

Ji van gotinên general Hasan Igsiz jî xuya dibe ku artêşê û hukûmeta AKP-ê li ser îşxala Kurdistana Federe li hev kirine û di rojên pêş da, piştî qebûlbûna tezkereyê(tezkere roja sêşemiyê dice Meclîsê)pir ne dûr e ku Hewlêr û Meclîsa Kurdistanê di serî da, leşkerên tirk gelek bajar û nuxteyên girîng yên Kurdistanê bombardûman bikin.

Tirk di vê biryara xwe da pir cidî ne û loma jî divê em qet xwe nexapînin û xafil jî neyên girtin. Divê Hukûmeta Kurdistanê van tehdîdên tirkan pir cidî bigre û li gor wê jî hemû tedbêrên leşkerî, aborî û siyasî bigre.

Wer xuya ye ku Bush jî nêta tirkan baş fêm kiriye û loma jî îro ji nişka ve Alîkarê Wezîrê Parastinê Erîc Edelman şand Anqerê. Di çenteyê Edelman da ji bo tirkan çi pêşniyar hene em nizanin. Lê tiştek pir vekirî ye, gava tirk bibînin ku li hember êrîşa wan ya ser Kurdan, hêzên Emerîkî ewê bi wan ra nekevin şer, ewê yekê nekin dudu û tavilê têkevin Kurdistana Başûr.

Yanî her tişt bi şêla Emerîkiyan ve girêdayî ye. Çimkî bêyî Emerîka tu hêzeke din nikane rê li ber êrîşa tirkan bigre. Saniya ku Emerîkî dudilî û sistiyeke biçûk jî nîşan bidin, artêşa tirk ewê têkevin Kurdistana başûr. Û dema têkevin kurdistanê jî berî PKK-ê ewê li PDK-ê, YNK-ê û li hukûmeta kurdistanê xin. Çimkî hedefa tirkan ne Dûran Kalkan û Alî Haydar Kaytan e, hedefa wan Hukûmeta Kurdistanê ye, Mesûd Barzanî ye.

Berî PKK-ê, ewê bixwazin darbeyê li Hukûmeta Kurdistanê xin. Ji ber ku sebebê esasî yê vê êrîşkariya tirkan ne PKK ye, hebûna Kurdistana Federe ye. Tirk li Îraqê hebûna vê statuya kurdan ji bo xwe tehlûkeyek pir mezin, wek destpêka xelasbûna kurdên xwe dibînin, loma jî dixwazin ji ortê rakin.
Sebebên din giş vir in.

11 oktober 2007

Tirkan ez kirim Eloyê Xemxur

Ji min ra bû derd, qet şevekê jî tirkan nehîştiye ez bê derd, bê kul, bê qahr, bi kêf û şadî pariyek nan bixwim û rehet razêm.

Ez kîjan kanala telewîzyonê vedikim li kurdan zilm û heqaret e, girtin e, îşkence ye, xwîn e, belengazî û hejarî ye û teroreke nedîtî li ser civata kurd e.

Li rojnameyên tirkan dinêrim heyhawar, ew ji telewîzyonan jî xerabtir in!

Li telewîzyon û malperên kurdan dinêrim ew jî dilê min honik û derdê min sivik nakin. Tiştê ez di wan da dibînim tew dibe qembûrê ser zembûr, kul û derdê min pirtir dibin.

Ez dixwazim henekekê bikim, ji we ra qala tiştekî xweş bikim. Lê ev bêbavên tirkan nahêlin. Dinya li me kurdan kirine zindan.

Ez nizanim ez çi bikim?

Ez bûme Eloyê Xemxur!

Loma jî ji mecbûrî ezê di vê nivîsa xwe da jî dîsa qala derd û kulan, qala zilm û zora tirkan bikim.

Wek dihat payin Meclîsa Nûneran ya Emerîkayê biryara derbarê qetlîama êrmeniyan da qebûl kir. Serokkomar Gul û Serokwezîr Erddogan xwe gelkî aciz kirin û mesajên pir sert dan Emerîkayê. Hercî raksiyonên civat û medyaya tirk e ji xwe tê zanîn; dîsa kirin qîjewîj, gelek fort dan xwe û gelek gefên vala li Emerîka xwarin.

Şertê tirkan yê neîşxalkirina Kurdistana Federe yek jê qebûlnebûna vê biryara qetlîama êrmeniyan bû. Bi vê gava pêşîn ya Meclîsa Nûneran diyar bû ku ne tehdîdîn tirkan û ne jî xebatên cuhûyan yên li dijî pêşniyarê zêde pere nekiriye. Tiştê balkêş, cuhûyan jî bi qasî tirkan ji bo qebûlnebûna pêşniyarê xebat kirn. Lê pere nekir. helbet ev biryar hîn nebûye qerar, di dawaiya salê da ewê bibe qerar. Yanî li pêşiyê hîn çend merheleyên din hene, dibê wan jî derbas bike.

Dewleta tirk li hember Emerîka pir perîşan û rezîl bûye. Xwe tûj û dîno mîno dikin pere nake, blofan dikin pere nake. Nizanin çi bikin.

Lê heyfa kurdên başûr û Emerîka ji kurdên xwe digrin. Zilmeke pir mezin li kurdan dikin. Her roj davêjin ser buroyên DTP-ê, qefle bi qefle endamên wan digrin, azar û eziyeteke nedîtî didin wan. Ew jî têr nake, behaneyekê dibînin, diçin serokên belediyan digrin, dixin hefsan.

Li kolanan gav û seetê êrîşê dibin ser kurdan û li vir û li wir însanan lînc dikin.

Di meclîsê da, di medyayê yê da heqaretên mezin li parlamenterên kurd dikin, wan rencîde dikin. Serokwezîr eşkere dibêje heger hûn ji PKK-ê ra nebêjin “terorîst” ciyê we li vir tuneye. Û gelek tehdîdên din.

Yanî bi kurtî îro li Tirkiyê û li Kurdistanê ji bal dewleta tirk va teroreke mezin li hember kurdan tê meşandin. Û serkêşiya vê terorê jî hukûmeta AKP-ê dike. Di hilbijartinên giştî da gelek kurdên siyasî ji bo piştgiriya bi hukûmeta AKP-ê ra gelek terorî çêdikirin û dixwestin ku kurd rayên xwe bidin wan. Kurdan rayên xwe dan wan. Lê netîce?

Netîce li ortê ye. Hukûmet di siyaseta li hember kurdan da ji emrê leşkeran dernakeve. Leşker çi dixwazin hukûmet tavilê emrê wan bi cîh tîne.

Înternet jî li kurdan yasax dibe

Di 23-ê meha pêş me da di derbarê “sûcên înternetê” da qanûnek derdikeve. Li gor vê qanûnê Tirkiye ewê ne tenê malperên kurdan yên li Tirkiyê, yên li dervayî sînorên Tirkiyê weşanê dikin jî xera bike. Yanî ewê nehêlin ku însan ji Tirkiyê malperên kurdên derva bixwînin û pê ra têkevin têkiliyê. Ev qanûn di 23-ê meha yanzdan da ewê derbasî praktîkê bibe.

Esas AKP bi van kirinên xwe li hember kurdan durûtiyê nake. Erdogan di propagandeyên xwe yên hilbijartinan da li nava çavên kurdan mêze dikir û bi dengekî herî bilind digot hûnê bibêjin:
-Yek dewlet, yek al û yek milet!

Û niha jî ji bo ku me bikin tirk çi ji destên wan tê wiya dikin. Loma jî dibê tu gazineke me kurdan ji Erdogan û AKP-ê tunebe. Hin kurdan bela sûc û bela sebeb hêviyeke ne mimkûn ji AKP-ê dikirin. Û bi vê hêviya bê bingeh him xwe û him jî gelê xwe dixapandin. A dibê ew kes îro bersîva van kirin û êrîşên AKP-ê bidin.

Cêjna we pîroz be!

Sibe Cêjna Remezanê ye. Cêjna we hemû dost, heval, xwendevan û hemû kurdan ji dil û can pîroz dikim. Bi hêviya ku cêjnên pêşerojê bê derd û kul bin.

10 oktober 2007

Tirkiye kurdan wek rehîne bi kar tîne

Do li Anqerê, Heyeta Bilind ya Têkoşîna li Dijî Terorê di bin serokatiya Serokwezîr Tayyip Erdogan da civiya û ji bo îşxala Kurdistana Federe gelek plan çêkr û gelek birayarên girîng girt.

Piştî civînê li ser navê heyetê beyanek kin hate belavkirin. Di beyanê da tê gotin ku ”operasyonên li dervayî tuxûb jî tê da”, li hember ”terorê” ewê her babet micadele were dayin.

Ji bo bicihanîna hin formalîteyên ”huqûqî” hukûmetê piştî civînê bi lez û bez tezkereyek şand parlamentoyê. Piştî ku parlamentoyê jî tezkere qebûl kir, êdî tu astengên ”huqûqî” li hember êrîşa artêşa tirk ya ser Kurdistana Federe namîne.

Di warê siyasî da ji xwe hukûmet di serî da teslîmî leşkeran bûye û amadeye ku hemû emir û daxwazên wan bicîh bîne.

Hin rojnameyên tirk îro dinivîsin, dibêjin di civîna Heyeta Bilind ya Têkoşîna li Dijî Terorê da ne tenê zemîn û şertên huqûqî ya êrîşa Tirkiyê ya dervayî sînor hate minaqaşekirin, li ser ”wext û zemanê” wê jî hin biryar hatin girtin. Yanî ewê kînga û piştî kîjan bûyeran dest bi êrîşa xwe bikin?

Li gor biryarên hatine girtin, dewleta tirk ewê van tarîxîn jêrîn û netîceyên wan jî bigre ber çavan û li gor wê hin gavan bavîje. Rojname çend tiştan rêz dikin lê ji van, du tişt gelkî girîng in. Loma jî ezê tenê li ser wan rawestim. Ew jî ev in:

* Îro di Komîtya Karên Der ya Meclîsa Nûneran ya DAY-ê da li ser qetlîama êrmeniyan biryarek tê minaqaşekrin. Netîceya ji komîteyê derê ewê siyaseta Tirkiyê ya hereketa derî sînor jî tayin bike.

*Yekîtiya Ewrûpa di 7-ê çiriya paşîn(meha 11-an) da ewê rapora xwe ya pêşketinê biweşîne. Uslûb û naveroka vê raporê ya derbarê Tirkiyê da ewê tesîrê li siyaseta Tirkiyê ya Îraqê bike.

Wek tê dîtin Tirkiye kurdan li hember Emerîka û Yekîtiya Ewrûpayê wek rehîne bi kar tîne. Careke din diyar dibe ku PKK tenê mahne ye. Û kêla mahneyan jî tu carî tije nabe.

Mêrikan ji Emerîkiyan ra dibêjin, heger hûn biryra qetlîama êrmeniyan bigrin û ji Yekîtiya Ewrûpa ra jî dibêjin, heger hûn me rexne bikin û endametiya me dereng bixînin, emê êrîşê bibin ser kurdan û Kurdistana Federe îşxal bikin.

Pir eşkere ye, tirk ji kurdan ra dibêjin, hûn rehîneyên me ne, ji bo ku em we nekujin dibê Emerîka û Yekîtiya Ewrûpa fîdyeyê bidin me.
Tiştên din giş propaganda û derew in.

.

08 oktober 2007

Dêlika reş û generalên tirk

Dêlikeke cîranê me ya reş heye. Heywaneke pir nerehet û har e. Navê wê bi swêdî “Bella” ye, em jê ra dibêjin “Bela.”!

Bi rastî jî dêlikeke bela ye. Ez pir hevza xwe jê dikim.

Dema li hewşê be kî ji kuçê bibihure, cîran ne cîran, nas ne nas qet pere ferq nake, miheqeq ewê herê, ewê bireyê.

Jinika reben bi rehetî çuqasî pê ra dipeyive, jê ra dibêje neçe xelkê, vana cîran in lê pere nake. Ne guh dide gotinên jinikê û ne jî şayişan jê dike.

Heta dema zarokên wan jî tên serdana wan, ew jî ji reyîn û êrîşa “Bella”yê para xwe digrin. Heta pîrê(heger ew tenê li mal be)wê aş dike çermê eniya wê diqete.

Gava pîrê wê derdixe gerê jî pir êrîşkar e, nayê zeftê, wek bergîrekê(yeka reş a porhinc û gir e) xwe vir da û wê da radikşîne û diçe xelkê. Heger ne qayişa hustuyê wê be ez bawer dikim ewê rojê çend kesan dabarîne.

Lê pîrê pir lê miqate ye û nahêle tu carî xwe nêzî rêwiyan bike. Dema yek ji ber wan derbas be, pîrê qayişa hustuyê wê baş dikşîne û bi toqa wê digre. Ne xwe dikane rahîje xelkê.

Çima?

Ji ber ku ji pîrê natirse. Loma jî guh nade emrên pîrî.

Lê gava mêrê pîrê wê derdixe der, dibe wek kereke guhdirêj, meriv dibêje qey ew ”Bella” har çûye û yeka milahîm hatiye.

Ne xwe vir da û wê da radikşîne, ne diewte, ne jî kesî nerehet dike. Yanî dibe wek kerekê, meriv dikane barê xwe jî lêke.

Çima?

Ji ber ku ji mêrik ditirse, hesaban jê dike. Loma jî ji emrê wî dernakeve. Dema derkeve, ew dizane ku ewê ceza bibe.

Ne heywan tenê, însan jî wiha ne, dema ji kesî ”netirsin” yanî hesabê tu dezgehê, tu qanûnê, tu organê nekin nayên zeftê, dilê wan, menfeeta wan çi û çawa bixwaze wer bikin.
Yanî dibin wek generalên tirkan!

Heger generalên artêşa Tirkiyê jî wek dêlika ”Bellayê”, ew jî ji xwediyên xwe bitirsiyane ewê hewqas bêperwa nebûna.

Lê mêrikan qurişekî xwe jî di qanûnan, di hukûmetê, di serokkomar û serokwezîr nadin. Loma jî kînga dilê wan bixwaze, însanan dikujin û didin kuştin.
Lê sûc ne yê generalan e, xwediyên wan ne tu meriv in. Erê hukûmet in, lê hukum ne di destê wan da ye.

Bala xwe bidinê dilê wan, menfeeta wan çawa dixwaze wer dikin. Ne guh didin hukûmetê û ne jî kesekî din.

Heger menfeeata wan teşxelê û tevlihevîyê bixwaze, teşxelê û tevliheviyê derdixin.
Hger dilê wan teqandina bombeyan bixwaze, tavilê pê li qumça ”dewleta kûr” dikin û li vir û li wir sabotajan dikin, bombeyan didin teqandin, însanan qetil dikin, xwînê diherikînin.
Heger dilê wan bixwaze bi riya medyaya di emrê xwe da tavilê şerekî psîkolojîk didin destpêkrin û qiyametê radikin.

Dema ev jî têr neke, çend qetlîamên mezin dikin, ji kurdan 10-15 kesan gullebaran dikin û dixin hustuyê PKK-ê.

Ku ev jî têr neke, îcar ji leşkerên xwe 10-15 kesan dikujin ya jî bi hawakî didin kuştin. Û helbet wê jî dixin hustuyê PKK-ê.

Wer xuya ye van bûyerên dawî yên li Hemikana gundê Bêşebabê û li Şirnexê li gor vê programê tên meşandin. Yanî wek gelek caran, general dîsa rasto-çep lêdixin.

Van qetlîaman dikin, ji bo ku kurdên bakur baş serkut û terorîze bikin.

Ji bo ku maf û dezgehên heyî paş da ji wan bistînin.

Ji bo ku rê li ber guhertin û reformên demokratîk yên ku Yekîtiya Ewrûpayê dixwaze bigrin.

Çimkî pir hindik dikane feydeya van reforman bigihîje kurdan jî.

Van qetlîaman dikin, ji bo ku bahane û zemîna êrîşa ser Kurdistana azad peyda bikin.

Baş e, meriv dikane bipirse, hukûmet li ku ye û çi dike?

Hukûmet ketiye hewla ruhê xwe. Ji bo ku artêş wek Erbekan, wan jî bi pihînekê ji ser kursiyên wan negindirîne Erdogan û Gulê bizok amadene ku her babet emrên generalan bînin cî. Ji xwe ji berê da ye mafê tu hukûmetê tuneye ku têkilî siyaseta artêşê ya li hember kurdan bibe. Îro jî ev siyaset berdewam e.

Netîce, heta ku siyasetmedarên tirk tirsonekên wek Erdogan û Gul bin, leşkerê tim wek xwe bikin.
Yanî heta ku axê me Om be ewê xwelî tim li serê me kom be!

Îlana min olan da!

Min do ji malperên ku îlana blogga min (yanî kewera hingiv) neweşandibûn hin gilî û gazin kiribû û çend sitriyên çavbeloq jî hêdîka di kulêmekên xwediyên malperan ra kiribû.

Vê êvara dema ez ji kar hatim, piştî çend loq xwarin, min kompîtora xwe vekir û serdanek bi lez da malperên ku ez j iwan tije bûbûm û min ji wan ra kiribû ser hev. Li bayê bezê min dît ku ”Avesta” û ”Lotikxanê” îlana min weşandine.

Lotikxanê her çiqas hin ”lotikên” şaş û ne di cî da avêtibin jî lê xem nake, dîsa jî mala wan(Avesta û Lotikxane) hezar û yek carî ava be.

Dibe ku hin malperên din jî dû ra biweşînin ya jî qala ”îlanê” bikin. Ez ji nuha da ji wan ra jî sipas dikim.

Xwendevanekî gotiye, ”qey te perê îlana xwe nedaye, ma tiştekî belaş heye!”
Heyran, dibêjin ”dermanê gurrî hebûya ewê di serê xwe bida”, perê min hebûya ezê jî wek wan bibûma xwediyê malperên hêl û mêlî! Sermiyanê min hêvî û ”fortên” vala ne, diyar e ew jî pere nakin…

07 oktober 2007

Agahdarî !

Ev îlana li jêr do êvarî min ji malperên kurdan Avesta, Azadiya Welat, Dema Nû, Nefel, Netkurd, Pûkmedîa, Serwext û Rizgarî ra şand. Heta niha malperekê jî neweşand. Ez bawer dikim ji ber piraniya nûçeyên pir girîng û tunebûna wextê dor nehatiye weşandina îlana min.

Ji bo ku haya we xwendevanan jî ji vî karê min hebe, ez vê îlana ku tu malperên kurdî neweşandin li vir pêşkêşî we jî dikim.

Îlan !
Silav li we hemû kurdan!
Heger hûn dixwazin bi kurdiyeke rast û şîrîn, bêyî ku serê we biêşe û hûn muhtacî tercuman û ferhengên tirkî bibin di malpera min "zinarexamo.blogspot.com" da nivîsên hindik û rindik bixwînin û tameke lezîz jê bigrin. Ez soz didim we, bi saya nivîsên hindik-rindik hûnê ferqa kurdiya wek gêrmiya gavanan ku hûn heta nuha mecbûrî wê bûne û ya wek hingivê Bedlîsê bi çavên serê xwe bibînin û jê nesîbê xwe bigrin.
Gotin ji min ziyaret ji we.

06 oktober 2007

Tirk bi şivên ra digrîn bi gur ra goşt dixwin!

Di sala 1979 an de Ayetullah Xomeynî ji hemû Muslumanên çîhanê xwest ku ew her sal roja îniya dawî ya meha Remezanê bikin roja azadkirina Qudsê û rakirina dewleta Îsraîl ji cîhanê. Piştî vê beyana Xumeynî, her sal di serî da Îran, li gelek welatên musilman di vê rojê da li dijî cihûyan û Îsraîlê gelek protesto tên çêkrin.

Tirkan jî bi vê munasebetê do(5/10) li Stenbolê, li Mizgefta Fatîhê bi beşdarbûna gelek rêxistinên îslamî û çep meşek mezin çêkrin. Di meşê da li dijî dewleta Îsraîl û cihûyan gelek slogan avêtin. Wek ku ew dijminên Îsraîl bin.

Lê ya balkêş di eynî rojê da derket ortê ku Erdogan du roj berê telefonî Serokkomarê Îsraîlê Şîman Peres kiriye û ji bo ku ”Pêşniyara Qetlîama Êrmeniyan” di 10-ê oktobirê da di Kongreya Emerîka da neyê qebûlkirin jê alîkarî xwestiye. Û Şîmon Peres jî wek her tim soza alîkariyê dayê dewleta tirk û Erdoganê îslamîst.

Yanî mêrikan him emrê Xumeynî bi cîh tînin û meşên qelandina cihûyan û dewleta Îsraîl li dar dixin û him jî ji dewleta Îsraîlê alîkariyê dixwazin. Û digrin jî.
Belê, li alîkî dibêjin ”bimre Îsraîl” û li aliyê din jî xwe davêjin dexlê dewleta Îsraîl û jê alîkariyê dixwazin.

Lê gava bêhemdî, carê yekî cihû silavekê jî dide kurdekî, tirk, ji hêzên îslamî bigre heta bi çep û komînîstan wan qiyametê radikin û dibêjin ”kurd merivên Siyonîstan e, Îsraîl ji bo avabûna Kurdistaneke serbixwe alîkariya kurdan dike” û gelek derew û bêbextiyên din.

Meriv û berdevkên Erdoganê îslamîst gav û seetê kurdên başûr bi zilamtiya Îsraîlê îtham dikin, lê wek tî dîtin ew bi xwe di roja herî teng da alîkarî û piştgiriyê ji dewleta Îsraîl dixwazin.
Û em kurd jî nikanin vê sextekarî û bêexlaqiya wan têxin çavên wan.

Îcar diyar e têkiliya bi Îsraîl ra ji tirkan ra adet e, lê ji me kurdan ra qebhet e!
Tirk fêr bûne, bi şivên ra digrîn, bi gur ra goşt dixwin!
.

04 oktober 2007

Kalîteya jiyanê

Li gor ”Endeksa Kalîteya Jinanê” ya Neteweyên Yekbûyî di nava 154 welatan da Tirkiye bûye welatê 96-mîn. Yekî tirk ev xeber bi hêrs ji hevalê xwe yê kurd ra xwend û got:
-Wey arî li serê me be, tu dibînî em çiqasî li pey xelkê mane!
Yê kurd keniya û got:
-Heyran tu dev ji kalîta jiyanê berde, hema bira em kanibin bê qeza û bê bela bijîn ew jî besî me ye.

Bi kêrî tiştekî nayê
Danê êvareke xweş bû, çend heval bi balonê derketibûn seyranê. Piştî demekê îstîkameta xwe wenda kirin. Çaxa yek li jêr dîtin gelkî kêfa wan hat û balon hinekî daxistin. Dema ketin meda bankirinê ji balonê deng li yê erdê kirin, gotin:
-Bira, ma tu zanî em li ku ne?
Yê li erdê li wan vegerand, got:
-Hûn di balonê da ne…
Yê di balonê da gotin:
-Miheqeq ev Îbrahîm Guçlu ye, tiştê dibêje rast e lê bi kêrî tiştekî nayê.

03 oktober 2007

Derewên bi boçik

Serokkomarê Tirkiyê Abdullah Gul, îro li Strasburgê li Meclîsa Parlamenteran ya Konseya Ewrûpayê axaftinek sosiret kir.Gul, di axaftina xwe û bersîvên pirsan da tam wek tirkekî peyivî. Gul got, li Tirkiyê îşkence tuneye, ji ber fikir û baweriyên cuda neheqî li kesî nabe, her kes fikrên xwe bi hawakî azad tîne ziman, kes ji ber fikrên xwe nakeve hefsan, kurd azad in û neheqî li wan nabe û gelek virên din.
Li ser mesela kurd bi rengekî bê heya got, li Tirkiyê mesela kurd tuneye, radyo, telewîzyon û rojnameyên kurdî hene. Zimanê kurdî serbest e. Û gelek tiştên din.
Ez zêde dirêj nekim, camêr got tu kêmasiyeke me ji ewrûpiyan tuneye, li welatên Ewrûpa çi maf û azadî hebin, li welatê me jî heman maf û azdî hene.
Li hember van derewên bi boçik meseleya mêrikê zaza hat bîra min.
Li Swêregê, di xutba roja îniyê da mele qala xweşikiya Cinnetê dikir. Digot Cinnet dereke hewqas xweş e ku qet jê nayê gotin. Ji pirbûna bax û bexçeyan, ji her babet darên fêkî tîrêjên rojê jî bi serê meriv nakeve. Hejîrên Cinnetê tu dibê lep in. Hebên tirî wek bêçiyên meriv dirêj in. Sêv wek yên Meletyê tu dibê cimcime ne. Her hinarek bi qasî seriyê însanekî mezin e. Hirmê wek hingivê Belîsê, hema di devê meriv da dihelin…
Li hember vê tarîfa mele ya Cinnetê, ji nav cimatê zazayekî ji Qetinê xwe ranegirt, got:
-Mele mele! ma tu çima hewqas dirêj dikî, hema bêje Qetîn e û xelas...
Ez li ciyê civînê bûma mine jî wek mêrikê Qetînî bigota:
-Gul effendi, zêde dirêj neke, hema bibêje Tirkiye Cinneta maf û azadiyan e û temam.!
Tiştê herî tirajî-komîk her kes dizane ku azadiya Gul tuneye di ziyaretên resmî da pîreka xwe bi xwe ra bigerîne. Serokkomar û Serokwezîrên Tirkiyê nikanin xanimên xwe bi xwe ra bibin meclîsê, lê li gel vê jî li paytexta demokrasiya Ewrûpayê dikane bê fedî û heya pesnê demokrasiya Tirkiyê bide û bibêje li welatê me her kes azad e, ji ber fikir û nasnameyê neheqî li kesî nabe(!)
Ez bawer dikim her derewek bi qurişekî bûya jî nuha Tirkiye ji zûda bat bûbû.

02 oktober 2007

Li Tirkiyê darbeyek din bi rê da ye

Serokerkanê artêşa tirk Yaşar Buyukanit di axaftina xwe ya do da dîsa bi zimanekî tûj û diminane êrîş bir ser miletê kurd, ser tevgera kurdan ya siyasî û bi taybetî jî hebûna Kurdistana Federal ya jî çêbûna Kurdistaneke serbixwe ji bo Tirkiyê wek tahlûkeyek pir mezin nîşan da. Li gor Buyukanit heta ku DTP û parlamenterên wê di Meclîsa Tirkiyê da bin ji wan ra rehetî tuneye.

Ji bo ku Tirkiye rehet bike, dibê tevgera gelê kurd ya demokratîk û siyasî bi temamî bête pelçiqandin û Kurdistana Federe jî nemîne.

Li alî din artêş ne hukûmetê û nej î Serokkomar nas dike. Hukûmet çi dike, Serokkomar çi dibêje artêş qet guh nadê, ew siyasetek li gor dilê xwe dimeşînin.

Do Meclîs vebû, Abdullah Gul peyivî lê Serokerkan beşdar nebû. Leşker beşdarî resepsiyona vebûna Meclîsê jî nebûn. Serokerkan çû li dereke din axaftineke mişt tehdît kir.

Yanî bi kinî artêş pênc qurişê xwe jî di Serokkomar û hukûmeta AKP-ê nade. Û bi her hawî nîşan dide ku dev ji kurdan jî bernadin. Ne tenê kurdên bindestên xwe, kurdên başûr jî di nava hedefên artêşa Tirk da ne.

Tiştên meriv ji kirin û axaftinên generalên tirk derdidixe zû ya jî dereng ewê darbeyeke din bikin. Ji ber ku derbasbûna demê di eleyhê xwe da dibînin. Her ku dihere, Tirkiye nêzî endametiya Ewrûpayê dibe, kurd him li Tirkiyê û him jî li Başûr bi pêş dikekevin û hêdî hêdî dibin xwedî maf û statuyeke siyasî. Ev yek dewleta kûr û artêşa tirk pir ditirsîne. Loma jî bêyî darbeyeke leşkerî tu riyeke din nabînin.

Qetlîama Şirnexê haziriya vê darbeyê ye. Bombeyên li vir û li wir diteqin hemû jî amadeyiyên vê hedefê ne.

Li gor generalan ancax darbeyeke leşkerî dikane rê li ber pêşketina AKP-ê, endametiya Tirkiyê ya Yekîtiya Ewrûpayê û serxwebûna kurdên başûr bigre.

Dikane were pirsîn, baş e wê demê li benda çi ne, ji bo çi dest nadin ser hukim?

Bê guman darbe her tim nabe, dibê şert werin amedekirin. Yanî dibê wezna wê were.
Artêş bi van kirinên xwe yên dawî; bi qetlîama, Şirnexê, bi teqandina bombeya li Îzmîrê, bi axaftina Yaşar Buyukanit ya do û gelek tiştên din gav bi gav nêzî darbeyeke din dibe. Hedef jî dîsa kurd in. Dibê em kurd qet xwe nexapînin siyaseta artêşê ji nêz va taqîb bikin û li gor wê tedbîrên xwe bigrin.
Ez hêvî dikim ku texmînên min hemû pûç bin û li Tirkiyê darbeyek din nebe. Lê îro şertên bûnê ji yên nebûnê zêdetir in.

Sipas!

Ev çend roj bûn min li malpera Rizgarî nenêrîbû. Îro li ciyê kar, berî ku ez kar biqedînim min got hela ez seriyekî bidim malpera dostên xwe yên Rizgarî, gelo ew di çi halî da ne. Ji ber ku ev demek dirêj e ez qet neçûme gazî û hawara wan. Bi vekirina malperê ra BLOGA min hema şûle da.

Belê, min dît ku piştî Netkurdê, hevalên Rizgarî jî nûçeya ”Bloga” min, bi nivîseke ”hingivîn” (wek straneke gorbuhuşta Eyşe Şan xanimê, hema meriv dixwaze gav û seetê lê guhdarî bike) û bi rismekî min yê ku sed qatî ji orjînalê xwe xweşiktir belav kirine.
Xwedê kêmasiya dostên wiha nede!

Li ciyê kar min risim nîşanî xanimeke nazenîn ya Misrî da û jê ra got ev EZ im. Min jê ra bi newalek Quran sond xwar lê dîsa jî bawer nekir..

Digot dinya jî xera bibe dîsa jî ev ne tu yî. Û dû ra jî bi ken got:
-Ez sond dixwum kîjan jin vî xortê çeleng li kolanê bibîne rehet nahêle, miheqeq ewê bide dû. Îcar ev tu yî?
Dema ew dipeyivî, min di dilê xwe da digot, ya Rebî ez hêvî dikim ku gotinên vê esgûgê bi rast bigere û bi rastî jî bi rê da xanimek bela xwe di min bide. lê ez ji siûda xwe pir ne bawer im. heta nuha xêreke wiha bi serê min neket, lê dibe ku ji nuha û pê va biqewime.
Hêvî ji Xwedê nayê birîn!
Li gel her tiştî ez bawer dikim ku sedsala bîstûyekê ewê bibe sedsala serkeftin û serxwebûna kurdan û sala 2008-an jî ewê bibe sala serkeftina min. Piştî ku destpêk wiha be dawî êdî diyar e. Yanî ev nîna ye, tirnîna hîn li dû ye.

Ciwanî
Sofî riya xwe kur kir, melhem û lewante jî baş di xwe da û dû ra jî çû xwe da ber neynikê û ji xanima xwe ra got:
-Sibehan dema ez riya xwe kur dikim ez deh salan ciwantir dibim.
Xanim bi awirekî manîdar keniya û got:
-Ê ku rast e ne derew e, bi şev jî carê kur bike, qenekê ewê bi kêrî tiştekî bê.

Gelek sipas ji bo Netkurd, Rizgarî û malperên ku ji nuha û pê da ewê qala “BLOG”a min bikin.

01 oktober 2007

Wa ye xêrxwazekî min jî derket

Piştî nivîsa min ya do(Diyar e ji min ra dike li hev were)xêrxwazekî min bêyî ku navê xwe bibêje, gotiye ez hêvî dikim ”Xwedê ji te ra her tim weha li hev bîne.”

Ez matmayî mam, çawa kurdekî di xwe ra dîtiye û ev herdu rêz nivîsî ye?
Ji ber ku çi kin, çi jî dirêj, nivîsandin ne adeta me kurda ye. Em kurd heyranê axaftinê ne. Li ba me çîrok jî, dîrok jî her tişt devkî ye. Ya meriv telefonî hev dike, ya jî dema di şîn û şahiyekê da bêhemdî rastî hev bê jê ra dibêje, ”wele filan nivîsa te baş bû” û bi vî hawî wezîfa xwe tîne cî.

Carê ji ber ku vî xêrxwazê min ev adeta bav û kalan xera kiriye ji bo min tiştekî pir girîng e. Û ya din jî di ser da xêra min xwestiye. Ev jî hêjayî teqdîrê ye. Ji ber ku di nava siyasetmedar, edîb û nivîskarên kurd da ev jî pir ne normal e.

Min di dilê xwe da got, birayê delal, înşeelah dua te, dua Xocê Xizir be û tavilê were qebûlkirin.

Esas heta nuha tu carî kabê min mîr nehatiye. Ez hêvî dikim ku di dawiya jiyana min da siûda min jî wek ya hinekan serî hilde.

Lê ez jê pir ne bawer im.

Dostekî min yê dêrîkî heye, Xwedê îşê wî rast bîne û yeka wî bike hezar, ew jî wek min tim xwe bê şans his dike. Çaxa îşê wî baş nemeşiya û keçikên swêdî “rica” wî qebûl nekirana bi qehr digot:

-Ji asîmanan qu… jî bibare kîr tê li serê min dikeve kuro!

Her çiqas ez wek vî dostê xwe yê dêrikî ne reşbîn im jî lê ez dizanim ku bi dua meriv nagihîje tu miradan.

Ez we xwendevanan nizanim(bêguman ku xwendevan hebin?)lê kêfa min gelkî ji malpera min ra tê.

Dibêjin jijo pepkê xwe di pişta çêlika xwe daye û bi evîndariya dayikî gotiye:
-Wey ez bi qurban bû mê, çi pûrtek nermik, wek pembo!

Ez jî wek dayika jijo, ev du roj in li malpera xwe dinêrim û dibêjim:
-Çi xweşik e !

Rojek zêde
Dibêjin ji yekî ne sofî pirsîn, gotin:
-Te çend rojan rocî girt?
Mêrik yekî mizawir bû, got:
-Ji ber nexweşiyê, min tenê rojekê kanîbû bigirta.
Pîrekî elewî jî li wir bû. Dema eynî pirs ji wî jî hat kirin, pîr qet xwe netertiland û got:
-Wele vî hevalî rojek ji min zêdetir girtiye!