31 december 2007

Sala we ya nû pîroz be !

"Bi hêviya ku hûn sersalên xwe bi evîn û bextewariyê bixemilînin, daxwaz û hêviyên xwe bi serfiraziya welatê xwe bikemilînin."

Ev pîrozbahiya jorîn şaira kurd ya bi nav û deng , ya dilzîz û xemxura welatê xwe û li ba min jî gelkî ezîz û giranbuha, Fatma Savcî ji min ra şandiye.

Pir kin gotiye lê gelkî xweş gotiye.

Bêyî destûra wê, ez van gotinên hingivîn û mişt hesret û evîna welatekî azad û serbixwe ne dikim mesaja malpera xwe ya 2008-an.

Bi hêviya hemû xem û xeyalên we di sala nû da bi rast bigerin û miletê kurd rastî tu bela û bobilatan neyê.

30 december 2007

Ocalan dîsa şîret li dewleta tirk kir

Serokê PKK-ê, ”rêberê” gelê kurd û xwêrxwazê dewleta tirk Abdullah Ocalan, di hevdîtina xwe ya dawiyê da bi riya abûqatên xwe dîsa agir bera erdê da, dîsa gelek şîretên dostane li dewleta tirk kir.

Ocalan, wek her tim di vê hevdîtina xwe da jî gotiye, tu feydeyeke Tirkiyê di operasyonên li hemberî PKK-ê da tuneye. Divê dewleta tirk dev ji şerê li dijî PKK-ê berde, heger PKK were tasfiyekirin wê demê ewê xeta neteweperestan, xeta kesên ku dewleteke kurd ya serbixwe dixwazin, yanî xeta Mesûd Barzanî û Celal Talebanî bi ser keve û di netîcê da jî ewê li başûrê Kurdistanê dewleteka kurd ava bibe.

Ecêba giran!

Xwedê dinyayê ji vê felaketa mezin bisitirîne!

Îcar kê bîra xwe û dewleta kurd kurro?

Avabûna dewleta kurd îşrate roja qiyametêye.

Heger li başûrê Kurdistanê kurd bibin xwedî dewlet bi rastî jî ne ji bo tirkan tenê, kurro ji bo hemû dinyayê jî felekatek pir mezin e.

Xwedê dinyayê bisitirîne!

Divê hemû dinya hêza xwe bike yek û rê li ber vê dewleta kurd bigrin.

Wek Bavê Nazê negot, ”wa weylê”!

Ma qey em kurd dikin bibin sebebê 6-7 milyar însan?

Wek birêz Ocalan jî jê ditirse, avabûna dewleteke kurd dikane bibe axirdewra dinyayê. Xwedê di serî da tirkan û dû ra jî hemû însaniyetê ji vê felaketa dewleta kurd bisitirîne.

Birêz Ocalan ji vê felaketa mezin çiqasî bitirse heqê wî heye(!)

Kurd û dewlet?

Wey kevir bibare!

Tobe tobe!

Ji bo ku roja qiyametê zû neyê divê dewleta kurd çênebe û kurd jî tim bindest û kole bimînin.

Belkî bi vî hawî dilê Ocalan hinekî rehet bibe.

Em vegerin ser gotinên Ocalan, serok û rêberê miletê kurd.

Ocalan, operasyonên Tirkiyê jî şirove kiriye û gotiye, tu feydeyek tirkiyê di van êrîşan da tuneye, êrîş tenê bi kêrî Emerîkayê tên, bi kêrî YNK û PDK tên, heta bi kêrî Îranê tên.
Li gor Ocalan, Emerîka baş dizane ku PKK bi van operasyonan naqede, loma jî alîkariyê dide Tirkiyê, ji bo ku belayeke hîn mezintir bîne serê Tirkiyê.

Lê şîreta Ocalan li dewleta tirk ya herî girîng gotiye, ”qedandina PKK-ê jî jixwe ne li berjewendiya Tirkiyeyê ye. Dema PKK were tasfiye kirin, ewê alternatîfa avabûna dewleta netewî ya bi desteka Emerîka û îngilîzan li Başûr têkeve dewrê û derbasî perçeyên din bibe.

Bala xwe bidinê, camêr li perçên din yên Kurdistanê rizgariya kurdan wek ji bo Tirkiyê wek xeterekê dibîne. Û hîn jî ”serokê” gelê kurd e.

Ocalan piştî gelek şîret û pêşniyar gotiye di nava kurdan da du xet hene:

”Yek, xeta dewleta netewî ye ku li Başûr Emerîka piştgiriya wê dike. Ewê vê xetê li Başûr bikemilînin û îxracî hemû kurdan bikin.

Xeta duyem jî xeta me ye, xeta konfederalîzma demokratîk e. Tirkiye nizane ku heger PKK biqede ewê çi were serê Tirkiyeyê. Bi vê siyasetê dixwazin him dewleta tirk, him PKK-ê bigrin bin kontrolê.”

Bi van gotinên xwe Ocalan, PKK-ê wek artêşa Tirkiyê dibîne, dibêje heger artêşa we belav bibe ewê malik li we bişewite.

Ez nizanim çi bibêjim?

Hema Xwedê kurdan ji bêtarên girantir bisitirîne!

Wek tê zanîn ev ne cara pêşî ye ku Ocalan, li Başûr avabûna dewleteke kurd û bi giştî jî tevgera kurd ya netewî ji bo dewleta tirk wek tahlûkeyeke mezin dibîne. Û dixwaze dewlet esas berê xwe bide vê ”tahlûkeyê.”

Ocalan, di hemû azaftinên xwe da ji dewleta tirk ra dibêje, divê hûn ji min û ji PKK-ê netirsin, em ji we ra ne tahlûke ne, hebûna me li menfeeta we ye, dema em tunebin hûnê bêtir zirarê bibibînin. Ji bo we, tahlûkeya herî mezin Mesûd Barzanî, Celal Talabanî û tevgera kurd ya millî ye.

Gelo ji bo çi Ocalan her tim Barzanî, Talabanî û tevgera kurd ya netewî wek tahlûke nîşanî dewleta tirk dide?

Bê guman sebeb pir eşkereye û Ocalan dizane çi dike.

Li ba me kurdan kulturek, tradîsyonek heye, di şerên eşîran da, dema meriv heyfa xwe digre, meriv li her kesî naxe, meriv diçe li SERÎ dixe, li wî kesê ku av jê sar û germ dibe. Kesê ku dikane tiştan li hev ragire, dikane pêşengiyê bike wî ji ortê radike.

Meriv li ”serî” dixe ji bo ku dijmin bê serî bimîne, bibe wek laşê bê serî. Û laşê bê serî jî jixwe miriye, tu zirar jê nayê.

Ocalan jî dizane ku li başûrê Kurdistanê serê tevgera kurd ya netewî îro ev hêz in , ev kes in. Dema Barzanî, Talabanî û tevgera wan ya niştimanperwer were tasfiyekirin kurd ê bibin wek pezê bê şivan, 40-50 salên din jî ewê wek koleyan bijîn û belkî jî heta wê demê biqedin.

Lê bi hebûn û yekîtiya PDK û YNK-ê û tevgera netewî ya li pişt wan kurd dikanin li Başûrê Kurdistanê bibin xwedî maf, xwedî desthilat, heta xwedî dewleteke serbixwe.Û ev hêz bêguman hêdî hêdî ewê li hemû beşên Kurdistanê yên din jî belav bibe.

Yanî li Başûr avabûna dewleteke kurd ya jî hebûna federesyoneke kurd û ereban ji bo hemû kurdan dibe wek sengerekî pir qewî, bi saya vî sengerî kurd dikanin şerê xwe hîn baştir, hîn xurttir bikin û di rojên teng da jî dikanin xwe baştir biparêzin.

Wek rewşa PKK-ê ya îro. Bê şik Heger ne hebûna Kurdistana Federe bûya nuha ji zû da tirk, ereb û emerîkiyan hêzên PKK-ê ji wan herêman derxistibûn, zirarên mezin dabûn wan.

A Ocalan ji bo ku ruhê xwe xelas bike, dixwaze bi vê ”tehlûkeyê” yanî bi çêbûna dewleteke kurd tirkan bitirsîne.

Hêviya Ocalan ew e ku dewleta tirk ji dêlî mirinê ewê bi tayê razî bibe û wî efû bike.

Loma jî xelasiya xwe ya şexsî ji xelasiya miletê xwe girîngtir dibîne.

Loma jî gav û seetê ji tirkan ra dibêje, heger hûn dixwazin kurd li başûrê Kurdistanê nebin xwedî dewleteke serbixwe û dû ra jî perçeyê di bin destê we da ji we negrin, divê hûn min berdin û PKK-ê jî zeîf nexînin. Zeîfiya min û PKK-ê xurtbûna Barzanî, Talabanî û avabûna Kurdistaneke mezin e.

Ocalan bela sebeb xwe li aqilmendiya tirkan radikşîne û li ber baranê şil dike. Jixwe ji bo kurd li tu beşekî Kurdistanê nebin xwedî maf û desthilat çi ji destê tirkan tê mêrêkan dikin. Yanî tirk ne hewcedarê şîretên Ocalan in.

Lê li alî din bi van beyanên Ocalan, kurd dibînin ku Ocalan jî wek dijmin, naxwaze kurd bibin xwedî dewleteke serbixwe.

Ocalan jî mafekî wiha layiqî kurdan nabîne.

29 december 2007

Destê Erdogan ji Buyukanit nabe

Mideta wezîfeya Serokerkanê Tirkiyê Yaşar Buyukanit, di tebaxa 2008-an da diqede, lê destê Serokwezîr Erdogan jê nabe.

Li gor hin agahiyên Cafesiyasetê ji hin çavkaniyên nêzî hukûmetê bidest xistine, Erdogan û hukûmeta AKP-ê ji ber hemahengiya bi Serokerkaniyê ra naxwaze Serokerkan Buyukanit teqawit bibe, bi taybetî Erdogan dixwaze dema Buyukanit salek din dirêj bike.

Li gor nûçeya Cafesiyasetê, Serokwezîr Recep Tayyip Erdogan, ji xebat û têkoşîna Buyukanit ya li dijî ”terorê gelkî memnûn e” , di vî warî da hemahengiyek pir baş di nabêna wan da heye, loma jî Erogan dixwaze ”saleke din jî ji xizmetên Buyukanit yên giranbuha feydeyê bibîne”.

Erdogan ev demeke ku vê meseleyê bi kesên der û dora xwe ra minaqeşe dike û dîtinên wan digre.

Lê dema Buyukanit saleke din jî li ser karê xwe bimîne, ev yek ewê bi hawakî negatîf tesîrê li Fermandarê Hêzên Bejayî Orgeneral Îlker Başbug û Fermandarê Cendirman Orgeneral Sabahatîn Işik Koşaner bike. Ji ber ku ev her du qumandar jî li bendî kursiya Serokerkaniyê ne, dema Buyuanit saleke din jî bimîne wê demê divê Îlker Başbûg were teqawitkirin.

Lê ji bo ku ev dirêjkirin zirarê nede rewşa qumandarên din Serokwezîr Erdogan, li formulekê digere, dixwaze dilê kesî ji xwe nehêle. Çimkî ji hemû qumandaran û xebatên wan yên li dijî terorê gelkî razî ye.

Heta nuha ji bal hin der û ran dihat îddîa kirin ku Xwedêgiravî Erdogan û hukûmeta wî ”ji siyaseta Buyukanit ya şerxwaz”, ya sert ne razîne û dixwazin zûtirîn wext jê xilas bibin.

Lê derdikeve ortê ku new isa ye, di nabêna hûkûmetê û artêşê da di mesela kurdan da tu dubendî û berberî tuneye. Bi vacayî herdu alî jî ji kirinnên hev hewqas razî ne ku destên wan ji hev nabe, dixwazin zewaca xwe saleke din jî dirêj bikin.

Ji bo Erdoganê sûtalê Kasimpaşayê û Gulê koknediyar(bê esil û bê fesil) ya girîng ew e ku general wek Necmettîn Erbekan guhê wan nekşînin û wan jî neqerinîn. Generalan heta nuha tiştekî wiha nekirine. Herdu serî jî wa ye hêdî hêdî fêrî hev dibin û li hev dibanin. Ji leşkeran qebûlkirina Recep Û Abullah gelkî zahmet bû, bi wan zor dihat. Lê binîadem mexlûqekî pir xerîb e, zû xwe întîbaqî şertan dike.

Wek min berê jî gotibû, ”şerê”(!) hukûmeta AKP-ê û leşkeran şerê dê û dotiyê. Kurdan gotiye dê û dotê şer kir, kêmaqilan jê bawer kir. Bi rastî jî hinek kurdan jê bawer kir, lê min bi xwe tu carî bawer nekir.

Wezîrê tirk qetlîama êrmeniyan zimnen webûl kir

Wezîrê Parastinê yê Tirkiyê Vecdî Gonul, ji ber cahilî û ehmeqiya xwe qetlîama gelê êrmenî zimnen(bi hawakî sergirtî)qebûl kir. Ji xwe tirk tu carî tiştekî bi rehetî, wek meru î însanan qebûl nakin, ya divê meriv bi zora bi wan bide qebûlkrin, ya jî ew ji ber ehmeqiya xwe qebûl dikin.

Nimûnye herî dawî Wezîrê Parastinê Vecdî Gonul e.

Sefîrê Emerêkayê yê Anqereyê Ross Wîlson, bi minasebeta hatina Endamên Meclîsa Nûneran do li Anqerê ziyafetek da. Gelek parlamenter, siyasetmedar û wezîrên tirk jî wek mîvan beşdarî vê xwarina Wîlson bûn.

Wezîrê Parastinê yê Tirkiyê Vecdî Gonul jî yek ji van mîvanên Wîlson bû. Di sohbetê da heyeta emerîkî li ser mesela Qibrisê, Îraqê, kurdan, midaxeleya Îranê û qetlîama êrmeniyan hin pirs ji siyasetmedar û berpirsiyarên tirkan kirin û di heqê van pirsan da li dîtinên wan guhdarî kirin.

Li ser pirsa qetlîama êrmeniyan Wezîrê Parastinê Vecdî Gonul kurd wek berpirsiyarê vê ”qetlîama êrmeniyan” nîşan da û got, ”dema êrmenî di rê da bûn eşîrên kurdan erîşî wan kirin û ew kuştin û osmaniyan jî ew parastin.” Tiştê çapemeniya tirk nivîsîye Gonul li ser vê meselê wiha gotiye:

”Di wan salan da rûsan êrmenî organîze kirin. Di roja me ya teng da ji para li me xistin. Osmanî jî mecbûr man tedbîrê bigrin. Biryar hat girtin ku di nava sînorên osmaniyan da ciyê êrmeniyan werin guhestin. Di vê nabênê da gelek însanî jiyana xwe wenda kir. Wê demê li wê herêmê êrmenî û kurd hebûn. Êrmenî li bajaran diman û bi karê ticaretê mijûl bûn û gelkî dewlemend bûn. Gava bajar hatin valakirin û di riyan da êrmenî marûzî êrîşên eşîrên kurdan bûn. Osmaniyan li hember van êrîşê kurdan, êrmenî parastin.”
Piştî belavbûna van gotinên Gonul, hin parlamenterên mixalefetê rexneyên pir tûj li Gonul girtin û gotin ”ev gotinên Wezîr li dijî teza Tirkiyê ye.” Alîkarê Serokê CHP-ê parlamenterê Stenbolê Mustafa Ozyurek, ji binavkirina hebûna kurdn û piraniya wan ya li Kurdistanê gelkî aciz bû û got, ”her kesê di nava sînorên Tirkiyê da dijî tirk e, mafê tu kesî tuneye milet bike du beş û hin navan lêke.”
Parlamenterê DSP yê Stenbolê Hasan Macit jî îtirafên Gonul rexne kir û got:

“Tarîfkirinên etnîkî yên wek tirk, kurd, êrmenî li dijî ruhê vê coxrafiyayê ye. Wek Ataturk gotiye, her kesê li Enedolê tirk e û heta ebediyatê jî ewê di bin ala tirk da bijîn.”

Em vegerin ser hevdîtina heyeta emerîkî û gotinên Wezîrê Parastinê Vecdî Gonul.

Emerîkî pînc in, dizanin mar bi rehetî ji qulê derdikeve. Di sohbetê da emerîkiyan li ser tu meseleyê yek gotin jî negotine, tenê hinekî dane bi çengê tirkên nezan û cahil û dû ra jî li wan guhdarî kirine. Û bi vê siyaseta nerm tiştê xwestine bi Wezîrê tirkan dane gotin.

Wezîrê Parastinê Gonul, di axaftina xwe da bi rengekî pir vekirî û zelal qebûl kiriye ku:

1-Ji ber ku êrmeniyan bi alîkariya rûsan doza mafên xwe yên netewî û demokratîk kirine osmaniyan êrîş biriye ser wan û ew mecbûrî koçberiyê kirine, û navê vê jî ”tedbîr e.”
2-Osmaniyan, bi darê zorê êrmenî ji cî û warên wan rakirine.
3-Ji ber ku ev guhestin bi darê zorê bûye gelek însanî jiyana xwe wenda kiriye. Lê ev ne tirk, êrmenî bûne. Çimkî yên bi erz û eyalên xwe ve bi darê zorê mecbûrî koçberiyê bûne ne kurd û tirk, êrmenî ne. Loma jî yên ”jiyana xwe ji dest dane êrmenî ne.
4-Wê demê li Kurdistanê tenê kurd û êrmenî hebûne, tirk wek milet tunebûne. Yanî tirkên îro li Kurdistanê hene piştî qetlîama êrmeniyan û piştî Serîhildana Şêx Seîd ji bo guherandina demografiya Kurdistanê li hin herêm û bajarên Kurdistanê hatine bicîkirin.
5-Ne tenê gund, bajar jî ji êrmeniyan valakirine.
6-Di riyan da gelek êrmenî ji sermayê, birçîbûn û nexweşiyê telef bûne û gelek jî bi merivên xwe, (wek koriciyên îro) dane kuştin.

Helbet Vecdî Gonul, bi wî totikê xwe yê vala dixwaze qetlîama êrmenîyan têxe hustuyê kurdan, lê ji ber cahiliya xwe, li xwe mukir tê, xwe dide dest. Çimkî her kes dizane ku wê demê kurd li Kurdistanê ne desthilatdar in, ne dewleta kurdan heye û ne jî artêşa wan. Yên xwedî dewlet, artêş, cendirme, milîs, tank, top û çekên giran osmanî ne. Heger hin kurdan sûc kiribin jî ev yek dîsa dewleta osmanî ji sûc rizgar nake. Dewlet mecbûr e ewlekariya mal û canê hemwelatiyên xwe biparêze.

Ya din bi sedan belge û şahid hene ku her tişt bi organîze û bi emrê Îtihatçiyan û paşayên wa Enver, Cemal û Talat bûye. Heta ji bo ku kurd zarokên êrmeniyan jî veneşêrin qanûna bidardekirinê derxistine. Gelek kurdî mirina xwe girtiye çavaê xwe û êrmenî û zarokên wan li ba xwe veşartine.

Numûneyên wiha gelek in û nayên înkarê.

Xwdê kir ku ehmeqên wek Vecdî Gonul di nava tirkan da gelek in, bi saya mukirhatinên wan hin sûcan qebûl dikin.
Xwedê hejmara xwan zêde bike

28 december 2007

Hukûmeta AKP-ê ji şerê li hember kurdan ra got dewam

Heyeta Ewlekariya Netewî ya Tirkiyê îro civîna xwe ya dawî ya sala 2007-an di bin serokatiya Abdullah Gul da pêk anî.

Di civîna îro da jî HEN,(MGK ya tirk) bi awayekî berfireh li ser têkoşîna li hember PKK-ê rawestiya û mihasebeya êrîşên dawî kir.

Piştî civînê belavokek hate belavkirin. Di vê belavokê da tê gotin ku êrîşên ser ”PKK-ê” pir serkeftî bûne û loma jî ”dema pêwîst” be divê berdewam bin.

Li gel bi sedan dîmenên telewîzyonan yê gundên bombekirî, cesedên xelkên sivîl, raporên heyetan, beyanên berpirsiyarên hukûmeta Kurdistanê û ziyareta heyeta Neteweyên Yekbûyî jî, di belavokê da zirardîtina herêmên sivîl maddî û canî nayê qebûlkirin. Di belavokê da tê îddîakirin ku di operasyonan da herêmên sivîl hîç zirar nedîtine û tu kesên sivîl jî nehatine kuştin.

Û dû ra jî tê gotin ku:

”Dema pêwîst were dîtin operasyonên bi vî rengî ewê bi biryardarî werin meşandin.”

Di belavokê da bi kinî li ser rewşa Îraqê jî tê rawestan û ji ber ku ”yekparetiya axa Îraqê û yekîtiya wê ya siyasî” li gor daxwaza Tirkiyê hatiye parastin, yanî ji ber ku maddeya 140-î di wextê da nehatiye bicîanîn û Kerkûk û herêmnên din jî tevî Kurdistanê nebûne dewleta tirk gelkî kêfxweş e û ji van pêşketinên razî ye.

Di vê nuxteyê da mêrikan bi rastî bi ser ketin û nehîştin maddeya 140-î di wexta xwe da were bicîanîn. Yanî di vir da gihîştin miradê xwe. Loma jî çiqasî kêfxweş bin jî heqê wan e. Bi bicîneanî maddeya 140-î kurdan tawîzek gelkî mezin û pir jî bi rîsk dan Emerîka û tirkan. Înşelah piştî 6 mehan bikaribin bicî bînin. Ya na, ji bo kurdan felaketeke mezin e.

Hemû leşker, pûlis û siyasetmedarên tirk û bi taybetî jî yên desthilatdar mytoman yanî di dereceya nexweşiyê da virek/derewçîn in.

Heger meriv ne ”mytoman” be(yanî ne nexweşê derewan be) li hember rastiyeke hewqas berbiçav, hewqas bi dîmen û belge divê meriv nikanibe bibêje di êrîşan da ”kesên sivîl tu zirar nedîtine”. Qey dîmenên telewîzyonan û hemû belgeyên heyî anîmasyonên zarokan e. Lê ne xema tirkan e, derew bûye sinetê wan.

Ma heta do ne digotin kurd û zimanê kurdî tuneye?

Ma îro hîn jî nabêjin Kurdistan tuneye?

Ev înkar jî derwek wek van derewan e. Yanî sinetê xwe îcra dikin.

Di belavoka HEN-ê da tiştekî din jî bala meriv dikşîne, ew jî gotina ”dema pêwîst were dîtin” ewê operasyonan bimeşînin û li ser vê prensîbê jî hukûmet û leşker mitabiq bûne.

Diyar e Emerîka hevsarê wan hinekî ragirtiye. Çimkî ji wîtêsê avêtibûn, pir bi suret diçûn. Bi îhtîmalek mezin Emerîka pê li firêna wan kir.

Ji ber ku do Berdevkê Qesra Sipî Scott Stanzel, di daxwiyaniyeke çapemeniyê da got Amerîkayê ji hukumeta tirkiyê ra gotiye "ew ji ber oparasyonên li hember PKK-ê bi endîşe ne, berdewamiya wan dikane hin gelşan derxe."

Wek tê zanîn, kurdan 3-4 roj berê bi sefîrê Emerîka yê Îraqê ra civînek çêkirin û eşkere xwestin ku divê di zûtirîn wext da Emerîka pê li firêna tirkan ke. Dibe ku teşebusên kurdan netîce dabe.

Emerîka fêm kiribû ku psîkolojiya tirkan pir xera bûye, avêtina çend bombeyan û kuştina çend kurdan ji bo aşbûna wan têr dike.

Ne xwe ewê xwe bixwarana, hewcedariya wan bi çend fortan hebû, ji bo ku hinekî aş bibûna û bihatana ser hişê xwe, divê "mêraniyek" bikirana, ji ber ku wek zarokan hewcedariya wan bi fort û quretiyeke wiha hebû. Belkî Emerîka gotibe, "temam, qurretî bes e"! Loma jî ew dibêjin "dema hewce were dîtin."

Çimkî heta du roj berê jî di lîteratura hukûmetê û leşkeran da ”dema pêwîst were dîtin” tunebû, bi vacayî tacîz û bombebarankirina her roj hebû. Digotin emê her roj lêxin. Yanî heger êrîş berdewam bike jî bi destûr û emrê Emerîka ye û neke jî. Ji ber ku kurd jî dizanin ku hefsarê artêşa tirkan di destê Emerîka da ye loma jî rawestandina êrîşa tirkan ji Emerîkayê dikin.

Wek ku dijmin kurdek kuştibe
Ez pir û pir li ber kuştina Benazir Buto ketim. Ji do da ye wer di bîra min da ye. Ji ber ku him xwarziya kurdan bû min jê hez dikir û him jî miroveke hewqas mezin bû ku xwe bi biçûkan jî û mezinan jî xwe dabû qebûl kirin. Ji bo ke meriv yeka wek Benazir Buto bikuje divê meriv ne însan lê cenawar be.

Benazir xanimê bi devê xwe jî çend caran gotibû "divê hûn bizanibin ku dilê min bi we ra ye"!
Benazir xanim, bawer bike em hemû kurd jî bi kuştina da gelkî xemgîn bûn.

27 december 2007

Dewleta tirk dixwaze kurd dev ji zimanê xwe berdin û bibin tirk

Ji ber ku Serokê Belediya Diyarbekrê Osman Baydemîr, dawetnameya bi kurdî şandiye ji kesên vexwendî ra, edaleta tirk dixwaze wî 3 sal û 6 mehan di hefsê da birizîne.

Li gor ku çapemeniya kurd û tirk îro dinivîse, Serdozgerîya Cumhûriyetê ya Diyarbekrê lêpirsîna xwe ya ji ber belavkirina dawetnameyeke bi kurdî di heqê Serokê Belediya Mezin ya Diyarbekirê Osman Baydemîr de dabû destpêkirin qedand û ji bo Baydemîr 3 sal û 6 meh cezayê zindanê xwest.

Prosesa mahkimekirina Baydemîr di rojên pêş da ewê dest pê bike.

Serokê Belediya Mezin Osman Baydemîr, di 24-ê gulana îsal da ji bo kokteyla vekirina 7-emîn Festîvala Çand û Hunerê a Diyarbekrê dawetnameyek şandibû ji Serdozgerê Cumhûriyetê yê Diyarbekrê Durdu Kayak ra jî û ew jî wek mîvan dawetî kokteylê kiribû.

Dawetname bi kurdî û tirkî hatibû nivîsîn û ji ber vê yekê jî di heqê Baydemîr da lêpirsîn hatibû vekirin.

Li gor edaleta dewleta tirk, nabe serokê belediyekê ji dozgerekî dewleta tirk ra bi kurdî binivîse. Divê mamûr û kesên resmî tu carî fêrî tiştên wiha nebin, fêrbûna tiştên wiha gelkî tahlûkeye, çimkî dikane bibe adet û kesên din jî bidin ser vê şopê.

Elo Welo binivîse dîsa tişt nabe, lê serokê belediyeke wek ya Diyarbekrê xwe fêrî tiştên wiha bike pir tahlûkeye, loma jî divê bi çend sal ceza çavê wî were tirsandin.

Yanî seb ev e. Divê em kurd bizanibin dewlet çima wiha dke?

Helbet ev ne cara pêşî ye ku dewleta tirk di heqê serokên belediyên ku di destên DTP-ê da dozê vedike. Çendakî berê di heqê serokê belediya Surûcê Ethem Şahîn û çend belediyên di da jî ya ji ber axaftina bi kurdî ya jî ji ber navê kuçe û kolanên bi kurdî doz hate vekirin.

Bê guman divê kurd di vî warî da gavê paşda navêje û di axaftina bi kurdî da israr bike, heta ku dewlet qebûl dike.

Dewleta tirk ji bo ku kurdan hîn baştir bixapîne dixwaze kanaleke telewîzyonê veke.

Li gor çapemeniya tirk dinivîse, li ser daxwaza Serokwezîrê Tirkiyeyê Recep tayyip Erdogan, li Tirkiy ewê bi zimanê kurdî, farisî û erebî kanaleke televîzyonê were vekirin.


Di vê kanalê da ewê xizmet û xebatên dewletê bi kurdan werin nasandin û ewê hewil û xebat bê kirin ku tirk bêtir tesîrê li kurdan bikin. Ji ber ku kanal ewê bi destê dewletê were îdarekirin, loma jî propagandeya dewletê ewê esas be.

Ji xwe rojnameye Bugunê di sernivîsa xwe da gotiye, li gel şerê li hember terorê, di cepheya kulturî da jî ewê şer were kirin.

Lê dewletê hîn biryara xwe ya dawî nedaye. Erdogan bi hin hamî hama û xwediyê aqil û faman dişêwire û dixwaze kar û zirara vî îşî baş hesab bikin.

Yanî heger dewlet gaveke wiha bavê je jî ne ji nêteke xêrê ra ye, armanc ew e ku kurdan bi lez û bez bikin tirk. Ji ber ku eceleya tirkan heye, dibêjin em gelkî dereng mane, divê heta nuha kurd wek miletên din ji zûda hatibana qedandin.

Hebûna kurdan berdewamiya milet û dewleta tirk jî xistiye tehlûkeyê. Çimkî êdî her kes dizane ku li Tirkiyê tirk di hindikayiyê da ne, hejmara wan ji sedî ne-dehê nufûsê ye.

Yanî wek dizê roj lê hilê, êdî her kes dizane ku dewleta tirk di esaê xwe da ya mahcirên Balkan û Kafkasyayê ye. Navê tirkan heye, lê tirk bi xwe li piyasê tunene.

26 december 2007

Aysel Tuglukê dîsa berê tîrên xwe yê jahrî da kurdan

Ez bawer dikim hemû kurdên ku bi siyasetê mijûl dibin kêm zêde Aysel Tuglukê nas dikin.

Tugluk, jineke kurd e, ji Dêrsimê ye û berê abûkata Ocalan bû.

Tugluk, ji kontajana Ocalan di hilbijartinên 22-ê temûzê da ji lîsteya DTP-ê ji Diyarbekrê wek parlamenter hate hilbijartin û nuha xwedêgiravî li ser navê kurdan di meclîsa tirkan da ye.

Tiştê herî normal, dema yek kurd be û li ser navê kurdan wezîfeyekê bigre ser milê xwe, bi kêmanî divê xêra gelê xwe bixwaze, menfeet û berjewendiya miletê xwe biparêze û ji bo wê bixebite.

Axir tew tiştek ji destê însan neyê, divê di roja herî xerab û herî teng da ew jî bi dijmin ra êrîşî pêşengên gelê xwe, êrîşî kes û rêxistinên gelê xwe yên ku doza serxwebûn û azadiyê dikin neke.

Yanî bi dijmin ra neyartiya gelê xwe neke.

Lê Tugluk dike û Xwedê heye qet jî texsîr nake.

Tugluk, ji roja ku ketiye piyasê û virda, gava keys û fersendê dibîne ji dewleta tirk ya barbar û nîjadperest bêtir êrîşî kurdan, rêxistin û serokên wan dike, ji nîjadperestî û faşîstiya dewleta tirk bêtir, bela xwe di kurdperweriya kurdan dide.

Di platformên dijmin da bi rengekî pir sînsî, pir keysperest û bi uslûbeke ku teqdîr û aferîniya dijmin bigre berê tîrên xwe dide sîng û dilê kurdan, dixwaze kurdan birîndar bike û ji dijmin ra bavîje erdê.

Welatperwerîya kurdan û nîjadperestiya tirkan wek hev dibîne.

Tu ferqê naxe nabêna Mesûd Barzanî Dewlet Bahçelîyê faşîst, îdeolojî û armancên herduyan jî wek hev tahlûke dibîne. Li gel ku yek Bahçelî dixwzaze li ser koka kurdan rûne û Barzanî jî dixwaze kurd jî wek her miletî bigihîjin mafên xwe yên netewî.

Ji tirkan ra dewletê wek heqekî herî normal û însanî, lê ji kurdan ra vê daxwazê wek "mîllîyetçîtiyeke paşverû", "kevneperest dibîne.

Tuglukê heta nuha çend caran di çapemeniya tirkan da bi rengekî bê ujdan, bê exlaq û bê heya, ji panturkîzim û panîslamîzma tirkan bêtir, tim êrîş biriye ser niştimanperwerî û kurdperweriya kurdan.

Û mixabin di rojnameya Radîkalê da careke din jî eynî dijminatiya xwe didomîne.

Aysel Tugluk, di eka rojnameya Radîkalê ya vê heftê da(Radîkal2, 23/12/2007) dîsa êrîşê dibe ser niştimanperweriya kurdan û van hest û daxwzên miletê kurd yê bindest û mezlûm, wek îdeolojiya “millîyetçîtiyeke paşverû” rexne dike.

Tuglik, di nivîsa xwe ya bi navê “Pozîtîf mîllîyetçîlik/neteweperestiya pozîtîf” da tevgera kurd ya millî li her çar perçeyên Kurdistanê wek nîjadperestiya tikan pir xeter dibîne. Li gor Tuglukê, miletperweriya miletê bindest tunye, ew jî wek ya miletên serdest paşverûye û divê meriv li dij derkeve.

Li gor Tuglukê, “mîllîyetçîtiya kurd” bi destê “Kurdistana Federe û hevkariya Emerîka û bi xuliqandina hemû sembolên netewî” tê xurtkirin û belavkirin.

Tugluk dibêje, "hêzên emperyalîst wek taktîkeke îdarekirinê û şer vê mîllîyetçîtiya kurdan tahrîk dike."

Tugluk, vê şiyarbûna kurdan jî wek "kabûsekî" dibîne û dixwaze tedbîr li hember were girtin. Yanî tiştê tirk jê ditirsin û li dij in, Tugluk jî jê ditirse û li dij e.

Tukluk, gava qala Kurdistana Federe dike, wek tirkên dijminên gelkê kurd, dibêje,
”çêbûna/dezgeha Bakurê Îraqê”, yanî wek dijmin tehemaul nake bibêje “kurd” û “Kurdistan”, dibêje “Kuzey Irak'taki oluşum”, yanî dezgeha, teşekula li Bakurê Îraqê.

Bala xwe bidinê, dinya li kurdan hatiye hev, tirk her roj bi tonan bombeyên ku çiya û baniyan dihêrin bi ser serên kurdan da dibarînin, mal û gundên wan wêran dikin, Tugluk xanim di rojeke wiha da li van zalim û qatilan rexne nagre, siyaset û îdeolojiya wan nake armanca tîrên xwe yên jahrî, bela xwe di "mîllîyetçîtiya" kurdên reben dide.

Hey bêexlaq û kêra di bîrîka dijmin da, ma tu çi ji kurdên reben dixwazî, tu çima di rojeke wiha da ji hundur da êrîşî kurdan dikî û dixwazî moral û manewiyata wan xera bikî?

Ma qey tiştê kurd dixwazin ji yê her kesî xirabtir e?

Ma li vê dinyayê kurd jî bibin xwedî dewlet, qey ewê dawiya dinyayê were, qey ewê ji asîmanan kevir bibare?

Çel (40) milyon kurd li welatê xwe bi qasî koleyan jî mafê wan tuneye. Tu kurd î û parlamenter î, lê tu hîn jî nikanî navê welatê xwe hildî, tu nikanî bibêjî Kurdistan!

Tu çima bi vê neheqiyê naêşî, naqehirî, fedî nakî û rexne li vê hovîtiya tirkan nagrî?

Kurd hîn li tu beşekî welatê xwe ji bindestî û koletiyê rizgar nebûne, ma millîyetçîtiya wan ewê
ewê çi be?

Kî di bin destê wan da ye, zulmê li kê dikin?

Mafê kê xwarine?

Diyar e li ba Tuglukê hestên kurdayetiyê û însanetiyê kor bûne, zilma li vî miletî dibe wê qet naêşîne.

Kurdan gotiye, kurmê darê ne ji darê be dar narize. Tugluk jî di nava kurdan "kurma darê" ye, wê wezîfeyê dibêne.

Serokwezîr Erdogan, hedefa xwe careke din bi bîra kurdan xist:"yek milet, yek welat, yek al, yek dewlet"

Artêşa tirk her çuqasî çiya û baniyên Kurdistanê bombebaran dike û her roj çend kurdan jî ji bo ku tirk pê kêfxweş bibin dukeje jî têr nake, mixalefet rexne li hukûmetê digre, dibêje hûn hindikî dikujin, "heta ku hûn Barzanî nekujin ev mesele hel nabe."

Hukûmet jî bi erd û asîman sond dixwe û dibêje, em ji we bêtir dixwazin koka kurdan biqelînin, lê ev îş bi carekê da nabe, em hêdî hîdî û bi usûl dikin. Erdogan îro li hember van rexneyên mixalefetê, siyaseta xwe ya derbarê kurdan da, siyaseta îmha û înkarê careke din dubare kir û got:

"Em li ser tiştekî pir bi israr disekinin. Çi ye ew tiştê em li ser disekinn? Em dibêjin ku, yek milet, yek welat, yek al, yek dewlet. Emê tu carî emeliyatê bi viya nedin kirin, emê tawîzeke herî biçûk jî di vî warî da nedin."

Lê gelek kurd ji van gotinên Eredogan bawer nakin, dibêjin erê wiha dibêje lê ya dilê wî ne ev e. Dibe ku haya van kurdan ji derekê hebe. Ya din jî ji xwe em çi bibêjin jî ferq nake, mêrikan wa ye bi alîkariya kurdên xwe û yên wek Tuglukê hêdî hêdî me dikin "yek milet", ya nî Tirk. Heger ev alîkariya duqolî wiha dom bike pêşeroja me tirkbûne. Ji nuha da li me pîroz û bimbarek be,

25 december 2007

Fort û êrîşkariya tirkan ji ber zeîfiya wan e

Serokerkanîya tirk di derbarê êrîşên xwe yên di 16 û 22-yê çileyê pêşîn da îro di malpera xwe da bi beyanekê belav kir.

Serokerkaniya tirk wek her tim di vê beyanê da jî ji miletê tirk ra dîsa gelkî pesnê xwe dide, dûr û dirêj qala mêranî û qehremaniya artêşê dike.

Serokerkanî îdîa dike ku wan di van herdu êrîşên xwe da li 200 hedefên leşkerî, lostîk, şargeh û nizanim çi xisitne û bi kêmanî 150-175 ”terorîst” jî kuştine.

Yek cesd jî di destên wan da tuneye lê hejmara kurştiyan dizanin. Çimkî ji tirkan ra reqemên gerîllayên kuştî gelkî girîng in. Bi bihîstina van reqeman demekê be jî kêfa wan tê.

Serokerkaniya tirk, di dawiya beyana xwe da Serokê Kurdistana Federe birêz Mesûd Barzanî, ji ber ku gotiye di êrîşê da kesên sivîl hatine kuştin, bêyî ku navê wî bide bi van gotinên jêrîn jî tehdît dike:

”Di 24-ê vê mehê da di civîneke çapemeniyê ku li ser navê bakurê Iraqê û hukumeta merkezî hatiye kirin da, berpirsiyarekî gotiye ku ’di operasyona hewayî da gelek sivîlan jiyanên xwe ji dest dane’. Ev îddîa bi temamî ji rastiyê dûr e. Îddîayên bi vî rengî yên bê bingeh ku cesaretê didin terora dijminê însaniyetê, tenê zerarê didin xwediyên xwe.”

Piştî vê beyena serokerkaniyê, Serokwezîr Erdogan jî eynî tehdîdên serokerkaniyê dubare kir, wî jî bi beyanekê gelek zirt dan xwe û wiha got:

Kî dibêje Tirkiyê zirar daye sivîlên ku li Bakurê Îraqê dijîn derewan dike. Yên viya dibêjin diyar in. Çavkaniya van buhtanan dîsa rêxistina terorê ye. Li hember cîranên me tu şêleke me ya hasmane tuneye. Lê kesên ku li hemberî me şêleke hasmane bigrin divê hêza Tirkiyê bibînin, ev yek ewê li menfeeta wan be. Hedefa me ew e ku em vê terorê ji ser vê cografyayê/nexşeyê rakin.”

Li ser gotinên birêz Mesûd Barzanî û Talabanî, do jî dîtina Erdogan hatibû pirsîn, lê zirteke wiha ji serê bavê xwe mestir nedabû xwe, tiştên hîn nermtir gotibû. Diyar e qumandaran guhê wî kişandin û hin gotinên girantir jê xwestin. Ew jî li ser vî emrê amîrên xwe ji mecbûrî fortekê dide xwe.

Tirk îro mihtacî fêrt û tehdîdên wiha ne, ji ber ku pir di dengasiyê da ne, li der û hundur roj bi roj cî li wan teng dibe. Mesela kurd û daxwazên wan yên rewa û însanî êdî bûye meseleyeke navnetewî, hêdî hêdî dikeve rojeva Neteweyên Yekbûyî. Tirk veşêrin jî ev yek wiha ye, êdî nizanin çi bikin. Loma jî li hember kurdan bi riya çapemeniyê şerekî psîkolojîk didin meşan din, bi riyê dixwazin qelsî û bêçaretiya xwe veşêrin. Lê êdî rim di çewêl hilnayê. Bi saya vê siyaseta wan ya înkarê êdî hemû kurd bûne yek, kurdên Îraq, Îran û Sûriyê jî êdî baş fêm kirine ku heta zora vê dewleta tirk ya ceberrût nebin li tu beşekî din yê Kurdistanê rehetî ji wan ra tuneye. Ji bo ku li beşekî din kurd bigihîjin azadiya xwe, divê zora dewleta tirk ya mahciran bibin û wê basko bikin.

Û ev roj jî hêdî hêdî nêz dibe.

Lê gotina "hedefa me ew e ku em vê terorê ji vê nexşeyê rakin" gelkî girîng e, maneya wê ya esasî li vê cografyayê qedandina miletê kurd e. Ji bo ku vê nêt û hedefa xwe eşkere nekin gotina "terorê" didin pêş, bi vî rengî reaksiyonên li hember xwe kêm dikin.

Li ser êrîşên artêşa tirk û zayiatên gerîlla ji berpirsiyarên PKK-ê Rûbar Andok jî îro di malpera HPG-da beyanek da dibêje:

"Ji 100 ton bombeyên ku artêşa tirk bi ser Çiyayê Qendîl da barandine gelekên wan neteqiyane. Gerîlla heta nuha “herî hindik 1 ton TNT ji van bombeyên kazan yên ku neteqiyayî bi dest xistiye û ewê jî têra wan î çend salan bike.”

Rûbar Andok di beyana xwe da, êrîşa balafirên tirk wek êrîşeke vala û bi serneketî bi nav dike û dû ra jî dibêje, “balafiran herêmên ku ew nas nakin, herêmên vala û sivîl bombebaran kirine, Emerîkiyan kîjan hedef dabin wan, wan jî li wan hedefan xistine.”

Andok dû ra jî dibêje, “yê ku rêberê wî etetok/qijik be pozê wî tu carî ji nava gû dernakeve.”

Bûyereke din ya gelkî girîng ku îro di çapemeniya kurd û tirk da olan da, gilînameya Mahmût Alinak bû.

Parlamenterê DEP-ê yê kevn, endamê DTP-ê û Berdevkê Meclîsa Gel yê Qersê Mahmût Alinak, ji Sekreterê Giştî yê Neteweyên Yekbûyî ra gilînameyek şandiye.

Alinak, di gilînameya xwe ya li ser navê “Peyvdarê Meclîsa Gel ya Qersê” da dibêje kurd di dîroka xwe ya hezar salan da tim marûzî zulmê hatine û îro jî li Tirkiyê ziman û nasnameya wan tune tê hesêb û rû bi rûyî qetlîamekê ne.

Alinak, di di gilînameya xwe da giliyê Serokwezîr Erdogan û Serokerkan Orgeneral Buyukanit bi Neteyên Yekbûyî dike û dixwaze ev herdu şexs di mahkemeyeke navnetewî da werin darizandin.

Alinak di gilînameya xwe da wiha dibêje:

“Ev gelkê ku bêyî aşîtiyê tu tiştekî din naxwaze, gava doza mefakî herî biçûk jî bike di nava sînorên Komara Tirkiyê da bi pêkanîna jenosîdan ji ortê tê rakirin. Asîmîlasyon bi rengekî herî bê merhetmet tê meşandin... Vê qetlîam/jenosîd û asîmîlasyonê jî nuha Serokwezîr Erdogan û Serokerkanê Artêşê Buyukanit bi hev ra pêk tînin. Ji bo ku Neteweyên Yekbûyî midaxeleyî vê trajediyê bike ma divê şerekî navxweyî derkeve?"

"Miletê kurd di bin zulmeke nedîtî da dijî. Temaşevaniya rêxistinên navnetewî ya vê zulmê ji bo serdema me lekeyek reş e."

”Esareta ku kurd îro tê da dijîn li cîhanê nimûneyeke wê tuneye. Wek me li jor jî destnîşan kir, di demên berê yên kevnar da jî nav û nasnameya her gelî hebû. Lê di vê sedsala modern de ziman û nasnameya kurdan tune tê hesêb. Heger mistemleke bûn jî di dîrokê da ziman û nasnameya tu miletî nehatiye înkarkirin. Îro jî li ruyê cîhanê yek welatê, yek miletê ku navê wî qedexeye tuneye. Lê navê miletê kurd û navê welatê wî Kurdistanê qedexe ye. Ev qedexeya derî aqilan, berhemeke rûreşiyê ya dewletên ku Peymanê Lozanê îmze kirine û ji însaniyetê ra hîştine. Bi yek herfê be jî meriv nikane nameyeke kurdî ji meqamên dewleta tirk ra bişîne., sûc e. Di nivîseke tirkî da jî herfên “W, Q, X” sûc tê qebûlkirin.Li Qers, Diyarbekir, Anqere û li gelek bajarên din bi sedan doz hatine vekirin. Her kesê ku li Tirkiyê doza nasnameya xwe bike tê kuştin, ya jî tê zindankirin.”

Alinak, di dawiya gilînameya da dibêje:

Serowezîrê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan û Serokerkan Yaşar Buyukanit vê zulmê û vê qetlîamê bi hev ra dimeşînin, loma jî divê ev herdu şex jî ji alî mahkemeyeke Neteweyên Yekbûyî ve werin darizanidin û cezakirin.Ji bo paşdedana mafên kurdan yên netewî û însanî divê Neteweyên Yekbûyî di nabêna kurd û tirkan da nabêncîtiyê bike.”

Ev gilîname gelkî girîng e û divê ji zûda bihata kirin. Li ser vê meselê min nivîsek jî nivîsî bû. Esas divê ne şexsek tenê, bi çûk û mezin, hemû rêxtin kurdan, hemû şexsiyet, edîb, nivîskar û hunermendên kurdan bi hev ra gilînameyeke bi vî rengî bişînin ji Neteweyên Yekbûyî ra û doza mafên xwe bikin.


Gilînameya birêz Alinak destpêkeke gelkî baş e, divê zûtirîn wext kurd gilînameyeke wiha amade bikin û bişînin ji Neteweyên Yekbûyî ra.

Mesela TKSP, HAK-PAR, DTP, PKK, Kongra Gel axir divê zûtirîn wext yek dest pê bike, ya jî bi hev ra dest bi xebateke wiha bikin.

Di vê em baş bizanibin ku xebatên wiha li cîhanê ji şerê çekdarî bêtir olanê didin.

24 december 2007

AKP dixwaze bi sedeqeyên tirkan kurdan bikire

Bi minasebeta Cejna Qurbanê ez li Kurdistanê û li Tirkiyê(Mêrsînê) bi malbat û birayên xwe ra peyivîm.

Li ser van bûyerên dawî, êrîş û dijminatiya li Tirkiyê li hember kurdan tê kirin min ji hemûyan hin pirs kirin.

Min ji hemû kesên ku ez pê ra peyivîm pirsî, gelo van êrîşên artêşa tirk yên ser Kurdistana Federe, bombebarankirina Çiyayê Qendîl û kuştina gelek kesên sivîl, êrîş û heqaretên di çapemeniya tirk da li kurdan tên kirin, qurretî û çavsoryên Erdogan û siyasetmedarên tirk yên din ku her roj li kurdan dikin, çi tesîrê li milet dike, çi tesîr lê kiriye?

Dijminatiya li Tirkiyê li hember kurdan tê meşandin, lînckirinên ku li kolanan kurd her roj dibin şahid, gelo çi tesîr li ruh û hestên kurdan dike?

Gelo ev bûyerên han kurdan bêtir nêzî hev dike ya jî dibe sebebê tirs û çewisandinê, dibe sebebê ku bêtir xwe veşêrin û kurdayetiya xwe înkar bikin?

Ew kurdên ku di 22-ê temûzê da bi hêviya ku îktîdara Erdogan ewê rê li ber aşîtîyê û demokrasiyê veke, ewê rê li ber êrîşa leşkeran ya ser Kurdistana Federe bigre ray dabûn AKP-ê, îro li hember vê êrîşkarî û şerxwaziya AKP-ê çi dibêjin, reaksiyona wan çi ye?

Li gor dîtin û mişahadeyên kesên ku ez pê ra peyivîm, kurdên metropolan li hember van êrîşan bêtir nêzî hev dibin, bêtir dibin kurd.

Yanî êrîşên tirkan, hestên kurdan yên netewî yên jar, yên mirî bêtir disû, bêtir geş û gurr dike.

Kesên berê digotin, ”kurd, tirk fereq nake, em hemû bira ne, heger ne ji xerabiya siyasetmedaran be kurd û tirk ewê bikanibin wek birayan bi hev ra bijîn”, îro êdî wiha nafikirin, dibêjin kurd û tirk êdî nikanin bi hev ra bijîn, divê ji hev biqetin. Çimkî tirk ji kurdan hez nakin, wan wek dijmin dibînin.

Lê li alî din, di nava kurdên metropolan da(mesela li Mêrsînê)bêkarî, xizanî û hejariyeke pir mezin heye. Ji ber vê rewşa xerab gelek keç û xortên kurdan dikevin kar û riyên xerab. Dewlet jî vê rewşa koçberên kurd bi hosteyî îstîsmar dike, bi hin xêr û sedeqeyan wan mihtacî xwe dike, bi xwe va girê dide.

Û hêzên kurd jî ji bo başkirina rewşa van kurdên koçber qet tiştekî nakin, tenê wexta hilbijartinan diçin li wan dipirisin. Ev yek jî dibe sebebê gilî û gazinên pir mezin.

Lê tiştê herî balkêş û girîng xebata dewlet û AKP-ê ya li Kurdistanê ye. Dewlet jî AKP jî baş dizanin ku tenê bi zorê, bi girtin, zindakirin, kuştin û şer nikane zora kurdan bibe, bi vê sîlehê tenê nikane kurdan biqedîne. Loma jî li gel êrîş û teroreke sîstematîk, giranî dane pêşkêşkirina alîkarî û menfeetên şexsî. Alîkariyê didin malbatan û zarokên wan.

Mesela berî Cejna Qurbanê AKP-ê pênc hezar(5000) karsaz û dewlemendên tirk şandiye hemû bajarên Kurdistanê ji bo ku xêr û xêratên xwe li kurdan belav bikin. Her bajarekî Kurdistanê li dora 200-300 kesî şandinê û van kesan boraqên xwe li wir şerjêkirine û dû ra jî birine mal bi mal li feqîran belav kirine. Bêyî goştê boraqan şekir, birinc, rûn û tişt miştên din jî li dane feqîran û ew bi vî hawî dilşa kirine. Diyarbekir jî di nava van bajaran da ye.

Mesela dîsa li Diyarbekrê bi sedan qursên Quranê vekirine û di bin xêliya van qursan da dest davêjin kesên feqîr û nezan û bi çend quriş pere, bi zikat û fitreyên xwe, wan dikin dijminê qewmê wan, dikin hevalê dewletê.

Yanî kurdan berê bi darê zorê, bi riya terorê ji erd û avên wan derdixin û mecbûrî jiyana getoyên bajaran dikin. Di bajaran da jî zarokên kurdan dixin kuçan, dikin diz, dikin qahpik, birçî û tazî dihêlin, wan dikin parsekê pariyek nan û çêniyek goştê xwe.

Û tiştê herî xerab jî li hember vê xebata dijmin ya pir tahlûka û pir bi hînî partiyên kurdan, hêz û rêxistinên kurdan yên li Kurdistanê tu reaksiyonê nîşan nadin, tu xebat û deşîfrekirneke berbiçav nakin.

Min bi xwe heta nuha di çapemeniyê da li ser vê meseleyê tu xebateke hêzên kurdan nedîtiye.

Esas ev xebata AKP-ê ya sinsî ji şerê dewletê yê çekdarî jî tahlûketir e.

Dema yek, zilmê û neheqiyê li meriv bike, li meriv xe, meriv bikuje normal meriv jê hez nake, meriv pê ra nabe dost. Bi vacayî merivê jê nefret bike û pê ra bibe dijmin.

Û ji xwe heta nuha tiştê di nabêna kurd û tirkan da bûye jî ev e.

Tirkan zilm li kurdan kiriye, kurd kuştine.

Û kurd jî tim li dijî vê zilmê derketine, şerê dewleta tirk kirine.

Lê dema bi ”dostiyeke xayinî ”, bi dana hin alîkariyan nêzî hejar û xizanên kurdan bibin (ku ev xizan jî berhemên wan in), ev xetereke gelkî mezin e, divê hêzên kurd yên siyasî vê siyaseta dijmin eşkere bike.

Bêdengî û sistgirtina li hember vê siyaseta AKP-ê di rojên pêş da dikane gelek netîceyên xerab bi xwe ra bîne; dikane li Kurdistanê belediyên gelek bajaran ji destê DTP-ê derxe. AKP, bela sebeb nabêje di hilbijartinên mehelî da emê Diyarbekrê û gelek bajarên din ji destê kurdan derxin.

Bi kurtî dewleta tirk tiştê ku bi şer û çekan nikane bi dest xe, dixwaze bi sedeqeyên tirkan feqîrên kurdan bikire û bi vê riyê jî li Kurdistanê bibe xwedî hêz.

Serokwezîrê Tirkiyê Erdogan, îro berî civîna Heyeta Wezîran bi telefonê bi Serok Bush ra peyivî û rapora xwe ya heftê pêşkêş kir. Wisa diyar e ku Erdogan berî civînê xwestiye bizanibe ku di civînê da ewê ji wezîran ra çi bibêje û çi mesajê bide wan.

Li gor çapemeniya tirk dinivîse, Bush gotiye, dijminatiya me ya li hember PKK-ê hîn berdewam e.

Tirk bi vê mizgîniya Erdogan îro jî gelkî kêfxweş bûn. Çimkî wan jî êdî baş fêm kiriye ku bêyî alîkariya Emerîka ew ne tiştek in, ne tayê kurdan e.

23 december 2007

Tirk bi ramîsana Emerîka gelkî kêfxweş in

Axê bala xwe dayê ku xulam di kar û bar da qelpiyan dike. Bang kirê, di guhê
wî da got:

-Kûçik !

Kêfa xulêm gelekî ji vê xebera axê re hat. Çimkî ji bo wî ya girîng ew bû ku axa pê ra bipeyive, jê ra dibêje kûçik ya jî merheba qet negirîng e.

Ya tirkan jî bûye ev mesele, piştî ku Bush di van demên dawî da ji Erdogan ra gotiye ”merheba” û destûra kuştina çend kurdan da wan, gelkî kêfa wan hatiye, ji kêfan dikin bifirin, gav û seetê qurretiyê li serê kurdan dikin, dibêjin sebra Emerîka bêyî me nayê.

Erdogan dema qala têkiliyên Tirkiyê û Emerîkayê dike, gelkî fortan dide xwe, wek dansozên profesyonel xwe li ser kursiyê vir da û wê da çerx dike û dibêje Tirkiye welatekî pir mezin e, Emerîka nikane dev ji me berde. Fena ku jineke qahpik, bibêje ez zanim, yarê min heft jinan jî bîne lê dîsa jî dev ji min bernade, çimkî gelkî ji min hez dike, dinya jî xera bibe ewê dîsa vegere himêza min.

Dewleta tirk jî eynî bi vî rengê dîlbazekê xwe pêşkêşî Emerîka dike. Berdevkên hukûmetê û hin qelemşorên xwe firoş, xwe harac û mazat dikin, dibêjin erê Emerîka yekcarnan poz bi me neke, ji me bixeyide jî lê qet terka me nake

Li ser êrîşa tirkan ya hewayî û beyana Serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî ya derbarê vê êrîşa da, rojnamevanan dîtina Erdogan pirsîn. Erdogan bi qurretiyeke çeqelan, bêyî ku navê Serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî bigre ser zimanê xwe got:

''Hukûmeta Îraqê ya merkezî mixatabê me ye. Em bi serokê hêzên pirnetewe Emerîka ra peyivîne. Bêyî ku em têkevin kompleksa qehremaniyê em welatê xwe diparêzin. Mixatabê me hukûmeta merkezî û Emerîka ye. Bûyer ev e.''

Yanî mêrikan him gundên kurdan bombebaran dikin û xelkê sivîl dikujin û him jî dibêjin, “ em we ra napeyivin”, em bi “axayê xwe ra” peyivîne, me destûr jê stendiye.


Do, dema Emerîka rû nedida wan û nedihîşt êrîşê bibin ser kurdan, Emerîka pir xerab bû, lê dema destûra kuştina kurdan dide wan, Emerîka gelkî baş e û bi vê mitefîkiyê jî gelkî xwe dinepixînin.

Yanî heta ku dewletek alîkariya wan bike ew dewlet baş e, lê dema alîkariya kurdan bike xerab e û li herêmê nerindiyê dike.

Heta do, ji ber ku Emerîka wek mêrê poz bi dostika xwe neke, rû ne dida wan dikra dîn û har bibûna, digotin Emerîka çawa dikane dev ji me berde û bibe dostê kurdan. Lê îro bi ramûsan û evîna Emerîka ya nuh gelkî kêfxweş in.

Kurdan heta nuha gelek bêbextî, dijwarî û badîreyên wiha dîtine û derbas kirine, ev rojên deng jî ewê derbas bin.

Kurd çawa ku heta îro li herêmê bi saya Emerîka li ser nigan nemane, ji îro û pê da jî ewê bi saya wan ne nemînin. Gelê kurd berî her tiştî ewê hêza gelê xwe, bi saya yektî û têkoşîna xwe ya qahremane têkoşîna xwe bidomîne û welatê xwe rizgar bike.

Rojek ewê were tirk ê ji vê şalûziya xwe ya bi Emerîka ra gelkî şerm bikin. Lê miletê kurd bi şêla Serokê Kurdistanê birêz Mesûd Barzanî ya li hember Emerîka û rûneniştina bi Rîce ra ewê gelkî serbilind be.

Ehmeq ew ez im
Satilmişê tirk dema cixareyek ji qutya xwe ya bi neynik derxist çavê wî bi neynikê ket. Hevalê wî Dîlbaz li kêleka wî bû, neynik dirêjî wî kir û got:

-Law Dîlbaz, ev meriva ha bi min xerîb nayê.

Dîlbaz neynik ji destê Satilmiş girt û bi dîqeteke mezin îcar wî bala xwe dayê û dû ra jî ji Satilmiş ra got:

-Ehmeq, helbet ewê bi te xerîb neyê, çimkî ew ez im.

Ne xwezî û ne jî perê te qîm dike
Dibêjin li Anqerê cezayê tûkirina erdê pêncsed lîrayê Tirkiyê bûye. Yekî kurd bi rê de rastî zabîteyê belediyê hat, jê ra got:

-Bibore, minê tiştek bipirsiya. Li gor ku min bihîstiye cezayê tûkirina erdê pêncset lîra ye, gelo cezayê tûkirina ruyê “însanan” ,cuqas e?

Zabita keniya û got:

Li vî bajarî merivên ku tu tû yî ruyê wan bikî hewqas pirr in ku ji bo karekî wiha ne xwezî û ne jî perê te qîm dike.

22 december 2007

Kurdistan û fobiya tirkan

Ev sê roj in ku Gumruka Mersînê dest daniye ser hin malên Kurdistana Başûr ku ji Bendera Misrê hatine şandin. Di kargoyan da 35 perçe malzemeyên ji bo rafînerîyên petrolê hene. Ji ber ku adresa kargoyê û di belgeyên wê de navê ”Kurdistanê” hatiye nivîsîn, loma jî bepirsiyarên Gumruka Mêrsînê gelkî tirsiyane, ketine panîkî û tavilê dest danîne ser kargoyê û nehîştine malzeme ji gumrukê derkeve.

Li gor milet û dewleta tirk ji ber ku welatekî bi navê ”Kurdistanê” tuneye loma jî nehîştine malzeme here bigihîje Kurdistana Federe.

Li gor çapemeniya tirk dinivîse, malzeme li meydanekê danîne ser hev û ser navê ”Kurdistanê” jî bi boyaxeke reş baş boyax kirine, meriv bi mercegê jî lê binêre nayê xwendin.

Û dû ra jî xeber dane Anqereyê, gotine li ser tiştan navê ”Kurdistanê” heye, em çi bikin?
Esas ev ne cara pêşî ye ku dewleta tirk, ji ber navê Kurdistanê dest dide ser malê kurdan û paş da dişîne.

Wek nivîskareke tirk jî gotiye, li ser korgoyê ji dêlî Kurdistanê ve ”Qaşo Kurdistan” bihata nivîsîn, gelo wê demê ewê bişandana?

Wek tê zanîn tirk, dema ji mecbûrî qala Kurdistanê, Parlamentoya Kurdistanê, Serokê Kurdistanê û hwd. dikin, ji bo biçûkxistinê tim gotina ”qaşo” yanî xwedêgiravî pêva dikin. Diyar e gotina ”qaşo” tirsa wan hinekî direvîne, rastiya hebûna kurd û Kurdistanê ji bo wan dike xeyal, tiştekî tune.

Çimkî heta çend sal berê miletekî bi navê kurd jî tunebû. Kurd, tirkên serê çiya bûn, dema qala kurdan dikirin eynî wek nuha, wê dema jî digotin ”qaşo mesela kurd.” û ”qaşo” nizanim çi…

Êdî ji bo hebûn û têkoşîna kurdan nikanin bibêjin ”qaşo”, lê ji bo Kurdistanê hîn nikanin dev ji ”Qaşoyê” xwe berdin.


Edeta tirkan e, tu carî bi rehetî û wek însanan tiştekî qebûl nakin, divê meriv bi zorê bi wan bide qebûlkirin.

Hemû generalên dijminên kurdan yên qanî qanî ku heta do bi erd û asîmanan sond dixwarin û digotin kurd tunene, yên hene jî di eslê xwe da tirk in, tenê zimanê wan hinekî xera bûye, îro ketine dorê û xwedêgiravî rexne li xwe digrin, dibêjin ”bi înkarê me şaşî kir”, divê me hebûna kurdan ji bin da înkar nekira, hin mafên kulturî bida wan û wesaîre.

Tirk li alîkî xwedêgiravî him bi riya generalên xwe rexne li siyaseta xwe ya înkarê digrin, lê li alî din jî eynî siyasetê li hember Kurdistana Federe dimeşînin. Çawa ku do ji bo têkoşîna kurdên xwe digotin ”qaşo mesela kurd”, îro jî ji bo Kurdistana Federe dibêjin ”qaşo Kurdistan”, yanî eynî tas eynî himam ya jî kurmê şîrî heta pîrî.

Bi reşkirina navê Kurdistanê li gor wan Kurdistana û têkoşîna ji bo wê namîne.Ev yek jî nîşan dide ku tirk çuqasî ji navê kurdistanê ditirsin, dema navê Kurdistanê li ser pakêtekê jî dibînin ziravbizyayî dibin.

Ji bo çi?

Çima hewqasî ji navê Kurdistanê ditirsin?

Ji ber ku tirsa wan ew e ku dema kurd li başûr bibin xwedî federasyon ya jî dewleta xwe ya serbixwe ava bikin ewê tesîrê li kurdên bakur jî bikin, piştî demekê kurdên Kurdistana Tirkiyê jî ewê doza serxwebûnê li wan bikin û bere bere hêzên dagîrker ji welatê xwe biqewirînin.

A sebebê ku tirk naxwazin kurd li Îraqê bibin xwedî federasyon ya jî dewleteke serbixwe ev tirs e, ev xof e.

Tirsa avabûna Kurdistaneke serbixwe ji bo tirkan bûye fobiyeke sipesîfîk, kabûsekî wan yê daîmî, ew bi vê tirsê radikevin û bi tirsê radibin.

Çawa ku hin însan li hember hin lawiran, mesela li hember beqan ya jî mişkan fobiyên wan hene û tu carî nikanin destê xwe bidin beqekî ya jî mişkekî, dema meriv beqekî ya jî mişkekî nêzî wan bike di cî diqutifin, cunî û ziravqetyayî dibin; tirk jî wek vê, avabûna Kurdistanê ji bo wan bûye wek fobiyekê, dema navê Kurdistanê li ser kaxetekê jî bi ber çavên wan dikeve, gurrûzî digre bedena wan, dilerizin û xwe wenda dikin.

Ev heyştê sal in ku ji ber vê fobiya kurdistana serbixwe tirk bi hemû hêz û îmkanên xwe dixebitin ku kurd li tu beşekî Kurdistanê jî xelas nebin, divê wek kurdên Tirkiyê tim bindest û belengaz bin. Kurd li Îraqê, li Îran û Sûriyê çuqasî bindest û bêmaf bin ev yek ji bo dewleta tirk ya unîter hewqasî baş e.

Yanî hebûna Tirkiyê û bextewariya miletê tirk, girêdayî tunebûna Kurdistaneke serbixwe û bindestî û koletiya miletê kurd e ji bo wan.

Ji bo ku însanek ji fobiya çûna ser tuxtorê diranan xelas bibe divê here ser tuxtor û tuxtor hêdî hêdî tirsa wî birevîne. Ji bo ku însanek ji fobiya mişk xelas bibe divê psikolog jê ra bibin alîkar û ji bo ku tirk ji fobiya Kurdistanê xelas bibin divê kurd rojekê berî rojekê Kurdistanekê ava bikin. Wekî din tu çara tuneye.

Li alî din, Serokê Herêmê Kurdistanê Mesûd Barzanî, îro cara pêşî serdana gundiyên koçberbûyî yên ji ber bomberana arteşa tirk kir. Serok Barzanî, bi gundiyên koçberbûyî ra civînek çêkir û axaftineke gelkî girîng kir. Barzanî di axaftina xwe da got:

“Sedemê bombebarankirina wan ew e ku ew kurd in, yan na ewê ew bombebaran nekirana. Em her tim destê dostaniyê dirêjî cîranên xwe dikin û daxwazin bi her kesî ra di nav dostatiyê da bijîn, lê eger hin bixwazin bi zora tanq û top û balafiran serî li me bitewînin bila bizanibin ku ewê tu carî nikaribin îradeya me bişkînin. Di van nêzikan da emê li gel Hêzên Hevpeymanan û Serokomarê Iraqê bo guftûgokirina sînorbezandin û bombebarana vê dawîyê ya Tirkiyeyê li hev bicivîn.”Civîneke wiha pêwîst e, divê kurd gotina dawî ji hevpeymanan ra bibêjin.